Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၃၅၃</h2> <h2 style="text-align: center;">ရူးသွပ်သွားခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဆရာဖြစ်သူက ဝူဖေးရှုန်းကို ဆေးလုံးလာပေးခိုင်းသည်မှာ ဝူဖေးရှုန်းကို သူမနှင့် နီးစပ်ခွင့်ပေးရန် ဖန်တီးပေးခြင်းဖြစ်ကြောင်း မုမုန့်ဂျီ သိလိုက်သည်။</p> <p>မုမုန့်ဂျီက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်၏။</p> <p>“အစ်ကိုဝူ... ဝင်ခဲ့ပါ”</p> <p>“ကောင်းပြီ... ကောင်းပြီ”</p> <p>ဝူဖေးရှုန်းက ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် အဆောင်၏ ပထမထပ်တံခါးကို ဖွင့်ကာ ဝင်လိုက်သည်။ အထဲသို့ ရောက်သည်နှင့် သူက စိတ်ထဲမှ ကြုံးဝါးလိုက်၏။</p> <p>'ဟဲဟဲ... ယုတ်မာတဲ့ မိန်းမ... ဒီနေ့တော့ နင် ငါ့လက်ထဲမှာပဲ... ငါ့အလိုကို လိုက်ရစေမယ်'</p> <p>မုမုန့်ဂျီကို သူ စိတ်ကြိုက် နှိပ်စက်နိုင်တော့မည်ဟု တွေးမိသည်နှင့် ဝူဖေးရှုန်းမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို မနည်း ထိန်းချုပ်ကာ ဒုတိယထပ်သို့ တက်လာခဲ့သည်။</p> <p>“အစ်ကိုဝူ... ဆေးလုံးကို ပေးပြီးရင် ပြန်လို့ရပါပြီ... ဒီနေ့ ကျွန်မ နေလို့ သိပ်မကောင်းလို့ တစ်ယောက်တည်း အနားယူချင်တယ်”</p> <p>မုမုန့်ဂျီက လှေကားထိပ်တွင် ရပ်ကာ ဝူဖေးရှုန်း၏ လမ်းကို ပိတ်ထားလိုက်၏။</p> <p>ဝူဖေးရှုန်းက မျက်လုံးကို ကစားလိုက်ပြီးနောက် မုမုန့်ဂျီကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“မုန့်ဂျီ... မင်း ဒီနေ့ အနားယူနိုင်မယ် မထင်ဘူး... ဒီဆေးလုံးကို အခုချက်ချင်း သောက်ပြီးတာနဲ့ ဆရာ့ဆီကို လိုက်ခဲ့ဖို့ အဖေက မှာထားတယ်”</p> <p>ဤသို့ ပြောပြီးနောက် ဝူဖေးရှုန်းက ဆေးပုလင်းကို မုမုန့်ဂျီထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်၏။</p> <p>“ကောင်းပြီလေ”</p> <p>မုမုန့်ဂျီက ဆေးပုလင်းကို ဖွင့်ကာ စိမ်းပြာရောင် ဆေးလုံးတစ်လုံးကို ထုတ်လိုက်သည်။ သူမ မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ -</p> <p>“ဒါ ဘာဆေးလုံးလဲ”</p> <p>ဝူဖေးရှုန်းက မဆိုင်းမတွပင် -</p> <p>“အဖေက ကျွန်တော့်ကို မပြောပြဘူး... ကျွန်တော်လည်း မသိဘူး”</p> <p>“အော်...”</p> <p>မုမုန့်ဂျီ၏ လှပသော မျက်လုံးများတွင် သံသယအချို့ ပေါ်လာသော်လည်း ဆက်မစဉ်းစားတော့ဘဲ ဆေးလုံးကို မျိုချလိုက်ပြီး -</p> <p>“ကဲ... သွားကြရအောင်”</p> <p>“ကောင်းပါပြီ”</p> <p>ဝူဖေးရှုန်း၏ မျက်လုံးထဲတွင် အစီအစဉ် အောင်မြင်သွားသည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာပြီး သူသည် အဆောင်အပြင်ဘက်သို့ အေးအေးဆေးဆေး ထွက်သွားလိုက်သည်။</p> <p>သူ အဆောင်အပြင်ဘက်သို့ ခြေလှမ်းလိုက်သည်နှင့် အနောက်ဘက်မှ ချိုသာလှသော အသံလေးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>“ထန်ယွင်... ရှင်လား... မသွားပါနဲ့ဦး... ဘယ်ကို သွားမလို့လဲ... ရှင့်ကို ကျွန်မ အရမ်းလွမ်းနေတာ”</p> <p>ဤအခိုက်အတန့်တွင် မုမုန့်ဂျီ၏ ပါးပြင်လေးများမှာ နီရဲနေပြီး အသက်ရှူသံများ ပြင်းထန်နေ၏။ သူမ၏ အမြင်အာရုံထဲတွင် ထန်ယွင်က တံခါးအပြင်ဘက်သို့ ထွက်သွားတော့မည့်အလား မြင်နေရခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>ဝူဖေးရှုန်းမှာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ မုမုန့်ဂျီက ငိုယိုကာ သူ့ထံသို့ ပြေးလာပြီး သူ့ရင်ခွင်ထဲသို့ ပစ်ဝင်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။</p> <p>“အီးဟီး... ရှင့်ကို ကျွန်မ အကြာကြီး စောင့်နေတာ... ဘာလို့ အခုမှ လာတာလဲ...” </p> <p>မုမုန့်ဂျီက ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးနေတော့သည်။</p> <p>အလှပဂေးလေးက မိမိရင်ခွင်ထဲသို့ ပစ်ဝင်လာသဖြင့် ဝူဖေးရှုန်းမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် တုန်ယင်သွားသည်။ သူက မုမုန့်ဂျီကို ဖက်ရန် လက်လှမ်းလိုက်စဉ်မှာပင် အဆောင်အပြင်ဘက်မှ အေးစက်လှသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>“မုမုန့်ဂျီ ကျွန်မနဲ့ ထန်ယွင် ဂိုဏ်းကို ပြန်ရောက်တာနဲ့ ရှင်ဆီကို အမြန်ဆုံး လာရှာခဲ့တာ... ရှင်က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလိုမျိုး လုပ်ရဲတာလဲ”</p> <p>ဤအခိုက်အတန့်တွင် တောင်ထိပ်ပေါ်၌ ရပ်နေသော ကျုံးဝူစစ်ယောင်မှာ မုမုန့်ဂျီက သူစိမ်းအမျိုးသားတစ်ဦးကို ဖက်ထားသည်ကို မြင်ရသဖြင့် ဒေါသကြောင့် တုန်ယင်နေတော့သည်။</p> <p>သူမဘေးတွင် ရှိနေသော ထန်ယွင်မှာမူ အဆောင်အတွင်းမှ မြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ မိုးကြိုးပစ်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး မျက်နှာတစ်ခုလုံး ဖြူလျော့ကာ မှင်သက်သွားတော့သည်။</p> <p>မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် သူ့မျက်လုံးထဲ၌ မျက်ရည်များ ဝဲလာတော့၏။</p> <p>သူ လုံးဝ ထင်မထားခဲ့ပေ။ သူ အချစ်ဆုံး အမျိုးသမီး၊ သူ အယုံကြည်ဆုံး အမျိုးသမီးက သူ့ကို သစ္စာဖောက်လိမ့်မည်ဟု သူ မတွေးထားခဲ့ဖူးပေ။</p> <p>တခြား အမျိုးသားတစ်ယောက်ကို ရင်ခွင်ထဲ ထည့်ထားသည်ပေါ့။</p> <p>“ထန်ယွင်... ဝမ်းမနည်းပါနဲ့... ဒီလို လူမျိုးအတွက် ဝမ်းနည်းရတာ မတန်ပါဘူး”</p> <p>ကျုံးဝူစစ်ယောင်က ထန်ယွင်၏ နာကျင်မှုကြောင့် ရှုံ့တွနေသော မျက်နှာပေါ်မှ မျက်ရည်များကို ကြည့်ကာ သူမ၏ ရင်ထဲတွင်လည်း နင့်နေအောင် ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>“ထန်ယွင်... ကျွန်မ သူတို့ကို သတ်ပစ်မယ်”</p> <p>ကျုံးဝူစစ်ယောင်က အေးစက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်ပြီး ညာဘက်လက်ထဲတွင် ဓားတစ်လက် ပေါ်လာသည်။ သို့သော် ထန်ယွင်က သူမကို လှမ်းဆွဲလိုက်၏။</p> <p>ထန်ယွင်က ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။ မုမုန့်ဂျီ နှင့်အတူ ဖြတ်သန်းခဲ့ရသည့် အမှတ်တရများကို တွေးမိကာ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်ကို မနည်းထိန်းချုပ်ရင်း သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ကာ အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ထားလိုက်ပါတော့... ငါ သူမကို တစ်ခါမျှ မသိခဲ့ဖူးဘူးလို့ပဲ သဘောထားလိုက်မယ်... သွားကြရအောင်”</p> <p>ထန်ယွင်၏ စကားအဆုံးတွင် ကျုံးဝူစစ်ယောင် နှင့်အတူ ထွက်သွားရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် အနောက်ဘက်မှ ညည်းတွားသံလေးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>“ထန်ယွင် ဘာကို ကြည့်နေတာလဲ... ရှင့်ကို ကျွန်မ အရမ်းလွမ်းနေတာ... ကျွန်မကို ပွေ့ချီထားပါဦး...”</p> <p>ထန်ယွင် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိထားမိသွားပြီး အမြန်လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ဝူဖေးရှုန်းက မုမုန့်ဂျီကို ပွေ့ချီကာ အဆောင်အတွင်းဘက်သို့ ဝင်သွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p>“ထန်ယွင်... အစ်မမူက တစ်ခုခု မူမမှန်ဘူး... သူမကို ကယ်ပါဦး”</p> <p>ကျုံးဝူစစ်ယောင် သတိပေးလိုက်ချိန်မှာပင် ပထမထပ်တံခါးမှာ ပိတ်သွားတော့သည်။<br />  <br /> “ခွေးမသား သူမကို အခုချက်ချင်း လွှတ်စမ်း”</p> <p>ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဟိန်းဟောက်သံ နှင့်အတူ ထန်ယွင်၏ မျက်လုံးများမှာ နီရဲလာပြီး ကျုံးဝူစစ်ယောင်ဘေးမှ လျှပ်ခနဲ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။</p> <p>“ဘုန်း”</p> <p>တံခါးကြီးမှာ အပိုင်းပိုင်း ပြတ်ထွက်သွားပြီး ထန်ယွင်က အတွင်းဘက်သို့ ဝင်လိုက်သည်။ သူ ပထမထပ် ခန်းမထဲသို့ ရောက်သည့်အခါ ဝူဖေးရှုန်း၏ ကိုယ်ခန္ဓာကြီးမှာ တုန်လှုပ်သွားပြီး အားအင်ကုန်ခမ်းနေသော မုမုန့်ဂျီကို လှေကားပေါ်တွင် ချထားကာ လှောင်ပြောင်လိုက်၏။</p> <p>“မင်းရဲ့ အလုပ်သမား ဝတ်စုံကို ကြည့်ရတာ မင်းက ထန်ယွင် ဖြစ်ရမယ် ဟုတ်လား”</p> <p>“ယုတ်မာတဲ့ကောင်... မင်းက နတ်ပြည်ကို သွားဖို့ လမ်းရှိပါလျက်နဲ့ မသွားဘဲ ငရဲတံခါးကိုမှ အတင်းတိုးဝင်လာတာပဲ”</p> <p>“ငါ့ရဲ့ ကိစ္စကောင်းကို ဖျက်ဆီးရဲတယ်ပေါ့... မင်းကို ငါ မျက်နှာသာ ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး...”</p> <p>ဝူဖေးရှုန်း စကားမဆုံးမီမှာပင် ထန်ယွင်က ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။</p> <p>“တိရစ္ဆာန်ထက် ယုတ်ညံ့တဲ့ကောင်”</p> <p>“ဟုန်မန် နတ်ဘုရားခြေလှမ်း”</p> <p>ထန်ယွင်က အရိပ်တစ်ခုအလား လျှပ်ခနဲ လှုပ်ရှားသွားပြီး ညာလက်သီးကို ဝူဖေးရှုန်း၏ ရင်ဘတ်ဆီသို့ အားကုန် ထိုးနှက်လိုက်ရာ ဟင်းလင်းပြင်ကြီးပင် တုန်ခါသွားတော့သည်။</p> <p>“ဝုန်း”</p> <p>'မြန်လှချည်လား'</p> <p>ဝူဖေးရှုန်း ထိတ်လန့်သွားပြီး သူ၏ ချန်ခွန်းလက်စွပ်ထဲမှ အနိမ့်စား ရတနာအဆင့် ဓားပျံတစ်လက်ကို ထုတ်ကာ ထန်ယွင်၏ ညာလက်ကို ပိုင်းချလိုက်သည်။</p> <p>“ဟုန်မန်မီးလျှံ”</p> <p>ထန်ယွင်က လက်သီးကို လက်ဖဝါးအဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်ရာ လက်ဖဝါးထဲတွင် ခရမ်းရောင် မီးလျှံတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ သူက ဓားပျံကို ရိုက်ချလိုက်ရာ ဓားပျံမှာ ချက်ချင်း အရည်ပျော်ပြီး ကျိုးပျက်သွားတော့သည်။</p> <p>“အား... မဖြစ်နိုင်တာ ငါ့ရဲ့ ဓားက ရတနာအဆင့်လေ ဘယ်လိုလုပ် ပျက်စီးသွားရတာလဲ”</p> <p>ဝူဖေးရှုန်းမှာ အကြီးအကျယ် ထိတ်လန့်သွားရသည်။</p> <p>ထန်ယွင်က မီးလျှံကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး ဓားရိုးကို ကိုင်ထားသော ဝူဖေးရှုန်း၏ ညာလက်ကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်၏။</p> <p>“မင်းလို ခွေးတိရစ္ဆာန်က ငါ့ရဲ့ မိန်းမကို ထိရဲတယ်ပေါ့”</p> <p>ထန်ယွင်က ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး -</p> <p>“ဖြန်း”</p> <p>ဝူဖေးရှုန်း၏ ညာဘက် လက်ကောက်ဝတ်ကို ချိုးပစ်လိုက်တော့သည်။</p> <p>“အား... ငါ့လက်” </p> <p>ဝူဖေးရှုန်းက နာကျင်စွာ အော်ဟစ်နေတော့၏။</p> <p>“ဖြန်း”</p> <p>“မလုပ်ပါနဲ့”</p> <p>ဝူဖေးရှုန်း၏ အသည်းခိုက်မတတ် အော်ဟစ်သံများကြားမှာပင် ထန်ယွင်က ဝူဖေးရှုန်း၏ ညာဘက်ခြေထောက်ကို အားကုန် ကန်ချလိုက်ပြန်သည်။</p> <p>“ဝုန်း”</p> <p>ဟင်းလင်းပြင်ကြီးမှာ ရေလှိုင်းများအလား တုန်ခါသွားပြီး ဝူဖေးရှုန်း၏ ကိုယ်ခန္ဓာကြီးမှာ အမြောက်ဆန်တစ်ခုအလား အဆောင်နံရံကို ဖောက်ထွက်ကာ တောင်ထိပ်ပေါ်သို့ လွင့်ထွက်သွားတော့သည်။</p> <p>“ထန်ယွင်... မင်းကို ငါ သတ်မယ်”</p> <p>ဝူဖေးရှုန်းက နာကျင်မှုကို အောင့်ခံကာ ဓားပျံကို ထုတ်ပြီး ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။</p> <p>ကျုံးဝူစစ်ယောင်က လိုက်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ထန်ယွင်က အဆောင်ထဲမှ လျှပ်ခနဲ ထွက်လာကာ သူမကို မှာကြားလိုက်သည်။</p> <p>“စစ်ယောင်... မုန့်ဂျီကို စောင့်ရှောက်ထားလိုက်ဦး”</p> <p>ထန်ယွင် အပြင်သို့ ရောက်လာချိန်တွင် ဝူဖေးရှုန်းမှာ ဓားပျံပေါ်သို့ တက်ကာ ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်နေပြီ ဖြစ်၏။</p> <p>“ဝှစ်... ဝှစ်... ဝှစ်...”</p> <p>ထန်ယွင်၏ ဆံနွယ်များမှာ လေထဲ ဝဲလွင့်နေပြီး သူ့ကိုယ်လုံးမှာ ကောင်းကင်သို့ လျှပ်စီးလက် သကဲ့သို့ ပျံတက်သွားသည်။ သူ လှုပ်ရှားလိုက်တိုင်း မီတာ ၃၀၀ အကွာအဝေးကို ဖြတ်ကျော်နေခြင်းပင်။</p> <p>၅ ကြိမ်ခန့် လှုပ်ရှားပြီးနောက် ထန်ယွင်က ဝူဖေးရှုန်း၏ အပေါ်တည့်တည့်တွင် ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး ဝူဖေးရှုန်း၏ ညာဘက်လက်မောင်းကို အားကုန် နင်းချလိုက်တော့သည်။</p> <p>“ဖြန်း...”</p> <p>သွေးမြူများ လွင့်စင်သွားပြီး ပြတ်ထွက်သွားသော လက်မောင်းမှာ လေထဲသို့ လွင့်ထွက်သွား၏။ ဝူဖေးရှုန်းမှာလည်း အရှိန်အဟုန်ဖြင့် အောက်သို့ လွင့်ကျသွားပြီး -</p> <p>“ဘုန်း”</p> <p>တောင်ထိပ်ပေါ်သို့ သွေးအန်လျက် ပြုတ်ကျသွားတော့သည်။ သူ ကျသွားသော မြေပြင်မှာလည်း ပင့်ကူအိမ်အလား အက်ကြောင်းများ ထသွားရ၏။</p> <p>“ယုတ်မာတဲ့ကောင်”</p> <p>ထန်ယွင်က ဒေါသတကြီးဖြင့် ဝူဖေးရှုန်း၏ ဘယ်ဘက်လက်မောင်းကို ထပ်မံ နင်းခြေလိုက်ပြန်သည်။</p> <p>“အား...”</p> <p>ဝူဖေးရှုန်းမှာ အကြီးအကျယ် ထိတ်လန့်သွားရသည်။ သားရဲဝိညာဉ်အဖွဲ့မှာ နံပါတ် ၁၀ အဆင့်ရှိသော သူသည် ထန်ယွင်၏ ရှေ့တွင် ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်အလား အားနည်းနေသည်ကို ယခုမှ နားလည်သွားတော့သည်။</p> <p>အသက်က ပိုအရေးကြီးသည် မဟုတ်ပါလော။</p> <p>“ထန်ယွင်... ကျေးဇူးပြုပြီး ငါ့ကို ခွင့်လွှတ်ပါ”</p> <p>ဝူဖေးရှုန်းက အော်ဟစ် တောင်းပန်လိုက်သည်။</p> <p>“ငါ တကယ်ပဲ သူမကို ဖက်ရုံပဲ ဖက်ရသေးတာပါ... ဘာမှ မလုပ်ရသေးပါဘူး”</p> <p>“ငါ့အဖေက သားရဲဝိညာဉ် အကြီးအကဲပဲ... မင်း ငါ့ကို ဒီလိုမျိုး လုပ်လို့ မရဘူး”</p> <p>ထန်ယွင်က ထိုစကားကို ကြားရသည့်အခါ မျက်လုံးများက ပို၍ ရက်စက်လာပြီး -</p> <p>“မင်းအဖေက ကောင်းကင်ဘုရင် ဖြစ်နေပါစေဦးတော့... ဒီနေ့တော့ မင်းလို တိရစ္ဆာန်ကို ငါ မညှာနိုင်ဘူး”</p> <p>“ဖြန်း”</p> <p>သွေးများ စင်ထွက်သွားသံနှင့်အတူ ထန်ယွင်က ဝူဖေးရှုန်း၏ ဘယ်ဘက်ဒူးဆစ်ကိုပါ နင်းခြေ ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်တော့လေသတည်း။</p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">အခန်း ၃၅၃ ပြီး </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save