Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၃၅၆</h2> <h2 style="text-align: center;">အတိတ်ကို ပြန်လည်တမ်းတခြင်းနှင့် အနမ်းဖြင့် နှုတ်ဆက်ခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“သခင်မလေး... စိုးရိမ်စရာ မလိုပါဘူး”</p> <p>ရှန်ချင်းချိုးက တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားသည့်အလား အံ့အားသင့်သော အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“သခင်မလေး မသိသေးတဲ့ အချက်တစ်ခု ရှိပါသေးတယ်... မနေ့က ဂိုဏ်းချုပ်ကိုယ်တိုင် အပြင်စည်းကို ကြွလာပြီး အစေခံအိုကြီးဆီမှာ ထန်ယွင်ရဲ့ နေရပ်လိပ်စာကို မေးသွားပါတယ်”</p> <p>“ဂိုဏ်းချုပ်က ပြောတာတော့... ထန်ယွင်ဟာ ဟောင်ဖူနတ်ဘုရားဂိုဏ်းရဲ့ ပါရမီရှင်တစ်ဦးဖြစ်လို့ သူ့ရဲ့ မိသားစုကို အကာအကွယ်ပေးဖို့ လိုအပ်တယ်တဲ့... အဲ့ဒါကြောင့် ထန်ယွင်ရဲ့ မိသားစုကို ကာကွယ်ပေးဖို့ လူလွှတ်ချင်လို့ဆိုပြီး အစေခံအိုကြီးဆီမှာ နေရပ်လိပ်စာ လာတောင်းသွားတာပါ”</p> <p>ထိုစကားကို ကြားရသည့်အခါမှ ရှန်စုပင်းမှာ သက်ပြင်းချနိုင်တော့သည်။ ဂိုဏ်းချုပ်သည် ထန်ယွင်ကို အမှန်တကယ်ပင် အလွန်အမင်း သဘောကျနေပုံရသည်ဟု သူမ တွေးမိလိုက်၏။</p> <p>၆ ရက်အကြာတွင်... ကောင်းကင်ပြစ်ဒဏ် တောင်တန်း၏ အစွန်အဖျားရှိ တောင်တန်းများကြားက ရွာငယ်လေးတစ်ရွာသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။</p> <p>ထိုရွာငယ်လေးမှာ တောင်များ ဝန်းရံထားပြီး ရွာသူရွာသားများက ရိုးသားဖြူစင်ကြသည်။ တောင်စောင်းတစ်လျှောက်တွင် ဟောင်းနွမ်းပျက်စီးနေသော သက်ကယ်မိုး တဲအိမ်လေး ရာဂဏန်းခန့်မှာ ဟိုတစ်စု ဒီတစ်စု ရှိနေကြ၏။</p> <p>ဤနေရာလေးမှာ ကျုံးဝူစစ်ယောင်၏ ကလေးဘဝ အမှတ်တရများ တည်ရှိရာ နေရာပင် ဖြစ်သည်။ သူမ အသက် ၅နှစ်အရွယ်တွင် ထန်ရှင်းရင်၏ ကယ်တင်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသော်လည်း အိမ်ပြန်လမ်းကိုမူ ယခုတိုင် သူမ မှတ်မိနေဆဲပင်။</p> <p>ကျုံးဝူစစ်ယောင်က ကျောက်ခဲများ ထူထပ်နေသည့် ကျေးလက်လမ်းမအတိုင်း လျှောက်လှမ်းနေပြီး ထန်ယွင်နှင့် မုမုန့်ဂျီတို့က သူမ၏ နောက်မှ လက်ချင်းတွဲကာ လိုက်ပါလာခဲ့ကြသည်။</p> <p>ကျုံးဝူစစ်ယောင်၏ ကျောပြင်လေးမှာ တုန်ယင်နေသည်ကို ထန်ယွင် အထင်အရှား မြင်နေရ၏။ သူမသည် ကွယ်လွန်သွားပြီဖြစ်သော မွေးစားမိဘများကို တမ်းတရင်း တိတ်တဆိတ် ငိုကြွေးနေကြောင်း သူ သိလိုက်သည်။</p> <p>ကျုံးဝူစစ်ယောင်က ပိတ်ထားသော သစ်သားတံခါးတစ်ခု၏ ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ထို့နောက် တုန်ယင်နေသော လက်များဖြင့် ခြံဝင်းတံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်ရာ ပေါင်းပင်များ ထူထပ်နေသည့် ခြံဝင်းငယ်လေးကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူမ၏ ရင်ထဲတွင် နင့်နေအောင် ခံစားလိုက်ရတော့သည်။</p> <p>တုန်တုန်ယင်ယင်ဖြင့် ခြံဝင်းထဲသို့ လျှောက်လှမ်းရင်း ရင်းနှီးသလိုလို၊ စိမ်းသက်သလိုလို ရှိနေသည့် မြင်ကွင်းများကို ကြည့်ရင်းမှ မျက်လုံးများကို မှိတ်လျက် သူမ၏ ကလေးဘဝ ပုံရိပ်များက စိတ်ထဲတွင် ပေါ်လာတော့သည်။</p> <p>အနီရောင် အင်္ကျီလေးကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် ပန်းနုရောင် ပါးပြင်နှင့် မိန်းကလေးငယ်လေးတစ်ဦးသည် ခြံဝင်းထဲတွင် ရပ်ကာ ဟင်းချက်နေသည့် တောင်သူအမျိုးသမီးတစ်ဦးကို သနားစဖွယ် ကြည့်နေ၏။</p> <p>“မေမေ... သမီး ဗိုက်ဆာပြီ... ဘယ်တော့ ထမင်းစားရမှာလဲ”</p> <p>“ယောင်ယောင်လေးက လိမ္မာပါတယ်... ဖေဖေ အမဲလိုက်ရာက ပြန်လာမှ တို့တွေ စားကြမယ်လေ”</p> <p>“ဘာလို့ ဖေဖေ ပြန်လာမှ စားရမှာလဲဟင်”</p> <p>“ဘာလို့လဲဆိုတော့ သမီးရဲ့ ဖေဖေက အရမ်းပင်ပန်းနေလို့ပေါ့... တို့မိသားစုကို ကျွေးမွေးဖို့အတွက် ဖေဖေက မနက်ကနေ ညအထိ တောင်ပေါ်မှာ အမဲလိုက်နေရတာလေ... အဲ့ဒီတော့ ယောင်ယောင်လေးက လိမ္မာရမယ်နော်... ဖေဖေ ပြန်လာမှ တို့တွေ အတူတူ ထမင်းစားကြမယ်... ဟုတ်ပြီလား”</p> <p>“အီးဟီး... ဟုတ်ကဲ့ပါ... ဒါပေမဲ့ သမီး တကယ် ဗိုက်ဆာလာရင် ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ”</p> <p>“ယောင်ယောင်... မင်းက စကားနားမထောင်ဘူးလား... မေမေ စိတ်ဆိုးတော့မယ်နော်”</p> <p>“ဟုတ်ကဲ့ပါ... သမီး လိမ္မာပါ့မယ်... ဖေဖေ ပြန်လာမှ အတူတူ စားပါ့မယ်... မေမေ စိတ်မဆိုးပါနဲ့နော်... သမီး ကြီးလာရင် မေမေနဲ့ ဖေဖေကို ကောင်းကောင်း ပြုစုပါ့မယ်”</p> <p>“အိုး... ငါ့ရဲ့ သမီးလေးက တကယ်ကို လိမ္မာတာပဲ... မေမေ့ကို အနမ်းလေး ပေးပါဦး...”</p> <p>ဤအမှတ်တရများကို တမ်းတရင်း ကျုံးဝူစစ်ယောင်သည် ရုတ်တရက် မြေပြင်ပေါ်သို့ ဒူးထောက်ကျသွားပြီး ကြားရသူတိုင်း ရင်ကွဲမတတ် ငိုကြွေးလိုက်တော့သည်။</p> <p>“မေမေ... ယောင်ယောင် ပြန်လာပြီ... အီးဟီး... သမီး အတိတ်ကို ပြန်သွားချင်သေးတယ်... သမီးကို မေမေ ဖက်ထားပေးပါဦး...”</p> <p>“မေမေ ချက်ကျွေးတဲ့ ထမင်းတွေကို သမီး တကယ် စားချင်တယ်... အီးဟီး...”</p> <p>ကျုံးဝူစစ်ယောင်၏ မျက်ရည်များကြောင့် အမြင်အာရုံမှာ ဝေဝါးလာခဲ့သည်။ သူမသည် ခြံဝင်းထဲကို လှည့်ပတ်ကြည့်လိုက်ရာ ဖခင်ဖြစ်သူ အမဲလိုက်ရာမှ ပြန်လာပြီး သားကောင်များကို နံရံတွင် ချိတ်ဆွဲထားသည့် မြင်ကွင်းများကို မြင်ယောင်နေမိသည်။</p> <p>“ဖေဖေ... သမီး လွမ်းတယ်... သမီး တကယ် လွမ်းတာပါ...”</p> <p>“ဖေဖေ... မေမေ... သမီး တကယ် လွမ်းနေတာပါ...”</p> <p>“မေမေတို့ သိလား... သမီး အခု ကြီးပြင်းလာပြီး မေမေတို့တွေ ခေါ်နေကျ နတ်သမီးလေး ဖြစ်နေပြီနော်...”</p> <p>“အီးဟီး...”</p> <p>ကျုံးဝူစစ်ယောင်သည် ဝမ်းနည်းပက်လက် ငိုကြွေးနေပြီး ထန်ယွင်က သူမ၏ မြေပြင်ပေါ် ဒူးထောက်နေသည့် ပုံရိပ်ကို ကြည့်ကာ သူ့မျက်လုံးများတွင်လည်း မျက်ရည်များ ဝဲလာခဲ့သည်။ သူ၏ ဘဝအဆက်ဆက်တွင် ရက်စက်စွာ သတ်ဖြတ်ခံခဲ့ရသည့် မိဘများနှင့် မိသားစုဝင်များကို သူ သတိရနေမိခြင်းပင်။</p> <p>မုမုန့်ဂျီသည်လည်း ကျုံးဝူစစ်ယောင်၏ ငိုရှိုက်သံကို နားထောင်ရင်း မျက်ရည်များ ကျနေမိ၏။</p> <p>သူမသည် လွန်ခဲ့သော ၁၃ နှစ်က ထန်ယုံရှန်း၏ သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသော သူမ၏ ဖခင်နှင့် မူဖုန်း နတ်ဘုရားမင်းဆက်၏ သွေးချောင်းစီးပွဲကြီးကို သတိရသွား၏။ မုမုန့်ဂျီမှာလည်း သူမ၏ နေရပ်ကို စွန့်ခွာခဲ့ရသူ ဖြစ်သဖြင့် ကျုံးဝူစစ်ယောင်ကို မြင်သည့်အခါ ထပ်တူ ခံစားရသည်။</p> <p>“ညီမလေး...”</p> <p>မုမုန့်ဂျီက ကျုံးဝူစစ်ယောင်ကို ထူပေးရန် ရှေ့သို့ တိုးလိုက်စဉ်မှာပင် ထန်ယွင်က သူမကို လှမ်းဆွဲကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“သူမ ရင်ထဲမှာ အောင့်ထားရတာ ကြာပါပြီ... ငိုချလိုက်တာက သူမအတွက် ပိုကောင်းပါလိမ့်မယ်”</p> <p>ငိုကြွေးသံများမှာ ညနက်ပိုင်းအထိ ဆက်ရှိနေခဲ့သည်။ ကျုံးဝူစစ်ယောင်မှာ ငိုရလွန်းသဖြင့် မောပန်းသွားပုံရပြီးနောက် ငိုသံများ တိတ်သွားခဲ့၏။</p> <p>ထန်ယွင်က သူမကို ဂရုတစိုက် ထူပေးလိုက်သည်။ သူမသည် ပိတ်ထားသော တံခါးကို ကြည့်နေသော်လည်း အထဲသို့ ဝင်ရန် လုံးဝ သတ္တိမရှိဘဲ ဖြစ်နေရှာသည်။</p> <p>သူမ ကြောက်နေသည်။ အလွန် ကြောက်နေသည်။</p> <p>သူမ မိဘများနှင့်အတူ နေထိုင်ခဲ့ဖူးသည့် အိပ်ရာနေရာလေးကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သူမ စိတ်ဓာတ်တွေ ပြိုလဲသွားမှာကို ကြောက်နေမိသည်။</p> <p>သူမ၏ ဖခင် တောရိုင်းတိရစ္ဆာန် ကိုက်သတ်ခံရသည့် အဖြစ်အပျက်ကို အဲ့ဒီနေရာမှာ ပြန်မြင်ယောင်မိရင် သူမ ရူးသွားနိုင်သည် မဟုတ်ပါလော။</p> <p>သူမသည် တံခါးကို ငေးကြည့်နေပြီး တံခါးကို တွန်းဖွင့်ရန် သတ္တိမရှိဘဲ ဖြစ်နေတော့သည်။</p> <p>“စစ်ယောင်... သွားကြရအောင်... ဦးလေးနဲ့ အန်တီကို အမွှေးတိုင် သွားထွန်းဖို့ ငါ လိုက်ခဲ့ပေးမယ်”</p> <p>ထန်ယွင်က ကျုံးဝူစစ်ယောင်ကို ဖက်ကာ ခြံဝင်းအပြင်ဘက်သို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။</p> <p>လရောင်အောက်တွင် ကျုံးဝူစစ်ယောင်က ထန်ယွင်၏ ရင်ခွင်ထဲမှ ထွက်ကာ ခြံဝင်းတံခါးဘက်သို့ မျက်နှာမူ၍ ဒူးထောက်လိုက်ပြီး လှေကားထစ်များကို ဖြည်းညှင်းစွာ နမ်းရှုံ့လိုက်တော့သည်။</p> <p>ထိုအနမ်းတွင် အဓိပ္ပာယ် အများကြီး ပါဝင်နေ၏...။</p> <p>ယနေ့ သူမ ထွက်သွားပြီးလျှင် ဘယ်တော့ ပြန်လာဖြစ်မလဲဆိုသည်ကို သူမ မသိတော့ပေ။</p> <p>အနမ်းဖြင့် နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် ကျုံးဝူစစ်ယောင်က ထန်ယွင်ကို တောင်အနောက်ဘက်ရှိ သင်္ချိုင်းတစ်ခုသို့ ခေါ်သွားခဲ့သည်။</p> <p>သင်္ချိုင်းသို့ ရောက်သည့်အခါ ကျုံးဝူစစ်ယောင်က သင်္ချိုင်းရှေ့တွင် ဒူးထောက်ကာ သူမ၏ မွေးစားမိဘများကို သူမအတွက် အကောင်းဆုံး အမျိုးသားတစ်ဦးကို ရှာတွေ့ထားပြီဖြစ်ကြောင်း ပြောပြနေတော့သည်။ သူမသည် ထန်ယွင်၏ ကောင်းကွက်များကို တတွတ်တွတ် ပြောဆိုရင်း သူမ၏ မွေးစားမိဘများအနေဖြင့် ကောင်းကင်ဘုံမှနေ၍ စိတ်အေးနိုင်ကြောင်းနှင့် သူမအတွက် စိုးရိမ်မနေရန် ပြောကြားန၏။</p> <p>ထန်ယွင်က သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ကာ ကျုံးဝူစစ်ယောင်ဘေးတွင် ဒူးထောက်ပြီး ဦးချလိုက်သည်။ သူ့မျက်လုံးများထဲတွင် ပြတ်သားလှသော ချစ်ခြင်းမေတ္တာများဖြင့် -</p> <p>“စစ်ယောင်နဲ့ ကျွန်တော်က လက်မထပ်ရသေးပေမဲ့ ကျွန်တော့်ကို သမက်လောင်းအဖြစ် သဘောတူပေးဖို့ တောင်းဆိုပါတယ်”</p> <p>“အဖေနဲ့ အမေ... စိတ်မပူကြပါနဲ့... ကျွန်တော့်ရဲ့ အသက်နဲ့ရင်းပြီး စစ်ယောင်ကို ချစ်မြတ်နိုးသွားပါ့မယ်”</p> <p>မုမုန့်ဂျီသည်လည်း သင်္ချိုင်းရှေ့တွင် ဒူးထောက်လိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြော၏။</p> <p>“ဦးလေးနဲ့ အန်တီ... စိတ်မပူပါနဲ့... ကျွန်မ စစ်ယောင်ကို ကိုယ့်ညီမအရင်းလိုပဲ သဘောထားပြီး အမြဲတမ်း စောင့်ရှောက်သွားမှာပါ”</p> <p>သူတို့ ၃ ဦးမှာ သင်္ချိုင်းရှေ့တွင် ရင်ဖွင့်ပြောဆိုပြီးနောက် ကျုံးဝူစစ်ယောင်သည် သူမ၏ ဝမ်းနည်းမှုကို မွေးစားမိဘများအား မမြင်စေလိုသဖြင့် သင်္ချိုင်းဂူကို ပြုံးလျက် ဖက်ထားရင်း တိတ်တဆိတ် ငိုကြွေးလိုက်ပြန်သည်။</p> <p>“ဖေဖေနဲ့ မေမေ... သမီး သွားတော့မယ်နော်... သမီး ဖေဖေတို့ကို လွမ်းနေမှာပါ”</p> <p>“သမီးအတွက် စိုးရိမ်မနေပါနဲ့... သမီး ဖေဖေ၊ မေမေတို့ကို ချစ်ပါတယ်... ချစ်ပါတယ်...”</p> <p>ကျုံးဝူစစ်ယောင်က မပြတ်နိုင်သော စိတ်ဖြင့် မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ကျုံးဝူစစ်ယောင်က ဝိညာဉ်လှေကို ထုတ်ရန် ပြင်လိုက်စဉ် ထန်ယွင်က ခပ်ပြုံးပြုံးဖြင့် -</p> <p>“မင်း ဒီကောင်ကြီးကို မှတ်မိသေးရဲ့လား”</p> <p>“ရှင်က သွေးတောင်ပံ မီးခိုးရောင် ခြင်္သေ့ကြီးအကြောင်းကို ပြောတာလား”</p> <p>မုမုန့်ဂျီက စိတ်ဝင်တစား မေးလိုက်သည်။</p> <p>“ရှင် မပြောရင် ကျွန်မတောင် မေးမလို့ပဲ... အဲ့ဒီတုန်းကတည်းက အဲ့ဒီကောင်ကြီးကို မတွေ့ရတော့ဘူးနော်”</p> <p>ကျုံးဝူစစ်ယောင်ကလည်း အတော်လေး သိချင်နေရှာသည်။</p> <p>“ကောင်လေး... ထွက်ခဲ့တော့”</p> <p>ထန်ယွင်၏ စကားအဆုံးတွင် သူ့သားရဲအိတ်ထဲမှ ရွှေရောင် အလင်းတန်းတစ်ခု ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်သွားပြီး ကြီးမားလှသော ရွှေနဂါးနတ်ဘုရားခြင်္သေ့ကြီးတစ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။ ၎င်း၏ အတောင်ပံများကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ရာ ကောင်းကင်ယံမှ လရောင်ကိုပင် ဖုံးကွယ်သွားစေတော့၏။</p> <p>မုမုန့်ဂျီနှင့် ကျုံးဝူစစ်ယောင်တို့မှာ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားရပြီး ဖော်ပြမတတ်အောင် ထိတ်လန့်သွားကြရသည်။</p> <p>“ထန်ယွင်... ဒါက အဲ့ဒီကောင်ကြီးပဲလား” </p> <p>မုမုန့်ဂျီက သူမဘာသာ ရေရွတ်လိုက်၏။</p> <p>“သူက ဘာလို့ ရွှေရောင် ဖြစ်သွားတာလဲ... ပြီးတော့ သူ့ရဲ့ အရှိန်အဝါကလည်း ကြောက်စရာကြီး”</p> <p>“ဟုတ်ပ ထန်ယွင်” </p> <p>ကျုံးဝူစစ်ယောင်ကလည်း အတိတ်ကို ပြန်သတိရရင်း -</p> <p>“ရှင်နဲ့ ဒီကောင်ကြီး ကျွန်မကို နှင်းတောင်စောင်းမှာ ကယ်တုန်းက သူက အဆင့် ၁ သားရဲပဲ ရှိသေးတာလေ... အခုကျမှ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် အစွမ်းထက်နေရတာလဲ”</p> <p>ထန်ယွင်က ပြုံးလျက် -</p> <p>“သူက အဲ့ဒီကောင်ကြီးပါပဲ... သူ ဘာလို့ အခုလို ဖြစ်သွားရသလဲဆိုတာကတော့ ဇာတ်လမ်း အရှည်ကြီးရှိတယ်... အိမ်အပြန်လမ်းမှာ မင်းတို့ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောပြပါ့မယ်”</p> <p>၎င်းနောက် ထန်ယွင်သည် အမျိုးသမီး ၂ဦးကို ခေါ်ကာ ရွှေနဂါးနတ်ဘုရားခြင်္သေ့ကြီး၏ ကျောပေါ်သို့ ခုန်တက်လိုက်သည်။</p> <p>ထန်ယွင်က အဝေးတစ်နေရာကို လက်ညှိုးထိုးလိုက်ပြီး သူ့မျက်လုံးများတွင် မျှော်လင့်ချက်များဖြင့် -</p> <p>“ကောင်လေး... အိမ်ပြန်ကြစို့”</p> <p>“ဝုန်း... ဝုန်း”</p> <p>ရွှေနဂါးနတ်ဘုရားခြင်္သေ့ကြီးမှာ အင်မတန် စိတ်လှုပ်ရှားနေပုံရသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူသည် ထန်မိသားစုတွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ နေထိုင်ခဲ့ဖူးသဖြင့် ထန်ယွင်၏ မိဘများနှင့် အဘိုးအပေါ်တွင် မမေ့နိုင်သော သံယောဇဉ်များ ရှိနေသောကြောင့်ပင်။</p> <p>လူ ၃ဦးကို တင်ဆောင်ထားသော ရွှေနဂါးနတ်ဘုရားခြင်္သေ့ကြီးသည် ကြီးမားလှသော ရွှေရောင် လျှပ်စီးတစ်ခုအလား ညကောင်းကင်ယံကို ဖြတ်သန်းသွားပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့လေသတည်း...။</p> <p>ရွှေနဂါးနတ်ဘုရားခြင်္သေ့ကြီး ပေါ်လာခြင်းကြောင့် လူသားများ ထိတ်လန့်သွားမည်ကို ထန်ယွင် မစိုးရိမ်ပေ။</p> <p>အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ၎င်း၏ အရှိန်မှာ မြန်လွန်းလှသဖြင့် သာမန်လူသားတွေအနေဖြင့် ၎င်း၏ ပုံသဏ္ဌာန်ကို လုံးဝ မြင်တွေ့နိုင်မည် မဟုတ်သောကြောင့်ပင်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">အခန်း ၃၅၆ ပြီး </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save