Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၃၇၇</h2> <h2 style="text-align: center;">ညှာတာမှု မရှိခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ထန်ယွင်၏ မျက်နှာမှာ ရုတ်တရက် အုံ့မှိုင်းသွားပြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။ </p> <p>“လေနတ်ဆိုး ပါးစပ်ပေါက်”</p> <p>“မိုးကြိုးငရဲ”</p> <p>ရုတ်တရက် ရှုပ်ထွေးနေသော ကောင်းကင်ယံမှ ဝိညာဉ်ကို ခြောက်ခြားစေသော လေတိုးသံကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။ ၎င်းမှာ တစ္ဆေများ ငိုကြွေးနေသကဲ့သို့လည်းကောင်း၊ ဝံပုလွေများ ဟောင်နေသကဲ့သို့လည်းကောင်း ခံစားရပြီး နတ်ဆိုးတစ်ပါး လောကထဲသို့ ဆင်းသက်လာကာ အရာအားလုံးကို ဝါးမြိုတော့မည့်အလား ပဲ့တင်ထပ်သွားတော့သည်။</p> <p>ရှုပ်ထွေးနေသော ကောင်းကင်ယံတွင် လေပြင်းများ တိုက်ခတ်လာပြီး ခဏအတွင်းမှာပင် ကောင်းကင်ဝါးမြိုမည့် သားရဲကြီးတစ်ကောင်၏ ပါးစပ်အလား ကြီးမားလှသော ပါးစပ်ကြီးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာကာ အောက်က လူ ၁၈ဦးကို ကြောက်မက်ဖွယ် ဟိန်းဟောက်သံကြီးဖြင့် ခြိမ်းခြောက်လိုက်တော့သည်။</p> <p>မီတာ ၃၀၀ ခန့် ကျယ်ဝန်းသော လေနတ်ဆိုး ပါးစပ်ပေါက်ကြီး အတွင်း၌ အရာအားလုံးကို ဆုတ်ဖြဲနိုင်မည့် ကြီးမားလှသော လေဓားသွားများမှာ တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ရှုပ်ထွေးစွာ ရောယှက်နေကြရာ အလွန်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။</p> <p>“လေရဲ့ စွမ်းအားပဲလား ထန်ယွင်... မင်းက ဒါပဲ တတ်တာလား...” </p> <p>တပည့်တစ်ဦးက မထီမဲ့မြင်ပြုကာ ပြောလိုက်စဉ်မှာပင် သူ့စကားမှာ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။ ချက်ချင်းပင် သူနှင့် အခြား ၁၇ ဦးလုံးမှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားကြရသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုလေနတ်ဆိုး ပါးစပ်ပေါက်ကြီးမှာ မျက်စိပါနေသကဲ့သို့ သူတို့အားလုံးကို သေချာပေါက် ပစ်မှတ်ထားနေသည်ကို ခံစားလိုက်ရသောကြောင့်ပင်။</p> <p>ဒင်ဖူက ချက်ချင်းပင် ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။ </p> <p>“၉ ယောက် တစ်ဖွဲ့စီ ခွဲလိုက်ကြ... မင်းတို့ ၈ယောက်က ငါနဲ့အတူ ထန်ယွင်ကို သတ်မယ်... ကျန်တဲ့သူတွေက ဒီလေနတ်ဆိုး ပါးစပ်ပေါက်ကို ရင်ဆိုင်ကြ”</p> <p>ချက်ချင်းပင် သူသည် တပည့် ၈ ဦးကို ဦးဆောင်ကာ ဓားပျံ ၂ လက်ကို ထုတ်လိုက်သည်။ တစ်လက်ကို သူ့ခြေဖဝါးအောက်တွင် ထားကာ အခြားတစ်လက်ကို လက်ထဲတွင် ကိုင်ဆောင်ပြီး ဓားပျံကို စီးနင်းကာ ကောင်းကင်ယံရှိ ထန်ယွင်ဆီသို့ ပျံတက်သွားတော့သည်။</p> <p>ထန်ယွင်က ဓားပျံစီးကာ တက်လာသော ၉ ဦးကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။</p> <p>ရုတ်တရက် ထန်ယွင်၏ ခေါင်းပေါ်ရှိ ကောင်းကင်ယံမှ ရေပုံးခန့် အထူရှိသည့် တောက်ပလှသော မိုးကြိုးများမှာ ဘယ်ကမှန်းမသိ ထွက်ပေါ်လာပြီး ထန်ယွင်၏ ပတ်ပတ်လည်တွင် မိုးကြိုးမုန်တိုင်းတစ်ခုအလား ဝန်းရံနေတော့သည်။</p> <p>“သေကြစမ်း”</p> <p>ထန်ယွင်က ပြုံးလိုက်ရာ ဟင်းလင်းပြင်ကြီး ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားပြီး လေနတ်ဆိုး ပါးစပ်ပေါက်ကြီးမှာ အောက်က လူ ၉ ဦးဆီသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ကျဆင်းသွားတော့သည်။</p> <p>“ဝှစ်... ဝှစ်... ဝှစ်...”</p> <p>တစ်ဖက်က လူ ၉ ဦးမှာ သူတို့၏ သားရဲဝိညာဉ် အစွမ်းကို ၁၀ ဆအထိ မြှင့်တင်လိုက်ပြီး လက်ထဲမှ ဓားပျံများဖြင့် ပေပေါင်း ရာနှင့်ချီ ရှည်လျားသော ဓားအလင်းတန်းများကို ထုတ်လွှတ်ကာ ကျဆင်းလာသော လေနတ်ဆိုး ပါးစပ်ပေါက်ကြီးကို တိုက်ခိုက်လိုက်ကြတော့သည်။</p> <p>ကြီးမားလှသော ဓားအလင်းတန်း ၉ ခုနှင့် လေနတ်ဆိုး ပါးစပ်ပေါက်ကြီး ထိတွေ့သွားသောအခါ ဓားအလင်းတန်းများမှာ ခဏအတွင်းမှာပင် ပျက်စီးသွားကြရသည်။</p> <p>“ဘာ”</p> <p>“မဖြစ်နိုင်တာ၊ မင်းရဲ့ လေစွမ်းအားက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အနည်းဆုံး ၅ ဆလောက် ပိုသန်မာနေရတာလဲ”</p> <p>“ဒါ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ”</p> <p>ထို ၉ဦး၏ ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်သံများကြား၌ လေနတ်ဆိုး ပါးစပ်ကြီးမှာ သူတို့၏ ခေါင်းပေါ်သို့ ကျရောက်လာပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် သူတို့အားလုံးကို ဝါးမြိုသွားတော့သည်။</p> <p>“မလုပ်ပါနဲ့”</p> <p>“အား... ကယ်ကြပါဦး”</p> <p>ထို ၉ဦး၏ အော်ဟစ်သံများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များမှာ လေနတ်ဆိုး ပါးစပ်ပေါက်အတွင်းရှိ ကြီးမားလှသော လေဓားသွားများကြောင့် အသားစများအဖြစ် ပိုင်းဖြတ်ခံလိုက်ရတော့သည်။ အရိုးပင် မကျန်တော့ပေ။</p> <p>ထို ၉ဦးမှာ ဤမျှအထိ လွယ်လွယ်ကူကူ အသတ်ခံလိုက်ရခြင်းမှာ လေနတ်ဆိုး ပါးစပ်ကြီးမှာ အစွမ်းထက်လှသလို သူတို့ကိုယ်တိုင်ကလည်း သူတို့၏ အစွမ်းကို အထင်ကြီးပြီး လေနတ်ဆိုး ပါးစပ်ကို အထင်သေးခဲ့မိသောကြောင့်ပင်။ သူတို့သည် ထိုလေစွမ်းအားမှာ သာမန်လေထက် ၅ ဆ သို့မဟုတ် ၆ဆလောက်သာ ပိုသန်မာလိမ့်မည်ဟု ထင်ခဲ့ကြသဖြင့် သေသည်အထိ သူတို့၏ အစွမ်းကုန် မထုတ်ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>“ဝုန်း...”</p> <p>အခြားတစ်ဖက်မှ ဓားပျံစီးကာ ထန်ယွင်ဆီသို့ လာနေသော ၉ ဦးမှာလည်း ထိုနည်းတူပင်။ သူတို့၏ ဓားများမှာ လေထဲတွင် ဝဲပျံနေပြီး သူတို့၏ လက်ကောက်ဝတ်များကို အဆက်မပြတ် လှည့်လိုက်သောအခါ ဟင်းလင်းပြင်ကြီး တုန်ခါသွားပြီး ဓားအလင်းတန်း ရာနှင့်ချီက ထန်ယွင်ဆီသို့ ဦးတည်ကာ ပြေးထွက်သွားတော့သည်။</p> <p>“မိုးကြိုးရဲ့ အထွတ်အထိပ် နယ်မြေ... သေကြစမ်း”</p> <p>ထန်ယွင်က လေးနက်သော အမူအရာဖြင့် သူ့ခေါင်းပေါ်တွင် ဝဲပျံနေသော မိုးကြိုးနဂါး ထောင်ပေါင်းများစွာကို အမိန့်ပေးလိုက်ရာ ၎င်းတို့သည် ကြောက်မက်ဖွယ် စွမ်းအားများနှင့်အတူ ပြေးဝင်လာသော ဓားအလင်းတန်းများကို အပြင်းအထန် တိုက်ခိုက်လိုက်တော့သည်။</p> <p>“ဝုန်း”</p> <p>“ဘုန်း”</p> <p>ဓားအလင်းတန်းများမှာ မိုးကြိုးနဂါး ရာချီနှင့်အတူ လေထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ကျန်ရှိနေသော မိုးကြိုးနဂါးများမှာ ပေ ၃၀၀ ခန့် ရှည်လျားသော မိုးကြိုးနဂါးကြီး ၉ ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ အောက်သို့ ဆင်းသက်လာတော့သည်။</p> <p>တောက်ပလှသော မိုးကြိုးနဂါးကြီး ၉ ကောင်မှာ အသက်ဝင်နေသကဲ့သို့ပင် ထိုလူ ၉ ဦးကို သေချာပေါက် ပစ်မှတ်ထားနေကြ၏။</p> <p>မိုးကြိုးနဂါးများ ကျမလာသေးမီမှာပင် ပြင်းထန်လှသော ဖိအားကြောင့် ထိုလူ ၉ ဦး၏ မျက်နှာ၊ လည်ပင်းနှင့် ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုလုံးတွင် ကြောက်စရာကောင်းသော အက်ကြောင်းများ ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။</p> <p>ထို ၉ ဦးမှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားကြပြီး ရှောင်တိမ်းရန် အချိန်မရှိတော့သဖြင့် အစွမ်းကုန် ပြန်လည် တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်လိုက်ကြသည်။ သူတို့က သူတို့၏ သားရဲဝိညာဉ် စွမ်းအားများကို အစွမ်းကုန် ထုတ်လွှတ်လိုက်ပြီး ဝိညာဉ်စွမ်းအားများကို ဓားထဲသို့ ထည့်ကာ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ဓားကို လှည့်ပတ်လိုက်ကြတော့သည်။</p> <p>ခဏအတွင်းမှာပင် အရောင်စုံ ဓားအလင်းတန်းများသည် ကြောက်မက်ဖွယ် အရှိန်များဖြင့် ပြေးဝင်လာသော မိုးကြိုးနဂါး ၉ ကောင်ကို တိုက်ခိုက်လိုက်ကြ၏။ ဓားအလင်းတန်းများ ဖြတ်သန်းသွားသည့် နေရာတိုင်းတွင် ပင့်ကူအိမ်အလား ဟင်းလင်းပြင် အက်ကြောင်းများ ပေါ်ထွက်လာပြီး ဟင်းလင်းပြင်ကြီးမှာ ပေါက်ကွဲထွက်တော့မည့်အလား ထင်မှတ်ရပေသည်။</p> <p>“ဝုန်း”</p> <p>“ဘုန်း”</p> <p>ပြင်းထန်လှသော မိုးကြိုးပစ်သံ ၉ ချက် နှင့်အတူ ရောင်စုံ ဓားအလင်းတန်းများမှာ မိုးကြိုးနဂါးများနှင့် ထိတွေ့သွားသည့် အခိုက်အတန့်တွင် ဓားအလင်းတန်းများ ချက်ချင်းပင် ပျက်စီးသွားတော့သည်။</p> <p>မိုးကြိုးနဂါး ၉ ကောင်မှာလည်း ထိုတိုက်ကွက်ကို မခံနိုင်ဘဲ လျှပ်စစ်စီးကြောင်းများအဖြစ် ကွဲထွက်သွားပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။</p> <p>“ထန်ယွင်... မင်းမှာ ဒါပဲ ရှိတာလား” </p> <p>ဒင်ဖူက တိုက်ခိုက်လိုစိတ်များ ပြင်းထန်စွာဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။ </p> <p>“မင်းမှာ ရှိသမျှ အစွမ်းတွေကို ထုတ်ပြစမ်းပါ” </p> <p>“စီနီယာစတုတ္ထအစ်ကို ပြောတာ မှန်တယ်... ဒီကောင်စုတ်... မင်းမှာ ဘာပညာတွေ ရှိသေးလဲ... အကုန်ထုတ်သုံးစမ်း”</p> <p>“ဟဲဟဲ... ဒါပေမဲ့ ငါ့အမြင်မှာတော့ မင်းလို အောက်တန်းကျတဲ့ အောက်ခြေသိမ်းတပည့်မှာ ဒီလောက်ပဲ ရှိမှာပါ”</p> <p>“သေဖို့သာ ပြင်ထားတော့”</p> <p>ထန်ယွင်က ထိုလူ ၉ ဦး၏ လှောင်ပြုံးများကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ပေ။ သူ့နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး ထိုလူ ၉ ဦး၏ မျက်လုံးများကို ကြည့်ကာ တစ်စုံတစ်ခုကို ကစားနေသကဲ့သို့ ဆိုလိုက်သည်။ </p> <p>“မင်းတို့ရဲ့ အောက်မှာ ဘာရှိလဲဆိုတာ ကြည့်လိုက်ဦးလေ” </p> <p>“ထန်ယွင်... ထန်ယွင်... မင်းမှာ ပညာကုန်နေပြီမို့လို့ ဒီလို လှည့်ကွက်လေးတွေနဲ့ ငါတို့ကို လှည့်စားဖို့ ကြိုးစားနေတာလား” </p> <p>ဒင်ဖူက ကြောင်က ကြွက်ကို ကစားနေသည့် အမူအရာမျိုးဖြင့် ထန်ယွင်ကို မော့ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>ကျန်ရှိနေသော ၈ ဦးထဲမှ တစ်ဦးကသာ အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ ချက်ချင်းပင် သူ့ဆံပင်များ ထောင်ထလာပြီး မျက်လုံးများတွင် မျှော်လင့်ချက်မဲ့မှုများ ပြည့်နှက်သွားကာ တုန်ယင်စွာ ပြောလိုက်သည်။ </p> <p>“စီနီယာ... စီနီယာစတုတ္ထအစ်ကို... ကြည့်... ကြည့်လိုက်ပါဦး” </p> <p>ဒင်ဖူနှင့် အခြား ၈ဦးလုံး အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည့် အခိုက်အတန့်တွင် ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်ကြတော့သည်။ </p> <p>“ပြေးကြစမ်း”</p> <p>အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုလူ ၉ ဦး၏ အောက်ခြေ ပေအနည်းငယ် အကွာမှာပင် ကြီးမားလှသော လေနတ်ဆိုး ပါးစပ်ကြီးက သူတို့ကို ဝါးမြိုရန် စောင့်ကြိုနေသောကြောင့်ပင်။</p> <p>ခုနက အခြား ၉ ဦးကို ဝါးမြိုပြီးနောက် ထန်ယွင်၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင် ထိုလေနတ်ဆိုး ပါးစပ်ကြီးမှာ သူတို့၏ အောက်ခြေ၌ တိတ်တဆိတ် ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p>“အခုမှ ထွက်ပြေးဖို့ ကြိုးစားတာ နောက်ကျသွားပြီ”</p> <p>ထန်ယွင် စကားပြောနေစဉ်မှာပင် ပေ ၁၀၀၀ ခန့် မြင့်သော လေနတ်ဆိုး ပါးစပ်ကြီးမှာ မိုင်အနည်းငယ်မျှသာ ပျံသန်းရသေးသော လူ ၉ ဦးလုံးကို ဝါးမြိုပစ်လိုက်တော့သည်။</p> <p>“အား”</p> <p>“မလုပ်ပါနဲ့”</p> <p>လေနတ်ဆိုး ပါးစပ်အတွင်းမှ ထို ၉ ဦး၏ ကြောက်မက်ဖွယ် အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ၈ ဦးမှာ သေဆုံးသွားခဲ့လေပြီ။</p> <p>ဒင်ဖူ တစ်ဦးတည်းသာ ရှောင်တိမ်းနေစဉ်အတွင်း ခြေထောက်တစ်ဖက်နှင့် လက်တစ်ဖက်မှာ လေဓားသွားများကြောင့် ပြတ်တောက်သွားပြီး သူ အပိုင်းပိုင်း ပြတ်တော့မည့် အခိုက်အတန့်တွင် ထန်ယွင်၏ စိတ်အာရုံကြောင့် လေနတ်ဆိုး ပါးစပ်မှာ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။</p> <p>“ဘုန်း”</p> <p>ဒင်ဖူမှာ ဝက်တစ်ကောင်အလား ချန်လုံစင်မြင့်ပေါ်သို့ အော်ဟစ်ကာ ပြုတ်ကျသွားတော့သည်။</p> <p>“ဝှစ်”</p> <p>ထန်ယွင်က ကောင်းကင်ယံမှ ဆင်းသက်လာပြီး သူ့ဘေးတွင် ပေါ်လာသည်။ ချက်ချင်းပင် ဟုန်မန်နတ်ဘုရားမျက်လုံးကို အသုံးပြုကာ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော နီရဲသည့် အလင်းတန်းများဖြင့် ဒင်ဖူကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>ဒဏ်ရာပြင်းထန်စွာ ရထားသော ဒင်ဖူ၏ ဝိညာဉ်မှာ ချက်ချင်းပင် အားနည်းသွားပြီး ထန်ယွင်၏ ထိန်းချုပ်မှုကို ခံလိုက်ရကာ အမူအရာမှာ ထုံထိုင်းသွားတော့သည်။</p> <p>ထန်ယွင်၏ မျက်လုံးများတွင် ယုတ်မာသော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လာပြီး အမိန့်ပေးလိုက်သည်။</p> <p>“ငါ အခု ဓားအစီအရင်ကို ဖွင့်ပေးမယ်... မင်း တတ်နိုင်သမျှ အမြန်ဆုံး ထွက်ပြေးစမ်း... ပြီးတော့ ငါ့ကို သတ်ချင်နေတဲ့သူတွေကို ငါ ဒဏ်ရာအပြင်းအထန် ရနေပြီလို့ ပြောပြီး ငါ့ကို လာသတ်ခိုင်းလိုက်... နားလည်လား” </p> <p>“နားလည်ပါပြီ” </p> <p>ဒင်ဖူက ထုံထိုင်းစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။</p> <p>“ကောင်းပြီ... တကယ်ကို ကောင်းတယ်” </p> <p>ထန်ယွင်က မျက်လုံးကို အနည်းငယ် ကျဉ်းလိုက်ပြီး... </p> <p>“သွားတော့... မင်းရဲ့ မျက်နှာမှာ နာကျင်တဲ့ အမူအရာနဲ့ အော်ဟစ်နေဖို့ မမေ့နဲ့ဦးနော်”</p> <p>ထန်ယွင်က ပြတ်သားစွာ လုပ်ဆောင်တတ်သူ ဖြစ်သည်။ လူပေါင်းများစွာက သူ့ကို သေတွင်းထဲ ပို့ချင်နေမှတော့ သူသည်လည်း ညှာတာနေမည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>အခန်း ၃၇၇ ပြီး</p> <p> </p>


Save