Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၃၅၉</h2> <h2 style="text-align: center;">မျှော်လင့်ခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“အင်း...” </p> <p>အသက် ၉၀ ကျော်အရွယ် အဘိုးအိုက ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး ထန်ယွင်ကို အသိအမှတ်ပြုသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ကာ -</p> <p>“ဂိုဏ်းချုပ် ပြောတာ မှန်သားပဲ... ထန်မောင်ရင်က တကယ်ကို ပါရမီထူးတဲ့သူပဲ”</p> <p>ထန်ထိုင်ကျုံးတယ်မှာ ထန်ထိုင်ကျုံးဝမ်၏ မိသားစုကျွန် ဖြစ်ခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ ဤအဘိုးအိုမှာ ထန်ထိုင်ကျုံးတယ်၏ အစ်ကိုကြီး ဖြစ်သဖြင့် သူ၏ ပါးစပ်မှ 'ဂိုဏ်းချုပ်' ဆိုသည်မှာ ဂိုဏ်းချုပ် ထန်ထိုင်ကျုံးတယ်ကို ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>“စီနီယာ... ဂိုဏ်းချုပ်က ဘာတွေများ မှာကြားလိုက်လို့ စီနီယာကိုယ်တိုင် ကြွလာရတာလဲဆိုတာ သိပါရစေ ခင်ဗျာ” </p> <p>ထန်ယွင်က ရိုသေစွာ လက်သီးဆုပ်၍ မေးလိုက်၏။</p> <p>ထန်ထိုင်ကျုံးခွန်းက ထန်ယွင်၏ မိဘများနှင့် အဘိုးကို ကြည့်ကာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ငါ့ကိုယ်ငါ မိတ်ဆက်ပါရစေ၊ ငါက ထန်ထိုင်ကျုံးခွန်းပါ... ဂိုဏ်းချုပ်က ငါ့ကို ထန်မိသားစုမှာ နေထိုင်ပြီး ထန်မိသားစုရဲ့ ဘေးကင်းလုံခြုံရေးကို စောင့်ရှောက်ဖို့ အမိန့်ပေးလိုက်လို့ပါ... ငါ ဒီအိမ်မှာ နေဖို့ အခန်းတစ်ခန်းလောက် ပေးနိုင်မလားတော့ မသိဘူးနော်”</p> <p>ထန်ယွင်မှာ အတိုင်းမသိ ဝမ်းသာသွားရသည်။ ဂိုဏ်းချုပ် ထန်ထိုင်ကျုံးတယ်က ထန်မိသားစုကို ကာကွယ်ရန် လူလွှတ်လိုက်သည်ပေါ့။ ဂိုဏ်းချုပ်အနေဖြင့် သူ့တွင် ဟောင်ဖူနတ်ဘုရားဂိုဏ်းအတွင်း ရန်သူများစွာ ရှိနေသည်ကို သိနေ၍များလား။</p> <p>ထို့အပြင် ဤမျှလောက် အစွမ်းထက်သည့် ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးကိုပါ ထန်အိမ်တော်မှာ အခြေချခိုင်းလိုက်သည်လေ။</p> <p>စဉ်းစားစရာပင် မလိုပေ။ နတ်ဘုရားဂိုဏ်းခွဲ၏ ဈေးမြို့တော်ရှိ လေလံရုံကို အုပ်ချုပ်နိုင်သော ထန်ထိုင်ကျုံးခွန်းသည် ဂိုဏ်းချုပ်၏ ယုံကြည်ရဆုံးသူ ဖြစ်ရမည်ဟု ထန်ယွင် သိလိုက်သည်။</p> <p>သူက ဂိုဏ်းချုပ်ကို ဗျူဟာများ အကြံပြုပြီးနောက် ဂိုဏ်းချုပ်က သူ့အပေါ် ပို၍ပင် မျက်နှာသာပေးလာပုံရသည်။</p> <p>ဤသို့ တွေးမိသည်နှင့် ထန်ယွင်ကလည်း ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာပင် လက်ခံလိုက်တော့သည်။</p> <p>ထန်ထိုင်ကျုံးခွန်းမှာ အလွန် အစွမ်းထက်လှသဖြင့် ထန်ယွင်၏ မိဘများနှင့် အဘိုး၏ အမြင်တွင်မူ သူသည် နတ်ဘုရားတစ်ပါးအလားပင်။ ထို့ကြောင့် သူတို့မှာ အမူအရာများပင် စောင့်ထိန်းနေကြရရှာသည်။</p> <p>၎င်းနောက် ထန်ထိုင်ကျုံးခွန်းက ထန်ယွင်၏ မိဘများ၊ အဘိုးတို့နှင့် စကားပြောဆိုကာ သူ့ရှေ့တွင် အားနာနေစရာ မလိုကြောင်း နှစ်သိမ့်ပေးခဲ့သည်။</p> <p>ထို့ပြင် ထန်ယွင်ကိုလည်း ဟောင်ဖူနတ်ဘုရားဂိုဏ်းတွင် စိတ်အေးချမ်းစွာ ကျင့်ကြံရန်နှင့် ထန်မိသားစုကို သူကိုယ်တိုင် တာဝန်ယူ စောင့်ရှောက်သွားမည်ဖြစ်ရာ မည်သူမျှ လာရောက် စော်ကားရဲမည် မဟုတ်ကြောင်း ပြောကြားခဲ့၏။</p> <p>ထန်ယွင်မှာ စိုးရိမ်စရာ မရှိတော့ဘဲ သေဆုံးသွားသူမှာ ဘယ်သူလဲဆိုသည်ကို စစ်ဆေးရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ထန်ထိုင်ကျုံးခွန်းက သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များဖြင့် -</p> <p>“ထန်မောင်ရင် ကြည့်နေစရာ မလိုပါဘူး... သူက သားရဲဝိညာဉ် အကြီးအကဲရဲ့ ယုံကြည်ရသူ တစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး သားရဲဝိညာဉ်အဖွဲ့ရဲ့ ဒုတိယအဆင့် အုပ်ချုပ်သူ ကျန်းရှန်း ဆိုတဲ့သူပဲ”</p> <p>“ကျန်းရှန်း သားရဲဝိညာဉ် အကြီးအကဲ...” ထန်ယွင်က လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်ပြီး -</p> <p>“ကျွန်တော် နားလည်ပါပြီ... ကျွန်တော် သားရဲဝိညာဉ် အကြီးအကဲရဲ့သား ဝူဖေးရှုန်းကို ဖျက်ဆီးခဲ့လို့ ဒီအဘိုးကြီးက ကျွန်တော့် မိသားစုတစ်ခုလုံးကို သတ်ဖို့ လူလွှတ်လိုက်တာပဲ”</p> <p>ဒေါသများက ထန်ယွင်၏ ရင်ထဲ ပျံ့နှံ့လာတော့သည်။ </p> <p>‘သားရဲဝိညာဉ် အကြီးအကဲ... ဒီအဘိုးကြီးကိုလည်း တစ်နေ့ကျရင် ငါ သေချာပေါက် သတ်ရမယ်’</p> <p>ထန်ထိုင်ကျုံးခွန်းက အဓိပ္ပာယ်ပါပါဖြင့် -</p> <p>“ထန်မောင်ရင်... ဂိုဏ်းချုပ်က မောင်ရင့်အပေါ် မျှော်လင့်ချက် အများကြီး ထားထားတယ်... ပြီးတော့ မောင်ရင့်မှာ အတွင်းစည်းထဲမှာ ရန်သူတွေ အများကြီး ရှိနေတာကိုလည်း သူ သိထားတယ်... အဲ့ဒါကြောင့် ငါ့ကို ထန်အိမ်တော်မှာ လာနေခိုင်းတာပဲ... ဒါမှ မောင်ရင်က ဂိုဏ်းထဲမှာ စိတ်အေးလက်အေး ကျင့်ကြံနိုင်ပြီး နောင်တစ်ချိန်မှာ ဂိုဏ်းအတွက် အကျိုးပြုနိုင်မှာပေါ့... ဂိုဏ်းချုပ်ရဲ့ မျှော်လင့်ချက်တွေကို အပျက်မခံပါနဲ့...”</p> <p>“ကျွန်တော်မျိုး နားလည်ပါပြီ ခင်ဗျာ” </p> <p>ထန်ယွင်က ရိုသေစွာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။ သူ ဂိုဏ်းကို ပြန်ရောက်လျှင် အကြီးအကဲထန် ဆီမှ မီးစေ့များ သွားယူရဦးမည်ကို သတိရသဖြင့် -</p> <p>“စီနီယာ... အကြီးအကဲက အခု နတ်ဘုရားဂိုဏ်းခွဲရဲ့ ဈေးမြို့တော်ကို သွားနေပြီလားဆိုတာ သိပါရစေ ခင်ဗျာ”</p> <p>“သွားပြီလေ” </p> <p>ထန်ထိုင်ကျုံးခွန်းက -</p> <p>“ဂိုဏ်းချုပ်က ငါ့ကို ဒီကို လွှတ်လိုက်တော့ ငါ့ညီက ငါ့နေရာမှာ သွားပြီး တာဝန်ယူလိုက်ပြီလေ”</p> <p>ထန်ယွင်က ထိုအချက်ကို မှတ်သားထားလိုက်သည်။ ဒါက ပိုတောင် အဆင်ပြေသေးသည်။ သူသည် အကြီးအကဲထန်နှင့် ပို၍ ရင်းနှီးသူ ဖြစ်သည်။ အကြီးအကဲထန်က ဈေးမြို့တော် လေလံရုံကို အုပ်ချုပ်နေမှတော့ အာဏာ ပိုရှိလာမည်ဖြစ်ရာ သူ့အတွက် လိုအပ်သည့် အရင်းအမြစ်များနှင့် မီးစေ့များကို ပိုပြီး ထောက်ပံ့ပေးနိုင်မည် မဟုတ်ပါလော။</p> <p>၎င်းနောက် ထန်ယွင်သည် မိဘများနှင့် အဘိုးကို နှုတ်ဆက်ကာ မုမုန့်ဂျီ၊ ကျုံးဝူစစ်ယောင်တို့ နှင့်အတူ ရွှေနဂါးနတ်ဘုရားခြင်္သေ့ပေါ်သို့ တက်လိုက်သည်။</p> <p>ရွှေနဂါးနတ်ဘုရားခြင်္သေ့က လူ ၃ဦးကို တင်ဆောင်ကာ လေထဲသို့ ပျံတက်သွားပြီး ရွှေရောင် လျှပ်စီးတစ်ခုအလား ကြယ်တာရာများ စုံလင်လှသည့် ညကောင်းကင်ယံထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားတော့လေသတည်း...။</p> <p>ထန်ယွင်တို့ ၃ ဦး ထွက်သွားပြီးနောက် ထန်ထိုင်ကျုံးခွန်းသည် ထန်အိမ်တော်တွင် အခြေချ နေထိုင်ခဲ့သည်။</p> <p>သူက ထန်ချန်ချွမ်းနှင့် ထန်ယွင်၏ မိဘများရှေ့တွင် အစွမ်းထက်သူတစ်ဦး၏ အရှိန်အဝါမျိုး လုံးဝ မပြဘဲ သာမန် အဘိုးအိုတစ်ဦးအလားသာ နေထိုင်ခဲ့သည်။ တစ်နေကုန် ထန်အိမ်တော်တွင် ငှက်ကလေးများကို အစာကျွေးရင်း အေးအေးဆေးဆေး နေထိုင်နေတတ်သည်။</p> <p>ထန်အိမ်တော်တွင် အစွမ်းထက်သူတစ်ဦး ရောက်နေသည်ဟူသော သတင်းကြောင့် ဝမ်ယွဲ့မြို့ရှိ လူတိုင်း အံ့ဩတုန်လှုပ်နေကြတော့၏...။</p> <p>၂ ရက်အကြာတွင် ထန်ယွင်တို့ ၃ဦးမှာ ကောင်းကင်ပြစ်ဒဏ် တောင်တန်းထဲသို့ ပျံသန်း ဝင်ရောက်လာခဲ့ကြသည်။</p> <p>နောက်ထပ် ၃ရက်အကြာ ဟောင်ဖူနတ်ဘုရားဂိုဏ်းနှင့် မိုင်သောင်းနှင့်ချီ ဝေးကွာသော နေရာသို့ ရောက်ရှိလာသည့်အခါ သူတို့က ကျုံးဝူစစ်ယောင်၏ ဝိညာဉ်လှေကို ပြောင်း၍ စီးနင်းကြပြီး ရွှေနဂါးနတ်ဘုရားခြင်္သေ့ကို ပြန်သိမ်းကာ တောင်တံခါးဆီသို့ ဦးတည်လိုက်ကြ၏။</p> <p>နာရီအနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် ဝိညာဉ်လှေကို ဟောင်ဖူနတ်ဘုရားဂိုဏ်း၏ တောင်တံခါးရှေ့သို့ ဆင်းသက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် အတွင်းစည်း တပည့် အမှတ်အသားများကို ထုတ်ပြလိုက်ရာ တံခါးစောင့် အပြင်စည်း အကြီးအကဲက လျှို့ဝှက်နယ်မြေ တံခါးကို ဖွင့်ပေးလိုက်တော့သည်။</p> <p>အပြင်စည်းကို ဖြတ်ကျော်ကာ အတွင်းစည်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့ကြပြီး ကျုံးဝူစစ်ယောင်က ထန်ယွင်ကို မပြတ်သားနိုင်သော စိတ်ဖြင့် နှုတ်ဆက်ခဲ့သည်။ ယခုအခါ အတွင်းစည်း တောင်စဉ် ၉ ခု ပြိုင်ပွဲအတွက် ၁၆ ရက်သာ လိုတော့သဖြင့် သူမသည်လည်း သူမ၏ အဖွဲ့သို့ ပြန်ရန် အချိန်တန်ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>ကျုံးဝူစစ်ယောင် ဝိညာဉ်လှေဖြင့် ထွက်သွားပြီးနောက် ထန်ယွင်က ဓားပျံကို ထုတ်ကာ မုမုန့်ဂျီ နှင့်အတူ ဆေးအဖွဲ့၏ တောင်တံခါးဆီသို့ ပျံသန်းသွားခဲ့သည်။</p> <p>ထန်ယွင်သည် နောက်ပိုင်းတွင် ရှန်စုပင်း၏ ဖခင်အား ဆေးကုပေးရန်အတွက် အချိန်အတော်ကြာ ထွက်သွားရမည် ဖြစ်သဖြင့် မုမုန့်ဂျီကို တပည့်များစွာ ရှိသည့် ဆေးဥယျာဉ် တည်ရှိရာ ချန်လင်းနတ်ဘုရားတောင်တွင် အခြေချပေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ထိုနေရာတွင် သူမကို စောင့်ရှောက်ပေးမည့်သူများ ရှိနေမည် မဟုတ်ပါလော။</p> <p>ထန်ယွင် ချန်လင်း နတ်ဘုရားတောင်သို့ ပြန်ရောက်သည့်အခါ တာနျူနှင့် အခြား တပည့်များက ဝိုင်းအုံလာကြပြီး မုမုန့်ဂျီကို 'မမ' ဟု ဝိုင်းဝန်း ခေါ်ဆိုကြတော့သည်။</p> <p>အများကြီး အခေါ်ခံရပြီးနောက် မုမုန့်ဂျီသည်လည်း တဖြည်းဖြည်း လက်ခံသွားပြီး ထန်ယွင်၏ အဆောင်တွင်ပင် နေထိုင်ခဲ့သည်။</p> <p>“မုန့်အာ... ငါ ခဏလောက် သွားစရာရှိတယ်၊ ဖြေရှင်းစရာ ကိစ္စလေးတွေ ရှိလို့ပါ... မင်း ဒီမှာပဲ အေးအေးဆေးဆေး အနားယူရင်း ငါပြန်လာမှာကို စောင့်နေပါနော်” </p> <p>ထန်ယွင်က မုမုန့်ဂျီ၏ နဖူးလေးကို နမ်းကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်၏။</p> <p>“အင်း...” </p> <p>မုမုန့်ဂျီက ဘာမှ ထပ်မမေးဘဲ ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး -</p> <p>“ကျွန်မ ဒီအချိန်အတွင်းမှာ ကျင့်ကြံနေပါ့မယ်... ရှင့်ရဲ့ ကိစ္စတွေကို လုပ်တဲ့အခါ ဘေးကင်းအောင် ဂရုစိုက်ပါဦးနော်... ကျွန်မ ရှင်ပြန်လာမှာကို စောင့်နေပါ့မယ်”</p> <p>“ကောင်းပါပြီ” </p> <p>ထန်ယွင်က ခပ်ပြုံးပြုံးဖြင့် အဆောင်ထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။</p> <p>တာနျူက ကြိုဆိုလိုက်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် -</p> <p>“စီနီယာအစ်ကို ထန်... ကျွန်တော့်မှာ အစ်ကို့အတွက် သတင်းကောင်း တစ်ခု ရှိတယ်”</p> <p>“ဘာကိစ္စလဲ” </p> <p>ထန်ယွင် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသည်။</p> <p>“စီနီယာအစ်ကို မသိသေးဘူးပဲ... လွန်ခဲ့တဲ့ ၇ လခွဲလောက်က၊ ကျွန်တော်တို့ ဂိုဏ်းကနေ ထွက်သွားပြီး ၅ရက်၊ ၆ ရက်လောက်မှာတင် အကြီးအကဲ ၁၂ လုဝူရဲ့ အသက်ဓာတ် အလင်းတိုင် ငြိမ်းသွားပြီဗျ”</p> <p>တာနျူက ပြုံးလျက် ဆက်ပြောလိုက်၏။</p> <p>“ဒီအဘိုးကြီး သေသွားတာ တကယ်ကို ကောင်းတာပဲ”</p> <p>ထန်ယွင်က လုဝူကို ဖျက်ဆီးပြီးနောက် ဆေးအဖွဲ့ အပြင်ဘက်ရှိ ဂူတစ်ခုထဲတွင် ပစ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ လုဝူ သေဆုံးသွားသည့် သတင်းကို ကြားရသည့်အခါ ထန်ယွင်က အံ့ဩခြင်း မရှိပေ။</p> <p>သို့သော် သူက အံ့ဩသွားသည့်ဟန် ဆောင်လိုက်ပြီး -</p> <p>“လုဝူ သေသွားပြီ ဟုတ်လား... လူသတ်သမားကိုရော ရှာတွေ့ပြီလား”</p> <p>“မတွေ့ပါဘူး... ကျွန်တော်တို့ ထာဝရနတ်ဘုရားဂိုဏ်းက ပြန်ရောက်လာပြီးနောက် ကြားတာတော့ လုဝူရဲ့ အဖေဖြစ်တဲ့ နတ်ဘုရားဂိုဏ်းခွဲ ဆေးအဖွဲ့ရဲ့ အကြီးအကဲ ၄က ၆ လလောက် လိုက်ရှာခဲ့ပေမဲ့ လုဝူရဲ့ အလောင်းကိုတောင် ရှာမတွေ့ခဲ့ဘူးတဲ့”</p> <p>“အေးလေ... ထားလိုက်ပါတော့... သူက သေထိုက်လို့ သေတာပါ” </p> <p>ထန်ယွင်က အေးအေးဆေးဆေး ပြောလိုက်၏။</p> <p>“အော်... ဒါနဲ့ စီနီယာအစ်ကိုထန်... ကျွန်တော် ပြောစရာ တစ်ခု ကျန်သေးတယ်” </p> <p>တာနျူက စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် -</p> <p>“စီနီယာ အရင်က သားရဲဝိညာဉ်အဖွဲ့မှာ အကြီးအကဲရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော သားကို ဖျက်ဆီးခဲ့တဲ့ ကိစ္စက အတွင်းစည်းထဲမှာ တစ်ခါတည်း ပျံ့နှံ့သွားခဲ့ပြီဗျ”</p> <p>“လွန်ခဲ့တဲ့ ၁၀ ရက်လောက်က သားရဲဝိညာဉ် အကြီးအကဲက ကျွန်တော်တို့ ခေါင်းဆောင်ဆီကို သတ်ဖြတ်လိုစိတ်တွေနဲ့ ရောက်လာပြီး အစ်ကို့ကို သတ်ဖို့ တောင်းဆိုခဲ့တယ်... ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ ခေါင်းဆောင်က အဲ့ဒီအဘိုးကြီးကို ချက်ချင်း နှင်ထုတ်ပစ်လိုက်တယ်တဲ့”</p> <p>“ခေါင်းဆောင်က အစ်ကို့ကို လေးစားတယ်ဆိုပေမဲ့ အမြင်စောင်းသွားမှာကိုတော့ စိုးရိမ်ရတယ်ဗျ... ပြီးတော့ သားရဲဝိညာဉ် အကြီးအကဲက အစ်ကို့အပေါ် ကလဲ့စားချေမှာကိုလည်း သတိထားပါဦး”</p> <p>ထိုစကားကို ကြားရသည့်အခါ ထန်ယွင်က တာနျူ၏ ပုခုံးကို ပုတ်ကာ -</p> <p>“စိတ်မပူပါနဲ့... ငါ ဂရုစိုက်ပါ့မယ်”</p> <p>“တာနျူ... ဆေးဥယျာဉ်ထဲက ညီအစ်ကိုတွေ အကုန်လုံးကို ပြောထားလိုက်ဦး... မုန့်အာ ဒီမှာ ရှိနေတဲ့ သတင်းကို ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောမိကြစေနဲ့”</p> <p>တာနျူက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဆေးဥယျာဉ်ရှိ တပည့်အားလုံးကို နှုတ်ပိတ်ထားရန် ညွှန်ကြားလိုက်တော့သည်။</p> <p>မုမုန့်ဂျီကို နေရာချပေးပြီးနောက် ထန်ယွင်က ဓားပျံကို စီးနင်းကာ ပင်းချင်းနတ်ဘုရားတောင်ဆီသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပျံသန်းသွားတော့သည်။</p> <p>နာရီအနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် နေဝင်ချိန်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။</p> <p>ပင်းချင်းနတ်ဘုရားတောင်။</p> <p>ရွှေရောင် ပန်းပုံစံ ဝတ်စုံရှည်ကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် ရှန်စုပင်းသည် တောင်ထိပ်ပေါ်တွင် သွယ်လျလှပစွာ ရပ်နေပြီး ကောင်းကင်ယံကို မျှော်လင့်တကြီးဖြင့် ကြည့်နေမိသည်။</p> <p>“တကယ်ပါပဲ... အားလုံး ပြန်ရောက်နေတာတောင် ဆရာက ဘာလို့ အခုထိ ရောက်မလာသေးတာလဲ”</p> <p>လေညှင်းတစ်ချက် တိုက်ခတ်သွားရာ သူမ၏ ဝတ်စုံစများမှာ ဝဲလွင့်သွားပြီး ဝတ်စုံသည် သူမ၏ ကိုယ်လုံးလေးကို ကပ်နေတော့သည်။</p> <p>သူမက အင်မတန် လှပသော်လည်း တစ်ခုတည်းသော အားနည်းချက်မှာ အနည်းငယ် ပိန်လွန်းနေခြင်းပင်။ သို့သော် ယင်းမှာ သူမ၏ လှပမှုကို မထိခိုက်စေဘဲ လူတိုင်းက သူမအား ကာကွယ်ပေးလိုသည့် စိတ်ဆန္ဒများ ဖြစ်ပေါ်လာစေတော့လေသတည်း...။</p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">အခန်း ၃၅၉ ပြီး </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save