Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၃၆၃</h2> <h2 style="text-align: center;">နောက်ဆုံးမှာတမ်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ရှန်စုပင်းက မျက်ရည်များ တသွင်သွင် ကျဆင်းလျက် အခန်းထဲမှ ထွက်လာသည်။</p> <p>ပထမထပ် ခန်းမထဲတွင် ရှိနေသော ထန်ယွင်အား အနောက်မှ လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။ သူမအသံမှာ ပူဆွေးနေ၏။</p> <p>“ဆရာ... အဖေက ဆရာ့ကို တွေ့ချင်နေပါတယ်”</p> <p>“ကောင်းပြီ” </p> <p>ထန်ယွင်က ဘာမှ ထပ်မစဉ်းစားတော့ဘဲ ဒုတိယထပ်သို့ တက်လာကာ ရှန်ထျန်းစစ်၏ ကုတင်ဘေးသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လိုက်လာသည်။</p> <p>“သမီး... အပြင်ခဏထွက်ပါဦး... အဖေ ဆရာနဲ့ စကားပြောလိုက်ဦးမယ်”</p> <p>“ဟုတ်ကဲ့” </p> <p>ရှန်စုပင်းက မျက်ရည်များကြားမှ အခန်းပြင်သို့ ထွက်သွားပြီး တံခါးကို ပိတ်ပေးလိုက်၏။</p> <p>အခန်းအတွင်း၌မူ...<br /> ရှန်ထျန်းစစ်၏ အသက်ရှူသံများမှာ စိပ်လာပြီး ၎င်းမှာ သူ့အတွက် အချိန်သိပ်မကျန်တော့ကြောင်း ပြသနေသည်။ </p> <p>“စုပင်းက ပြောတယ်... ခင်ဗျားက သူမရဲ့ ဆရာဆို”</p> <p>“ဟုတ်ပါတယ်” </p> <p>ထန်ယွင် ပြန်ဖြေလိုက်၏။</p> <p>“ကျုပ် ထပြီး အရိုအသေ မပေးနိုင်တာကို ခွင့်လွှတ်ပါ... ဆရာ့ကို ကျုပ် ဂါရဝပြုပါတယ်” </p> <p>ရှန်ထျန်းစစ်က စကားကို ပြတ်တောင်း ပြတ်တောင်းဖြင့် ခက်ခက်ခဲခဲ ပြောရရှာသည်။</p> <p>“ဘာမှ အားနာမနေပါနဲ့” </p> <p>ထန်ယွင်က စိတ်ရင်းအမှန်ဖြင့် ပြောလိုက်၏။ </p> <p>“ခင်ဗျား ဘာပြောချင်သလဲ... ကျုပ် နားထောင်နေပါတယ်”</p> <p>“ကောင်းပါပြီ... ဒါဆို ကျုပ် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပဲ ပြောပါ့မယ်” </p> <p>ရှန်ထျန်းစစ်က မျှော်လင့်ချက်များ ပြည့်နှက်နေသော မျက်ဝန်းများဖြင့် ထန်ယွင်ကို စိုက်ကြည့်ကာ...<br />  “ပင်းအာကို သေချာ စောင့်ရှောက်ပေးမယ်လို့ ကတိပေးနိုင်မလား”</p> <p>“သူမအမေက စောစောစီးစီး ဆုံးသွားခဲ့တာ... အဖေတစ်ယောက်အနေနဲ့ ကျုပ်ဟာ တာဝန်တွေကို ကျေပွန်အောင် မထမ်းဆောင်နိုင်ခဲ့ဘူး... သူမအတွက် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးပဲ အမြဲဖြစ်နေခဲ့တာ”</p> <p>တံခါးအပြင်ဘက်တွင် ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသော ရှန်စုပင်းမှာ နှုတ်ခမ်းကို ဖိကာ မြေပြင်ပေါ်တွင် အားကိုးရာမဲ့စွာ ထိုင်ချလိုက်ပြီး မငိုမိအောင် အတင်းအောင့်ထားရရှာသည်။</p> <p>“မစိုးရိမ်ပါနဲ့... စုပင်းက ကျုပ်ရဲ့ တပည့်ပဲ... သူမကို သေချာ စောင့်ရှောက်ပါ့မယ်” </p> <p>ထန်ယွင်က လေးနက်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။</p> <p>“ဒါဆို ကျုပ်ကို နောက်ထပ် ကတိတစ်ခု ထပ်ပေးနိုင်မလား...” </p> <p>ရှန်ထျန်းစစ်မှာ အသက်ရှူပင် မဝတော့ပေ။ </p> <p>“ကတိပေးပါ... ပင်းအာ အိမ်ထောင်မပြုမချင်း... ဆရာ သူမကို ပစ်မထားဘဲ အမြဲတမ်း စောင့်ရှောက်ပေးပါ့မယ်လို့”</p> <p>“ကောင်းပါပြီ... မစိုးရိမ်ပါနဲ့... သူမ အိမ်ထောင်မပြုသရွေ့ ကျုပ် သူမကို စောင့်ရှောက်ပေးသွားပါ့မယ်”</p> <p>ထန်ယွင်က အတည်ပြုလိုက်သည်။</p> <p>လူတစ်ယောက် သေခါနီးအချိန် ဖြစ်နေသဖြင့် ထန်ယွင်က လိုလိုလားလားပင် သဘောတူလိုက်ခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p>“ကောင်းတယ်... ကောင်းတယ်... ဆရာ့ဆီက ဒီစကားကို ကြားရပြီဆိုတော့ ကျုပ် ဘာနောင်တမှ မရှိဘဲ သေနိုင်ပါပြီ” </p> <p>ရှန်ထျန်းစစ်၏ တွန့်ရှုံ့နေသော မျက်နှာပေါ်တွင် ပြုံးရိပ်တစ်ခု ထင်ဟပ်လာသည်။</p> <p>သမီးဖြစ်သူသည် သူမရှေ့က အမျိုးသားအပေါ် ခံစားချက်ရှိနေသည်ကို သူ သိထားသည်။ သူမ၏ စရိုက်အရ အခြားအမျိုးသားတစ်ဦးအပေါ် လွယ်လွယ်နဲ့ စိတ်ညွတ်မည့်သူ မဟုတ်ပေ။ သူမ အိမ်ထောင်မပြုသရွေ့ သူမ၏ ဆရာက သူမကို အမြဲစောင့်ရှောက်ပေးနေမည် ဆိုပါက ၎င်းမှာ သူ မသေခင် သမီးအတွက် လုပ်ပေးနိုင်သည့် တစ်ခုတည်းသော အရာပင်။</p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရှန်ထျန်းစစ် တွေးနေမိသည်မှာ သမီးဖြစ်သူ၏ အလှအပ၊ အရည်အချင်းနှင့် စရိုက်တို့ကြောင့် ရှေ့က အမျိုးသားသည် ကျောက်ခဲတစ်ခဲ ဖြစ်နေပါစေဦးတော့၊ အချိန်ကြာလာသည် နှင့်အမျှ သေချာပေါက် ချစ်မိသွားလိမ့်မည်ဟု ယုံကြည်နေခြင်းပင်။</p> <p>ယခုအခါ သူက ထန်ယွင်အား သမက်လောင်းတစ်ဦးအလား ကြည့်လျက်... </p> <p>“ကျုပ်ရဲ့ နောက်ဆုံးတောင်းဆိုချက်ကိုရော ခွင့်ပြုနိုင်မလား”</p> <p>“ပြောပါ... ကျုပ် ခွင့်ပြုနိုင်တာဆိုရင် ခွင့်ပြုပေးပါ့မယ်” </p> <p>ထန်ယွင်က ဆိုသည်။</p> <p>ရှန်ထျန်းစစ်က ခက်ခက်ခဲခဲ ပြုံးလိုက်ပြီး... <br /> “ဆရာ့ရဲ့ မျက်နှာ ကျုပ်ကို ပြပေးလို့ ရမလား... ကျုပ်ရဲ့ သမီး ဆရာက ဘယ်လိုပုံစံမျိုးလဲဆိုတာ ကျုပ် တကယ် သိချင်လို့ပါ”</p> <p>“ဒါကတော့...” </p> <p>ထန်ယွင် တွန့်ဆုတ်သွားစဉ်မှာပင် တံခါးအပြင်ဘက်မှ ရှန်စုပင်း၏ ရှိုက်သံလေး ထွက်ပေါ်လာသည်။ </p> <p>“ဆရာ... စိတ်မပူပါနဲ့... တပည့် လုံးဝ ချောင်းကြည့်မှာ မဟုတ်ပါဘူး”</p> <p>ထိုစကားကို ကြားရသည့်အခါ ထန်ယွင်က အုပ်ထားသော ဝတ်ရုံစကို ဖယ်ရှားလိုက်ရာ ငယ်ရွယ်ချောမောသော မျက်နှာတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။</p> <p>ရှန်ထျန်းစစ်က ထန်ယွင်သည် သမီးဖြစ်သူ၏ ဆရာဖြစ်သဖြင့် အနည်းဆုံးတော့ လူလတ်ပိုင်းတစ်ယောက် ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ထင်ထားခဲ့သော်လည်း ဤမျှအထိ ငယ်ရွယ်နေလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။</p> <p>ရှန်ထျန်းစစ် မှင်သက်နေစဉ်မှာပင် ထန်ယွင်က ဝတ်ရုံစကို ပြန်ဖုံးလိုက်၏။</p> <p>ရှန်ထျန်းစစ် သတိပြန်ဝင်လာသောအခါ သူ့အသံမှာ ပို၍ တိုးသွားပြီး... </p> <p>“ဒီနားကို လာပါဦး... ကျုပ် ဆရာ့ကို မေးစရာ ရှိလို့ပါ”</p> <p>“ကောင်းပြီ” </p> <p>ထန်ယွင်က ရှန်ထျန်းစစ်၏ အနားသို့ ကပ်လိုက်ရာ တိုးညှင်းသော အသံလေးတစ်ခု သူ့နားထဲသို့ ဝင်လာသည်။ </p> <p>“ဆရာ့အသက်က အခု ဘယ်လောက်လဲ... တကယ့် အသက်က ၅၀ ကျော်ပြီလား”</p> <p>“မဟုတ်ပါဘူး” </p> <p>ထန်ယွင်က တိုးတိုးလေး ပြန်ဖြေလိုက်၏။</p> <p>ထိုစကားကို ကြားပြီးနောက် ရှန်ထျန်းစစ်က ပြုံးလိုက်ပြီး... </p> <p>“ကျုပ်ရဲ့ သမီးကို အထဲလွှတ်ပေးပါဦး... ကျုပ် သူမနဲ့ စကားပြောချင်လို့ပါ... ဆရာ ခဏလောက် အပြင်ထွက်ပေးပါ”</p> <p>ယခုအခါ ရှန်ထျန်းစစ်၏ စိတ်ထဲတွင် ရှေ့က လူငယ်မှာ သူ့သမက်လောင်း ဖြစ်နေခဲ့လေပြီ။ </p> <p>ထန်ယွင်က ရှန်ထျန်းစစ်သည် ရှန်စုပင်းကို နောက်ဆုံးစကားများ မှာကြားတော့မည်ကို သိသဖြင့် ထွက်ခွာပေးလိုက်သည်။ တံခါးဖွင့်လိုက်သောအခါ မြေပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်လျက် မငိုမိအောင် အတင်းထိန်းနေရသော ရှန်စုပင်းကို တွေ့လိုက်ရ၏။</p> <p>“စုပင်း... မင်းအဖေက မင်းကို ပြောစရာရှိလို့တဲ့... သူ စိတ်အေးလက်အေး ထွက်သွားနိုင်အောင် မငိုနဲ့တော့နော်” </p> <p>ထန်ယွင်က တိုးညှင်းစွာ သတိပေးလိုက်သည်။</p> <p>“ဟုတ်ကဲ့”</p> <p>ရှန်စုပင်းက ထရပ်ကာ မျက်ရည်များကို သုတ်လိုက်ပြီး အခန်းထဲသို့ ဝင်သွားတော့သည်။</p> <p>ထန်ယွင်ကမူ အောက်ထပ်သို့ ဆင်းလာ၏။ ယခုအခါ ရှန်ထျန်းစစ်မှာ ကျင့်စဉ်များ ဖျက်ဆီးခံထားရသူ ဖြစ်သဖြင့် ထန်ယွင်၏ ပုံရိပ်ကို ဝိညာဉ်စွမ်းအားဖြင့် ဖော်ပြနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ ထို့ကြောင့် ရှန်စုပင်းက သူမ၏ အဖေထံ မှတစ်ဆင့် သူ့အကြောင်း သိသွားမည်ကို ထန်ယွင် မစိုးရိမ်ပေ။</p> <p>အခန်းအတွင်း၌မူ...</p> <p>ရှန်စုပင်းက သူမ၏ အဖေမှာ သူမကို ပြုံးလျက် ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ကုတင်ဘေးတွင် ကပ်ထိုင်ကာ... </p> <p>“အဖေ... ဘာလို့ ပြုံးနေတာလဲ”</p> <p>“အဖေက... ငါ့သမီးရဲ့ အမြင်ကို သဘောကျလို့ ပြုံးတာပါ” </p> <p>ရှန်ထျန်းစစ်က ပြောပြီးသည်နှင့် သူ့မျက်လုံးများမှာ ဝေဝါးလာပြီး မျက်နှာမှာလည်း ပြာနှမ်းလာကာ အသက်ရှူသံများ ပြင်းထန်လာတော့သည်။ </p> <p>“စုပင်း... မင်းရဲ့ ဆရာက တကယ်ကို ထူးချွန်တဲ့သူပဲ... ပြီးတော့... သူ... သူက အသက် ၅၀ လောက်ပဲ ရှိဦးမှာ... မင်းရဲ့ တကယ့်အသက်နဲ့လည်း သိပ်မကွာဘူး...”</p> <p>“အဖေ ယုံကြည်တယ်... သူက ငါ့သမီးလေးအတွက် သင့်တော်တဲ့ ခင်ပွန်းကောင်း ဖြစ်လာမှာပါ... ဒါကြောင့်... အဖေ စိတ်အေးလက်အေးနဲ့ သွားနိုင်ပါပြီ... မင်းအမေနဲ့... ပြန်တွေ့ရတော့မယ်... ပြန်တွေ့ရတော့မယ်...”</p> <p>ရှန်ထျန်းစစ်၏ အသံမှာ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားပြီး ခေါင်းမှာလည်း ဘေးသို့ စောင်းကျသွားတော့သည်။ သူ အသက်ကုန်သွားလေပြီ။</p> <p>“အဖေ”</p> <p>နာကျင်စရာကောင်းလှသော အော်ဟစ်သံကြီးမှာ ခန်းမထဲတွင် ရှိနေသော ထန်ယွင်၏ နားထဲသို့ တိုးဝင်လာ၏။ ရှန်ထျန်းစစ် ထွက်သွားပြီမှန်း သူ သိလိုက်သည်။</p> <p>သို့သော် ရှန်စုပင်းကို နှစ်သိမ့်ရန် အပေါ်ထပ်သို့ တက်မသွားခဲ့ပေ။ ဘဝသံသရာတစ်လျှောက်လုံး သူသည် ဆွေမျိုးပေါင်းများစွာကို ဆုံးရှုံးခဲ့ဖူးသူ ဖြစ်ရာ ရှန်စုပင်းအနေဖြင့် သူမ၏ ခံစားချက်များကို အားရပါးရ ဖောက်ထွက်လိုက်ခြင်းက ပိုကောင်းမည်ဟု သူ သိထားသောကြောင့်ပင်။</p> <p>မကြာမီတွင် အစေခံမလေး ရှောင်ယုက ထန်ယွင်၏ ဘေးမှနေ၍ အပေါ်ထပ်သို့ အပြေးတက်သွားသည်။ ခေတ္တအကြာတွင် ငိုယိုလျက် အဆောင်အပြင်ဘက်သို့ ထွက်သွားပြီး အပြင်တွင် စောင့်နေကြသော မျိုးနွယ်စုဝင်ပေါင်း ရာနှင့်ချီကို ကြည့်ကာ ရှိုက်ငိုလျက်... </p> <p>“သခင်ကြီး ဆုံးပါပြီ... သခင်ကြီး အေးအေးချမ်းချမ်းပဲ ထွက်သွားရှာပါတယ်”</p> <p>မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင် ကွယ်လွန်သွားသည့် သတင်းကြောင့် လူတိုင်း မျက်ရည်ကျကာ ငိုကြွေးကြသဖြင့် မက်မွန်ခြံ တစ်ခုလုံးမှာ ငိုသံများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားတော့သည်။ ကြွေကျနေသော မက်မွန်ပွင့်ဖတ်လေးများသည်လည်း ရှန်စုပင်း၏ အမေက ကွယ်လွန်သူ ခင်ပွန်းအတွက် ငိုကြွေးပေးနေသကဲ့သို့ပင်...။</p> <p>...</p> <p>၃ ရက်အကြာ ဈာပနနေ့တွင် မျိုးနွယ်စုဝင်များမှာ ဝမ်းနည်းခြင်း အထိမ်းအမှတ် အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ကာ ခေါင်းတလားအား မက်မွန်ခြံအတွင်းသို့ သယ်ဆောင်လာပြီး ရှန်ထျန်းစစ်၏ အလောင်းကို ဇနီးဖြစ်သူ၏ အုတ်ဂူဘေးတွင် မြှုပ်နှံလိုက်ကြသည်။</p> <p>အတူတူ နေထိုင်ပြီး သေလျှင်လည်း တစ်မြေတည်း၌ မြှုပ်နှံရန်မှာ ရှန်စုပင်း၏ အမေ မကွယ်လွန်မီက တောင်းဆိုခဲ့သည့် ဆန္ဒဖြစ်သလို ရှန်ထျန်းစစ်၏ ဆန္ဒလည်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>ဈာပနအပြီးတွင် ရှန်စုပင်းက ဂူရှေ့တွင် ဒူးထောက်ကာ ကျယ်လောင်စွာ ကြုံးဝါးလိုက်သည်။ </p> <p>“အဖေ... အမေ... သမီး ကျိန်ဆိုပါတယ်... ကုန်းစွန်းယန်ချန်းကို မသတ်ရသရွေ့ သမီး လူအဖြစ် ခံယူမှာ မဟုတ်ဘူး”</p> <p>“သမီးအတွက် စိတ်မပူပါနဲ့... သမီး ကောင်းကောင်း နေထိုင်သွားပါ့မယ်... ပျော်အောင်လည်း နေပါ့မယ်”</p> <p>“သမီး အဖေနဲ့ အမေကို ချစ်တယ်... အရမ်းချစ်တယ်...”</p> <p>...</p> <p>နောက်ရက်များတွင် ထန်ယွင်၏ အနီးကပ် စောင့်ရှောက်မှုကြောင့် ရှန်စုပင်း၏ စိတ်မှာ များစွာ သက်သာရာ ရလာခဲ့သည်။ ဝမ်းနည်းမှုနှင့် အာဃာတများက သူမကို ပို၍ သန်မာလာစေခဲ့သည်။</p> <p>မက်မွန်ခြံအတွင်းရှိ ဂူရှေ့တွင် လေပြေအေးလေးများ တိုက်ခတ်နေပြီး ပွင့်ဖတ်လေးများမှာ ကြွေကျနေကြရာ အင်မတန် လှပလွန်းပေသည်။</p> <p>“အဖေ... အမေ... သမီး အဖေတို့နားမှာ အမြဲတမ်း နေချင်တာပါ... ဒါပေမဲ့ နောက် ၃ ရက်ဆိုရင် အတွင်းစည်း တောင်စဉ် ၉ ခု ပြိုင်ပွဲ စတော့မှာမို့လို့”</p> <p>“သမီး သွားရတော့မယ်”</p> <p>“သမီး အဖေတို့ဆီကို ခဏခဏ ပြန်လာခဲ့ပါ့မယ်”</p> <p>ရှန်စုပင်းက ပြောပြီးနောက် ထန်ယွင်ကို ကြည့်ကာ... </p> <p>“ဆရာ... ဒီရက်တွေမှာ တပည့်နားမှာ ရှိပေးခဲ့တဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”</p> <p>“ဆရာက မင်းအဖေကို ကတိပေးထားတာပဲ... မင်းကို သေချာ စောင့်ရှောက်ပေးမှာပေါ့” </p> <p>ထန်ယွင်က ဆိုလိုက်၏။</p> <p>“ဟုတ်ကဲ့” <br /> ရှန်စုပင်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး... <br /> “ဆရာ... သွားကြရအောင်... ဂိုဏ်းကို ပြန်ကြမယ်”</p> <p>အခန်း ၃၆၃ ပြီး</p> <p> </p>


Save