Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၃၇၈</h2> <h2 style="text-align: center;">ပါးရိုက်ချက် နှစ်ချက်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ထန်ယွင်၏ စိတ်အာရုံကြောင့် ဟုန်မန် နတ်ဘုရားသတ် ဓားအစီအရင်၏ အလင်းကာတွင် လမ်းကြောင်းတစ်ခု ပွင့်သွားတော့သည်။</p> <p>တောင်ထိပ်ပေါ်ရှိ လူတိုင်း၏ မြင်ကွင်းထဲတွင် လက်တစ်ဖက်၊ ခြေတစ်ဖက် ပြတ်နေသော ဒင်ဖူမှာ ထိုလမ်းကြောင်းထဲမှ အော်ဟစ်ကာ ထွက်လာပြီး... </p> <p>“ကျန်တဲ့လူတွေအားလုံး ထန်ယွင်ရဲ့ လက်ချက်နဲ့ သေကုန်ပြီ”</p> <p>“ထန်ယွင်လည်း ဒဏ်ရာ အပြင်းအထန် ရနေပြီ... သူ့ကို သတ်ချင်တဲ့သူတွေ အမြန်ဝင်...” </p> <p>ဒင်ဖူ၏ စကားမဆုံးမီမှာပင် အစီအရင်၏ လမ်းကြောင်းထဲမှ ဓားပျံတစ်လက် ပြေးထွက်လာပြီး သွေးများ စင်ထွက်သွားကာ ဒင်ဖူ၏ နောက်ဂုတ်မှနေ၍ ပါးစပ်သို့ ထိုးဖောက်သွားတော့သည်။</p> <p>“စီနီယာစတုတ္ထအစ်ကို”</p> <p>“စီနီယာစတုတ္ထအစ်ကို...”</p> <p>သားရဲဝိညာဉ်အုပ်စုမှ တပည့်ပေါင်း သောင်းနှင့်ချီကြားတွင် ဝမ်းနည်းပက်လက် အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။</p> <p>ထိုအချိန်တွင် အစီအရင် လမ်းကြောင်းထဲမှ အားနည်းသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ </p> <p>“ငါ အဆင်ပြေပါတယ် ငါ့ကို စိန်ခေါ်ဖို့ ၃၉ နေရာ ကျန်သေးတယ်... အဲ့ဒီ ၃၉ ယောက်လည်း သေချာပေါက် သေချင်တယ်ဆိုရင်တော့ လာခဲ့ကြပေါ့”</p> <p>ထိုစကား ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် ကျောက်စိမ်းအဆောက်အဦးပေါ်ရှိ ထန်ထိုင်ကျုံးတယ်မှာ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီးနောက် တစ်စုံတစ်ခုကို သဘောပေါက်သွားဟန်ဖြင့် တွေးလိုက်မိသည်။ </p> <p>“ဒီအသံကတော့ ဟန်ဆောင်ထားတာပဲ ဖြစ်ရမယ်...” </p> <p>ဆေးဝါးအုပ်စုဝင် တပည့်များ၊ အကြီးအကဲများနှင့် ရှန်စုပင်းတို့မှာမူ အလွန်ပင် စိုးရိမ်ပူပန်နေကြတော့သည်။</p> <p>နံပါတ် ၂ စင်မြင့်ပေါ်ရှိ မုမုန့်ဂျီမှာမူ လူတိုင်း၏ အာရုံမှာ ထန်ယွင်ဆီသို့ ရောက်နေသဖြင့် ယခုအချိန်အထိ သူမကို မည်သူမျှ လာရောက် စိန်မခေါ်ကြသေးပေ။ သူမနှင့် လက်နက်အုပ်စုရှေ့တွင် ရှိနေသော ကျုံးဝူစစ်ယောင်တို့ကို ကြည့်ရသည်မှာ စိုးရိမ်နေပုံရသော်လည်း၊ တကယ်တော့ သူတို့၏ အမျိုးသားမှာ အလွယ်တကူ ဒဏ်ရာရမည့်သူ မဟုတ်ကြောင်းနှင့် ထိုအရာမှာ လှည့်ကွက်တစ်ခုသာ ဖြစ်ရမည်ဟု သူတို့ ယုံကြည်နေကြသည်။</p> <p>သားရဲဝိညာဉ်အုပ်စုဝင် တပည့်များမှာလည်း ဂဏာမငြိမ် ဖြစ်နေကြပြီး၊ သူတို့ နံပါတ် ၁ စင်မြင့်ပေါ်သို့ မတက်ရသေးမီမှာပင် အဆင်သင့်ဖြစ်နေကြသော သန့်စင်သောဝိညာဉ်အုပ်စုနှင့် ဝိညာဉ်ငါးပါးအုပ်စုမှ တပည့်ပေါင်း ၃၀ ကျော်မှာ အရိပ်များအလား အစီအရင် လမ်းကြောင်းထဲသို့ လျှပ်စီးအလား ပြေးဝင်သွားကြတော့သည်။</p> <p>“တောက်... သူတို့က အရင်ဦးသွားတာပဲ”</p> <p>သားရဲဝိညာဉ်အုပ်စုနှင့် ဝိညာဉ်ငါးပါးအုပ်စုမှ အခြားသော တပည့် ၁၀ ဦးကျော်မှာလည်း နောက်မှ ကပ်လိုက်သွားကြပြီး လမ်းကြောင်းထဲသို့ ဝင်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ရှန်စုပင်း၏ လှပသော မျက်လုံးများတွင် အေးစက်လှသော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ပြည့်နှက်သွားတော့သည်။</p> <p>“သေဖို့ ပြင်ထားတော့”</p> <p>သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ပြည့်နှက်နေသော အသံလေး လူတိုင်း၏ နားထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီးနောက် ရှန်စုပင်းက ကျောက်စိမ်းအဆောက်အဦးပေါ်ရှိ သူမ၏ နေရာမှ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။</p> <p>ချက်ချင်းပင် လူတိုင်း၏ အာရုံစိုက်မှုကို ခံနေရသော နံပါတ် ၁ ချန်လုံစင်မြင့်ပေါ်တွင် ဝိညာဉ်စွမ်းအားများဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော ဓားသွားများသည် စင်မြင့်ပေါ်သို့ ခုန်တက်ရန် ပြင်နေကြသော တပည့် ၃၀ ၏ လည်ပင်းများကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ထိုးဖောက်လိုက်တော့သည်။</p> <p>“ဘုန်း... ဘုန်း...”</p> <p>ဝိညာဉ်ငါးပါးအုပ်စုနှင့် သားရဲဝိညာဉ်အုပ်စုမှ တပည့် ၃၀ ၏ အလောင်းများမှာ လည်ပင်းမှ သွေးများ ပန်းထွက်လျက် ချန်လုံစင်မြင့်အစွန်းတွင် ပြုတ်ကျသွားကြတော့သည်။ ထိုအချိန်မှာပင် ဟုန်မန် နတ်ဘုရားသတ် ဓားအစီအရင်၏ လမ်းကြောင်းမှာလည်း တိတ်တဆိတ် ပိတ်သွားခဲ့လေပြီ။</p> <p>ထို့နောက်တွင် ကျော့ရှင်းလှသော ကိုယ်လုံးလေးနှင့် ရှန်စုပင်းမှာ ချန်လုံစင်မြင့်ပေါ်တွင် ပေါ်လာတော့သည်။</p> <p>“ဝှစ်”</p> <p>သားရဲဝိညာဉ်ပိုင်ရှင်က သူ့နေရာမှ ရုတ်တရက် ထရပ်လိုက်ပြီး ရှန်စုပင်းကို လက်ညှိုးထိုးကာ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။ </p> <p>“ရှန်စုပင်း... မင်းက ဘာလို့ ဒီလောက်အထိ ရက်စက်ရတာလဲ”</p> <p>“ရှန်စုပင်း... မင်းက တကယ့်ကို ဥပဒေမဲ့ လုပ်ရပ်တွေကို လုပ်နေတာပဲ” </p> <p>ဝိညာဉ်ငါးပါးပိုင်ရှင်သည်လည်း ဒေါသကြောင့် တုန်ယင်လျက် ထရပ်လိုက်တော့သည်။</p> <p>သူက ရှန်စုပင်းကို စိုက်ကြည့်ကာ အံကြိတ်ပြီး... </p> <p>“မင်းက တကယ့်ကို ရဲတင်းလှချည်လား... ဒါဟာ တောင်စဉ် ၉ ခု ပြိုင်ပွဲလေ... မင်းက စည်းမျဉ်းတွေကို ချိုးဖောက်ပြီး တားဆီးရုံတင်မကဘဲ ငါ့ရဲ့ ဝိညာဉ်ငါးပါးအုပ်စု တပည့်တွေကိုပါ မတရား သတ်ဖြတ်ပစ်တယ်ပေါ့”</p> <p>ရှန်စုပင်းမှာ အဆင့်မြင့် ရုပ်ရည်ထိန်းသိမ်းခြင်း နတ်ဆေးလုံးကို သောက်ထားသဖြင့် သူမ၏ ရုပ်ရည်မှာ အင်မတန် နုပျိုလှပနေဆဲပင်။ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် လှောင်ပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး အေးစက်စွာ ပြောလိုက်၏။ </p> <p>“ငါ သတ်ချင်လို့ သတ်တာပဲ... ဘာပြဿနာ ရှိလို့လဲ”</p> <p>ရှန်စုပင်းက အင်မတန် ယုံကြည်ချက် ရှိနေသည်။</p> <p>“မင်း...” </p> <p>ဝိညာဉ်ငါးပါးပိုင်ရှင်မှာ ဒေါသကြောင့် မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီရဲနေပြီး ထန်ထိုင်ကျုံးတယ်ဘက်သို့ လှည့်ကာ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။ </p> <p>“ဂိုဏ်းချုပ်... ဂိုဏ်းချုပ် မြင်တဲ့အတိုင်းပါပဲ... ရှန်စုပင်းက အုပ်စုခေါင်းဆောင်တစ်ဦး ဖြစ်ပြီးတော့ လူတွေကို မတရား သတ်ဖြတ်နေတာပါ... ကျေးဇူးပြုပြီး သူမကို အပြစ်ပေးပါ”</p> <p>“မှန်ပါတယ် ဂိုဏ်းချုပ်” </p> <p>သားရဲဝိညာဉ်ပိုင်ရှင်ကလည်း ထပ်ဆင့်ပြောလိုက်သည်။ </p> <p>“ဂိုဏ်းချုပ်... ရှန်စုပင်းက ဂိုဏ်းချုပ်ကို လုံးဝ အလေးမထားတာပါ... ဂိုဏ်းချုပ် ဒီမှာ ရှိနေတာတောင် သူမက ဒါမျိုးတွေ လုပ်ရဲနေတာ... တကယ်လို့ ဂိုဏ်းချုပ်သာ မရှိရင် သူမ ဘယ်လောက်အထိ ရဲတင်းမလဲဆိုတာ စဉ်းစားလို့တောင် မရပါဘူး”</p> <p>“ဂိုဏ်းချုပ်... ဘိုးဘေးကြီးတွေ သတ်မှတ်ထားတဲ့ စည်းမျဉ်းတွေအရ ရှန်စုပင်း လုပ်ရပ်ဟာ ကွပ်မျက်ခြင်း ခံရမှာပါ”</p> <p>ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဝိညာဉ်ငါးပါးပိုင်ရှင်က အမြန်ပင် ထောက်ခံလိုက်သည်။ </p> <p>“ဟုတ်ပါတယ်... ဟုတ်ပါတယ်... ခေါင်းဆောင်ဝူ ပြောတာ မှန်ပါတယ်...”</p> <p>“အခုချက်ချင်း ပါးစပ်ပိတ်ကြစမ်း” </p> <p>ထန်ထိုင်ကျုံးတယ်က အကြီးအကျယ် ဒေါသထွက်သွားပြီး ထရပ်လိုက်ကာ ဝိညာဉ်ငါးပါးပိုင်ရှင်၏ ပါးကို ဖြတ်ခနဲ ရိုက်ချလိုက်တော့သည်။</p> <p>“ဖြန်း”</p> <p>ထို့နောက် သားရဲဝိညာဉ်ပိုင်ရှင်၏ ပါးကိုလည်း ထပ်မံ ရိုက်ချလိုက်ပြန်၏။</p> <p>“ဖြန်း”</p> <p>ချက်ချင်းပင် ထိုအဘိုးကြီး ၂ယောက်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် နီရဲသော လက်ဝါးရာကြီးများ ပေါ်လာတော့သည်။</p> <p>ဝိညာဉ်ငါးပါးပိုင်ရှင်နှင့် သားရဲဝိညာဉ်ပိုင်ရှင်တို့မှာ မှင်သက်သွားကြပြီး ထန်ထိုင်ကျုံးတယ်၏ ခြေရင်းတွင် ဝပ်စတွားကာ တုန်ယင်စွာဖြင့် ဆိုလိုက်ကြသည်။ </p> <p>“ဂိုဏ်းချုပ်... ကျွန်တော်တို့ ဘာမှားခဲ့သလဲဆိုတာ မသိပါဘူး... ကျေးဇူးပြုပြီး... ခွင့်လွှတ်ပေးပါ” </p> <p>“ဟွန်း” </p> <p>ထန်ထိုင်ကျုံးတယ်က သူတို့ ၂ ယောက်ကို ဂရုမစိုက်ပေ။ သူသည် အောက်တွင် ငြိမ်သက်နေသော တပည့်ပေါင်း သိန်းနှင့်ချီကို ငုံ့ကြည့်ကာ လေးနက်စွာ မေးလိုက်သည်။ </p> <p>“ဒီဂိုဏ်းချုပ်က ရှန်စုပင်းကို ဘာလို့ အပြစ်မပေးရသလဲဆိုတာ ဘယ်သူက သူတို့ကို ရှင်းပြမလဲ”</p> <p>“ဂိုဏ်းချုပ်... တပည့် ဖြေပါရစေ” </p> <p>တာနျူက လူအုပ်ထဲမှ ထွက်လာပြီး ဦးတိုက်လိုက်သည်။</p> <p>“ဘိုးဘေးကြီးတွေ သတ်မှတ်ထားတဲ့ ပြိုင်ပွဲစည်းမျဉ်းအရ၊ စင်မြင့်စောင့်သူဟာ စိန်ခေါ်သူ ၁၀၀ အထိသာ လက်ခံခွင့် ရှိပါတယ်”</p> <p>“အခု စီနီယာအစ်ကိုထန်ကို စိန်ခေါ်တဲ့ လူအရေအတွက်က ပြည့်သွားပါပြီ... ဒါပေမဲ့ သားရဲဝိညာဉ်အုပ်စုနဲ့ ဝိညာဉ်ငါးပါးအုပ်စုက တပည့်တွေဟာ ပြိုင်ပွဲစည်းမျဉ်းကို လျစ်လျူရှုပြီး စီနီယာအစ်ကိုထန်ကို သတ်ဖို့အတွက် ဓားအစီအရင်ထဲကို အတင်း ဝင်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့ကြတာပါ... စည်းမျဉ်းတွေအရဆိုရင် သူတို့ဟာ အပြစ်ပေးခံရမှာ ဖြစ်ပါတယ်”</p> <p>တာနျူက ထန်ယွင်ကို အမြဲ အာရုံစိုက်နေသူ ဖြစ်ရာ ထန်ယွင်ကို လာရောက် စိန်ခေါ်သူ အရေအတွက်ကို သူ သေချာ ရေတွက်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ဂိုဏ်းချုပ်က ထိုခေါင်းဆောင် ၂ ယောက်အား ဘာကြောင့် ရိုက်ရသနည်းဆိုသည်ကို သူ ခန့်မှန်းမိခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p>ထိုစကားကို ကြားရသောအခါ တောင်ထိပ်ပေါ်ရှိ လူအားလုံးမှာ သဘောပေါက်သွားကြတော့သည်။</p> <p>“ကောင်းပြီ... ထတော့” </p> <p>ထန်ထိုင်ကျုံးတယ်က တာနျူကို ထခိုင်းလိုက်ပြီးနောက် သူ့ရှေ့တွင် ဒူးထောက်နေသော ခေါင်းဆောင် ၂ယောက်ကို ငုံ့ကြည့်ကာ ဆူပူလိုက်တော့သည်။</p> <p>“မင်းတို့ ကြားကြလား... တပည့်တစ်ယောက်ကတောင် ထန်ယွင်ကို စိန်ခေါ်တဲ့ လူအရေအတွက် ပြည့်သွားပြီဆိုတာ သိနေတာကို မင်းတို့က အတွင်းစည်း ဂိုဏ်းခွဲခေါင်းဆောင်တွေ ဖြစ်ပြီးတော့ ဒါကိုတောင် မသိကြဘူးလား”</p> <p>“ငါ ထင်တာတော့ မင်းတို့က ထန်ယွင်ကို သတ်ချင်လွန်းလို့ ရူးသွပ်နေကြတာပဲ ဖြစ်ရမယ်”</p> <p>သားရဲဝိညာဉ်ပိုင်ရှင်နှင့် ဝိညာဉ်ငါးပါးပိုင်ရှင်တို့မှာ တုန်တုန်ယင်ယင်ဖြင့် ဦးတိုက်ကာ လျှောက်တင်ကြသည်။ </p> <p>“ကျွန်တော်တို့ မှားသွားပါတယ်... စိန်ခေါ်တဲ့ လူအရေအတွက်ကို ကျွန်တော်တို့ သတိမထားမိလိုက်လို့ပါ” </p> <p>“သတိမထားမိဘူး ဟုတ်လား” </p> <p>ထန်ထိုင်ကျုံးတယ်က ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်၏။ </p> <p>“မင်းတို့က အိုမင်းလွန်းလို့ ဂိုဏ်းခွဲခေါင်းဆောင် တာဝန်ကို မထမ်းဆောင်နိုင်တော့ဘူးဆိုရင်လည်း အမြန်ဆုံး ရာထူးက ဆင်းကြတော့ နောက်တစ်ခါ ထပ်ဖြစ်မယ်ဆိုရင်တော့ မင်းတို့ဘာသာ တာဝန်ယူရလိမ့်မယ်”</p> <p>“ဂိုဏ်းချုပ်ရဲ့ ကရုဏာတော်အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”</p> <p>“ထကြစမ်း” </p> <p>ထန်ထိုင်ကျုံးတယ်က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>ထန်ယွင်မှာ ထန်ထိုင်ကျုံးတယ် ကိုယ်တိုင် သတ်မှတ်ထားသော သမက်လောင်း ဖြစ်နေသည်ကို သိထားရပေမည်။ သူသာ ဂိုဏ်းချုပ် မဟုတ်ပါက ယခုအချိန်တွင် ထို ၂ ယောက်ကို သေချာပေါက် သတ်ပစ်လိုက်မှာ သေချာသည်။</p> <p>“ဂိုဏ်းချုပ်ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်” </p> <p>ထို ၂ ယောက်မှာ ထရပ်လိုက်ပြီး နဖူးပေါ်က ချွေးစေးများကို သုတ်ကာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာဖြင့် ပြန်ထိုင်လိုက်ကြသည်။</p> <p>သားရဲဝိညာဉ်ပိုင်ရှင်နှင့် ဝိညာဉ်ငါးပါးပိုင်ရှင်တို့မှာ အရှက်တကွဲ ဖြစ်သွားကြလေပြီ။ အခြားသော ခေါင်းဆောင်များက သူတို့ ၂ယောက်ကို ကြည့်နေသည့် အကြည့်များမှာ သူတို့၏ ပါးကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရိုက်လိုက်သကဲ့သို့ ခံစားနေရသဖြင့် မျက်နှာတစ်ခုလုံး ပူထူနေတော့သည်။</p> <p>သူတို့ ၂ ယောက်လုံးမှာ ထန်ထိုင်ကျုံးတယ်အပေါ် မကျေမနပ် မဖြစ်ဝံ့ကြသဖြင့် သူတို့ ခံလိုက်ရသော အရှက်ကို ထန်ယွင် အပေါ်၌သာ ပုံချရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။</p> <p>ထန်ယွင်သည် ခုနက ဒဏ်ရာ အပြင်းအထန် ရရှိသွားသည်ဖြစ်ရာ သူ စီစဉ်ထားသော ဓားအစီအရင်မှာ မကြာမီ ပျက်စီးသွားတော့မည်ဖြစ်ပြီး ထန်ယွင်လည်း သေရတော့မည်ဟု သူတို့ တွက်ချက်ထားကြသည်။</p> <p>ထန်ယွင် ရက်ရက်စက်စက် သေဆုံးသွားသည်ကို မကြာမီ မြင်ရတော့မည်ဟု တွေးမိသောအခါမှသာ သူတို့ ၂ ယောက်၏ ရင်ထဲတွင် အနည်းငယ် သက်သာရာ ရလာကြသည်။</p> <p>“အားလုံး ကြည့်ကြဦး... အစီအရင်က ပျက်တော့မယ်... ထန်ယွင်တော့ သေရတော့မှာပဲ”</p> <p>ထိုအချိန်တွင် လူအုပ်ထဲမှ တစ်စုံတစ်ယောက်က နံပါတ် ၁ ချန်လုံစင်မြင့်ကို လက်ညှိုးထိုးကာ အော်ဟစ်လိုက်ပြန်သည်။</p> <p>“ရှူး...”</p> <p>လူတိုင်း၏ အကြည့်မှာ စင်မြင့်ပေါ်ရှိ ယိမ်းယိုင်နေသော ဓားအစီအရင်ဆီသို့ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။</p> <p>စင်မြင့်ပေါ်တွင် ရှန်စုပင်းက ထန်ယွင် သေဆုံးတော့မည်ဟု ယူဆထားပြီး ဖြစ်သည်။ သူမသည် ထန်ယွင် ရက်ရက်စက်စက် သေဆုံးသွားသည်ကို မကြည့်ရက်သဖြင့် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ကာ သူမ၏ လှပသော မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားလိုက်တော့သည်။</p> <p>ထန်ယွင်ကဲ့သို့သော ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော တပည့်တစ်ဦးကို ဆုံးရှုံးရတော့မည်ဖြစ်၍ သူမ ရင်ကွဲမတတ် ခံစားနေရရှာတော့လေသည်။</p> <p>အခန်း ၃၇၈ ပြီး</p> <p> </p>


Save