Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၃၆၀</h2> <h2 style="text-align: center;">မိမိနှစ်သက်သူအတွက် မိမိကိုယ်ကို ပြင်ဆင်ခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ရှန်စုပင်းက သူမ၏ ဆရာဖြစ်သူ အမြန်ရောက်လာပြီး သူမနှင့်အတူ အိမ်သို့လိုက်ကာ ဖခင်ဖြစ်သူကို ဆေးကုသပေးရန် မျှော်လင့်တကြီး စောင့်စားနေခဲ့သည်။</p> <p>ရုတ်တရက် သူမ၏ လှပသော မျက်လုံးများတွင် ဖုံးကွယ်မရနိုင်သော ဝမ်းသာမှုများ ပေါ်လာတော့သည်။ ကောင်းကင်ယံတွင် လိပ်ပြာသက်ပြင်း အေးစိမ့်ခြုံလွှာကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် ထန်ယွင်သည် ရွှေနဂါးနတ်ဘုရားခြင်္သေ့ကို စီးနင်းကာ ဆင်းသက်လာခြင်းကို မြင်လိုက်ရသောကြောင့်ပင်။</p> <p>“ဆရာ... ဘာလို့ အခုမှ ရောက်လာတာလဲလို့” </p> <p>ရှန်စုပင်းက သူမရှေ့တွင် ပေါ်လာသော ထန်ယွင်ကို နွဲ့ဆိုးဆိုး အမူအရာဖြင့် ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ဟန့်... ဟန့်...” </p> <p>ထန်ယွင်က ချောင်းဟန့်လိုက်ပြီး အဘိုးအိုတစ်ဦး၏ အသံဖြင့် -</p> <p>“ဆရာ တွက်ချက်ထားတာတော့... မင်းတို့ ပြန်ရောက်တာ မကြာသေးဘူး ထင်လို့ပါ”</p> <p>“ဟွန့်... အားလုံး ပြန်ရောက်နေကြတာ ၁၀ရက်ကျော်၊ တစ်လနီးပါးတောင် ရှိတော့မယ်” </p> <p>ရှန်စုပင်းက ရှေ့သို့ တိုးလာပြီး ထန်ယွင်၏ လက်မောင်းကို ချိတ်ကာ ပင်းချင်းနန်းတော်ထဲသို့ ခေါ်ဆောင်သွားရင်း ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ဆရာ... ခဏနေရင် ဆရာ့ကို အံ့ဩစရာတစ်ခု ပြမယ်နော်”</p> <p>“အံ့ဩစရာ ဟုတ်လား” </p> <p>ထန်ယွင်က သံသယဖြင့် -</p> <p>“ကောင်းပြီလေ... ငါ့ရဲ့ အဖိုးတန် တပည့်လေးက ဆရာ့အတွက် ဘယ်လို အံ့ဩစရာမျိုးတွေ ယူဆောင်လာမလဲဆိုတာ ကြည့်ရသေးတာပေါ့”</p> <p>ပင်းချင်းနန်းတော်ထဲသို့ ရောက်သည့်အခါ ရှန်စုပင်းက ထန်ယွင်ကို ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်ခိုင်းလိုက်ပြီး ထုံးစံအတိုင်း ထန်ယွင်၏ အနောက်တွင် ရပ်ကာ သူမ၏ နုနယ်လှသော လက်ချောင်းလေးများဖြင့် ထန်ယွင်၏ ပုခုံးကို နှိပ်နယ်ပေးလိုက်သည်။</p> <p>“ဆရာ... အံ့ဩစရာ မပြခင်မှာ အရင်ဆုံး ဆရာ့ကို ကျေးဇူးတင်ပါရစေဦး”</p> <p>“အော်... ဘာအတွက် ကျေးဇူးတင်တာလဲ” </p> <p>ထန်ယွင်က အေးအေးဆေးဆေး မေးလိုက်၏။</p> <p>“ညဘက်မှာ ကြယ်တွေကို ကြည့်ပြီး အနာဂတ်ကို ကြိုတင် ဟောကိန်းထုတ်နိုင်တဲ့ ဆရာ့ရဲ့ စွမ်းအင်တွေအတွက် ကျေးဇူးတင်တာပါ” </p> <p>ရှန်စုပင်းက ဝမ်းသာအားရ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ဆရာ သိလား... ဆရာ အစက ပြောခဲ့တာ တကယ် မှန်သွားတယ်နော်... ရှေးဟောင်းဂိုဏ်းကြီး ၃ ဂိုဏ်းရဲ့ ဆေးပညာ ပြိုင်ပွဲမှာ ကျွန်မတို့ရဲ့ ဆေးအဖွဲ့က တကယ်ပဲ ချန်ပီယံ ဖြစ်ခဲ့တယ်”</p> <p>“ဆရာ... တကယ်ကို မယုံနိုင်စရာပဲ... ထန်ယွင်က တကယ်ပဲ သူတော်စင်အဆင့် ဆေးဆရာကြီး ဖြစ်နေတာလေ... သူတစ်ယောက်တည်းရဲ့ ခွန်အားနဲ့ ရှုံးနိမ့်တော့မယ့် အခြေအနေကို ပြောင်းပြန်လှန်နိုင်ခဲ့တာ”</p> <p>“အဲ့ဒီအတွက်ကြောင့်လည်း ကျွန်မကို ဂိုဏ်းချုပ်က နတ်ဘုရားဂိုဏ်းခွဲ ဆေးအဖွဲ့ရဲ့ ဂုဏ်ထူးဆောင် အကြီးအကဲအဖြစ် ခန့်အပ်လိုက်တယ်”</p> <p>ထိုစကားကို ကြားရသည့်အခါ ထန်ယွင်က အံ့ဩသွားသည့်ဟန် ဆောင်လိုက်ပြီးမှ -</p> <p>“ဟားဟားဟား... ဒါဆိုရင်တော့ ဆရာ မင်းကို ဂုဏ်ပြုရမှာပေါ့... ငါ့တပည့်လေးက တကယ်ကို တော်တာပဲ”</p> <p>“လာလာလာ...” </p> <p>ရှန်စုပင်းမှာ ဆော့ကစားတတ်သော မိန်းကလေးတစ်ဦးအလား လျှာလေးထုတ်ကာ စနောက်လိုက်သည်။</p> <p>“ဒါပေါ့... ဘယ်သူ့တပည့်မို့လို့လဲလို့”</p> <p>“ဆရာ... ဂိုဏ်းချုပ်က ပြောတယ်... ကျွန်မက အတွင်းစည်း တပည့်တွေကို ဦးဆောင်ပြီး ထာဝရနယ်မြေထဲ သွားရဦးမယ်တဲ့... အဲ့ဒီက ပြန်လာမှ နတ်ဘုရားဂိုဏ်းခွဲမှာ တာဝန်ထမ်းဆောင်ရမှာပါ”</p> <p>“ဆရာ တကယ်ကို ဝမ်းသာပါတယ်” </p> <p>ထန်ယွင်၏ ရှေ့တွင် ရှန်စုပင်းမှာ သူမ၏ ပျော်ရွှင်မှုများ၊ ဝမ်းနည်းမှုများကို အဆုံးမရှိ ပြောပြနေမိသည်။</p> <p>“ဆရာ... ဆေးအဖွဲ့ရဲ့ အကြီးအကဲ ၁၂ လုဝူ သေသွားပြီ... ဒါက ကောင်းကင်ဘုံက သူ့ကို ပြစ်ဒဏ်ပေးလိုက်တာပဲ ဖြစ်ရမယ်... သူက ခံထိုက်လို့ ခံရတာပါ”</p> <p>“သူ့ကို ဘယ်သူ သတ်လိုက်မှန်းသာ သိရင် ကျွန်မ အဲ့ဒီလူကို တကယ် ကျေးဇူးတင်မိမှာပဲ”</p> <p>“အရင်က ဆရာကြီးထန်ရဲ့ ရှင်သန်ခြင်း နတ်ဆေးမြက်တွေကို လုဝူ လွှတ်လိုက်တဲ့လူက အဆိပ်ခတ်ခဲ့တာလေ... အဲ့ဒီတုန်းက ကျွန်မသာ သူ့ကို သတ်လိုက်ရင် သူ့အဖေက ကျွန်မကို ပြဿနာရှာမှာ အမှန်ပဲ”</p> <p>“ဒါပေမဲ့ အခုတော့ မတူတော့ဘူးလေ... ကျွန်မက ဂိုဏ်းချုပ်ကိုယ်တိုင် ခန့်အပ်ထားတဲ့ ဂုဏ်ထူးဆောင် အကြီးအကဲ ဖြစ်နေပြီ... သူ့အဖေက ကျွန်မအပေါ် ဒေါသထွက်ချင်ရင်တောင် သူ မလုပ်ရဲတော့ပါဘူး”</p> <p>“အဲ့ဒီအပြင် လုဝူက ကျွန်မ ဂိုဏ်းကနေ ထွက်သွားပြီး ၅ ရက်အကြာမှာတင် သေသွားတာလေ”</p> <p>ရုတ်တရက် ရှန်စုပင်းက သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ပြီး -</p> <p>“အော်... ဆရာ... ဟို ထန်ယွင် ဆိုတဲ့ ကောင်လေးကတော့ ကျွန်မကို တကယ်ပဲ ချစ်ရမလို၊ မုန်းရမလို ဖြစ်အောင် လုပ်နေတာပဲ”</p> <p>“တပည့်လေး... ဘာဖြစ်လို့လဲ” </p> <p>ထန်ယွင်က နှာခေါင်း ရှုံ့ကာ မေးလိုက်၏။</p> <p>“ဆရာ... သူက တကယ့်ကို ပါရမီရှင် တစ်ယောက်ပါ... ကျွန်မလည်း သူ့ကြောင့် အကျိုးကျေးဇူးတွေ အများကြီး ရခဲ့တာ မှန်ပါတယ်... ဒါပေမဲ့ သူက တကယ်ကို ပြဿနာ ရှာတတ်လွန်းတယ်”</p> <p>“ကြည့်လေ... ထာဝရနတ်ဘုရားဂိုဏ်းက ပြန်လာတာနဲ့ သားရဲဝိညာဉ် အကြီးအကဲရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော သားကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်တယ်လေ”</p> <p>“ဒီတပည့်လေးက တကယ်ကို ဇွတ်တရွတ်ဆန်လွန်းတယ်... သားရဲဝိညာဉ် အကြီးအကဲက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီအတိုင်း လွှတ်ထားပါ့မလဲ”</p> <p>ထိုစကားကို နားထောင်ပြီးနောက် ထန်ယွင်က ပြုံးလျက် -</p> <p>“တပည့်လေး ပြောပုံအရဆိုရင်... မင်းက သူ့ကို စိုးရိမ်နေတာလား”</p> <p>“သူက ကျွန်မတို့ ဆေးအဖွဲ့ရဲ့ သူရဲကောင်းပဲလေ... အဲ့ဒီတော့ ကျွန်မက စိုးရိမ်ရမှာပေါ့” </p> <p>ရှန်စုပင်း စကားအဆုံးတွင် ထန်ယွင်၏ ပုခုံးပေါ်မှ လက်ကလေးများကို ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်လိုက်ပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို ပြောရန် ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေပုံရသည်။</p> <p>“တပည့်လေး... ခုနကတော့ စကားတွေ တရစပ် ပြောနေပြီးတော့ အခုကျမှ ဘာလို့ ရပ်သွားတာလဲ” </p> <p>ထန်ယွင်က ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။</p> <p><br /> ရှန်စုပင်းမှာ ထန်ယွင်၏ ရှေ့သို့ ရောက်လာခဲ့သည်။ သူမထံမှ သင်းပျံ့သော ကိုယ်သင်းနံ့လေး နှင့်အတူ သူမ၏ ရှက်ရွံ့နေသော အမူအရာလေးမှာ အင်မတန် ဆွဲဆောင်မှု ရှိလှပေ၏။</p> <p>“ဘာဖြစ်လို့လဲ... ပြောစရာရှိရင် ပြောပါ” </p> <p>ထန်ယွင်က ဆိုလိုက်သည်။</p> <p>ရှန်စုပင်း၏ ပါးပြင်လေးများမှာ ရှက်သွေးဖြာလာပြီး -</p> <p>“ဆရာ... ဆရာ့အမြင်မှာ ကျွန်မက ကြည့်ကောင်းရဲ့လားဟင်... ကျွန်မကို မလိမ်ပါနဲ့... အမှန်အတိုင်း ပြောပြပါ”</p> <p>“ကြည့်ကောင်းတာပေါ့ အတွင်းစည်းရဲ့ အလှပဂေး ၁၃ ယောက်ထဲမှာ ပါနေတဲ့သူက မလှဘဲ နေပါ့မလား” </p> <p>ထန်ယွင်က အမှန်အတိုင်း ပြန်ပြောလိုက်၏။</p> <p>ထိုစကားကို ကြားရသည့်အခါ ရှန်စုပင်း၏ ရင်ထဲ တုန်လှုပ်သွားပြီး -</p> <p>“ဒါဆိုရင် ဆရာ့အမြင်မှာ ကျွန်မ အခု ဘယ်လောက်အရွယ်လောက် ရှိတယ်လို့ ထင်လဲ”</p> <p>“ကြည့်ရတာ ၂၆ နှစ်၊ ၂၇ နှစ် ဝန်းကျင်ပေါ့” </p> <p>ထန်ယွင်က သူမကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ဒါဆိုရင်... ဆရာ... ဆရာက ကျွန်မကို သဘော... အော် မဟုတ်ပါဘူး၊ ဆရာ့အမြင်မှာ ကျွန်မ အခုလို ပုံစံမျိုးကို ပိုသဘောကျလား၊ ဒါမှမဟုတ် ငယ်ငယ်တုန်းက ပုံစံမျိုးကို ပိုသဘောကျလားဟင်” </p> <p>ရှန်စုပင်း၏ အသံမှာ တဖြည်းဖြည်း တိုးဝင်သွားတော့သည်။</p> <p>ထန်ယွင်က ရှန်စုပင်း သူ့အပေါ် စိတ်ဝင်စားနေသည်ဟု မထင်ထားသဖြင့် စနောက်လိုက်သည်။</p> <p>“တပည့်လေးရယ်... ဆရာ့ရှေ့မှာ ဘာလို့ ရှက်နေရတာလဲ”</p> <p>“မင်းက အခုတော့ အနည်းငယ် ရင့်ကျက်တဲ့ အလှမျိုး ရှိနေတာပေါ့... ဆရာ မင်းရဲ့ ငယ်ငယ်တုန်းက ပုံစံကို မမြင်ဖူးပေမဲ့ အဲ့ဒီတုန်းကဆိုရင် မင်းက ပိုပြီးတော့တောင် အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင် လှမှာ သေချာပါတယ်”</p> <p>ထန်ယွင်က အမှန်အတိုင်း ပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်သလို ရှန်စုပင်းက ဤမေးခွန်းကို ဘာကြောင့် မေးသလဲဆိုသည်ကိုလည်း သူ အများကြီး မတွေးမိပေ။</p> <p>“ပိုပြီး အံ့ဩစရာကောင်းတယ်” ဆိုသည့် စကားကို ကြားရသည့်အခါ ရှန်စုပင်းမှာ ဆုံးဖြတ်ချက် တစ်ခုကို ခိုင်ခိုင်မာမာ ချလိုက်ပုံရသည်။ သူမသည် ထန်ယွင်၏ အနောက်သို့ ပြန်သွားလိုက်ပြီး သူမ၏ လက်ထဲတွင် စိမ်းရောင် ဆေးလုံးတစ်လုံး ပေါ်လာကာ ချက်ချင်းပင် မျိုချလိုက်တော့သည်။</p> <p>ချက်ချင်းပင် သူမ၏ မျက်နှာ၊ လည်ပင်းနှင့် တစ်ကိုယ်လုံးတွင် တဆစ်ဆစ် နာကျင်မှုများကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သို့သော် နာကျင်မှုကို အောင့်ခံကာ ထန်ယွင်၏ ပုခုံးကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဆက်လက် နှိပ်နယ်ပေးနေဆဲပင်။</p> <p>ခေတ္တမျှ ကြာပြီးနောက် ရှန်စုပင်းက နံရံတွင် ချိတ်ဆွဲထားသည့် မှန်ထဲသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ မှန်ထဲတွင် နုပျိုလှပသော မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦး၏ မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါမှ သူမသည် ထန်ယွင်၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ကာ -</p> <p>“ဆရာ... မျက်စိ မှိတ်ထားဦးနော်”</p> <p>“ဘာလို့လဲ” </p> <p>ထန်ယွင်က မျက်ခုံးပင့်ကာ မေးလိုက်၏။</p> <p>“ဆရာ... မှိတ်ထားဆို မှိတ်ထားလိုက်ပါ” </p> <p>ရှန်စုပင်းမှာ ထန်ယွင်၏ ရှေ့တွင်သာ မိန်းကလေးတစ်ဦး၏ နွဲ့ဆိုးဆိုး အမူအရာမျိုးကို ပြသလေ့ရှိခြင်း ဖြစ်သည်။ အပြင်လူများ မြင်နေကျ ရေခဲနတ်သမီး အမူအရာမျိုး မဟုတ်တော့ပေ။</p> <p>“ကောင်းပြီလေ... ဆရာ မှိတ်ထားပါ့မယ်” </p> <p>ထန်ယွင်က မျက်စိမှိတ်၍ လိုက်လျောပေးလိုက်သည်။</p> <p>ရှန်စုပင်းမှာ ရင်တုန်တုန်ဖြင့် ထန်ယွင်၏ ရှေ့သို့ ရောက်လာခဲ့သည်။ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းဖူးလေးမှ -</p> <p>“ဆရာ... ကျွန်မ ဆရာ့ကို အံ့ဩစရာ ပြမယ်... မျက်စိဖွင့်ပြီး ကြည့်လိုက်ပါဦး”</p> <p>ထန်ယွင် မျက်စိဖွင့်လိုက်သည့် အခိုက်အတန့်မှာပင် သူ မှင်သက်သွားရပြီး ချီးကျူးစကား ဆိုမိတော့သည်။</p> <p>“တကယ်ကို လှပလွန်းတယ်”</p> <p>သူ့အမြင်အာရုံထဲတွင် ရှန်စုပင်း၏ အသားအရေ၊ လည်ပင်းနှင့် လက်ကလေးများမှာ အင်မတန် နုနယ်ချောမွတ်နေပြီး အသက် ၁၆ နှစ်၊ ၁၇ နှစ် ဝန်းကျင် အရွယ်အလား ပြန်လည် ပျိုမြစ်သွားခြင်းပင် ဖြစ်၏။</p> <p>ထန်ယွင် ရုတ်တရက် သတိဝင်လာသည်။ ထာဝရနတ်ဘုရားဂိုဏ်းမှာတုန်းက သူမကို ထိပ်တန်း ကျူယန် ယာဇွန်ဆေးလုံး ပေးတုန်းက သူမ ဘာလို့ မသောက်ခဲ့သလဲဆိုသည်ကို အခုမှ နားလည်သွားတော့သည်။ သူမက သူ့ကို အလှအပ စစ်ဆေးသူ တစ်ဦးအဖြစ် သဘောထားခဲ့ခြင်းပင်။</p> <p>“ဟီးဟီး... ဆရာ... ကျွန်မ တကယ်ပဲ လှရဲ့လား” </p> <p>ရှန်စုပင်း၏ ရင်ထဲတွင် ပျော်ရွှင်မှုများ ပြည့်နှက်နေပြီး ချိုသာစွာ ပြုံးလျက် -</p> <p>“ဒါပေမဲ့ ဟုတ်ပါတယ်လေ... အခု ကျွန်မက ဒီအရွယ်ကို ပြန်ရောက်သွားပြီဆိုတော့ လောကမှာ အလှဆုံး ဖြစ်နေမှာ သေချာတာပေါ့”</p> <p>ထန်ယွင်က ပြုံးလျက် -</p> <p>“မင်း ပျော်နေရင် ပြီးတာပါပဲ”</p> <p>“ဆရာကလည်း” </p> <p>ရှန်စုပင်းက မကျေနပ်သလိုဖြင့် နှုတ်ခမ်းလေး စူလိုက်သည်။</p> <p>“ကောင်းပါပြီ... ငါ့တပည့်လေးက အလှဆုံးပါ... ဟုတ်ပြီလား” </p> <p>ထန်ယွင်က စနောက်လိုက်၏။</p> <p>ရှန်စုပင်း နှာခေါင်းလေး ရှုံ့လိုက်ပြီး -</p> <p>“ဒီလိုမှပေါ့”</p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">အခန်း ၃၆၀ ပြီး </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save