Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၃၅၄</h2> <h2 style="text-align: center;">အကြောလှန် အရိုးထုတ်ခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“ထန်ယွင် အစ်မမူက သူ့ရဲ့ ဆေးခတ်တာ ခံလိုက်ရတာ... သူမ မြင်သမျှ လူတိုင်းကို ရှင်လို့ ထင်နေတာ”</p> <p>ကျုံးဝူစစ်ယောင်၏ စိုးရိမ်တကြီး အော်ဟစ်သံက အဆောင်အတွင်းမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>ထိုစကားကို ကြားရသည့်အခါ ထန်ယွင်၏ ရင်ထဲတွင် ဒေါသများ ပေါက်ကွဲထွက်မတတ် ခံစားလိုက်ရ၏။</p> <p>“ဖြေဆေး ဘယ်မှာလဲ”</p> <p>ထန်ယွင်က ဝူဖေးရှုန်း၏ လည်ပင်းကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ညှစ်ကာ ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။</p> <p>“ကျွန်တော်... ကျွန်တော့်မှာ... မရှိဘူး...”</p> <p>ဝူဖေးရှုန်းက ထန်ယွင်၏ ဒေါသကြောင့် ရှုံ့တွနေသော မျက်နှာပြင်ကို ကြည့်ကာ အလွန်အမင်း ကြောက်လန့်သွားသဖြင့် ဘောင်းဘီထဲတွင် ဆီးထွက်ကျသည်အထိ ငိုယိုကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“အဲ့ဒါက အိပ်မက်ဆေးလုံးပါ... အဆိပ်မဟုတ်ပါဘူး... ၁ နာရီကြာရင် သူမ ပြန်နိုးလာပါလိမ့်မယ်...”</p> <p>“အိပ်မက်ဆေးလုံး ဟုတ်လား... ငါ့မိန်းမကို ဒီလိုဆေးမျိုး တိုက်ရဲတယ်ပေါ့... ယုတ်မာတဲ့ကောင်”</p> <p>ထန်ယွင်က ဝူဖေးရှုန်း၏ လည်ပင်းကို ညာလက်ဖြင့် ဆွဲမလိုက်ပြီး မြေပြင်သို့ အားကုန် ရိုက်ချလိုက်တော့သည်။</p> <p>“မင်းကို သေတာထက် ပိုဆိုးတဲ့ ငရဲမျိုး ငါ ပေးမယ်”</p> <p>ထန်ယွင်က ဝူဖေးရှုန်းကို ခြေဖြင့် နင်းထားလိုက်ပြီး ညာလက်ဖြင့် ဝူဖေးရှုန်း၏ ခြေကြောကို ဆွဲနှုတ်လိုက်ရာ သွေးများ တဖျန်းဖျန်း စင်ထွက်သွားတော့သည်။</p> <p>၎င်းနောက်တွင် ထန်ယွင်က ကျန်ရှိနေသော ခြေကြောတစ်ချောင်းနှင့် လက်ကြောနှစ်ချောင်းကိုလည်း တစ်ခုပြီးတစ်ခု အကြောလှန် ဆွဲနှုတ်ပစ်လိုက်ပြန်၏။</p> <p>“အား...”</p> <p>ဝူဖေးရှုန်းမှာ ပြင်းထန်လှသော နာကျင်မှုကြောင့် သတိလစ်မတတ် ဖြစ်သွားရသည်။</p> <p>“ထန်ယွင်... ကျွန်တော့်ကို မနှိပ်စက်ပါနဲ့တော့... တောင်းပန်ပါတယ်”</p> <p>ဝူဖေးရှုန်းက ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာဖြင့် အသနားခံနေတော့သည်။</p> <p>“ကျွန်တော် တကယ် မှားသွားပါပြီ”</p> <p>သူ ကြောက်နေလေပြီ။ တကယ်ကို ကြောက်နေလေပြီ။ အကယ်၍ နောက်တစ်ကြိမ် အခွင့်အရေး ရခဲ့မည်ဆိုလျှင် မုမုန့်ဂျီကို ထိရဲတော့မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>“အခုမှတော့ နောက်ကျသွားပြီ”</p> <p>ထန်ယွင်က ညာဘက် လက်ဝါးဖြင့် ဝူဖေးရှုန်း၏ ခြေသလုံးအရိုးကို ဆုပ်ကိုင်ကာ အပြင်သို့ ဆွဲထုတ်ပစ်လိုက်တော့သည်။</p> <p>အကြောလှန် အရိုးထုတ်ခြင်းပင်။</p> <p>ထန်ယွင်က ဝူဖေးရှုန်း၏ ဦးခေါင်းကို ညာလက်ဖြင့် အုပ်ကိုင်လိုက်ရာ ဝိညာဉ်စွမ်းအား လှိုင်းတစ်ခုက ဝူဖေးရှုန်း၏ ဝိညာဉ်ကန်အတွင်းသို့ စီးဝင်သွားပြီး ဝိညာဉ်ကန်ကိုပါ ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်တော့သည်။</p> <p>ယခုအခါ ဝူဖေးရှုန်းသည် ခြေလက်များ ပျက်စီးသွားပြီ ဖြစ်သလို အကြောများနှင့် အရိုးများလည်း အနှုတ်ခံလိုက်ရပြီ ဖြစ်၏။ ထို့အပြင် ဝိညာဉ်ကန်ပါ အဖျက်ဆီးခံလိုက်ရသဖြင့် သူသည် ထာဝရ ဒုက္ခိတတစ်ဦး ဖြစ်သွားခဲ့လေပြီ။</p> <p>“ပြောစမ်း... မင်းရဲ့ အိပ်မက်ဆေးလုံးက ဘယ်က ရတာလဲ”</p> <p>ထန်ယွင်၏ ဒေါသက မငြိမ်သက်နိုင်သေးပေ။ သူ ဇစ်မြစ်ကို သိချင်နေသည်။</p> <p>အကယ်၍ အိပ်မက်ဆေးလုံးကို ပေးသူသည် ဝူဖေးရှုန်းက မုမုန့်ဂျီကို ဒုက္ခပေးရန် အသုံးပြုမည်ကို မသိခဲ့ပါက ထန်ယွင်က အပြစ်မဲ့သူကို သတ်မည် မဟုတ်ပေ။ သို့သော် အကယ်၍ ထိုသူက တမင်တကာ ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပါက ထန်ယွင်က ထိုသူကိုပါ သေချာပေါက် သတ်ပစ်မည် ဖြစ်၏။</p> <p>ဝူဖေးရှုန်း၏ ထိတ်လန့်နေသော မျက်လုံးများထဲတွင် သတိထားမိရန် ခက်ခဲသော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားပြီးနောက် သူက -</p> <p>“ကျွန်တော်... ဒီဆေးလုံးကို ဈေးမြို့တော်မှာ ဝယ်ခဲ့တာပါ...”</p> <p>လူတစ်ယောက်၏ မျက်နှာရိပ် မျက်နှာကဲကို အကဲခတ် ကျွမ်းကျင်သော ထန်ယွင်က ဝူဖေးရှုန်း၏ မျက်လုံးထဲက အပြောင်းအလဲကို မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p>ထန်ယွင်၏ မျက်လုံးအိမ်ထဲမှ နီရဲသော အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ဝူဖေးရှုန်းကို စိုက်ကြည့်ကာ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။</p> <p>“ပြောစမ်း အိပ်မက်ဆေးလုံးက ဘယ်က ရတာလဲ”</p> <p>“ကျွန်တော့်အဖေ ပေးတာပါ”</p> <p>ဝူဖေးရှုန်းက ထုံထိုင်းသော အမူအရာဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်၏။</p> <p>“ဘာလို့ ပေးတာလဲ... တခြား ဘာအကြောင်းပြချက် ရှိသေးလဲ”</p> <p>ထန်ယွင်က ဒေါသတကြီး မေးမြန်းလိုက်သည်။</p> <p>ဝူဖေးရှုန်းက ဆက်၍ -</p> <p>“ကျွန်တော့်အဖေက မုမုန့်ဂျီနဲ့ ကျွန်တော့်ကို ပေးစားချင်တာ... ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီမိန်းမက သဘောမတူဘူး... အဖေက သူမကို အလိုလိုက်လွန်းလို့ ကျွန်တော်လည်း အတင်းအကျပ် မလုပ်ရဲဘူး”</p> <p>“လွန်ခဲ့တဲ့ ၂ နာရီလောက်က မင်း သားရဲဝိညာဉ်အဖွဲ့ထဲကို ရောက်လာတယ်ဆိုတာ သိလိုက်ရတော့ ကျွန်တော် အဖေ့ဆီသွားပြီး ဘာလုပ်ရမလဲ မေးခဲ့တယ်”</p> <p>“အဲ့ဒါနဲ့ အဖေက ကျွန်တော့်ကို အိပ်မက်ဆေးလုံး ပေးပြီး သူမကို ဖျက်ဆီးခိုင်းလိုက်တာ... ကိစ္စတွေ ပြီးသွားတဲ့အခါ မင်းနဲ့ တွေ့သွားရင် မင်းက ကျွန်တော့်ကို တိုက်ခိုက်လိမ့်မယ်... အဲ့ဒီအခါကျရင် အဖေက မင်းကို ဖျက်ဆီးပစ်ဖို့ အကြောင်းပြချက် ရသွားမှာပေါ့”</p> <p>ထိုစကားကို ကြားရသည့်အခါ ထန်ယွင်က ဒေါသတကြီး ရယ်မောလိုက်ပြီး -</p> <p>“သားရဲဝိညာဉ် အကြီးအကဲ... ခင်ဗျားက ဆရာတစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီးတော့ ဒီလောက်အထိ ယုတ်မာတဲ့ ကိစ္စမျိုးကို လုပ်ရဲတယ်ပေါ့... အဘိုးကြီး... ခင်ဗျားကိုလည်း တစ်နေ့ကျရင် ငါ သတ်ပြမယ်”</p> <p>ပြတ်သားစွာ ဆုံးဖြတ်ချက်ချပြီးနောက် ထန်ယွင်က သေလုမျောပါး ဖြစ်နေသော ဝူဖေးရှုန်းကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်တော့သည်။</p> <p>ထိုအချိန်တွင် ကျုံးဝူစစ်ယောင်က မုမုန့်ဂျီကို ပွေ့ချီကာ အဆောင်အပြင်ဘက်သို့ ထွက်လာပြီး -</p> <p>“ထန်ယွင်... စိတ်မပူပါနဲ့... ကျွန်မ သူမကို သတိလစ်သွားအောင် လုပ်ထားတယ်... အခု ကျွန်မတို့ ဘာဆက်လုပ်ကြမလဲ”</p> <p>“သားရဲဝိညာဉ်အဖွဲ့ကနေ အမြန်ဆုံး ထွက်သွားကြရအောင်... မုန့်ဂျီကို ဒီမှာ ဆက်ထားလို့ မဖြစ်ဘူး”</p> <p>ထန်ယွင်က မျက်စိပျက် မျက်နှာပျက်ဖြင့် ပြောလိုက်၏။</p> <p>ချက်ချင်းပင် ကျုံးဝူစစ်ယောင်က ထန်ယွင် သူမကို ပေးထားသော အဆင့်မြင့် ရတနာအဆင့် ဝိညာဉ်လှေကို ထုတ်လိုက်သည်။ ဝိညာဉ်လှေမှာ လူ ၃ ဦးကို တင်ဆောင်ကာ မိုင်ပေါင်း ၃၀,၀၀၀ ဝေးသော သားရဲဝိညာဉ်အဖွဲ့၏ တောင်တံခါးဆီသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးထွက်သွားတော့သည်။</p> <p>ထန်ယွင်မှာ ယခုထိ ရင်တုန်နေဆဲပင်။ သူက သူ့ကိုယ်သူလည်း မုန်းတီးနေမိသည်။ မုမုန့်ဂျီက ဝူဖေးရှုန်းကို ဖက်ထားစဉ်က သူသည် မုမုန့်ဂျီအပေါ် အပြည့်အဝ မယုံကြည်ခဲ့မိပေ။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူ ထွက်မသွားခဲ့သဖြင့်သာ တော်တော့သည်။ မဟုတ်ပါက တစ်သက်လုံး သူ့ကိုယ်သူ ခွင့်လွှတ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>ဝိညာဉ်လှေပေါ်တွင် ထန်ယွင်က လှေနံရံကို မှီကာ သူ့ရင်ခွင်ထဲမှ မုမုန့်ဂျီ၏ ပါးပြင်လေးကို သပ်တင်ပေးရင်း တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်၏။</p> <p>“ဒီဘဝမှာတော့ မင်းကို ငါ သေချာပေါက် ကာကွယ်ပေးသွားပါ့မယ်”</p> <p>...</p> <p>၁နာရီကျော် ကြာပြီးနောက် ဝိညာဉ်လှေသည် လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ သားရဲဝိညာဉ်အဖွဲ့၏ တောင်တံခါးကို ဖြတ်ကျော်သွားခဲ့သည်။</p> <p>လှေပေါ်တွင် မုမုန့်ဂျီ၏ မျက်နှာပေါ်မှ နီမြန်းသော အရောင်များမှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဖြစ်၏။ ထန်ယွင်က လက်ချောင်းလေးဖြင့် တို့လိုက်ရာ ဝိညာဉ်စွမ်းအားတစ်ခုက မုမုန့်ဂျီ၏ ကိုယ်ထဲသို့ စီးဝင်သွားပြီးနောက် သူမသည် မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖွင့်လာတော့သည်။</p> <p>မုမုန့်ဂျီက မူးဝေနေသော်လည်း သူမ အလွန်လွမ်းဆွတ်နေရသော မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ဝမ်းသာသွားပြီး ထန်ယွင်၏ ပါးပြင်ကို လှမ်း၍ နမ်းလိုက်တော့သည်။</p> <p>“အရူးမလေး... ငါ့ကို လွမ်းနေတာလား” </p> <p>ထန်ယွင်က ပြုံးလျက် မေးလိုက်၏။</p> <p>“အင်း...”</p> <p>မုမုန့်ဂျီက ထန်ယွင်၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် မှီနေရင်း ရုတ်တရက် မှင်သက်သွားပြီး -</p> <p>“ထန်ယွင်... ကျွန်မ မှတ်မိတာတော့ ရှင် ကျွန်မဆီကနေ ထွက်သွားမလို့ လုပ်နေသလိုပဲ... တကယ် ဘာဖြစ်ခဲ့တာလဲဆိုတာ ကျွန်မ သေချာ မမှတ်မိတော့ဘူး”</p> <p>“ပြီးတော့ ကျွန်မတို့က ဘာလို့ ဝိညာဉ်လှေပေါ် ရောက်နေတာလဲ... ဟင်... စစ်ယောင်... မင်းလည်း ဒီမှာ ရှိနေတာပဲ”</p> <p>၎င်းနောက်တွင် ကျုံးဝူစစ်ယောင်က ဝူဟုန် သားအဖ လုပ်ဆောင်ခဲ့သည့် ကိစ္စများကို မုမုန့်ဂျီအား ပြောပြလိုက်သည်။</p> <p>မုမုန့်ဂျီမှာ မျက်ရည်များ ဝဲလာပြီး မယုံကြည်နိုင်စွာ ခေါင်းယမ်းလိုက်ကာ ဝမ်းနည်းပက်လက် ပြောလိုက်၏။</p> <p>“ဘာလို့လဲ... ဘာလို့ ဆရာက ကျွန်မအပေါ် ဒီလိုမျိုး လုပ်ရတာလဲ ကျွန်မ သူ့ကို မုန်းတယ်... ဒီလို တိရစ္ဆာန်စိတ် ပေါက်နေတဲ့သူကို ကျွန်မ ကိုယ်တိုင် သတ်ပစ်ချင်တယ်”</p> <p>မုမုန့်ဂျီမှာ မင်းမျိုးမင်းနွယ်မှ ဆင်းသက်လာသူဖြစ်ရာ သူမ၏ အပျိုစင်ဘဝမှာ အသက်ထက်ပင် ပို၍ အရေးကြီးသည်ဟု ယူဆထားသူ ဖြစ်သည်။ ဝူဖေးရှုန်းက သူမကို ဖျက်ဆီးရန် ကြိုးစားခဲ့သည်ကို တွေးမိတိုင်း သူမ အလွန် ထိတ်လန့်သွားရ၏။</p> <p>“မကြောက်ပါနဲ့တော့... နောက်ဆို ငါ့နားမှာပဲ နေပါ... သားရဲဝိညာဉ်အဖွဲ့ကို ပြန်မသွားနဲ့တော့”</p> <p>ထန်ယွင်က မုမုန့်ဂျီကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖက်ထားလိုက်ပြီး -</p> <p>“ကလေးမလေး... ငါ ကျိန်ဆိုပါတယ်... သားရဲဝိညာဉ် အကြီးအကဲ သားအဖရဲ့ ခေါင်းကို ငါ ကိုယ်တိုင် ဖြတ်ပြီး မင်းအတွက် ကလဲ့စား ချေပေးမယ်”</p> <p>“အင်း...”</p> <p>မုမုန့်ဂျီက ထန်ယွင်၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ကပ်နေရင်း မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးလိုက်သည်။</p> <p>“ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ သားရဲဝိညာဉ်အဖွဲ့ကို မပြန်ရင် ဘယ်ကို သွားရမှာလဲ”</p> <p>“ငါ့ရဲ့ ဆေးအဖွဲ့ကို လိုက်ခဲ့ပြီး ငါ့နားမှာပဲ နေပါ... အချုပ်ပြောရရင် မင်းကို သားရဲဝိညာဉ်အဖွဲ့ထဲ နောက်တစ်ခါ ထပ်ဝင်ခွင့် မပေးနိုင်တော့ဘူး ပြီးတော့ မင်းမှာ ငါပေးထားတဲ့ နိဗ္ဗာန်ကျမ်းစာ ရှိနေတာပဲ... တခြား ကျင့်စဉ်တွေကို ကျင့်နေစရာ မလိုပါဘူး” </p> <p>ထန်ယွင်က ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောလိုက်သည်။</p> <p>ယခုအခါ သားရဲဝိညာဉ် အကြီးအကဲ သားအဖက မုမုန့်ဂျီအပေါ် ယုတ်မာသော ရည်ရွယ်ချက်များ ရှိနေမှတော့ ထန်ယွင်အနေဖြင့် သူမကို ထိုနေရာတွင် မည်သို့ ထားနိုင်ပါမည်နည်း။</p> <p>သူမသည် သားရဲဝိညာဉ်အဖွဲ့မှ တပည့်ဖြစ်သဖြင့် ဂိုဏ်းစည်းမျဉ်းများအရ အဖွဲ့ကို စွန့်ခွာပါက ကွပ်မျက်ခြင်း ခံရမည် ဖြစ်သည်။ ထန်ယွင်ကမူ သူမကို နတ်ဘုရားဂိုဏ်းထဲ မဝင်မီအထိ သားရဲဝိညာဉ်အဖွဲ့သို့ ပြန်မသွားအောင်သာ အတတ်နိုင်ဆုံး လုပ်ဆောင်သွားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။</p> <p>“ထန်ယွင်... အခု ကျွန်မတို့ ဘယ်ကို သွားကြမလို့လဲ” </p> <p>မုမုန့်ဂျီက စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။</p> <p>“စိတ်မပူပါနဲ့... အားလုံးကို ငါ စီစဉ်ပြီးသားပါ”</p> <p>ထန်ယွင်က ပြောပြီးနောက် အနားရှိ ကျုံးဝူစစ်ယောင်ကို ကြည့်ကာ -</p> <p>“အခု ဈေးမြို့တော်ကို သွားပြီး ငါ့ရဲ့ မိသားစုအတွက် ဆေးလုံးအချို့ ဝယ်ကြမယ်... ပြီးရင် အဘိုးရှန်ဆီကို မင်းတို့နဲ့အတူ သွားတွေ့မယ်”</p> <p>“အဲ့ဒီနောက်မှာ စစ်ယောင်ရဲ့ နေရပ်ကို လိုက်လည်ကြမယ်... နောက်ဆုံးကျရင်တော့ မင်းတို့ကို ငါ့ရဲ့ မိဘတွေနဲ့ အဘိုးဆီကို ခေါ်သွားပြီး မိတ်ဆက်ပေးမယ်”</p> <p>ထိုစကားကို ကြားရသည့်အခါ မုမုန့်ဂျီ၏ မျက်နှာလေးမှာ ရှက်သွေးဖြာသွားပြီး -</p> <p>“ဦးလေးနဲ့ အန်တီက ကျွန်မကို သဘောကျပါ့မလား မသိဘူး”</p> <p>သူမ၏ နောင်လာမည့် ယောက္ခမလောင်းများနှင့် တွေ့ရမည်ကို တွေးကာ မုမုန့်ဂျီမှာ ပျော်လည်းပျော်၊ စိုးလည်းစိုးရိမ် ဖြစ်နေရရှာသည်။</p> <p>“သေချာပေါက် သူတို့ မင်းကို သဘောကျမှာပါ”</p> <p>ထန်ယွင်က သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ပြီး မုမုန့်ဂျီ၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ အမှန်အတိုင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“မုန့်ဂျီ... မင်း ကျင့်စဉ် ကျင့်နေတဲ့ အချိန်အတွင်းမှာ စစ်ယောင်နဲ့ ငါ...”</p> <p>၎င်းနောက်တွင် ထန်ယွင်က ကျုံးဝူစစ်ယောင်အပေါ် ထားရှိသော သူ့ခံစားချက်များကို မုမုန့်ဂျီအား ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောပြလိုက်တော့လေသည်။</p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">အခန်း ၃၅၄ ပြီး </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save