Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၅၈၈</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p>“နေပါဦး ခေါင်းဆောင်၊ မတူးပါနဲ့”</p> <p>နန်ပါးထျန်းမှ အုတ်ဂူတူးရန် အမိန့်ပေးလိုက်ချိန်တွင် ထန်ဇီယွဲ့မှ ရုတ်တရက် ဟန့်တားလာခဲ့သည်။</p> <p>နန်ပါးထျန်းနှင့် ချင်းယင်တို့နှစ်ဦးစလုံးသည် ထန်ဇီယွဲ့ကို လှည့်ကြည့်လျက် မေးသည်။</p> <p>“ဘာဖြစ်လို့လဲ”</p> <p>ထန်ဇီယွဲ့မှ ပြောသည်။</p> <p>“ဒီနေရာ.. ဒီနေရာက မူမမှန်ဘူး။ ဖုန်းရွှေက အရမ်းထူးဆန်းနေတယ်”</p> <p>“ဖုန်းရွှေလား”</p> <p>ထိုအခါ နန်ပါးထျန်းသည် ပတ်ဝန်းကျင်းကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ သူတို့ရှိနေသည့်နေရာသည် မြစ်ငယ်လေးတစ်ခု၏ဘေးတွင်ဖြစ်ကာ ရှေ့တွင် တောအုပ်တစ်ခုရှိပြီး နောက်တွင် မျန့်ရွှေမြစ်ရှိသည်။</p> <p>ဂူသင်္ချိုင်းသည် မြစ်ကမ်းဘေးတွင် ရှိနေသည်။</p> <p>မြစ်ကမ်းဘေးမှာ မြှုပ်နှံတာလား။</p> <p>နန်ပါးထျန်း တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။ သူကိုယ်တိုင်လည်း တစ်စုံတစ်ရာ မူမမှန်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ ထို့နောက် ထန်ဇီယွဲ့မှ ပြောသည်။</p> <p>“ဒီကိုကြည့်ပါ။ ရှေ့မှာ တောအုပ်က လေကို ပိတ်ထားပြီး နောက်ဘက်က မြစ်က ရေကို ဟန့်တားထားပါတယ်။ အစိမ်းရောင်တောင်ကုန်းတွေမှာ သစ္စာရှိအရိုးတို့ကို မြှုပ်နှံတယ်ဆိုတဲ့ ဆိုရိုးစကားရှိတယ် မဟုတ်ပါလား။ ဒါပေမဲ့ ဘယ်သူကများ ကွယ်လွန်သူကို မြစ်ကမ်းဘေးမှာ မြှုပ်နှံဖို့ ရွေးချယ်မှာပါလဲ”</p> <p>“အထူးသဖြင့် ဒီလိုမျိုး မြစ်ကမ်းဘေးမှာ မြှုပ်နှံတာမျိုးကို ပိုလို့တောင် မလုပ်ကြပါဘူး။ မျန့်ရွှေမြစ်က နှစ်တိုင်း မိုးရာသီဆိုရင် ရေကြီးရေလျှံတတ်ပါတယ်။ ခေါင်းဆောင် အခုအချိန်မှာ ဒီမြေနေရာကို မြင်တွေ့နေရပေမဲ့ ရေတက်လာတဲ့အခါ ဒီမြေအားလုံး ရေမြုပ်သွားပြီး တိုက်စားခံရမှာပါ”</p> <p>“ရေထဲမှာ အုတ်ဂူတည်တဲ့လူကို ခေါင်းဆောင် တွေ့ဖူးပါရဲ့လား။ ရေမြုပ်သွားမယ့်အုတ်ဂူမျိုး တည်တာကိုလေ”</p> <p>ထန်ဇီယွဲ့၏ စကားအဆုံး၌ နန်ပါးထျန်းနှင့် ချင်းယင်တို့နှစ်ဦးစလုံး ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။ ဖုန်းရွှေသည် အမှန်တကယ်ပင် မူမမှန်နေကြောင်း ထောက်ခံကြ၏။</p> <p>ဘာလို့ ဒီလိုဖြစ်နေရတာလဲ။</p> <p>“အဲဒါကြောင့် ကျွန်တော့်အထင်တော့ သူတို့ ဒီနေရာကို တမင်ရွေးချယ်ထားတာလို့ ထင်ပါတယ်။ မြစ်နားမှာဆိုတော့ မြစ်ဘေးမှာ လှေတချို့စောင့်ဆိုင်းနေရုံပါပဲ။ ခေါင်းတလားတွေရောက်လာရင် မြှုပ်နှံလိုက်တဲ့ ခေါင်းတလားတွေထဲကနေ စစ်လက်နက်ပစ္စည်းတွေကို ယူပြီး လှေပေါ်တင်လိုက်ဖို့ပဲ လိုအပ်ပါတယ်။ အဲဒီလိုက စစ်လက်နက်ပစ္စည်းတွေကို ခိုးထုတ်ဖို့ ပြီးပြည့်စုံတဲ့နည်းလမ်းပါပဲ”</p> <p>ထိုအခါ နန်ပါးထျန်းမှ ပြောသည်။</p> <p>“ခေါင်းတလားတွေထဲမှာ ဘာမှမရှိနေလောက်တော့ဘူးလို့ ပြောတာလား”</p> <p>ထန်ဇီယွဲ့မှ ပြန်ပြောသည်။</p> <p>“ဟုတ်ပါတယ်”</p> <p>ချင်းယင်မှ ပြောသည်။</p> <p>“ခန်းမအရှင်သခင်ထန် ဒါက မင်းရဲ့ ခန့်မှန်းချက်သက်သက်ပဲလား ဒါမှမဟုတ် ခေါင်းတလားတွေထဲမှာ ဘာမှမရှိတော့ဘူးဆိုတာ သေချာတဲ့သက်သေရှိတာလား”</p> <p>ထန်ဇီယွဲ့ အနည်းငယ်မျက်မှောင်ကြုတ်သွား၏။ ထို့နောက် ပြောသည်။</p> <p>“ခန့်မှန်းချက်ပါ”</p> <p>ထိုအခါ ချင်းယင်မှ ပြောသည်။</p> <p>“ဒါဆိုရင်တော့ ကျွန်တော်တို့ တူးကြည့်သင့်တယ်လို့ ထင်ပါတယ်။ ခေါင်းဆောင် ခန်းမအရှင်သခင်ထန်ရဲ့ ခန့်မှန်းချက်လေးတစ်ခုကြောင့်နဲ့ ကျွန်တော်တို့ ဒီအခွင့်အရေးကို လက်လွှတ်လိုက်လို့ မဖြစ်ပါဘူး။ ကျွန်တော်တို့ ဒီကိုရောက်လာတဲ့ အချိန်အရဆို လှေတွေ ကြိုစောင့်နေခဲ့ရင်တောင်မှ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး လက်နက်အကုန်လုံးကို သယ်ပို့ပြီးစီးဖို့ အချိန်လောက်ငှပါ့မလဲ။ ကျွန်တော်တော့ ခေါင်းတလားတွေထဲမှာ လက်နက်တွေ ရှိနေဦးမယ်လို့ ထင်ပါတယ်”</p> <p>“ခေါင်းဆောင် ခန်းမအရှင်သခင်ချင်းပြောတာက ကျိုးကြောင်းဆီလျော်ပေမဲ့ ဒါကလည်း ချန်ကျိုစစ်ရဲ့ထောင်ချောက်ဖြစ်နေမှာကို စိုးရိမ်ရပါတယ်။ အကယ်၍များ ကျွန်တော်တို့ခေါင်းတလားတွေကို တူးထုတ်နေတုန်း မုလန်လူမျိုးတွေ နောက်ကြောင်းပြန်လာခဲ့လို့ အုတ်ဂူတူးနေတာကို လူမိသွားရင် ကျွန်တော်တို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဘယ်လိုမှ ရှင်းပြနိုင်တော့မှာ မဟုတ်ပါဘူး”</p> <p>“နောက်ကြောင်းပြန်လာမယ်တဲ့လား။ လူသေကို မြှုပ်နှံပြီးနေပြီပဲ၊ ဘာလို့ပြန်လာကြဦးမှာလဲ။ ခန်းမအရှင်သခင်ထန် အရမ်းကြီး အတွေးများမနေပါနဲ့ဗျာ။ အမှန်အတိုင်းပြောရရင် ခန်းမအရှင်သခင်ထန်ကိုကြည့်ရတာ ချန်ကျိုစစ်ရဲ့လှည့်ကွက်ထဲမှာ အကြိမ်ကြိမ်ကျရှုံးခဲ့ရတာကြောင့် ချန်ကျိုစစ်ကို ကြောက်နေသလိုပဲ။ ကျွန်တော်ပြောပါရစေ၊ ချန်ကျိုစစ်က နတ်ဘုရားတစ်ပါးမှ မဟုတ်ဘဲနဲ့ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အရာအားလုံးကို တိတိကျကျ ကြိုတင်ခန့်မှန်းစီစဉ်ထားနိုင်ပါ့မလဲ။ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ပါဘူးဗျာ”</p> <p>“ခေါင်းဆောင် ကျေးဇူးပြုပြီး ဒီကိစ္စကို နောက်တစ်ကြိမ်ပြန်စဉ်းစားပေးပါ”</p> <p>ထန်ဇီယွဲ့သည် ချင်းယင်နှင့် ဖက်ပြိုင်မငြင်းခုံပေ။ ထိုအစား နန်ပါးထျန်းကိုသာ ဆက်လက်တိုက်တွန်းသည်။</p> <p>နန်ပါးထျန်းသည် ထိုစကားများတွင် အကျပ်ရိုက်သွားရပြန်သည်။ ထိုစဉ် ချင်းယင်မှ ထပ်ပြောသည်။</p> <p>“ခေါင်းဆောင် ခန်းမအရှင်သခင်ထန်ပြောတာ အဓိပ္ပာယ်ရှိတာ မှန်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ ဒီအထိတောင် လာခဲ့ကြပြီးပြီ။ အခုပြန်သွားမယ်ဆိုရင် ဒီကိစ္စတွေအားလုံးအတွက် အရှေ့မြို့ဂိတ်က ကိစ္စအတွက်ကိုရော ကျွန်တော်တို့ သခင်ကြီးယဲ့လုကို ဘယ်လိုရှင်းပြမှာပါလဲ”</p> <p>ထိုစကားတွင် နန်ပါးထျန်း၏မျက်နှာသည် ပိုလို့ပင် ရှုံ့မဲ့ပျက်ယွင်းသွားခဲ့သည်။</p> <p>အမှန်ပဲ။ သခင်ကြီးယဲ့လုကို ဘယ်လိုရှင်းပြမလဲ။</p> <p>နန်ပါးထျန်းသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် သဲကန္တာရထဲတွင် ရေငတ်သေလုနီး လူတစ်ယောက်မှ အဆိပ်ရေတစ်ခွက်ကို တွေ့ရှိလိုက်သည့်အလား ခံစားနေရသည်။</p> <p>သောက်မလား မသောက်ဘူးလား။</p> <p>ထိုအခိုက်အတန့်၌ ထန်ဇီယွဲ့သည်လည်း တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။ သူပြောသင့်သည်များကို အလုံးစုံပြောပြခဲ့ပြီးဖြစ်သောကြောင့် ထန်ဇီယွဲ့သည် ဘာမျှထပ်မပြောတော့ပေ။ နန်ပါးထျန်းသာလျှင် ရွေးချယ်ရမည်ဖြစ်၏။ အဆုံးသတ်တွင်မူ သူသည် လက်အောက်ငယ်သားတစ်ဦးသာ ဖြစ်သည့်အတွက် သူလုပ်နိုင်သည့်အရာ များများစားစား မရှိပါချေ။</p> <p>နန်ပါးထျန်းသည် အချိန်အတော်ကြာ တွေဝေနေခဲ့၏။ ထို့နောက် အမိန့်ပေးသည်။</p> <p>“တူးမယ်”</p> <p>“ကောင်းပြီ ညီနောင်တို့ တူးကြစို့”</p> <p>နန်ပါးထျန်းသည် ချောက်ကမ်းပါးစွန်းသို့ ရောက်နေခဲ့လေပြီ။</p> <p>ကံကောင်းမှုက စွန့်စားရဲသူဆီကို လာတတ်တယ်တဲ့။ ဒီအထိတောင် ရောက်လာခဲ့ပြီးမှတော့ အဆုံးထိ မတိုက်ခိုက်ကြည့်ဘဲ ဘယ်လိုနောက်ပြန်ဆုတ်နိုင်ပါ့မလဲ။</p> <p>ထို့ပြင် သူ့တွင် လွတ်မြောက်ရာလမ်း မရှိပေ။ အခြေအနေကို ပြောင်းပြန်လှန်နိုင်မည့် တစ်ခုတည်းသော အခွင့်အရေးမှာ မိန်ဂိုဏ်း၏စစ်လက်နက်ပစ္စည်းများကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခြင်းဖြစ်သည်။ သို့မှသာ ဤအကျိုးနည်းအခြေအနေကြီးကို ပြောင်းပြန်လှန်နိုင်ပေမည်။</p> <p>“တူးကြ တူးကြတော့”</p> <p>မုလန်လူမျိုးများ၏ အုတ်ဂူသည် မနက်ပေ။ ထို့ကြောင့် ခေါင်းတလားထွက်လာသည်အထိ တူးဖော်ချိန်မှာ သိပ်မကြာမြင့်ချေ။</p> <p>ချင်းယင်မှ နန်ပါးထျန်းကို လှည့်မေး၏။</p> <p>“ခေါင်းဆောင် ခေါင်းတလားကို ဖွင့်ရမလား”</p> <p>နန်ပါးထျန်းမှ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ပြောသည်။</p> <p>“ဖွင့်လိုက်”</p> <p>“ဖွင့်ကြစို့”</p> <p>ထိုအခါ အဖွဲ့သားတစ်စုသည် သံတူရွင်းများကို ခေါင်းတလားကိုယ်ထည်နှင့် အဖုံးကြား ထိုးသွင်းလိုက်ကြကာ ခေါင်းတလားအဖုံးကို ကလော်ဖွင့်ကြသည်။ သူတို့သည် ချန်ကျဲ့၏ခေါင်းတလားများကို တစ်ကြိမ်ဖွင့်ဖူးခဲ့သောကြောင့် ဤတစ်ကြိမ်တွင် ကျွမ်းကျင်‌နေလေပြီ။ သို့ဖြင့် တစ်ချက်‌ကလော်လိုက်ရုံဖြင့် ဂျွတ်ခနဲအသံနှင့်အတူ ခေါင်းတလားအဖုံးသည် ကြွသွားခဲ့သည်။</p> <p>ထန်ဇီယွဲ့သည် သူ၏စိတ်နှလုံး၌ နိမိတ်မကောင်းသည့်ခံစားချက်များ ထပ်မံလှိုက်တက်လာသောကြောင့် မျက်ခုံးများကို တွန့်ချိုးလိုက်မိသည်။</p> <p>ထန်ဇီယွဲ့သည် ထိုလူများကို ရပ်တန့်ပါရန် အော်ဟစ်တားဆီးလိုက်ချင်သည်။ သို့သော် နန်ပါးထျန်း၏ အရာအားလုံးပုံအောထားသည့် မျက်နှာအမူအရာကို မြင်သောအခါ ဘာမှမပြောဘဲ တိတ်ဆိတ်နေလိုက်တော့သည်။</p> <p>ထိုအချိန်၌ နန်ပါးထျန်းသည် ‌သူ၏ရှေ့ရှိ ခေါင်းတလားများကို စူးစိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။ မကြာမီ၌ အဖွဲ့သားများသည် ခေါင်းတလားအဖုံးကို အလုံးစုံဖွင့်ပြီးသွားကြသည်။</p> <p>“ခေါင်းဆောင် ပွင့်သွားပါပြီ”</p> <p>ထိုအခါ နန်ပါးထျန်းမှ အနားကပ်လာပြီး မေးသည်။</p> <p>“ဘယ်လိုလဲ”</p> <p>ထိုအမေးစကားတွင် အဖွဲ့သားသည် ခေါင်းတလားအတွင်းသို့ ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် မျက်နှာအမူအရာမှာ ဆိုးဆိုးရွားရွား ပျက်ယွင်းသွား၏။ ထို့နောက် နန်ပါးထျန်းကို ခေါင်းမော့ကြည့်လာပြီး ပြောသည်။</p> <p>“ဘာမှမရှိပါဘူး”</p> <p>“ဘာကို ဘာမှမရှိတာလဲ”</p> <p>နန်ပါးထျန်းသည် ခေါင်းတလားအနီးသို့ ပြေးလာကြည့်၏။ ခေါင်းတလား‌ထဲတွင် ရုပ်အလောင်းတစ်လောင်းမှအပ ဘာမျှရှိမနေပေ။</p> <p>“ဘယ်လို…”</p> <p>နန်ပါးထျန်းသည် အလွန်တရာ အံ့ဩထိတ်လန့်သွားတော့သည်။ ချင်းယင်မှလည်း အော်ဟစ်လာ၏။</p> <p>“မကောင်းတော့ဘူး ခေါင်းဆောင်။ ဒီမှာလည်း ဘာမှမရှိဘူး။ ခေါင်းတလားတွေထဲမှာ ရုပ်အလောင်းတွေပဲရှိတယ်။ ကျွန်တော်တို့ခန့်မှန်းတာ မှားသွားပြီ”</p> <p>နန်ပါးထျန်းသည် မျက်လုံးများ နီရဲလျက် မယုံကြည်နိုင်စွာ‌ ပြောသည်။</p> <p>“ဘယ်လိုလုပ် ဒီလိုဖြစ်ရတာလဲ”</p> <p>ထိုစဉ်  ထန်ဇီယွဲ့မှ သူတို့၏နောက်ဘက်ရှိ မျန့်ရွှေမြစ်ကို လက်ညှိုးညွှန်လျက် ပြောသည်။</p> <p>“ခေါင်းဆောင် ဒီက လှေတွေကိုသုံးပြီး မြစ်ကြောင်းတစ်လျှောက် စုန်ဆင်းသွားလိုက်ရင် ၁၅မိနစ်မပြည့်ခင်အချိန်အတွင်းမှာ  မျန့်ရွှေမြစ်ရဲ့ အဓိကမြစ်ကြောင်းထဲကို ရောက်သွားမှာပါ”</p> <p>ထိုအခါ နန်ပါးထျန်းသည် မြစ်ဘက်သို့ မျက်နှာမူလျက် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်၏။</p> <p>“ချန်ကျိုစစ်ပဲ။ ချန်ကျိုစစ်က ငါ့ကို အကွက်ဆင်ထားတာပဲ”</p> <p>ထန်ဇီယွဲ့သည် တိတ်ဆိတ်နေ၏။</p> <p>အဲဒါက သံသယဝင်စရာလိုသေးလို့လား။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save