Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၃၆၂</h2> <h2 style="text-align: center;">မီးစာကုန် ဆီခန်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဆရာ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားပေးပါ့မယ်” </p> <p>ပြောပြီးနောက် ထန်ယွင်က သူ့ဝိညာဉ်အာရုံကို ရှန်ထျန်းစစ် ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ သာသာယာယာ စီးဝင်စေလိုက်သည်။</p> <p>အချိန်များ တဖြည်းဖြည်း ကုန်ဆုံးသွားသည် နှင့်အမျှ ထန်ယွင်မှာ ပို၍ မျက်မှောင်ကြုတ်လာပြီး အခြေအနေမှာ အတော်လေး ခက်ခဲဟန် ရှိသည်။</p> <p>ခေတ္တအကြာတွင် ထန်ယွင်က သူ့ဝိညာဉ်အာရုံကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး မျက်လုံးကို ဖွင့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် အားမလိုအားမရ ဖြစ်နေသော အမူအရာ နှင့်အတူ... </p> <p>“စုပင်း... စိတ်မကောင်းပါဘူး... ဆရာလည်း မင်းအဖေကို မကယ်နိုင်တော့ဘူး”</p> <p>“မင်းအဖေက အိုမင်းလွန်းနေပြီ... ဆရာ အမှားမရှိဘူးဆိုရင် သူဟာ ဒီနှစ်တွေ တစ်လျှောက်လုံး ဆေးလုံးတွေနဲ့ပဲ အသက်ဆက်လာခဲ့တာ ဖြစ်ရမယ်”</p> <p>ထန်ယွင်က အမှန်အတိုင်း ဆက်ပြောလိုက်သည်။ </p> <p>“အခု မင်းအဖေရဲ့ အသက်စွမ်းအားတွေက ကုန်ခမ်းနေပြီ... သူ့ရဲ့ လက်ရှိ ခန္ဓာကိုယ် အခြေအနေက ဘယ်လို ဆေးစွမ်းကိုမှ ခံနိုင်ရည် မရှိတော့ဘူး... အင်း... စိတ်မကောင်းပေမဲ့ မင်း အဆိုးဆုံးအတွက် ပြင်ဆင်ထားသင့်ပြီ”</p> <p>ထိုစကားကို ကြားရသည့်အခါ ရှန်စုပင်း၏ ကိုယ်လေး တုန်ယင်သွားပြီး အမှန်တရားကို လက်မခံနိုင်ဘဲ ထန်ယွင်၏ ရင်ဘတ်ကို အတင်းထုရိုက်ကာ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးတော့သည်။</p> <p>“ဆရာ... ဆရာ လိမ်နေတာ မဟုတ်လား... ဆရာ သေချာပေါက် ကယ်နိုင်မှာပါ... ဟုတ်တယ်မလား...”</p> <p>“အီးဟီး... အဖေ့ကို မသေစေချင်ဘူး... ဆရာ... ကျေးဇူးပြုပြီး အဖေ့ကို ကယ်ပေးပါဦး...”</p> <p>ရှန်စုပင်းက ထန်ယွင်ကို စိုက်ကြည့်ကာ ငိုကြွေးနေပုံမှာ လောကကြီးတစ်ခုလုံး မျက်ရည်ပင်လယ်ဝေသွားမတတ် ခံစားရပေသည်။</p> <p>“ဆရာ... ကျွန်မရဲ့ အမေလည်း မရှိတော့ဘူး... ကျွန်မမှာ ရှိတဲ့ တစ်ဦးတည်းသော ဆွေမျိုးက အဖေပဲ ရှိတာပါ...”</p> <p>ရှန်စုပင်း၏ မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေသော အမူအရာကို ကြည့်ကာ ထန်ယွင်လည်း ရင်ထဲတွင် မကောင်းဖြစ်သွားရသည်။ သူက သူမအား ရင်ခွင်ထဲ တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဖက်ထားလိုက်ပြီး တိုးညှင်းစွာ လိုက်၏။</p> <p>“ဒီလိုမျိုး မဖြစ်ပါနဲ့... မင်းအဖေက တကယ်ကို အိုမင်းနေပြီ... သူ့ရဲ့ ကိုယ်ခန္ဓာ အစိတ်အပိုင်းတွေက အဆုံးသတ်ကို ရောက်နေပြီလေ... ဒါပေမဲ့ သူ အခု မင်းရဲ့ အသံကို ကြားနေရတယ်... မငိုနဲ့တော့... အားတင်းထားစမ်း... မင်းအဖေကို နောက်ဆံတင်းတင်းနဲ့ ထွက်မသွားပါစေနဲ့”</p> <p>ရှန်စုပင်းက ထန်ယွင်၏ ရင်ခွင်ထဲ၌ ခေတ္တမျှ မှင်သက်သွားပြီး ငိုသံများ တိတ်သွားသည်။ ထို့နောက် ထန်ယွင်၏ ရင်ခွင်ထဲမှ ရုန်းထွက်လိုက်ပြီး ရှိုက်လျက်... </p> <p>“ဆရာ... အဖေ့ကို ခဏလောက်ပဲဖြစ်ဖြစ် သတိပြန်ရလာအောင် လုပ်ပေးလို့ ရမလား... ကျွန်မ အဖေ့ကို ပြောချင်တဲ့ စကားတွေ ရှိလို့ပါ”</p> <p>ထန်ယွင်မှာ ရှန်စုပင်း၏ အခြေအနေကို ကြည့်ကာ သနားမိသဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူ့ညာလက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ဝိညာဉ်စွမ်းအားတစ်ခုမှာ ရှန်ထျန်းစစ်၏ ရင်ဘတ် မှတစ်ဆင့် နှလုံးဆီသို့ စီးဝင်သွားသည်။</p> <p>ချက်ချင်းပင် ထန်ယွင်၏ လက်ချောင်းများကြားမှ ဝိညာဉ်စွမ်းအား အမြောက်အမြားမှာ ရှန်ထျန်းစစ်၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ အရေးကြီးသော အကြောအချက်အချာများထဲသို့ စီးဝင်သွားတော့သည်။</p> <p>ခေတ္တမျှ ကြာပြီးနောက် ကုတင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသော ရှန်ထျန်းစစ်က မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖွင့်လာပြီး တွန့်ရှုံ့နေသော ပါးပြင်ပေါ်သို့ မျက်ရည်တစ်စက် ကျလာတော့သည်။ ထန်ယွင် ပြောခဲ့သကဲ့သို့ပင် ရှန်ထျန်းစစ်က သမီးဖြစ်သူ ငိုကြွေးနေသည်ကို အမှန်တကယ် ကြားနေရခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p>“အဖေ...” </p> <p>ရှန်စုပင်းက ကုတင်ဘေးတွင် ထိုင်လိုက်ပြီး ရှန်ထျန်းစစ်၏ ပါးပြင်ကို တုန်ယင်နေသော လက်များဖြင့် အုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ အဖေ့ရှေ့တွင် သူမ မငိုချင်သော်လည်း မျက်ရည်များက အလိုအလျောက် ကျလာနေဆဲပင်။</p> <p>ရှန်ထျန်းစစ်က မျက်လုံးကို ခက်ခက်ခဲခဲ လှည့်ကာ ရှန်စုပင်းကို ကြည့်လိုက်ပြီး တုန်ယင်နေသော အသံဖြင့်... </p> <p>“ပင်း... ပင်းအာ... လူဆိုတာ မွေးဖွားခြင်း၊ အိုခြင်း၊ နာခြင်း၊ သေခြင်း ဆိုတဲ့ သဘာဝတရားထဲမှာ ရှိနေကြတာပဲ... ဘယ်သူမှ မလွတ်ကင်းနိုင်ပါဘူး”</p> <p>“အဖေ မင်း ကြီးပြင်းလာတာကို မြင်လိုက်ရတဲ့အတွက် ဘာနောင်တမှ မရှိဘဲ သေနိုင်ပါပြီ... ဒီတစ်လျှောက်လုံး အဖေ မင်းအမေကို အရမ်းလွမ်းနေခဲ့တာ... အခုတော့ မင်းအမေနဲ့ ပြန်တွေ့ရတော့မယ်... မင်း ကြီးပြင်းလာတာကို မြင်ရပြီမို့ အဖေ ကျေနပ်ပါပြီ”</p> <p>“သနားစရာကောင်းတဲ့ ငါ့သမီးလေးရယ်... ဝမ်းမနည်းပါနဲ့တော့... မင်းအမေက သက်ရှိထင်ရှား ရှိစဉ်တုန်းက အရမ်းကို ထက်မြက်ပြီး အရှုံးမပေးတတ်တဲ့သူလေ... မင်းကို ဟောင်ဖူနတ်ဘုရားဂိုဏ်းထဲ ထည့်ခဲ့တာလည်း သူပဲ... ဒီတစ်လျှောက်လုံး မင်း တကယ် ပင်ပန်းခဲ့မှာပဲနော်”</p> <p>“တကယ်တော့ ကလဲ့စားချေဖို့ဆိုတာ အဖေ့ရဲ့ ဆန္ဒမဟုတ်ပါဘူး... အဖေက သမီးကို ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင်ပဲ နေစေချင်တာပါ...”</p> <p>ရှန်ထျန်းစစ်က သူ့နောက်ဆုံးစကားများ မှာကြားနေသည်ကို ကြည့်ပြီး ထန်ယွင် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ကာ အပြင်သို့ ထွက်သွားပြီး တံခါးပါ ပိတ်ပေးလိုက်၏။</p> <p>အခန်းအတွင်း၌မူ...</p> <p>“အဖေ...” </p> <p>ရှန်စုပင်းက ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးရင်း... </p> <p>“အဖေက အဲ့ဒီတုန်းက ကိစ္စတွေအတွက် ထန်ထိုင်ကျုံးတယ်မှာ အပြစ်မရှိဘူးလို့ ခဏခဏ ပြောခဲ့တယ်... ဒါပေမဲ့ သူက အဖေ့ရဲ့ ကျင့်စဉ်တွေကို ဖျက်ဆီးခဲ့တာလေ... အဖေ ဘာလို့ သူ့ကို မမုန်းတာလဲ... ဘာလို့လဲ... သမီး တကယ် နားမလည်နိုင်ဘူး”</p> <p>ရှန်ထျန်းစစ်က သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး အမှန်အတိုင်း ပြောပြလိုက်သည်။ </p> <p>“သမီး... တကယ်တော့ ဂိုဏ်းချုပ်ဟာ အဖေ့ရဲ့ စီနီယာအစ်ကိုပဲ... သူက အဖေ့ကို ညီအစ်ကိုရင်းလို ဆက်ဆံခဲ့တာ... ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီအချိန်တုန်းက ကုန်းစွန်းယန်ချန်းက အဖေ့ကို ထောင်ချောက်ဆင်ခဲ့တဲ့ သက်သေတွေက အင်မတန် ခိုင်မာနေခဲ့တယ်... လူတိုင်းက ဂိုဏ်းချုပ်ကို အဖေ့ကို သတ်ပစ်ဖို့ တောင်းဆိုခဲ့ကြတာ”</p> <p>“ဂိုဏ်းချုပ်က အရင်သံယောဇဉ်တွေကို ငဲ့ညှာပြီး လူတိုင်းရဲ့ ကန့်ကွက်မှုတွေ ကြားကနေ အဖေ့ကို ဂိုဏ်းကနေပဲ နှင်ထုတ်ခဲ့တာပါ... ပြီးတော့ သမီး ပေးတဲ့ ဆေးလုံးတွေကြောင့်ပဲ အဖေ အခုထိ အသက်ရှင်နေတာ မဟုတ်ဘူး”</p> <p>“တကယ်တော့ အဖေ ဒီမှာရှိတာကို ဂိုဏ်းချုပ် သိတယ်... သူက အဖေ့ဆီကို နှစ်စဉ် ဆေးလုံးတွေ ပို့ပေးသလို အဖေနဲ့ လာပြီး စကားစမြည် ပြောလေ့ရှိတယ်... ဒါပေမဲ့ သမီးက အဖေ့သမီးဆိုတာကိုတော့ အဖေ သူ့ကို မပြောပြခဲ့ဘူး”</p> <p>ရှန်ထျန်းစစ် ဆက်ပြောပြသည်မှာ </p> <p>“အခုတော့ သူလည်း အဖေက အပြစ်မရှိဘူးဆိုတာ ယုံကြည်နေပါပြီ... သူလည်း ကုန်းစွန်းယန်ချန်းကို သတ်ချင်နေတာပဲ... ဒါပေမဲ့ သမီး သိထားရမှာက ဟောင်ဖူနတ်ဘုရားဂိုဏ်းရဲ့ တောင်စဉ် ၉ ခု ပဋိပက္ခဟာ အတွင်းစည်းကနေ သူတော်စင်စည်း အထိတင်မကဘဲ လျှို့ဝှက်ကျင့်ကြံနေကြတဲ့ စီနီယာအဘိုးကြီးတွေအထိ ပါဝင်ပတ်သက်နေတာ... သူတို့တွေက ဒီပဋိပက္ခတွေရဲ့ နောက်ကွယ်က ကြိုးကိုင်သူတွေပဲ”</p> <p>“တကယ်လို့ ဂိုဏ်းချုပ်က အခုအချိန်မှာ ကုန်းစွန်းယန်ချန်းကို သတ်လိုက်မယ်ဆိုရင် ဂိုဏ်းတစ်ခုလုံးကို ရိုက်ခတ်သွားလိမ့်မယ်... သူ့ရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ် ရာထူးတောင် မမြဲနိုင်တော့ဘူး”</p> <p>“ဒါကြောင့်လည်း အဖေက ဂိုဏ်းချုပ်ကို မမုန်းဖို့ သမီးကို ပြောခဲ့တာပေါ့”</p> <p>အခြေအနေအားလုံးကို သိလိုက်ရသောအခါ ရှန်စုပင်း၏ လှပသော မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်များ ပြည့်နှက်သွားပြီး ပြတ်သားသော အမူအရာဖြင့်... </p> <p>“အဖေ စိတ်မပူပါနဲ့... အခု သမီးမှာ ဆရာတစ်ယောက် ရှိနေပြီ... သူ သမီးကို သင်ကြားပေးလိမ့်မယ်... တစ်နေ့ကျရင် သမီး ကုန်းစွန်းယန်ချန်းကို ကိုယ်တိုင် သတ်ပြီး အဖေ့အတွက် ကလဲ့စား ချေပေးမယ်”</p> <p>“အဖေ သိလား... အခု သမီးက ဆေးအဖွဲ့ရဲ့ ဂုဏ်ထူးဆောင် အကြီးအကဲ ဖြစ်နေပြီ... သမီး ဆေးအဖွဲ့ရဲ့ ခေါင်းဆောင်နေရာအထိ တက်လှမ်းပြီး အဖေ့ဆီကနေ သူတို့ လုယူသွားတာတွေကို ပြန်ယူပြမယ်”</p> <p>“အဖေ... သမီး ဒီလိုပြောလို့ အဖေ စိတ်ပူမယ်ဆိုတာ သိပါတယ်” </p> <p>ရှန်စုပင်းက ရှိုက်လျက် ဆက်ပြောသည်။<br />  <br /> “ဒါပေမဲ့ သမီး သေချာပေါက် ကလဲ့စားချေပေးမယ်ဆိုတာကို ယုံကြည်ပေးပါ”</p> <p>“မိုက်မဲတဲ့ သမီးလေး... မင်းက မင်းအမေနဲ့ စရိုက်ချင်း တူတာပဲ” </p> <p>ရှန်ထျန်းစစ်က ကွယ်လွန်သူ ဇနီးအကြောင်း ပြောရင်း ဝေဝါးနေသော မျက်လုံးများထဲတွင် လွမ်းဆွတ်မှုများ ပေါ်လာကာ... </p> <p>“မင်းက သူမလို ခေါင်းမာတာပဲ... အဖေ အခု အစိုးရိမ်ဆုံးက သမီးရဲ့ အနာဂတ်ပဲ”</p> <p>“သမီး သဘောကျတဲ့သူတစ်ယောက် တွေ့တာကို အဖေ မြင်ချင်သေးတယ်... မဟုတ်ရင် သမီးရဲ့ စရိုက်နဲ့ဆို နောက်ပိုင်း အိမ်ထောင်ပြုတဲ့အခါ အနိုင်ကျင့်ခံရမှာကို အဖေ စိတ်ပူတယ်”</p> <p>လောကကြီးတွင် မိဘတိုင်း၏ စိတ်နှလုံးမှာ တူညီကြပေသည်။ ရှန်ထျန်းစစ်က သူ့ ဘဝနောက်ဆုံးအချိန်အထိ သမီးဖြစ်သူ၏ အနာဂတ်ကိုသာ တွေးပူနေရှာ၏။</p> <p>ရှန်စုပင်းက ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုရင်း... </p> <p>“အဖေ... သမီးအတွက် စိတ်မပူပါနဲ့တော့... သမီးမှာ သဘောကျတဲ့သူ ရှိနေပါပြီ”</p> <p>ရှန်ထျန်းစစ်၏ မျက်လုံးများ ရုတ်တရက် တောက်ပလာသည်။ ၎င်းမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် ဖြစ်နိုင်သလို သေခါနီး လူတစ်ယောက်၏ နောက်ဆုံးအားအင်ကြောင့်လည်း ဖြစ်နိုင်ပေ၏။</p> <p>သူ့အသံမှာလည်း အနည်းငယ် ပို၍ ကြည်လင်လာပြီး... </p> <p>“ဘယ်သူလဲ... သူ ဘယ်မှာလဲ... အဖေ့ကို ပြပါဦး”</p> <p>“အဖေ... သူက သမီးရဲ့ ဆရာပါပဲ” <br /> ရှန်စုပင်းက ရှိုက်လျက်... <br /> “သမီး သူ့ရဲ့ မျက်နှာကို မမြင်ဖူးသေးပေမဲ့ သူ့ကို အရမ်း လေးစားမိတယ်... အဲ့ဒီခံစားချက်က အချစ်လား ဆိုတာတော့ သမီး မသေချာဘူး”</p> <p>“အရူးမလေး... အချိန်ကြာလာရင် အချစ်လား ဆိုတာ မင်း သိလာမှာပါ” </p> <p>ရှန်ထျန်းစစ်၏ အိုမင်းသော မျက်နှာပေါ်တွင် ပြုံးရိပ်တစ်ခု ပေါ်လာပြီး... </p> <p>“သူ့ကို မြန်မြန် ခေါ်ပေးပါဦး... အဖေ သူနဲ့ စကားပြောချင်တယ်”</p> <p>“ဟုတ်ကဲ့” </p> <p>ရှန်စုပင်းက ခေတ္တ တွန့်ဆုတ်သွားပြီးမှ... </p> <p>“အဖေ... သမီးက သူ့အပေါ် ဘယ်လို ခံစားနေရသလဲဆိုတာ သူ မသိသေးဘူး... သမီး ရှက်တတ်တာ အဖေ သိတယ်မလား... သူ့ကို သမီးက သဘောကျနေတယ်ဆိုတာ လုံးဝ မပြောပါနဲ့နော်”</p> <p>“ကောင်းပါပြီ... အဖေ ကတိပေးပါတယ်... အဖေလည်း ဒီလမ်းကို ဖြတ်သန်းခဲ့ဖူးတာပဲ... သမီး ဘာတွေးနေသလဲဆိုတာ အဖေ နားလည်ပါတယ်” </p> <p>ရှန်ထျန်းစစ်က ပြန်ဖြေလိုက်၏။</p> <p>မာနကြီးပြီး ခေါင်းမာသော သမီးဖြစ်သူမှာ သူမ၏ ဆရာက ငြင်းပယ်မည်အား စိုးရိမ်နေသည်ကို သူ ကောင်းကောင်း သိနေလေသည်။</p> <p>အခန်း ၃၆၂ ပြီး</p> <p> </p>


Save