Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၃၅၈</h2> <h2 style="text-align: center;">တစ်ချက်တည်းနဲ့ အပြတ်ရှင်းခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>နောက်ထပ် ၃ ရက်အတွင်း ထန်အိမ်တော်မှာ စားပွဲသောက်ပွဲကြီး ကျင်းပနေခဲ့သည်။</p> <p>ထန်ယွင် အိမ်ပြန်လာသည့် သတင်းမှာ ဝမ်ယွဲ့မြို့တစ်ခွင် ပျံ့နှံ့သွားခဲ့ရာ မြို့ထဲရှိ မိသားစုပိုင်ရှင် ရာပေါင်းများစွာမှာ မဖိတ်ခေါ်ဘဲ အဖိုးတန် လက်ဆောင်ပစ္စည်းများကိုယ်စီဖြင့် ရောက်ရှိလာကြသည်။ သူတို့အားလုံးမှာ ထန်ယွင်ကို အလွန် ရင်းနှီးသည့်အလား တူတော်မောင်ဟု ခေါ်ဆိုကာ ချဉ်းကပ်ကြတော့သည်။</p> <p>အချို့ကလည်း သူတို့၏ အပျိုစင် သမီးပျိုလေးများကို ထန်ယွင်နှင့် ပေးစားရန် ကြိုးစားကြသော်လည်း မုမုန့်ဂျီနှင့် ကျုံးဝူစစ်ယောင်တို့ကဲ့သို့ နတ်မိမယ်အလား လှပသည့် အမျိုးသမီး ၂ဦးမှာ ထန်မိသားစု၏ အနာဂတ်ချွေးမလောင်းများ ဖြစ်နေသည်ကို သိလိုက်ရသည့်အခါ အစီအစဉ်ကို လက်လျှော့လိုက်ကြတော့သည်။</p> <p>သူတို့ သမီးများ၏ အလှမှာ ထိုအမျိုးသမီး ၂ဦးကို လုံးဝ မယှဉ်နိုင်သည် မဟုတ်ပါလော။</p> <p>ထန်ယွင်ကဲ့သို့ လူမျိုးမှာ သူတို့၏ သမီးများကို သဘောကျလိမ့်မည် မဟုတ်ဟုလည်း သူတို့ တွေးမိလိုက်ကြ၏။</p> <p>ထန်ယွင်မှာ အပေါ်ယံ အလှအပကို ကြည့်တတ်သူ မဟုတ်ပေ။ သူမတို့ သမီးများမှာ မည်မျှပင် လှပနေပါစေ ထန်ယွင် စိတ်လှုပ်ရှားလိမ့်မည် မဟုတ်သလို အလွယ်တကူလည်း သဘောကျလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>ထန်ယွင် သဘောကျမည့် အမျိုးသမီးမှာ အခက်အခဲများကို အတူတူ ကျော်ဖြတ်ဖူးပြီး စိတ်ထားကောင်းမွန်သူမျိုးသာ ဖြစ်ရပေမည်။ သူသည် အလှအပကိုကြည့်ကာ ဘဝလက်တွဲဖော် ရွေးချယ်မည့်သူ မဟုတ်ချေ။<br /> ဤ ၃ရက်အတွင်း ထန်ယွင်က ဟောင်ဖူနတ်ဘုရားဂိုဏ်း၏ အတွင်းစည်း ဈေးမြို့တော်မှ ဝယ်ယူလာခဲ့သော ဝိညာဉ်သန္ဓေအဆင့်အတွက် သင့်တော်သည့် ဆေးလုံးများနှင့် လက်နက်အားလုံးကို မိခင်ဖြစ်သူ ဖုန်းကျင်းရူအား ပေးအပ်ခဲ့သည်။</p> <p>ဖုန်းကျင်းရူ၊ ထန်ဖုန်းနှင့် အဘိုးအို ထန်တို့မှာ အလွန် ဝမ်းသာသွားကြ၏။ ဤဆေးလုံးများ ရှိနေမှတော့ သူတို့အနေဖြင့် ဝိညာဉ်သန္ဓေအဆင့်သို့ တက်လှမ်းရန်နှင့် သက်တမ်း တိုးမြှင့်ရန်မှာ လက်တစ်ကမ်း အကွာအဝေးတွင်သာ ရှိတော့သည်။</p> <p>ထို့အပြင် ဤမျှများပြားသော ဆေးလုံးများကို ထန်အိမ်တော်ရှိ အစောင့်များအားလည်း ခွန်အားတိုးတက်စေရန် ပေးဝေနိုင်ပေလိမ့်မည်။</p> <p>ထန်ယွင်က ထိပ်တန်းအဆင့် ကျူယန် ယာဇွန်ဆေးလုံး ၃လုံးကိုလည်း မိဘများနှင့် အဘိုးအား တစ်ဦးလျှင် တစ်လုံးစီ ပေးအပ်ခဲ့၏။</p> <p>ဖုန်းကျင်းရူ ဆေးသောက်ပြီးနောက် သူမ၏ ဆံပင်ဖြူများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး မျက်နှာပေါ်မှ အရေးအကြောင်းများလည်း ပျောက်ကွယ်သွားကာ အသက် ၄၀ မှ ၃၀ အရွယ်အလား ပြန်လည် နုပျိုသွားတော့သည်။</p> <p>ထန်ဖုန်းသည်လည်း ဆေးသောက်ပြီးနောက် အသက် ၅၀ ကျော်မှ လူလတ်ပိုင်းအရွယ်အလား ပြောင်းလဲသွားပြီး ဇနီးမောင်နှံ ၂ဦးလုံးမှာ ၁၀ နှစ်ခန့် ပြန်လည် နုပျိုသွားကြ၏။</p> <p>အဘိုး ထန်ချန်ချွမ်းမှာလည်း ဆေးကို ပြုံးလျက် သောက်သုံးလိုက်ရာ အသက် ၉၀ အရွယ်မှ ၆၀ အရွယ်အလား ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။</p> <p>တစ်မိသားစုလုံး ပျော်ရွှင်နေကြသော်လည်း... ခွဲခွာရမည့် အချိန်ကတော့ ရောက်ရှိလာခဲ့လေပြီ။</p> <p>လရောင်သည် ထန်အိမ်တော်ပေါ်သို့ ကျဆင်းနေပြီး အိမ်တော်တစ်ခုလုံးမှာ မီးရောင်များဖြင့် လင်းထိန်နေ၏။</p> <p>ဖုန်းကျင်းရူ၊ ထန်ဖုန်း၊ ထန်ချန်ချွမ်းနှင့် အစေခံများ၊ အစောင့်များ အားလုံးမှာ ထန်ယွင်ကို လိုက်လံ ပို့ဆောင်ကြသည်။</p> <p>မိခင်တစ်ဦး၏ မေတ္တာမှာ သားဖြစ်သူ ခရီးဝေး သွားရတော့မည့်အပေါ် အဝတ်အစားများ ပြင်ဆင်ပေးရင်း စိုးရိမ်ပူပန်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေတော့သည်။</p> <p>ဖုန်းကျင်းရူသည် မျက်ရည်များကြားမှ အဝတ်အစား အချို့ကို ထန်ယွင်၏ လက်ထဲသို့ ထည့်ပေးရင်း မှာကြားလိုက်ရှာသည်။</p> <p>“မင်းကိုယ်မင်း ဂရုစိုက်ပါ သား... မေမေ့ကို စိတ်မပူစေနဲ့နော်” </p> <p>“ဘုန်း”</p> <p>ထန်ယွင်က ဒူးထောက်လိုက်ပြီး ခေါင်းကို လေးနက်စွာ ညိတ်ပြလိုက်ကာ -</p> <p>“မေမေ၊ ဖေဖေ၊ အဘိုး... စိတ်မပူကြပါနဲ့... ကျွန်တော် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဂရုစိုက်ပါ့မယ်”</p> <p>“အင်းပါ...” ဖုန်းကျင်းရူက ထန်ယွင်ကို ထူမလိုက်ပြီး -</p> <p>“စစ်ယောင်နဲ့ မုန့်ဂျီကို မင်းနောက်လိုက်ပြီး ဒုက္ခမရောက်စေနဲ့နော်... ဒီလို လိမ္မာတဲ့ ကောင်မလေး ၂ယောက် မင်းနောက်ကို လိုက်လာတာဟာ မင်းရဲ့ ကံကောင်းခြင်းပဲ... ပန်းပွင့်တွေ၊ မြက်ပင်တွေကြားမှာ လျှောက်ပြီး ပွေရှုပ်မနေနဲ့... မှတ်ထားရဲ့လား”</p> <p>“သား မှတ်ထားပါ့မယ်” </p> <p>ထန်ယွင်က ပြန်လည် ဖြေကြားလိုက်၏။</p> <p>“အဲ့ဒါဆိုရင်တော့ တော်သေးတာပေါ့” </p> <p>ဖုန်းကျင်းရူက ပြုံးလျက် စစ်ယောင်နှင့် မုမုန့်ဂျီတို့ကို ကြည့်ကာ မျှော်လင့်တကြီးဖြင့် -</p> <p>“မင်းတို့တွေ ထွက်သွားတော့မှာဆိုတော့... ငါ့ကို မေမေလို့ ခေါ်လို့ရမလား”</p> <p>မုမုန့်ဂျီက ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး -</p> <p>“မေမေ... ဖေဖေနဲ့ အဘိုးတို့လည်း ကျန်းမာရေး ဂရုစိုက်ကြပါ... နောက် ကျွန်မတို့ ပြန်လာတွေ့ပါ့မယ်”</p> <p>ကျုံးဝူစစ်ယောင်ကလည်း နှုတ်ခမ်းလေးကို စေ့ကာ ချိုသာစွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“မေမေ စိတ်မပူပါနဲ့... အစ်မမုနဲ့ ကျွန်မ ထန်ယွင်ကို ကောင်းကောင်း စောင့်ရှောက်ပါ့မယ်”</p> <p>“ကောင်းပြီ... ကောင်းပြီ” </p> <p>ဖုန်းကျင်းရူက အမျိုးသမီး ၂ဦး၏ လက်ကို ဆွဲကာ ပျော်ရွှင်စွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ထန်ယွင်က မင်းတို့ကို တစ်ခုခု လုပ်ရဲရင် မေမေ့ကို လာပြောကြ... မေမေ မင်းတို့ဘက်ကနေ ရပ်တည်ပြီး သူ့ရဲ့ ခြေထောက်ကို ရိုက်ချိုးပစ်မယ်”</p> <p>အမျိုးသမီး ၂ဦးမှာ ပျော်ရွှင်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြ၏။</p> <p>“ဖေဖေ၊ မေမေ၊ အဘိုး... ကျွန်တော်တို့ သွားတော့မယ်နော်” </p> <p>ထန်ယွင်က လက်သီးဆုပ်ကာ ထန်မိသားစုမှ အစောင့်များကို ကြည့်ပြီး တစ်လုံးချင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ထန်အိမ်တော်ကို ကောင်းကောင်း ကာကွယ်ထားကြပါ... နောင်တစ်ချိန်မှာ ဒီသခင်လေးက မင်းတို့ကို မျက်နှာသာပေးမှာပါ”</p> <p>အစောင့် ရာပေါင်းများစွာမှာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း အော်ဟစ်လိုက်သဖြင့် အသံမှာ ကောင်းကင်သို့ပင် ဟိန်းထွက်သွားတော့သည်။</p> <p>“သခင်လေး စိတ်ချပါ... လက်အောက်ခံတွေ နားလည်ပါတယ်”</p> <p>အိမ်ထိန်းကြီးက ရှေ့သို့ တက်လာပြီး -</p> <p>“သခင်လေး အရင်က ပြောခဲ့တဲ့ စကားတွေကို ဒီအိမ်ထိန်းကြီးကို ပြန်ပြောပြစမ်း”</p> <p>အစောင့်များမှာ အသံကုန် မြှင့်ကာ အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။</p> <p>“ငါတို့ ထန်မိသားစုကို လာရောက် စော်ကားတဲ့သူကို... အဝေးကြီးမှာ ရှိနေရင်တောင် သေချာပေါက် ကွပ်မျက်ရမယ်”</p> <p>အသံလှိုင်းများမှာ ဝမ်ယွဲ့မြို့တစ်ခွင် ပဲ့တင်ထပ်သွား၏။ ထန်အိမ်တော် အပြင်ဘက်မှ ထန်ယွင်ကို လာရောက် ပို့ဆောင်ကြသည့် မြို့သူမြို့သား သောင်းနှင့်ချီမှာလည်း ထိုအသံကြောင့် ထိတ်လန့်သွားကြရသည်။</p> <p>ထိုစဉ် ကောင်းကင်ယံမှ ရိုင်းစိုင်းလှသော ရယ်မောသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>“ဟားဟားဟား... ဒီလို သေးငယ်တဲ့ နေရာက မိသားစုလေး တစ်စုကများ အရှက်မရှိ ဒီလိုစကားမျိုး ပြောရဲတယ်ပေါ့”</p> <p>“ဒီနေ့ ငါ မင်းတို့ ထန်မိသားစုကို ဖျက်ဆီးပစ်မယ်... မင်းတို့က ငါ့ကို ဘယ်လိုများ သတ်မလဲဆိုတာ ကြည့်ချင်သေးတယ်”</p> <p>စကားအဆုံးတွင် အသက် ၆၀ ခန့်ရှိသော အဘိုးအိုတစ်ဦးသည် ဓားပျံကို စီးနင်းကာ ထန်အိမ်တော်အထက်တွင် ပျံဝဲနေ၏။ သူသည် ထန်မိသားစုမှ လူတိုင်းကို ယုတ်မာသော မျက်လုံးများဖြင့် ငုံ့ကြည့်နေခြင်းပင်။</p> <p>“ဝိညာဉ်သန့်စင်ခြင်း အဆင့် ၉” </p> <p>ထန်ယွင်မှာ အကြီးအကျယ် ထိတ်လန့်သွားရ၏။</p> <p>“ကောင်လေး... မိသားစုကို ကာကွယ်စမ်း”</p> <p>“ဝုန်း...” </p> <p>ခြင်္သေ့ဟောက်သံက ညကောင်းကင်ယံကို ဖြတ်သန်းသွားပြီး ရွှေနဂါးနတ်ဘုရားခြင်္သေ့သည် ထန်ယွင်၏ သားရဲအိတ်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာကာ မီတာ ၁၀၀ ခန့် ကြီးမားသော ကိုယ်ထည်ဖြင့် ရွှေရောင် အတောင်ပံများကို ဖြန့်၍ ထန်မိသားစုမှ လူတိုင်းကို အတောင်ပံအောက်တွင် ကာကွယ်ထားလိုက်တော့သည်။</p> <p>“ဟင် အဆင့် ၃ ကြီးထွားမှုအဆင့် မီးခိုးရောင်ခြင်္သေ့လား” </p> <p>အဘိုးအို၏ မျက်လုံးထဲတွင် အံ့ဩမှုအချို့ ပေါ်လာသည်။</p> <p>“မင်းက ဘယ်သူလဲ ဘာလို့ ငါ့ရဲ့ ထန်မိသားစုကို လာပြဿနာရှာတာလဲ” </p> <p>ထန်ယွင်က အဘိုးအိုကို ရန်သူတစ်ဦးအလား မော့ကြည့်ကာ မေးလိုက်၏။</p> <p>“ငါ ဘယ်သူလဲဆိုတာ အရေးမကြီးပါဘူး... မင်း သိထားရမှာက ငါက မင်းတို့ မိသားစုတစ်ခုလုံးကို သတ်မယ့်သူ ဆိုတာပဲ” </p> <p>အနက်ရောင် ဝတ်စုံနှင့် အဘိုးအို၏ မျက်လုံးများမှာ ရက်စက်လာပြီး ညာလက်မှ ဓားကို ကိုင်ကာ ကောင်းကင်သို့ ချိန်လိုက်ရာ ဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် စွမ်းအားများ စုစည်းလာတော့သည်။</p> <p>ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ထန်အိမ်တော် အပြင်ဘက်မှ မြို့သူမြို့သားများမှာ ထိတ်လန့်တကြား ထွက်ပြေးကုန်ကြတော့သည်။ ဤမျှလောက် အစွမ်းထက်သည့် ပုဂ္ဂိုလ်မျိုး ထန်မိသားစုကို လာရောက် ရန်စလိမ့်မည်ဟု သူတို့ ထင်မထားခဲ့ကြပေ။</p> <p>ထန်ယွင်မှာ ယခုအခါ အလွန် စိုးရိမ်နေမိသည်။ အကယ်၍ သူ၏ မိသားစုသာ ဘေးတွင် မရှိပါက သူသည် ရွှေနဂါးနတ်ဘုရားခြင်္သေ့ကို အဘိုးအိုနှင့် တိုက်ခိုက်ခိုင်းလိုက်မည် ဖြစ်၏။</p> <p>သို့သော် ယခုအခါ ရွှေနဂါးနတ်ဘုရားခြင်္သေ့မှာ မိသားစုကို ကာကွယ်ပေးထားရသည်။ အကယ်၍ မိသားစုသာ အကာအကွယ်မဲ့သွားလျှင်၊ သို့မဟုတ် ရွှေနဂါးနတ်ဘုရားခြင်္သေ့က အဘိုးအိုကို လျင်မြန်စွာ မသတ်နိုင်လျှင် အဘိုးအိုက မိသားစုကို တိုက်ခိုက်လိုက်သည်နှင့် ထန်မိသားစုမှာ ပြာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားမှာ သေချာနေသည် မဟုတ်ပါလော။</p> <p>“ဝှစ်... ဝှစ်”</p> <p>ထန်ယွင်က မုမုန့်ဂျီနှင့် ကျုံးဝူစစ်ယောင်တို့ကို ချက်ချင်း ဆွဲယူကာ ရွှေနဂါးနတ်ဘုရားခြင်္သေ့၏ ကျောပေါ်သို့ ခုန်တက်လိုက်ပြီး ကျယ်လောင်စွာ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။</p> <p>“ကောင်လေး... ငါတို့ ထန်မိသားစု လူတွေ အကုန်လုံးကို ခေါ်ပြီး အမြန် ထွက်ပြေးစမ်း”</p> <p>“ထွက်ပြေးချင်တယ် ဟုတ်လား... ဟဲဟဲ... မင်း အိမ်မက် မက်နေတာပဲ” </p> <p>အဘိုးအိုက ရယ်မောလျက် တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ရုတ်တရက် ကောင်းကင်ယံမှ မထီမဲ့မြင်ပြုသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။</p> <p>“ငါ ဒီမှာ ရှိနေသရွေ့... ဝိညာဉ်သန့်စင်ခြင်း အဆင့် ၉ လောက်ပဲ ရှိတဲ့ မင်းလို ပုရွက်ဆိတ်ကများ ထန်မိသားစုကို ထိရဲတယ်ပေါ့”</p> <p>“ဘယ်... ဘယ်သူလဲ” </p> <p>အနက်ရောင် ဝတ်စုံနှင့် အဘိုးအို၏ မျက်နှာမှာ ရုတ်တရက် ပျက်သွားတော့သည်။</p> <p>“မင်းကို သတ်မယ့်သူပေါ့” </p> <p>အသံအဆုံးတွင် ဖြူစင်သော အလင်းတန်းတစ်ခု ကောင်းကင်မှ ထွက်ပေါ်လာပြီး အနက်ရောင် ဝတ်စုံနှင့် အဘိုးအို၏ လည်ပင်းကို လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ ဖြတ်သန်းသွားတော့သည်။</p> <p>“မင်း...” </p> <p>အဘိုးအို၏ ကြောက်လန့်တကြား အော်သံမှာ ရုတ်ခြည်း ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် သူ့လည်ပင်းတွင် သွေးဝိုင်းတစ်ခု ပေါ်လာကာ ခေါင်းမှာ လည်ပင်းပေါ်မှ လျောကျသွားတော့သည်။ ခေါင်းပြတ်နေသော အလောင်းကြီးမှာ သွေးများ ပန်းထွက်လျက် ရွှေနဂါးနတ်ဘုရားခြင်္သေ့၏ ရှေ့မှောက်သို့ ပြုတ်ကျသွားတော့လေသတည်း။</p> <p>“ကူညီပေးတဲ့အတွက် စီနီယာကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ် စီနီယာက ဘယ်သူလဲဆိုတာ သိခွင့်ရှိမလား ခင်ဗျာ” </p> <p>ထန်ယွင်က လက်သီးဆုပ်ကာ ညကောင်းကင်ယံကို စိုက်ကြည့်ရင်း မေးလိုက်၏။</p> <p>“ဝုန်း”</p> <p>ထန်ယွင်၏ ရှေ့ရှိ ဟင်းလင်းပြင်မှာ အနည်းငယ် တုန်ခါသွားပြီးနောက် အသက် ၉၀ ခန့်ရှိသော အဘိုးအိုတစ်ဦး လေထဲမှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။</p> <p>ထန်ယွင်သည် ဤလူ၏ ကျင့်ကြံမှု အဆင့်ကို မမြင်နိုင်ပေ။ သေချာသည်မှာ ထိုလူ၏ ခွန်အားမှာ အနည်းဆုံး ဝိညာဉ်သန့်စင်ခြင်း ပြည့်စုံခြင်း အဆင့် သို့မဟုတ် ထို့ထက် ပိုမို အစွမ်းထက်နေခြင်းပင်။</p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ထန်ယွင်က ထိုအဘိုးအို၏ မျက်နှာမှာ အလွန် ရင်းနှီးနေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားကာ ဦးညွှတ်လျက် မေးလိုက်၏။</p> <p>“ဒါဆိုရင် စီနီယာက အကြီးအကဲထန်ရဲ့ အစ်ကိုများလား ခင်ဗျာ”</p> <p>ထန်ထိုင်ကျုံးတယ်တွင် ဟောင်ဖူနတ်ဘုရားဂိုဏ်း၏ နတ်ဘုရားဂိုဏ်းခွဲ ဈေးမြို့တော်ရှိ လေလံရုံကို အုပ်ချုပ်နေသော အစ်ကိုတစ်ယောက် ရှိကြောင်း ထန်ယွင် သိထားသည်။</p> <p>ထို့အပြင် ဤအဘိုးအိုမှာ ထန်ထိုင်ကျုံးတယ်နှင့် အတော်လေး ဆင်တူနေသောကြောင့်ပင်။</p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">အခန်း ၃၅၈ ပြီး</p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save