Book List

<h2 style="text-align: center;">နတ်ဥသျှောင်ရဲ့ ကလဲ့စား</h2> <h2 style="text-align: center;">အခန်း ၃၆၁</h2> <h2 style="text-align: center;">မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သကဲ့သို့</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ရှန်စုပင်းက တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားဟန်ဖြင့်... </p> <p>“ဆရာ... ထာဝရနတ်ဘုရားဂိုဏ်းကနေ တပည့်ပြန်ရောက်လာတော့ အကြီးအကဲထန်က မီးစေ့အချို့ ပို့ပေးလိုက်ပါတယ်... အဲ့ဒါတွေ ဆရာ့ကို ပေးပါရစေ”</p> <p>“ကောင်းပြီ” </p> <p>ထန်ယွင် ဝမ်းသာသွားသည်။</p> <p>ရှန်စုပင်း၏ လက်ချောင်းများကြားမှ ချန်ခွန်းလက်စွပ်မှာ လက်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီးနောက် တူညီသော နက်မှောင်သည့် မီးလျှံ ၃ ခုမှာ အလင်းကာတစ်ခုအတွင်း၌ ဖြည်းညှင်းစွာ လောင်ကျွမ်းနေ၏။</p> <p>“ဟုတ်တယ်... ဒါတွေအားလုံးက အဆင့်မြင့် ရေခဲအမျိုးအစား မီးလျှံတွေဖြစ်တဲ့ နက်မှောင်တဲ့ ရေခဲသံမဏိမီးလျှံတွေပဲ” </p> <p>ထန်ယွင်က ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီးနောက် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ ထိုမီးလျှံ ၃ ခုကို ချန်ခွန်းလက်စွပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။</p> <p>“ဆရာ... နောက်တစ်လအတွင်းမှာ အကြီးအကဲထန်က အနိမ့်စား ရေခဲအမျိုးအစားနဲ့ မီးအမျိုးအစား မီးစေ့ ၂ မျိုးကိုလည်း ထပ်ပို့ပေးဦးမယ်လို့ ပြောပါတယ်”</p> <p>“ပြီးတော့ အကြီးအကဲထန်ကို ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးက ဟောင်ဖူနတ်ဘုရားဂိုဏ်းချုပ်ရုံးကို ပြောင်းရွှေ့လိုက်ပြီဖြစ်ကြောင်း ပြောခိုင်းလိုက်ပါတယ်... နောက်ဆိုရင် သူ့ကို ရှာစရာရှိရင် ဂိုဏ်းချုပ်ရုံးကို လာခဲ့ပါတဲ့”</p> <p>“ငါ မှတ်ထားပါ့မယ်” </p> <p>ထန်ယွင်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မျှော်လင့်ချက်များ ပြည့်နှက်နေပြီး... <br /> “ဟုန်မန်ရေခဲမီးလျှံက ဒီနက်မှောင်တဲ့ ရေခဲသံမဏိမီးလျှံတွေကို ဝါးမြိုပြီးသွားရင်တော့ သေချာပေါက် အဆင့်တက်သွားမှာပဲ... အဲ့ဒီအချိန်ကျရင် ရန်သူကို သတ်ဖြတ်ဖို့ နောက်ထပ် ထင်မှတ်မထားတဲ့ နည်းလမ်းတစ်ခု ရလာမှာပေါ့”</p> <p>ထိုသို့တွေးတောရင်း ထန်ယွင်က ထရပ်လိုက်ကာ ရှန်စုပင်းကို ကြည့်ပြီး... <br /> “သွားကြစို့... မင်းရဲ့ နေရပ်ကို ပြန်ပြီး မင်းအဖေရဲ့ အခြေအနေကို ငါ ကြည့်ပေးမယ်”</p> <p>“ဆရာနဲ့ ကျွန်မက တကယ်ကို စိတ်တူကိုယ်တူပါပဲ” </p> <p>ရှန်စုပင်းက ပြုံးလိုက်ပြီး ထန်ယွင်၏ လက်မောင်းကို ချိတ်ကာ အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။</p> <p>တောင်ထိပ်သို့ ရောက်သောအခါ ရှန်စုပင်းက ပြုံးလျက်... <br /> “ဆရာ... တပည့်လည်း ကောင်းကင်ပေါ်မှာ ပျံသန်းရတဲ့ ခံစားချက်ကို သိချင်တယ်... တပည့်ကို ခေါ်ပြီး ပျံပေးပါဦးလား”</p> <p>ရှန်စုပင်းက သူမ၏ လှပသော လက်ကလေးကို ကမ်းပေးကာ ထန်ယွင် ခေါ်သွားမည်ကို စောင့်နေ၏။ ထန်ယွင်ကမူ သဘောမတူပေ။ အကယ်၍ လေပြင်းတိုက်ခတ်မှုကြောင့် သူတို့၏ ဖုံးကွယ်ထားမှုများ ပေါ်သွားပါက သူ ရွှေနဂါးနတ်ဘုရားခြင်္သေ့ကို စီးနင်းထားသည်ကို သူမ သိသွားနိုင်သောကြောင့်ပင်။</p> <p>ထန်ယွင်က ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့်... <br /> “မင်းမှာ ဝိညာဉ်လှေ ရှိတာပဲ... ငါကတော့ ဝိညာဉ်လှေ စီးရတာကို ပိုသဘောကျတယ်... ပိုပြီး သက်သောင့်သက်သာ ရှိတာပေါ့”</p> <p>“အော်... ကောင်းပါပြီလေ” </p> <p>ရှန်စုပင်းက စိတ်ပျက်သွားဟန်ဖြင့် လက်ကို ပြန်ရုပ်လိုက်ပြီး အဆင့်မြင့် ဝိညာဉ်လှေကို ထုတ်ကာ ထန်ယွင်ကို တင်ဆောင်၍ ဆေးအဖွဲ့ တောင်တံခါးမှ ထွက်ခွာခဲ့ပြီး ပြင်ပ ဟောင်ဖူလျှို့ဝှက်နယ်မြေ ဝင်ပေါက်ဆီသို့ ဦးတည်လိုက်သည်။</p> <p>၂ နာရီအကြာတွင် ဝိညာဉ်လှေမှာ ဟောင်ဖူလျှို့ဝှက်နယ်မြေအတွင်းမှ ထွက်လာပြီး ကောင်းကင်ပြစ်ဒဏ် တောင်တန်း၏ တောင်ဘက် တောင်တန်းများဆီသို့ ပျံသန်းသွားတော့သည်။</p> <p>“စုပင်း... မင်းရဲ့ နေရပ်က ဘယ်မှာလဲ” </p> <p>ထန်ယွင်က မေးလိုက်သည်။</p> <p>ရှန်စုပင်းက ဝမ်းနည်းသော အမူအရာဖြင့်... </p> <p>“ကုန်းစွန်းယန်ချန်းက ကျွန်မအဖေကို မတရားစွပ်စွဲပြီး ဂိုဏ်းချုပ်က အဖေ့ရဲ့ ကျင့်စဉ်တွေကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ပြီးတဲ့နောက်မှာ အဖေနဲ့အမေက ဂိုဏ်းရဲ့ တောင်ဘက် မိုင်ပေါင်း ၃ သန်းအကွာက တောင်တန်းတွေထဲမှာ ဇာတ်မြှပ်ပြီး အခြေချ နေထိုင်ခဲ့ကြတာပါ”</p> <p>“စိတ်မကောင်းမဖြစ်ပါနဲ့... တစ်နေ့မှာ မင်း ရန်သူကို သတ်နိုင်မှာပါ” </p> <p>ထန်ယွင်က အားပေးလိုက်သည်။</p> <p>“ဟုတ်ကဲ့... တပည့် အခိုင်အမာ ယုံကြည်ပါတယ်” </p> <p>ရှန်စုပင်းက လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်လိုက်ပြီး မျက်လုံးများက ပြတ်သားနေ၏။</p> <p>“ဒါနဲ့ စုပင်း... မင်းရဲ့ တကယ့်နာမည်က ဘာလဲ” </p> <p>ထန်ယွင်က မေးလိုက်သည်။</p> <p>“ဆရာ... ရှန်စုပင်း ဆိုတာ တပည့်ရဲ့ တကယ့်နာမည်ပါပဲ... ဟောင်ဖူနတ်ဘုရားဂိုဏ်းထဲမှာ ချင်ဖုန်း၊ ချင်ချိုး၊ ဝမ်တယ်နဲ့ ဆရာ တို့ပဲ တပည့်ရဲ့ မူလအဆင့်အတန်းကို သိတာပါ... တခြားသူတွေ မသိတဲ့အတွက် တကယ့်နာမည်ကို သုံးလည်း ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး”</p> <p>“အော်... ဒီလိုလား...” </p> <p>ထန်ယွင်က ပြန်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>မိုင် ၃ သန်း အကွာအဝေးကို အဆင့်မြင့် ဝိညာဉ်လှေဖြင့် သွားရာ ၁ ရက်ခွဲအကြာတွင် ရောက်ရှိသွားသည်။ ဝိညာဉ်လှေက သာမန်တောင်ထိပ်တစ်ခု၏ အလယ်သို့ ဆင်းသက်လိုက်၏။</p> <p>ရှန်စုပင်းက သူမ၏ ဝိညာဉ်အာရုံကို ဖြန့်ကျက်လိုက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်မှာ လူမရှိကြောင်း သေချာမှ ကျောက်တုံးကြီးတစ်ခုထဲသို့ ဝိညာဉ်စွမ်းအားတစ်ခု ပစ်သွင်းလိုက်သည်။ ချက်ချင်းပင် ထိုကျောက်တုံးမှာ ရေလှိုင်းများအလား ဖြစ်သွားပြီး ကျောက်တံတိုင်းပေါ်တွင် တောက်ပသော အလင်းကာတစ်ခု ပေါ်လာတော့သည်။</p> <p>ထိုအခြင်းအရာကို ကြည့်ခြင်းဖြင့် ရှန်စုပင်း၏ နေရပ်မှာ လျှို့ဝှက်နယ်မြေလေးတစ်ခု အတွင်း၌ ရှိနေပြီး ကျောက်တုံးကြီးမှာ ဝင်ပေါက်ဖြစ်ကြောင်း ထန်ယွင် သိလိုက်သည်။</p> <p>“ဆရာ... ဝင်ရအောင်” </p> <p>ရှန်စုပင်းက ပြုံးလျက် ထန်ယွင်၏ လက်ကို ဆွဲကာ ကျောက်တုံးထဲသို့ ဝင်လိုက်ရာ နှစ်ယောက်လုံး ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။</p> <p>ထန်ယွင် လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲသို့ ရောက်သည့်အခါ မွှေးပျံ့သော ရနံ့များက နှာခေါင်းထဲသို့ တိုးဝင်လာပြီး ၁၀ မိုင် ပတ်လည်ခန့် ရှိသော မက်မွန်ခြံကြီးကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p>မက်မွန်တော၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာတွင် ဝိညာဉ်စွမ်းအားများ ဝန်းရံနေသည့် အဆောင်ပေါင်း ရာနဲ့ချီ ရှိနေ၏။ ရှေးဟောင်းအဆောင်များ၏ ပတ်ပတ်လည်တွင် တံတားလေးများ၊ မိုးမခပင်များနှင့် ကြည်လင်သော စမ်းချောင်းလေးများ ရှိနေပြီး ကောင်းကင်တွင်လည်း ကျေးငှက်များ ပျံသန်းနေကြရာ နတ်ဘုံနတ်နန်းလေးအလား ထင်မှတ်ရပေသည်။</p> <p>“လောကကြီးနဲ့ အဆက်အသွယ်ဖြတ်ထားတဲ့ နေရာကောင်းလေးပဲ” </p> <p>ထန်ယွင်က စိတ်ရင်းအမှန်ဖြင့် ချီးကျူးလိုက်သည်။ နက်ရှိုင်းသော အာဃာတများသာ မရှိပါက ဤကဲ့သို့သော လျှို့ဝှက်နယ်မြေလေးထဲတွင် အေးချမ်းစွာ နေထိုင်ရခြင်းမှာ အလွန်လှပသော အရာပင်။</p> <p>“ဆရာ... အဲ့ဒါ ကျွန်မရဲ့ အိမ်ပါပဲ” </p> <p>ရှန်စုပင်းက မက်မွန်ခြံ အနက်ပိုင်းမှ အဆောင်တစ်ခုကို ညွှန်ပြလိုက်ပြီး... <br /> “ကျွန်မအမေက မက်မွန်ပန်းတွေကို အရမ်းသဘောကျတာ... အမေဆုံးသွားပြီးတဲ့နောက်မှာ အဖေက နာကျင်မှုတွေကို အောင့်အည်းပြီး ဒီမက်မွန်ခြံကို ကိုယ်တိုင် စိုက်ခဲ့တာပါ... အဲ့ဒီနောက်မှာ အဖေ့ကျန်းမာရေးက ဆိုးရွားလာပြီး လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ် ၂၀ ကစလို့ အိပ်ရာထဲက မထနိုင်တော့တာပါပဲ”</p> <p>ရှန်စုပင်း ပြောရင်း မျက်ရည်များ ဝဲလာသည်။ သူမသည် ကုန်းစွန်းယန်ချန်းကို အလွန်မုန်းတီးမိ၏။ သူသာ မရှိခဲ့ပါက သူမ၏ မိသားစုမှာ ပျော်ရွှင်နေဦးမည် ဖြစ်သော်လည်း ယခုမူ အားလုံး ပျက်စီးသွားခဲ့ရလေပြီ။</p> <p>ထန်ယွင်က ရှန်စုပင်း၏ ပုခုံးကို ပုတ်ကာ... <br /> “မင်းအဖေ ပြန်ကျန်းမာလာတာဟာ ကောင်းကင်ဘုံက မင်းအမေရဲ့ ဝိညာဉ်အတွက် အကြီးမားဆုံးသော နှစ်သိမ့်မှု ဖြစ်မှာပါ”</p> <p>“ဟုတ်ကဲ့” </p> <p>ရှန်စုပင်းက မျက်ရည်များကို သုတ်လိုက်ပြီး မက်မွန်ခြံကို ဖြတ်ကျော်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် စမ်းချောင်းလေးနားတွင် အဝတ်လျှော်နေသော အစေခံမလေးတစ်ဦးက ရှန်စုပင်းကို မြင်သွားပြီး ငိုယိုကာ ပြေးလာတော့သည်။</p> <p>“သခင်မလေး... အီးဟီး... သခင်မလေး ပြန်လာပြီပဲ... သခင်ကြီးကို သွားကြည့်ပါဦး”</p> <p>ရှန်စုပင်း၏ ကိုယ်လေး တုန်ယင်သွားပြီး မကောင်းသော နိမိတ်တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရကာ... <br /> “ရှောင်ယု... ငါ့အဖေ ဘာဖြစ်လို့လဲ”</p> <p>“အီးဟီး... သခင်မလေး... သခင်ကြီး... သခင်ကြီး ဆုံးတော့မယ်”</p> <p>ထိုစကားမှာ ရှန်စုပင်းအတွက် မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး တံတားတစ်ဖက်က အဆောင်ဆီသို့ အပြင်းအထန် ပြေးသွားတော့သည်။</p> <p>ထန်ယွင်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ရှန်စုပင်း၏ အနောက်မှ ကပ်လိုက်သွားသည်။ မကြာမီ အဆောင်ပေါင်း ရာနှင့်ချီ အတွင်းမှ လူများ တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် ထွက်လာကြ၏။</p> <p>ရှန်စုပင်း၏ ဖခင် ရှန်ထျန်းစစ်သည် မူလက ရှန်မိသားစု၏ မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင် ဖြစ်ခဲ့သည်။ လွန်ခဲ့သော နှစ် ၃၀ ကျော်က ကျင့်စဉ်များ ဖျက်ဆီးခံရပြီးနောက် ကုန်းစွန်းယန်ချန်းက မိသားစုကိုပါ အမြစ်ပြတ် သတ်ဖြတ်မည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် မျိုးနွယ်စုဝင် ရာနှင့်ချီကို ခေါ်ဆောင်ကာ ဤလျှို့ဝှက်နယ်မြေလေးထဲတွင် လောကကြီးနှင့် အဆက်ဖြတ် နေထိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>သခင်မလေး ပြန်ရောက်လာသည်ဟု ကြားသောအခါ လူပေါင်း ရာနှင့်ချီမှာ အဆောင်အပြင်ဘက်တွင် စုရုံးရောက်ရှိလာပြီး တိုးတိုးလေး ငိုကြွေးနေကြ၏။ သူတို့၏ ခေါင်းဆောင်မှာ မီးစာကုန် ဆီခန်းဖြစ်နေပြီမှန်း သူတို့ သိထားကြသည်။</p> <p>အဆောင်၏ ဒုတိယထပ်တွင်မူ...</p> <p>တစ်ချိန်က ဟောင်ဖူနတ်ဘုရားဂိုဏ်း၏ အကြီးအကဲဖြစ်ခဲ့သော ရှန်ထျန်းစစ်မှာ ယခုအခါ အလွန်အိုမင်းရင့်ရော်နေပြီ ဖြစ်သည်။ လွန်ခဲ့သော နှစ် ၃၀ ကပင် သူ့သက်တမ်းမှာ နှစ် ၁၀၀၀ ကျော်သို့ ရောက်နေပြီဖြစ်ရာ ကျင့်စဉ်များ ဖျက်ဆီးခံရပြီးနောက်တွင် ဆေးလုံးများဖြင့်သာ အသက်ဆက်နေခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။ မဟုတ်ပါက လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာ ကတည်းက သေဆုံးသွားခဲ့မည် ဖြစ်၏။</p> <p>ယခုအခါ ရှန်ထျန်းစစ်က ကုတင်ပေါ်တွင် ငြိမ်သက်စွာ လဲလျောင်းနေပြီး အသက်ရှူသံမှာလည်း အလွန်တိုးညှင်းနေလေပြီ။</p> <p>“အဖေ... ထပါဦး... သမီး ပြန်လာပြီလေ... သမီး ပြန်လာပြီ... အီးဟီး” </p> <p>ရှန်စုပင်းက ကုတင်ဘေးတွင် ဝမ်းနည်းပက်လက် ငိုကြွေးနေသော်လည်း ရှန်ထျန်းစစ်ကမူ တုပ်တုပ်မျှ မလှုပ်ပေ။</p> <p>“စုပင်း... ငါ့ကို ကြည့်ခွင့်ပေးပါဦး” </p> <p>ထန်ယွင်က ရှန်စုပင်း၏ ဘေးသို့ လာကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ဟုတ်ကဲ့” </p> <p>ရှန်စုပင်းက ထန်ယွင်ကို မော့ကြည့်ကာ... <br /> “ဆရာ... ကျွန်မအဖေကို ကယ်ပေးပါဦး... တောင်းပန်ပါတယ်”</p> <p>အခန်း ၃၆၁ ပြီး</p> <p> </p>


Save