Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၃၆၅</h2> <h2 style="text-align: center;">ကျင့်စဉ်ဖျက်ဆီးခံရပြီးနောက် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ထန်ယွင်၏ မျက်လုံးများမှာ အေးစက်နေပြီး ပိုင်ရွှီ၏ တောင်းပန်တိုးလျှိုးသံများကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ပေ။</p> <p>သူက ပိုင်ရွှီ၏ လည်ပင်းကို ဘယ်ဘက်လက်ဖြင့် ညှစ်ထားပြီး ညာဘက်လက်ထဲမှ ကျိုးပဲ့နေသော ဓားဖြင့် ပိုင်ရွှီ၏ နှုတ်ခမ်းကို ထိုးဖောက်လိုက်ရာ သွေးနီရဲရဲများ စီးကျလာတော့သည်။</p> <p>ထန်ယွင်၏ အကြည့်များမှာ ပို၍ အေးစက်လာပြီး... <br /> “မင်း ခုနက မုန့်အာကို ဆဲနေတုန်းက ငါ ပြောခဲ့သားပဲ... နှုတ်ကြောင့်သေ ဆိုတဲ့ အကျိုးဆက်ကို မင်း သိစေရမယ်လို့”</p> <p>“ထန်ယွင်... ငါ့လျှာကို မဖြတ်ပါနဲ့... ငါ မှားသွားပါတယ်” </p> <p>ပိုင်ရွှီမှာ အကြီးအကျယ် ထိတ်လန့်သွားတော့သည်။ ထန်ယွင်က ဝူဖေးရှုန်းကို ကျင့်စဉ်တွေ ဖျက်ဆီးပြီး နှိပ်စက်ခဲ့သည့် သတင်းကို သူ သတိရမိသဖြင့် သူ့မျက်လုံးထဲတွင် အလွန်အမင်း ကြောက်လန့်မှုများ ပြည့်နှက်နေ၏။ </p> <p>“ငါ ဂျူနီယာညီမလေး မု ကို မဆဲသင့်ဘူး... တကယ်ပါ... ငါ တကယ် မှားသွားပါတယ်”</p> <p>ထန်ယွင်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် နတ်ဆိုးတစ်ကောင်အလား အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး... <br /> “စကားဆိုတာ ထွေးပြီးသား တံထွေးလိုပဲ... ပြန်မျိုချဖို့ ခက်တယ်”</p> <p>“ထန်ယွင်” <br /> ပိုင်ရွှီ၏ မျက်လုံးများ နီရဲလာပြီး... <br /> “မင်းက ဘာလို့ ဒီလောက်ထိ ရက်စက်ရတာလဲ... ငါ သူမကို ဆဲရုံတင် ဆဲခဲ့တာလေ... မင်း ငါ့အပေါ် ဒီလောက်အထိ ယုတ်မာရသလား”</p> <p>ထန်ယွင်က လှောင်ပြောင်လိုက်ပြီး... <br /> “ဟုတ်လား... မင်း ငါ့ကို ဘာတွေ ပြောခဲ့လဲဆိုတာ ပြန်စဉ်းစားကြည့်ဦးလေ”</p> <p>“ငါသာ မုန့်အာနဲ့ နီးစပ်ဖို့ ကြိုးစားရင် ငါ့ကို လောကကြီးကနေ ထာဝရ ပျောက်ကွယ်သွားအောင် လုပ်မယ်လို့ မင်း ပြောခဲ့တယ် မဟုတ်လား”</p> <p>“ငါ အတွင်းစည်းကို စဝင်ကာစတုန်းကလည်း မင်းက ငါ့ကို အရှက်ခွဲဖို့နဲ့ သတ်ပစ်ဖို့ ခြိမ်းခြောက်ခဲ့သေးတယ်... ငါက အလုပ်များနေလို့ မင်းဆီကို လာပြီး စာရင်းမရှင်းနိုင်သေးတာ... ဒါပေမဲ့ မင်းက ဒီနေ့ ငါ့ဆီကို ကိုယ်တိုင် လာရှာတယ်ပေါ့... ဟဲဟဲ... ကောင်းတယ်... တကယ်ကို ကောင်းတယ်”</p> <p>စကားအဆုံးတွင် ထန်ယွင်က ကျိုးပဲ့နေသော ဓားကို ပိုင်ရွှီ၏ ပါးစပ်ထဲသို့ ထိုးသွင်းလိုက်ပြီး လက်ကောက်ဝတ်ကို လှည့်ကာ သူ့သွားများနှင့် လျှာကိုပါ တစ်စစီ ဖြစ်အောင် မွှေနှောက်ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်တော့သည်။</p> <p>“အု... အု...” </p> <p>ပိုင်ရွှီမှာ နာကျင်လွန်းသဖြင့် ညည်းတွားနေရှာပြီး မျက်ရည်များနှင့် နှာရည်များမှာ ပါးစပ်ထဲသို့ စီးဝင်နေတော့သည်။</p> <p>ထန်ယွင်က ကျိုးပဲ့နေသော ဓားကို ပိုင်ရွှီ၏ ပါးစပ်ထဲမှ ပြန်ထုတ်ကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်ပြီး အေးစက်စွာ ပြောလိုက်၏။ </p> <p>“ဒီနေ့ မင်းရဲ့ လျှာ ပျက်စီးသွားရတာက ငါ့မိန်းမကို ဆဲခဲ့လို့ပဲ”</p> <p>“ဒါပေမဲ့ မင်း ငါ့ကို အရင်က ခြိမ်းခြောက်ခဲ့တဲ့ ကိစ္စတွေကိုတော့ ငါတို့ သေချာ ရှင်းရဦးမယ်” </p> <p>ထန်ယွင်က ပိုင်ရွှီ၏ လည်ပင်းကို ဘယ်ဘက်လက်ဖြင့် ဆွဲထားပြီး ညာလက်ဖဝါးကို မြှောက်လိုက်ရာ ဝိညာဉ်စွမ်းအား အမြောက်အမြားမှာ သူ့လက်ဖဝါးတွင် စုစည်းလာတော့သည်။ ချက်ချင်းပင် ထန်ယွင်က ထိုလက်ဖဝါးဖြင့် ပိုင်ရွှီ၏ နဖူးကို ရိုက်ချလိုက်သည်။</p> <p>“အု... အု...” </p> <p>ပိုင်ရွှီ၏ မျက်လုံးများ ပြူးထွက်လာပြီး မျှော်လင့်ချက်မဲ့စွာ အော်ဟစ်နေတော့သည်။ ထန်ယွင်က သူ့ဝိညာဉ်ကန်ကို ဖျက်ဆီးတော့မည်မှန်း သိလိုက်သောကြောင့်ပင်။</p> <p>“စိတ်မပူပါနဲ့... မင်းကို သတ်ရင် ငါ့လက်တွေ ညစ်ပတ်ကုန်မှာစိုးလို့ ငါ မင်းကို မသတ်ဘူး” </p> <p>ထန်ယွင်က ပိုင်ရွှီ၏ နား နားသို့ ကပ်ကာ ကျိန်စာတိုက်သကဲ့သို့ ပြောလိုက်သည်။ </p> <p>“မင်းကို ဘယ်သူမှ မသိအောင် သတ်ပစ်နိုင်တဲ့ နည်းလမ်းတွေ ငါ့မှာ အများကြီး ရှိတယ်... ဒါပေမဲ့ ငါ အဲ့ဒီလို မလုပ်ဘူး”</p> <p>“မုန့်အာက ငါ့မိန်းမပဲ... မင်းက သူမအပေါ် ယုတ်မာတဲ့ စိတ်ရှိခဲ့သလို ငါ့ကိုလည်း သတ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တယ်... ဒါကြောင့် မင်း အိုပြီး မသေမချင်း ဒီဒဏ်ရာတွေနဲ့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ခံစားသွားရမယ်”</p> <p>“ဒါနဲ့... ဟိုဘက်မှာ ချောက်ကမ်းပါး တစ်ခု ရှိတယ်... တကယ်လို့ မင်းက ဒီလို ဒုက္ခိတဘဝနဲ့ မနေချင်ဘူးဆိုရင်တော့ အဲ့ဒီချောက်ထဲ ခုန်ချပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေလိုက်ပေါ့... အဲ့ဒါဆိုရင်တော့ မင်း ခံစားနေရတာတွေ ပြီးဆုံးသွားမှာပါ”</p> <p>ပြောပြီးသည်နှင့် ထန်ယွင်က ပိုင်ရွှီ၏ နဖူးကို ညာလက်ဖြင့် ဖိချလိုက်ရာ လက်ဖဝါးအတွင်းရှိ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများမှာ ပိုင်ရွှီ၏ ဝိညာဉ်ကန်အတွင်းသို့ ဒလဟော စီးဝင်သွားတော့သည်။</p> <p>“အု... အု...” </p> <p>ပိုင်ရွှီ ခေတ္တမျှ ရုန်းကန်ပြီးနောက်တွင်မူ သူ့ဝိညာဉ်ကန်မှာ ပျက်စီးသွားပြီး ကြက်တစ်ကောင်ကိုပင် မဖမ်းနိုင်သော ဒုက္ခိတဘဝသို့ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။</p> <p>“ဒုက္ခတွေကြားမှာပဲ အိုပြီး သေမလား၊ ကိုယ့်ဘဝကို ကိုယ်ပဲ အဆုံးစီရင်မလား ဆိုတာကတော့ မင်းရဲ့ ရွေးချယ်မှုပဲ” </p> <p>ထန်ယွင်က ပိုင်ရွှီကို လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး... </p> <p>“သွားတော့”</p> <p>ပိုင်ရွှီ၏ ဝိညာဉ်ကန် ပျက်စီးသွားသည် နှင့်အမျှ အသက် ၂၀ ကျော်ပုံစံ ရှိသော သူ့မျက်နှာမှာ အသက် ၄၀ ကျော် လူလတ်ပိုင်းတစ်ဦးအသွင်သို့ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။</p> <p>သူက ထန်ယွင်ကို အလွန်မုန်းတီးသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ ၎င်းမှာ ကျိန်စာတိုက်နေသကဲ့သို့ပင်။</p> <p>စကားမပြောနိုင်တော့သော ပိုင်ရွှီက မျက်လုံးများဖြင့်... 'မင်းကို ငါ ကျိန်စာတိုက်တယ်' ဟု ပြောနေသကဲ့သို့ပင်။</p> <p>ပိုင်ရွှီက သူ့အကြည့်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး တောင်စောင်းရှိ ချောက်ကမ်းပါးဆီသို့ ယိုင်တိုင်တိုင် လျှောက်သွားတော့သည်။ တစ်ချိန်က ပါရမီရှင်တစ်ဦးအဖြစ် ဂုဏ်ယူခဲ့သမျှမှာ ပျောက်ကွယ်သွားလေပြီ ဖြစ်ရာ ဤကဲ့သို့သော ထိုးနှက်ချက်ကို မခံနိုင်တော့ပေ။</p> <p>ချောက်ကမ်းပါးအစွန်းသို့ ရောက်သောအခါ သူသည် အောက်သို့ ခြေလှမ်းချလိုက်တော့၏။</p> <p>ကြောက်စိတ်ကြောင့် သေဆုံးသွားသည်လား သို့မဟုတ် သူ၏ နောက်ဆုံးမာနအတွက် ဒုတိယနည်းလမ်းကို ရွေးချယ်ခဲ့သည်လား ဆိုသည်မှာတော့ သူကိုယ်တိုင်သာ သိပေလိမ့်မည်...။</p> <p>“ယောက်ဖက တကယ်ကို တော်တာပဲ” </p> <p>ရွှယ်ဇီယန်က ထန်ယွင်၏ အနားသို့ ပျော်ရွှင်စွာ ရောက်လာပြီး... </p> <p>“သူက သေသင့်တာ ကြာပါပြီ... တကယ်တော့ ရှင် မသိသေးတာ တစ်ခုရှိတယ်... အစ်မမု သားရဲဝိညာဉ်အဖွဲ့မှာ ရှိနေတုန်းက သူက အစ်မမုကို အမြဲတမ်း နှောင့်ယှက်ပြီး ယုတ်မာဖို့ ကြိုးစားခဲ့တာ”</p> <p>ထိုစကားကို ကြားရသည့်အခါ ထန်ယွင်က မုမုန့်ဂျီကို ကြည့်ကာ... </p> <p>“မင်း ဘာလို့ ငါ့ကို စောစော မပြောခဲ့တာလဲ... မဟုတ်ရင် အဲ့ဒီခွေးမသားကို ငါ ဒီလောက် လွယ်လွယ်နဲ့ အသေခံမှာ မဟုတ်ဘူး”</p> <p>“ကဲပါ... ဒေါသမထွက်ပါနဲ့တော့” </p> <p>မုမုန့်ဂျီက ထန်ယွင်၏ အနားသို့ တိုးလာပြီး ရှုပ်ပွနေသော ဝတ်ရုံကို သေချာ ပြန်ပြင်ပေးရင်း တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်၏။ </p> <p>“ရှင် ဘယ်အချိန်ကစပြီး ဒီလောက်အထိ အစွမ်းထက်သွားမှန်း ကျွန်မ မသိခဲ့ဘူးလေ... ရှင် သူ့ကို သွားပြီး ကလဲ့စားချေရင်း ဒဏ်ရာရမှာ စိုးလို့ မပြောခဲ့တာပါ”</p> <p>ထန်ယွင်က မုမုန့်ဂျီအား သူ့ရင်ခွင်ထဲ သာသာယာယာ ပွေ့ဖက်လိုက်ပြီး လေးနက်စွာ ပြောလိုက်၏။ </p> <p>“မှတ်ထားပါ... နောက်ဆိုရင် ဘယ်သူမဆို မင်းအပေါ် မကောင်းကြံဖို့ ကြိုးစားရင် ငါ့ကို သေချာပေါက် ပြောပြရမယ်”</p> <p>“ဟုတ်ကဲ့ပါ” </p> <p>မုမုန့်ဂျီ၏ နှုတ်ခမ်းဖူးလေးတွင် ပျော်ရွှင်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာတော့သည်။</p> <p>“သူကတော့ ခံရတာ တန်တာပဲ... ဒီကောင်က ကြည့်ကတည်းက လူကောင်း မဟုတ်ဘူး” </p> <p>တာနျူက ဆဲဆိုရင်း မြေပြင်ပေါ်က သွေးကွက်များကို အမြန် သန့်ရှင်းရေး လုပ်လိုက်သည်။</p> <p>“ယောက်ဖ” </p> <p>ရွှယ်ဇီယန်က စိုးရိမ်တကြီး ပြောလိုက်၏။ </p> <p>“အစ်မမု ပြောတာတော့ ရှင်က သားရဲဝိညာဉ်ပိုင်ရှင်ရဲ့ သားကို ကျင့်စဉ်တွေ ဖျက်ဆီးခဲ့တယ်ဆို... အခုလည်း သူ့ရဲ့ တပည့်ကြီး သေသွားပြီဆိုတော့ သူ ရှင့်ကို ကလဲ့စားချေမှာကိုတော့ ကျွန်မ အရမ်း စိုးရိမ်တယ်”</p> <p>“ရန်သူလာရင် တိုက်မယ်၊ ရေလာရင် ပိတ်မယ်ပေါ့... ဝူဟုန်က ကစားချင်သေးတယ်ဆိုရင်လည်း ငါက အဆုံးထိ လိုက်ပေးမှာပဲ” </p> <p>ထန်ယွင်၏ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များမှာ ပို၍ ပြင်းထန်လာပြီး... </p> <p>“ပြီးတော့ သူနဲ့ ငါက မဟာရန်သူတွေ ဖြစ်နေပြီပဲ... သူက ငါ့ကို မသတ်ရင်တောင် ငါက သူ့ကို သတ်မှာပဲ”</p> <p>သားရဲဝိညာဉ်ပိုင်ရှင်က ဝမ်ယွဲ့မြို့ရှိ သူ့မိသားစုတစ်ခုလုံးကို သတ်ဖြတ်ရန် လူလွှတ်ခဲ့သည်ကို ထန်ယွင် တွေးမိတိုင်း အလွန် မုန်းတီးမိသည်။</p> <p>“ယောက်ဖ... ရှင့်ရဲ့ ဒီလို စရိုက်မျိုးကို ကျွန်မ တကယ် သဘောကျတာပဲ... တကယ့်ကို ယောက်ျားပီသတယ်” </p> <p>ရွှယ်ဇီယန်က ထန်ယွင်၏ ပုခုံးကို ပုတ်ကာ ပြောလိုက်ပြီးမှ မကျေမနပ်ဖြစ်ဟန်ဖြင့်... </p> <p>“ဒါနဲ့ ယောက်ဖကလည်း တကယ်ပဲ... ရှင့်ရဲ့ နေရပ်ကို ပြန်တာတောင် ညီမကို ခေါ်ပြီး လည်ပတ်ဖို့ မပြောဘူးနော်”</p> <p>“လည်ပတ်ဖို့ ဟုတ်လား” </p> <p>ထန်ယွင်က ပြုံးလိုက်ပြီး... </p> <p>“နောက်တစ်ခါ အိမ်ပြန်ရင် ညီမကို ခေါ်သွားပေးမယ်လေ ဘယ်လိုလဲ”</p> <p>“ဟုတ်ပြီ ကတိပေးပြီးသားနော်... ကတိဖျက်တဲ့သူက ခွေးလေးပဲ” </p> <p>ရွှယ်ဇီယန်က ပြုံးလျက် ဆိုသည်။</p> <p>“ငါတော့ ညီမကို တကယ် မတတ်နိုင်တော့ဘူး” </p> <p>ထန်ယွင်က ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး ရွှယ်ဇီယန်ကို အံ့သြစွာ ကြည့်ကာ... </p> <p>“ဟင်... ငါ သတိမထားမိလိုက်ဘူး... ညီမက အခု ဝိညာဉ်သန္ဓေ ပြည့်စုံခြင်းအဆင့်ကို ရောက်နေပြီပဲ”</p> <p>“ဒါပေါ့... ညီမက ဘယ်သူလဲဆိုတာ ကြည့်ဦးလေ” </p> <p>ရွှယ်ဇီယန်က ဂုဏ်ယူစွာ ပြောလိုက်၏။ </p> <p>“ယောက်ဖ... ညီမ အတွင်းစည်းကို ဝင်ကတည်းက အမြဲတမ်း တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံနေတာလေ... ပြီးတော့ ရှင်ပေးထားတဲ့ ကျင့်စဉ်ကလည်း...”</p> <p>“ရှူး” </p> <p>ထန်ယွင်က ရွှယ်ဇီယန်ကို လူပုံအလယ်တွင် ကျင့်စဉ်အကြောင်း မပြောရန် အချက်ပြလိုက်သည်။</p> <p>ရွှယ်ဇီယန်က သဘောပေါက်သွားပြီး စကားလမ်းကြောင်း လွှဲလိုက်ကာ... </p> <p>“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ယောက်ဖ... ညီမရဲ့ အစွမ်းက အနည်းဆုံးတော့ ချန်လုံစာရင်းရဲ့ ထိပ်တန်း ၁၀ယောက်ထဲကို ဝင်နိုင်မယ်လို့ ခံစားရတယ်”</p> <p>“ကောင်းတယ်... ဆက်ကြိုးစားပါဦး” </p> <p>ထန်ယွင်က အားပေးလိုက်ပြီးမှ... </p> <p>“ဒါနဲ့ မနက်ဖြန် တောင်စဉ် ၉ ခု ပြိုင်ပွဲ ကျင်းပတော့မှာကို ညီမက ဘာလို့ ဝိညာဉ်ငါးပါးအဖွဲ့ကို ပြန်မသွားသေးတာလဲ”</p> <p>“ဘာလို့ ပြန်ရမှာလဲ... မပြန်ဘူး မနက်ဖြန် ယောက်ဖနဲ့အတူ ဖန်လုံတောင်ကို သွားပြီး ပြိုင်ပွဲဝင်မှာ” </p> <p>ရွှယ်ဇီယန်က စိတ်ဆိုးမာန်ဆိုး ပြောလိုက်ပြီး သူမဘာသာ တစ်စုံတစ်ခုကို စဉ်းစားရင်း ဘေးသို့ ထွက်သွားတော့သည်။</p> <p>“မုန့်အာ... ဒီကောင်မလေး ဘာဖြစ်နေတာလဲ” </p> <p>ထန်ယွင်က အံ့သြစွာ မေးလိုက်၏။</p> <p>“အော်... ဒါက ဇီယန်ရဲ့ အလှအပကြောင့်ပါပဲ” </p> <p>မုမုန့်ဂျီက သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး... </p> <p>“ထန်ယွင်... ဝိညာဉ်ငါးပါးပိုင်ရှင်ရဲ့ မြေးဖြစ်သူ တန်ယင်က ဇီယန်ကို သဘောကျနေပြီး အမြဲတမ်း လိုက်နှောင့်ယှက်နေတာ... ငါ အဲ့ဒီလူကို တွေ့ဖူးတယ်... ရုပ်ရည်ကတော့ ချောမောပြီး အကျင့်စာရိတ္တလည်း ကောင်းတယ်လို့ ကြားပေမဲ့ ဇီယန်က သူ့ကို မကြိုက်ဘူးလေ”</p> <p>“မကြိုက်ရင်လည်း မကြိုက်ဘူးလို့ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောလိုက်ပေါ့... အဲ့ဒါက ဘာခက်တာမှတ်လို့” </p> <p>ထန်ယွင်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်ပြီး... </p> <p>“တကယ်လို့ အဲ့ဒီလူက အတင်းအကျပ် လာလုပ်နေတယ်ဆိုရင် ဇီယန်... ယောက်ဖကို ပြောပြ... ယောက်ဖ သူ့ကို ဆုံးမပေးမယ်”</p> <p>မုမုန့်ဂျီက မလှမ်းမကမ်းတွင် ရှိနေသော ရွှယ်ဇီယန်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး ထန်ယွင်၏ နားနားသို့ ကပ်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်၏။ </p> <p>“ကျွန်မ ထင်တာတော့... ဒီကောင်မလေးက ရှင့်ကို သဘောကျနေတာထင်တယ်”</p> <p>“ဖူး”</p> <p>ထန်ယွင်က ရယ်မောလိုက်ပြီး... </p> <p>“နောက်မနေနဲ့... ဒါက ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ”</p> <p>“ဒါပေါ့... မဖြစ်နိုင်ဘူး ကျွန်မ ရှင့်ကို မကြိုက်ဘူး” </p> <p>ရွှယ်ဇီယန်က မုမုန့်ဂျီ ပြောသည်ကို ကြားလိုက်ရသည်မှာ သေချာသည်။ သူမက လှည့်ကြည့်ကာ နှုတ်ခမ်းလေးကို ဆူလိုက်ပြီး... </p> <p>“စီနီယာအစ်မမု... အစ်မက ဒီလိုမျိုး လျှောက်ပြောနေဦးမယ်ဆိုရင် ကျွန်မ တကယ် စိတ်ဆိုးမှာနော်”</p> <p>“ကဲပါ... ငါ နောက်ဆို မပြောတော့ဘူး ဟုတ်ပြီလား” </p> <p>မုမုန့်ဂျီက မျက်လုံးလေး ကစားလိုက်သည်။</p> <p>“ဝှစ်”</p> <p>ထိုအချိန်တွင် ရှန်ချင်းဖုန်းက ဓားပျံကို စီးနင်းကာ လင်းရှန်း ဆေးဥယျာဉ်၏ အပေါ်သို့ ရောက်ရှိလာပြီး ထန်ယွင်ကို ငုံ့ကြည့်လျက် ပြုံးကာ ဆူလိုက်၏။ </p> <p>“ဒီကောင်စုတ်လေး... မင်း နေရပ်ကို ပြန်ပြီး ဆွေမျိုးတွေဆီ လည်ပတ်တာ လဝက်တောင် ကြာသွားတယ်နော်... ငါတော့ မင်းကို မျှော်နေရတာ အမောပဲ”</p> <p>ထန်ယွင်က ရှန်ချင်ဖုန်းကို ကြည့်ကာ လက်သီးဆုပ် ဂါရဝပြုလိုက်ပြီး... </p> <p>“တပည့် တတိယအကြီးအကဲ ကို နှုတ်ဆက်ပါတယ်... အကြီးအကဲမှာ တပည့်အတွက် ဘာညွှန်ကြားချက်များ ရှိလို့ပါလဲ”</p> <p>ထန်ယွင်က တတိယအကြီးအကဲ ဖန်ရှီယွမ်ကို လျှို့ဝှက် သတ်ဖြတ်ပြီးနောက် ရှန်ချင်းဖုန်းအား ထန်ရှင်းရင်က ဖန်ရှီယွမ်၏ တပည့်များကို အုပ်ချုပ်ရန် တတိယအကြီးအကဲ အဖြစ် ခန့်အပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>“စကားတွေ အများကြီး မပြောနဲ့တော့... အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်က မင်းကို တွေ့ချင်နေတယ်... ငါနဲ့ လိုက်ခဲ့တော့”</p> <p>အခန်း ၃၆၅ ပြီး</p> <p> </p>


Save