Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၃၅၇</h2> <h2 style="text-align: center;">မြွေကိုက်ခံရဖူးသူ ပလတ်စတစ်ကြိုးမြင်လျှင်ပင် ကြောက်တတ်ခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>၃ရက်အကြာတွင်... ဟောင်ဖူနတ်ဘုရားမင်းဆက်၊ ကြွေလွင့်ကြယ်မြို့တော်၊ ဝမ်ယွဲ့မြို့။</p> <p>ထန်ယွင်က ရွှေနဂါးနတ်ဘုရားခြင်္သေ့ကို စီးနင်းကာ ဝမ်ယွဲ့မြို့အထက်တွင် ပျံဝဲရင်း သူ့နေရပ်ကို ငေးကြည့်နေချိန် မျက်လုံးထဲတွင် ခံစားချက်များ ပြည့်နှက်နေတော့သည်။</p> <p>“နှစ်အနည်းငယ်ပဲ ကြာသွားတာပါ... ဖေဖေနဲ့ မေမေတို့ ကျန်းကျန်းမာမာ ရှိကြရဲ့လား မသိဘူး... ငါ တကယ်ကို သားမလိမ္မာ ဖြစ်ခဲ့ရပြီ” </p> <p>ထန်ယွင်က သူ့ဘာသာ ရေရွတ်လိုက်ပြီး ရွှေနဂါးနတ်ဘုရားခြင်္သေ့ နှင့်အတူ ထန်အိမ်တော်ရှိရာသို့ ဆင်းသက်လိုက်၏။</p> <p>“အား... အိမ်တော်ထိန်းကြီးရေ... မိစ္ဆာကြီး ရောက်လာပြီ”</p> <p>ခြံထဲတွင် တံမြက်စည်းလှည်းနေသည့် အစေခံမလေးတစ်ယောက်က စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်လိုက်ပြီး တံမြက်စည်းကို ပစ်ချကာ ထွက်ပြေးသွားတော့သည်။</p> <p>ထိုအော်သံမှာ အင်မတန် စူးရှလှ၏။ အိမ်တော်ရှိ အစေခံ ၁၀၀ ကျော်က မော့ကြည့်လိုက်ရာ မီတာ ၁၀၀ခန့် မြင့်မားသည့် ရွှေရောင်ခြင်္သေ့ကြီးက သူတို့အား လူသားများကဲ့သို့ သွားဖြဲပြနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ အားလုံး သေလုမတတ် ကြောက်လန့်သွားကြတော့သည်။</p> <p>ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ ထန်ယွင်က စကားမပြောနိုင်ဘဲ ဖြစ်သွားပြီး -</p> <p>“ကောင်လေး... မင်း ဒီအစေခံတွေကို သိတယ်ဆိုတာ ငါသိပါတယ်... ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ ရုပ်သွင်က အရင်လိုမှ မဟုတ်တော့တာ... သူတို့ ကြောက်လန့်ပြီး သေသွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ”</p> <p>“ဝုန်း...” </p> <p>ရွှေနဂါးနတ်ဘုရားခြင်္သေ့က တိုးညှင်းစွာ ဟောက်လိုက်ပြီး ကြီးမားလှသော မျက်လုံးများထဲတွင် မှားသွားပြီဟု သိရှိကြောင်း ပြသလိုက်သည်။</p> <p>“ငါ့ရဲ့ ထန်မိသားစုမှာ ဘယ်သူက ရိုင်းရိုင်းစိုင်းစိုင်း လာလုပ်နေတာလဲ ထန်ချန်ချွမ်းရဲ့ မြေးက ရှေးဟောင်းဂိုဏ်းကြီးရဲ့ တပည့်ဖြစ်နေပြီဆိုတာ မင်းတို့ မသိဘူးလား”</p> <p>ထိုအချိန်တွင် သံတိုသံရှည်နှင့် အားမာန်ပါလှသော အဘိုးအိုတစ်ယောက်၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထန်ယွင်က ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ အဘိုးဖြစ်သူ ထန်ချန်ချွမ်းမှာ အိမ်တော်အလယ် ခြံဝင်းထဲသို့ အားမာန်အပြည့်ဖြင့် လျှောက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။</p> <p>ထန်ချန်ချွမ်း၏ အနောက်တွင် ထန်ယွင်၏ ဖခင် ထန်ဖုန်းနှင့် မိခင် ဖုန်းကျင်းရူတို့မှာလည်း လေးနက်သော အမူအရာများဖြင့် ပေါ်လာခဲ့ကြသည်။</p> <p>ထန်ဖုန်းမှာ အသက် ၅၀ ကျော်ရှိနေပြီဖြစ်ပြီး ဖုန်းကျင်းရူမှာ အသက် ၄၀ ကျော် ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ အိမ်တွင်းမှု ကိစ္စများကြောင့် သူမ၏ ဆံပင်များတွင် ဖြူစအချို့ပင် ပေါ်နေချေပြီ။</p> <p>သူတို့ ၃ဦး၏ အနောက်တွင် အစောင့်အချို့က လှံများကို ကိုင်ကာ ရွှေနဂါးနတ်ဘုရားခြင်္သေ့ကို ရန်သူတစ်ဦးအလား မော့ကြည့်နေကြ၏။</p> <p>ထန်အိမ်တော်ရှိ လူတိုင်းမှာ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေကြသည်။ ထန်ယွင်က ရှေးဟောင်းဂိုဏ်းကြီး၏ တပည့် ဖြစ်သွားသည်ဆိုသည့် သတင်းမှာ တစ်နယ်လုံး ပျံ့နှံ့နေခဲ့သည် မဟုတ်ပါလော။ ထန်ယွင် မရှိသည့် နှစ်အနည်းငယ်အတွင်း အနီးအနား မြို့များမှ ဂုဏ်သရေရှိ လူကြီးလူကောင်းများမှာ ထန်မိသားစုနှင့် ရင်းနှီးမှုရရန် မကြာခဏ လာရောက်လည်ပတ်လေ့ ရှိကြသည်။</p> <p>ထိုသို့သော အခြေအနေမျိုးတွင် ထန်အိမ်တော်သို့ လာရောက် ရန်စမည့်သူ ရှိလိမ့်မည်ဟု သူတို့ ထင်မထားခဲ့ကြပေ။</p> <p>“ဝှစ်”</p> <p>ရွှေနဂါးနတ်ဘုရားခြင်္သေ့ပေါ်မှ အရိပ်တစ်ခု ခုန်ဆင်းလာသည်။ ချက်ချင်းပင် ထန်ယွင်က ထန်ချန်ချွမ်း၊ ထန်ဖုန်းနှင့် ဖုန်းကျင်းရူတို့၏ ရှေ့တွင် ဒူးထောက်လိုက်ပြီး -</p> <p>“အဘိုး၊ ဖေဖေ၊ မေမေ... ယွင်အာ ပြန်လာပါပြီ”</p> <p>ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ သူတို့ ၃ ဦးလုံး တုန်လှုပ်သွားကြ၏။ အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ အစောင့်များနှင့် အစေခံ ရာပေါင်းများစွာမှာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။</p> <p>“သခင်လေး ပြန်လာပြီ”</p> <p>“ကျွန်တော်တို့ရဲ့ သခင်လေး ထန်ယွင် အိမ်ပြန်လာပြီ”</p> <p>“တကယ်ကို ကောင်းတာပဲ... သခင်လေး အိမ်ပြန်လာပြီ...”</p> <p>ဤအခိုက်အတန့်တွင် ဖုန်းကျင်းရူမှာ ဝမ်းသာလွန်းလှသဖြင့် မျက်ရည်များ ဝဲလာပြီး မြေပြင်ပေါ်၌ ဒူးထောက်နေသည့် ထန်ယွင်ကို ရုတ်တရက် ဖက်ထားလိုက်တော့သည်။</p> <p>“ယွင်အာ... မေမေ့ရဲ့ သားလေး မေမေ့ဆီကို ပြန်လာတွေ့တာပဲ”</p> <p>“မေမေ” </p> <p>ထန်ယွင်က ဖုန်းကျင်းရူကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖက်ထားလိုက်ပြီး မိခင်နှင့် သားဖြစ်သူမှာ မျက်ရည်များဖြင့် ပြန်လည် ဆုံတွေ့ခဲ့ကြသည်။</p> <p>“မိန်းမရယ်... ယွင်အာ ပြန်လာတာပဲ... ဝမ်းသာစရာ ကိစ္စကြီးကို ဘာလို့ ငိုနေတာလဲ” </p> <p>ထန်ဖုန်းက ဤသို့ ပြောနေသော်လည်း သူ့မျက်လုံးများတွင်လည်း မျက်ရည်များ ဝဲနေ၏။</p> <p>“အေးလေ” </p> <p>ထန်ချန်ချွမ်းကလည်း မှုန်ဝါးနေသော မျက်ရည်များကို သုတ်ရင်း ထောက်ခံလိုက်သည်။</p> <p>သူ့တွင် ဤမျှလောက်အထိ ထူးချွန်သော မြေးတစ်ယောက် ရှိနေသဖြင့် သူ စိတ်အေးနိုင်ပြီ ဖြစ်သလို ထန်မိသားစု ဘိုးဘေးများကိုလည်း မျက်နှာပြနိုင်ပြီ ဖြစ်၏။</p> <p>ဖုန်းကျင်းရူက မျက်ရည်များကို သုတ်ကာ ထန်ယွင်ကို ထူမလိုက်ပြီး ထန်ဖုန်းကို လှည့်ကြည့်ကာ -</p> <p>“ရှင်... ယွင်အာ ပြန်လာပြီဆိုတော့ သားအတွက် ခမ်းနားတဲ့ ဂုဏ်ပြုစားပွဲတစ်ခု ကျင်းပပေးရမယ်နော်”</p> <p>“ကောင်းပြီ... ကောင်းပြီ” </p> <p>ထန်ဖုန်းက အိမ်ထိန်းကို ချက်ချင်း တာဝန်ပေးကာ တစ်အိမ်လုံး ၃ ရက်တိုင်တိုင် စည်စည်ကားကား ကျင်းပရန် အမိန့်ပေးလိုက်တော့သည်။</p> <p>“ဖေဖေ၊ မေမေ၊ အဘိုး” <br /> ထန်ယွင်က ပြုံးလျက် -<br /> “ကျွန်တော် လူနှစ်ယောက်နဲ့ မိတ်ဆက်ပေးပါရစေ”</p> <p>ထိုအချိန်တွင် ကောင်းကင်ယံရှိ ရွှေနဂါးနတ်ဘုရားခြင်္သေ့မှာ ရုတ်တရက် သေးငယ်သွားပြီး ကျုံးဝူစစ်ယောင်နှင့် မုမုန့်ဂျီတို့ကို တင်ဆောင်ကာ ခြံဝင်းထဲသို့ ဆင်းသက်လာခဲ့သည်။</p> <p>အစောင့်များက မိန်းကလေး ၂ ဦးကို မြင်သည့်အခါ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားကြရ၏။ လှလိုက်တာ... လွန်ခဲ့သော ၄နှစ်ကျော်က ထွက်သွားသည့် နန်းကုန်းယွိချင်လေးလိုပဲ လှပလွန်းကြသည်။</p> <p>“နေကောင်းကြရဲ့လား အဘိုး”</p> <p>“နေကောင်းကြရဲ့လား ဦးလေးနဲ့ အန်တီ”</p> <p>မုမုန့်ဂျီနှင့် ကျုံးဝူစစ်ယောင်တို့က ထန်ချန်ချွမ်း၊ ထန်ဖုန်းနှင့် ဖုန်းကျင်းရူတို့ကို ယဉ်ကျေးပျူငှာစွာ နှုတ်ဆက်လိုက်ကြသည်။</p> <p>“တကယ်ကို လှတဲ့ ကလေးမလေးတွေပဲ” </p> <p>ဖုန်းကျင်းရူမှာ ချစ်စနိုးဖြင့် အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်နေမိသည်။</p> <p>“မေမေ... သူမက မုမုန့်ဂျီပါ၊ သူမကတော့ ကျုံးဝူစစ်ယောင်ပါ... သူတို့က မေမေ့ရဲ့ နောင်လာမယ့် ချွေးမလောင်းတွေပေါ့” </p> <p>ထန်ယွင်က ပြုံးလျက် မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည့်အခါ မုမုန့်ဂျီနှင့် ကျုံးဝူစစ်ယောင်တို့မှာ ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ်သွားကြရရှာသည်။</p> <p>“ချွေးမ” ဆိုသည့် စကားလုံးကို ကြားရသည့်အခါ ဖုန်းကျင်းရူက နန်းကုန်းယွိချင်ကို သတိရသွားပြီး ရင်ထဲ နည်းနည်းတော့ နာကျင်သွားရသည်။ အဲ့ဒီ ယုတ်မာသည့် အဘိုးကြီးသာ ယွိချင်လေးကို ခေါ်မသွားခဲ့လျှင် အခုဆို သူမ မြေးချီနေရလောက်ပြီ... ဟု တွေးမိလိုက်၏။</p> <p>အတွေးစများကို ဘေးဖယ်ထားကာ ဖုန်းကျင်းရူက ရှေ့သို့ တိုးသွားပြီး မုမုန့်ဂျီနှင့် ကျုံးဝူစစ်ယောင်တို့၏ လက်ကို တစ်ဖက်စီ ဆုပ်ကိုင်ကာ စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် -</p> <p>“လိမ္မာတဲ့ ကလေးမလေးတွေပဲ... မင်းတို့ရဲ့ မိသားစုဝင်တွေက ဘယ်မှာလဲ... မင်းတို့ရဲ့ လက်ထပ်ပွဲကို ဖြစ်နိုင်ရင် မြန်မြန်လေး လုပ်ကြရအောင်လေ”</p> <p>ဖုန်းကျင်းရူ ဤမျှလောက်အထိ စိတ်စောနေလိမ့်မည်ဟု ထန်ယွင် မထင်ထားခဲ့ပေ။</p> <p>“မေမေ... လက်ထပ်ပွဲကိစ္စကို စိတ်မပူပါနဲ့ဦး... နောက်မှ ဖြည်းဖြည်းချင်း တိုင်ပင်ကြတာပေါ့” </p> <p>ထန်ယွင်က နှာခေါင်းလေး ရှုံ့ကာ ရယ်မောလိုက်၏။</p> <p>“မေမေက ဘာလို့ စိတ်မပူဘဲ နေနိုင်မှာလဲ... အရင်တုန်းကလိုမျိုး...” </p> <p>ဖုန်းကျင်းရူ စကားမှားသွားပြီး ချက်ချင်းပင် နှုတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။</p> <p>“မေမေ... အရင်တုန်းက ဘာဖြစ်လို့လဲ” </p> <p>ထန်ယွင်က ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသည်။</p> <p>“ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး... မေမေက မြေး မြန်မြန် ချီချင်လို့ပါ... မရဘူးလား” </p> <p>ဖုန်းကျင်းရူက ထန်ယွင်ကို မျက်စောင်းထိုးလိုက်ပြီးနောက် မုမုန့်ဂျီနှင့် ကျုံးဝူစစ်ယောင်တို့ကို ခေါ်ကာ -</p> <p>“လာကြ... အန်တီမှာ မင်းတို့အတွက် ပေးစရာ ရှိတယ်”</p> <p>“ချွေးမတွေ ရသွားတော့ သားကို မေ့သွားပြီပေါ့လေ” </p> <p>ထန်ယွင်က ပြုံးလျက် အဘိုးနှင့် ဖခင်ဖြစ်သူတို့ နှင့်အတူ ဖုန်းကျင်းရူနောက်မှ အခန်းထဲသို့ လိုက်ဝင်သွားသည်။</p> <p>အိမ်ထိန်းက ခြံဝင်းထဲတွင် အစောင့်များကို သူတို့၏ မိသားစုဝင်များ ခေါ်လာစေကာ ၃ ရက်တိုင်တိုင် စားပွဲကျင်းပပေးရန် စီစဉ်နေတော့သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အစောင့်များကိုလည်း ၃ရက် အားလပ်ရက် ပေးလိုက်၏။</p> <p>အစောင့်များမှာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ထန်အိမ်တော်ပြင်ပသို့ ပြေးထွက်သွားကြတော့သည်။</p> <p>...</p> <p>အဆောင်အတွင်း ခန်းမထဲတွင်...</p> <p>ဖုန်းကျင်းရူက မုမုန့်ဂျီနှင့် ကျုံးဝူစစ်ယောင်တို့ကို တူညီသော ကျောက်စိမ်း လက်ကောက် ၂ကွင်း ပေးလိုက်သည်။</p> <p>အမျိုးသမီး ၂ဦး လက်ကောက် ဝတ်လိုက်သည်ကို မြင်ရသည့်အခါ ဖုန်းကျင်းရူက ပြုံးလျက် -</p> <p>“ဒါက ငါတို့ ထန်မိသားစုရဲ့ မျိုးရိုးစဉ်ဆက် လက်ကောက်တွေပါ... နောင်လာမယ့် ချွေးမတွေအတွက် ငါ ပြင်ဆင်ထားတာပေါ့... အန်တီ့မှာ တခြား အဖိုးတန်တာ ဘာမှမရှိလို့ အားမနာကြနဲ့နော်”</p> <p>ထိုလက်ကောက်၏ အဓိပ္ပာယ်ကို သိလိုက်ရသည့်အခါ မုမုန့်ဂျီနှင့် ကျုံးဝူစစ်ယောင်တို့၏ ရင်ထဲတွင် ပျားရည်ကဲ့သို့ ချိုမြိန်သွားကြတော့သည်။</p> <p>၎င်းနောက် ဖုန်းကျင်းရူက အမျိုးသမီး ၂ဦး၏ နေရပ်ကို မေးမြန်းလိုက်၏။</p> <p>ထန်ယွင်က အသံလုံ အစီအရင်တစ်ခု ဖန်တီးလိုက်ပြီး မုမုန့်ဂျီသည် မူဖုန်း နတ်ဘုရားမင်းဆက်မှ မင်းသမီးဖြစ်ကြောင်းနှင့် ကျုံးဝူစစ်ယောင်မှာ မိဘအရင်းများ၏ စွန့်ပစ်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသူ ဖြစ်ကြောင်း ပြောပြလိုက်သည်။</p> <p>ဖုန်းကျင်းရူ၊ ထန်ဖုန်းနှင့် ထန်ချန်ချွမ်းတို့မှာ မုမုန့်ဂျီ၏ နောက်ခံကို ကြားရသည့်အခါ အံ့ဩသွားကြသလို ကျုံးဝူစစ်ယောင်ကို ကြည့်သည့်အခါတွင်လည်း သနားစိတ်ဖြင့် ချစ်ခင်မှုများ ပြည့်နှက်သွားကြရသည်။</p> <p>ပထမအချက်မှာ ကျုံးဝူစစ်ယောင်၏ ဘဝအကြောင်းကို ကြားရသဖြင့် စိတ်မကောင်း ဖြစ်မိခြင်းကြောင့် ဖြစ်၏။</p> <p>ဒုတိယအချက်မှာ ကျုံးဝူစစ်ယောင်ကို ကြည့်ရင်း သူတို့၏ မွေးစားသမီးဖြစ်သူ၊ ထန်ယွင်နှင့် စေ့စပ်ထားသူ နန်းကုန်းယွိချင်ကို သတိရသွားကြခြင်းပင်။</p> <p>သူတို့ ၃ဦး၏ စိတ်ခံစားချက်ကို "မြွေကိုက်ခံရဖူးသူ ပလတ်စတစ်ကြိုးမြင်ရင်တောင် ကြောက်တတ်ခြင်း" ဆိုသည့် စကားနှင့် တင်စားလျှင်ပင် မမှားနိုင်ပေ။</p> <p>သူတို့သည် တစ်နေ့တွင် ကျုံးဝူစစ်ယောင်၏ မိဘအရင်းများက ထပ်မံ ပေါ်လာပြီး သူမကို လာခေါ်သွားမှာကို အလွန် ကြောက်နေကြမိသည်။</p> <p>ထိုသို့ ဖြစ်နိုင်ခြေမှာ အင်မတန် နည်းပါးသော်လည်း သူတို့ ၃ဦးမှာမူ စိုးရိမ်စိတ်များ ရှိနေဆဲ...။</p> <p>ထို့နောက် စားပွဲမစမီအထိ ထန်ယွင်သည် မိဘများနှင့် အဘိုးကို စကားများစွာ ပြောဖြစ်ခဲ့သည်။ ထန်ယွင်က ဂိုဏ်းထဲတွင် သူ မည်မျှ အဆင်ပြေကြောင်း ကောင်းကွက်များကိုသာ ရွေးပြောပြခဲ့၏။</p> <p>ဖုန်းကျင်းရူ၊ ထန်ဖုန်းနှင့် ထန်ချန်ချွမ်းတို့သည် ကျုံးဝူစစ်ယောင်နှင့် ထန်ယွင်တို့မှာ ဝိညာဉ်သန္ဓေအဆင့် ၉ သို့ ရောက်ရှိနေပြီး မုမုန့်ဂျီမှာ ဝိညာဉ်သန္ဓေ ပြည့်စုံခြင်းအဆင့်သို့ ရောက်နေသည်ကို သိလိုက်ရသည့်အခါ အကြီးအကျယ် ထိတ်လန့်သွားကြရတော့သည်။</p> <p>သူတို့အတွက်တော့ ဝိညာဉ်သန္ဓေအဆင့်ဆိုသည်မှာ သူတို့ အိပ်မက်မက်နေရသည့် ဓားပျံစီးနိုင်သော အဆင့်ကြီး မဟုတ်ပါလော။</p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">အခန်း ၃၅၇ ပြီး </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save