Book List

<h2 style="text-align: center;">စကြဝဠာ လက်စွပ်နဲ့ ကမ္ဘာများကြား လျှောက်လှမ်းမယ်</h2> <h2 style="text-align: center;">အခန်း ၂၄၁</h2> <h2 style="text-align: center;">ကျောက်ဖြိုလက်သီး စမ်းသပ်ခြင်း (အပိုင်း ၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>လင်းမူ သူ့လက်ကို ကြည့်ပြီး လက်သီးဆုပ်လိုက် ဖြန့်လိုက် လုပ်ကြည့်သည်။ ယခင်ကနှင့် ကွာခြားမှု မရှိသလို ပုံမှန်အတိုင်းပင် ဖြစ်နေပုံရ၏။</p> <p>"ပုံမှန်ပါပဲ... လက်မောင်းမှာ ဘာနာကျင်မှုမှ မခံစားရဘူး..." လင်းမူ ပြန်ဖြေလိုက်၏။</p> <p>"ကောင်းတယ်... အဲဒါ မင်းခန္ဓာကိုယ်က ခံနိုင်ရည်ရှိလောက်အောင် သန်မာနေပြီလို့ ဆိုလိုတာပဲ..." ရွှီခုန်း ပြောလိုက်၏။</p> <p>"သိုင်းကွက်ကို ပြန်စမ်းကြည့်ရအောင်..." လင်းမူ ရေရွတ်လိုက်ပြီး အနေအထား ပြန်ပြင်လိုက်သည်။</p> <p>လင်းမူ သိုင်းကွက်ကို စတင်လိုက်သည်နှင့် ဒန်ထျန်းထဲရှိ စိတ်ဝိညာဥ်ချီများ သွေးကြောများထဲသို့ စီးဝင်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရ၏။ အရှိန်မှာ အသက်စွမ်းအင်ထက် ပိုမြန်ပြီး စိတ်ဝိညာဥ်ချီ အမျှင်တန်းများ သူ့လက်မောင်းများထဲသို့ အလျင်အမြန် ဝင်ရောက်သွားကြသည်။</p> <p>သို့သော် ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူ့လက်မောင်းထဲ ဝင်ရောက်သွားသော စိတ်ဝိညာဥ်ချီ အမျှင်တန်းများက အမျှင်တန်း ပုံစံဖြင့် မနေတော့ဘဲ အချင်းချင်း ရောယှက်လည်ပတ်ကာ အကြိမ်ကြိမ် တိုက်မိပြီးနောက် ပေါင်းစပ်သွားကြသောကြောင့် လင်းမူ အံ့သြသွားရသည်။</p> <p>ပေါင်းစပ်ခြင်း လုပ်ငန်းစဉ်မှာ အတော်လေး မြန်ဆန်ပြီး မကြာမီ စိတ်ဝိညာဥ်ချီ အမျှင်တန်းများ အရည်အသွင်သို့ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။ ယခု စိတ်ဝိညာဥ်ချီ အမျှင်တန်း ငါးဆယ်အစား သူ့လက်မောင်းထဲတွင် စိတ်ဝိညာဥ်ချီ အရည်စက် တစ်စက် ရှိနေပေသည်။</p> <p>"ဘယ်လို..." လင်းမူ အံ့သြတကြီး ရေရွတ်လိုက်ပြီး အာရုံစူးစိုက်မှု ပျက်ပြားသွား၏။</p> <p>ထို့ကြောင့် သိုင်းကွက်အပေါ် သူ၏ ထိန်းချုပ်မှု ယိမ်းယိုင်သွားပြီး ဖြစ်ပေါ်လာသော စိတ်ဝိညာဥ်ချီ အရည်စက်မှာ ပျောက်ကွယ်သွားကာ အမျှင်တန်းများအဖြစ် ပြန်လည် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။</p> <p>"အား..." လင်းမူ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်၏။</p> <p>တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့လက်မောင်းကို အားပြင်းပြင်း ဆွဲဆိတ်လိုက်သကဲ့သို့ ခံစားရပြီး ခဏတာ တောင့်တင်းသွား၏။ သို့တိုင်အောင် တစ်စက္ကန့် အကြာတွင် နာကျင်မှု ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သူ့လက်မောင်း ပုံမှန် ပြန်ဖြစ်သွားသည်။</p> <p>"ဟင်း... ဒါ စိတ်ဝင်စားစရာပဲ..." ရွှီခုန်း ဝမ်းသာအားရ လေသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။</p> <p>လင်းမူ စိတ်ဝိညာဥ်အာရုံကို အသုံးပြုပြီး သူ့လက်မောင်း အဆင်ပြေကြောင်း သေချာစေရန် စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။ ကြွက်သားများနှင့် သွေးကြောများကို စစ်ဆေးကြည့်ရာ ယခင်အတိုင်းပင် ဖြစ်နေမှန်း တွေ့ရှိရ၏။ သူ့အမှားကြောင့် မည်သည့် ထိခိုက်မှုမှ မဖြစ်ပေါ်ခဲ့ချေ။</p> <p>"ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ စီနီယာ..." လင်းမူ မေးလိုက်၏။</p> <p>"သိုင်းကွက်ကနေ ထွက်ပေါ်လာတဲ့ ဗဟိုဆွဲအားက စိတ်ဝိညာဥ်ချီ အမျှင်တန်းတွေကို အရည်အသွင် ပြောင်းလဲသွားစေနိုင်လောက်အောင် အားကောင်းနေပုံရတယ်... ဒါက တော်တော် ထူးခြားပြီး ဒီလို အကျိုးသက်ရောက်မှုမျိုး ဖန်တီးနိုင်တဲ့ သိုင်းကွက်မျိုး ငါ သိပ်မတွေ့ဖူးဘူး... ဒီသိုင်းကွက်ကို ဖန်တီးခဲ့တဲ့သူက ကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက်ဆီကနေ ပုံမှန် ဖြစ်နိုင်တာထက် ပိုများတဲ့ စွမ်းအားကို ထုတ်ယူဖို့ တော်တော် ပါးနပ်တဲ့ နည်းလမ်းကို သုံးထားတယ်လို့ ပြောရမယ်...”</p> <p>“ဒါပေမဲ့ ဒီသိုင်းကွက်ရဲ့ အားနည်းချက်တွေကတော့ ထင်ရှားပါတယ်... ဒဏ်ရာမရဘဲ သုံးနိုင်ဖို့ သန်မာတဲ့ ခန္ဓာကိုယ် လိုအပ်တယ်..." ရွှီခုန်း ရှင်းပြလိုက်၏။</p> <p>လင်းမူ စီနီယာ ရွှီခုန်း၏ ရှင်းပြချက်ကို အာရုံစိုက် နားထောင်ပြီး အားလုံးကို မှတ်သားထားလိုက်သည်။ သူ တွေးတောနေစဉ် စီနီယာ ရွှီခုန်း စကားပြောလာသဖြင့် အတွေးထဲမှ ရုန်းထွက်လာ၏။</p> <p>"ကျောက်ဖြိုလက်သီး စာအုပ်လေး ငါ့ကို ပြလို့ရမလား..." ရွှီခုန်း မေးလိုက်၏။</p> <p>"အာ ဟုတ်ကဲ့ စီနီယာ..." လင်းမူ အလျင်အမြန် ပြန်ဖြေပြီး လက်စွပ်ထဲမှ စာအုပ်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။</p> <p>ရွှီခုန်း စုတ်ပြဲနေသော စာအုပ်လေးကို မြင်ပြီးနောက် အတွင်းရှိ အကြောင်းအရာများကို ဖတ်ရှုလိုက်၏။ သိုင်းကွက်ကို လေ့ကျင့်ရန် အနိမ့်ဆုံး လိုအပ်ချက် မရှိဟု ရေးသားထားသော အပိုင်းဆီသို့ သူ့အာရုံ ရောက်ရှိသွားသည်။</p> <p>"အင်း... ဒါ တော်တော် ထူးဆန်းတယ်... သိုင်းကွက်ကို တာအိုကျမ်း စာလုံးနဲ့ မဟုတ်ဘဲ သာမန် စကားနဲ့ ရေးထားတာပဲ... ဒီလို မဖြစ်သင့်ဘူး... ဒါမှမဟုတ်ရင်..." ရွှီခုန်း စကားစပြီး ရပ်တန့်သွား၏။</p> <p>လင်းမူ ငါးမိနစ်ခန့် စောင့်ဆိုင်းသော်လည်း ရွှီခုန်းထံမှ အဖြေမရရှိချေ။</p> <p>"ဟို... စီနီယာ..." လင်းမူ လှမ်းခေါ်လိုက်၏။</p> <p>"ငါ အပြည့်အဝ ကောက်ချက်ချလို့ မရသေးဘူး... မင်း သိုင်းကွက်ကို ထပ်သုံးပြဖို့ လိုသေးတယ်..." ရွှီခုန်း ပြန်ဖြေလိုက်၏။</p> <p>"ကောင်းပါပြီ..." လင်းမူ ပြန်ဖြေပြီး အနေအထား ပြန်ပြင်ကာ သိုင်းကွက်ကို ပြုလုပ်လိုက်သည်။</p> <p>ထိုတစ်ကြိမ်တွင် သူ အာရုံစူးစိုက်မှု မပျက်ပြားစေဘဲ သိုင်းကွက်ကို ပြီးပြည့်စုံစွာ လုပ်ဆောင်လိုက်၏။ ယခင်ကကဲ့သို့ပင် သူ့လက်မောင်းထဲတွင် စိတ်ဝိညာဥ်ချီ ဝဲဂယက် ဖြစ်ပေါ်လာပြီး စိတ်ဝိညာဥ်ချီ အမျှင်တန်းများ အရည်စက်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကြသည်။ သို့သော် ထိုမျှနှင့် မပြီးဆုံးသွားချေ။ ထိုအရည်စက်က ဆက်လက် လည်ပတ်နေပြီး လုံးဝန်းသော ပုံသဏ္ဍာန်ကို မထိန်းသိမ်းနိုင်တော့ဘဲ ရှည်လျားသွားကာ အပ်ကဲ့သို့ ပုံသဏ္ဍာန် ဖြစ်ပေါ်လာ၏။</p> <p>အပ်၏ အစွန်းနှစ်ဖက်မှာ သေးသွယ်ပြီး ချွန်ထက်နေကာ ကိုယ်ထည်မှာမူ ယခုလေးတင် ကျစ်ထားသော အပ်ချည်ကြိုးမျှင် တစ်ခုနှင့် တူနေ၏။ ထို 'အပ်' သည် စိတ်ဝိညာဥ်ချီ အရည်စက် တစ်စက်တည်းမှ ဖြစ်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်သဖြင့် ဆံပင်တစ်မျှင်ထက်ပင် ပိုမို သေးသွယ်နေပေသည်။</p> <p>လင်းမူ ထိုပြောင်းလဲမှုများ အားလုံးကို မြင်တွေ့နိုင်ခြင်းမှာ ၎င်းတို့သည် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် ဖြစ်ပေါ်နေပြီး အစကတည်းက စောင့်ကြည့်နေသောကြောင့်သာ ဖြစ်ပေသည်။ လုံလောက်အောင် စောင့်ကြည့်ပြီးနောက် လင်းမူ သိုင်းကွက်ကို အသက်သွင်းပြီး သူ့ရှေ့ရှိ လေထုကို လက်သီးဖြင့် ထိုးချလိုက်၏။</p> <p>"ကျောက်ဖြိုလက်သီး..."</p> <p>ဝှစ်</p> <p>စိတ်ဝိညာဥ်ချီ အပ်က လင်းမူ၏ လက်မောင်းမှ ထွက်ခွာသွားပြီး ရှေ့သို့ ပျံသန်းသွားစဉ် တိုးညင်းသော်လည်း စူးရှသည့် အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာ၏။ ဖြစ်ပေါ်လာသော အကျိုးသက်ရောက်မှုမှာ ယခင်ကနှင့် လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားနေသည်။ လက်သီး ပုံရိပ်ကြမ်း မရှိတော့ဘဲ အရောင်အဆင်းမရှိသော ချီအပ်တစ်ချောင်း ထွက်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>ယင်းကို သာမန်မျက်စိဖြင့်ပင် မမြင်နိုင်ဘဲ လင်းမူ စိတ်ဝိညာဥ်အာရုံဖြင့်သာ အာရုံခံနိုင်ပေသည်။ စိတ်ဝိညာဥ်ချီ အပ်က မကြာမီ ယင်းပတ်လည်ရှိ လေထုကို လည်ပတ်စေပြီး ဖြောင့်တန်းစွာ ရွေ့လျားသွားသော ဝဲဂယက်ငယ်လေး တစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်၏။</p> <p>ဝဲဂယက်က သစ်ပင်နှင့် ထိတွေ့ပြီး ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ တုန်လှုပ်ဖွယ် အကျိုးသက်ရောက်မှု မရှိဘဲ မျှော်လင့်ထားသလောက် မဖြစ်ခဲ့သကဲ့သို့ ပုံပေါ်နေ၏။ သစ်ကိုင်းများ မကျိုးသလို သစ်ရွက်များလည်း မကြွေကျသွားချေ။</p> <p>"ဟင်... မအောင်မြင်ဘူးလား..." သိုင်းကွက် ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို မြင်ပြီး လင်းမူ ဇဝေဇဝါဖြင့် ရေရွတ်လိုက်၏။</p> <p>"မဟုတ်ဘူး... တကယ်တော့ ငါ မျှော်လင့်ထားတာထက် ပိုကောင်းတယ်... သွား... သစ်ပင်ကို အနီးကပ် သွားကြည့်လိုက်..." ရွှီခုန်း အကြံပြုလိုက်၏။</p> <p>လင်းမူ ခေါင်းညိတ်ပြီး သစ်ပင်အနီးသို့ သွားလိုက်သည်။ စိတ်ဝိညာဥ်ချီ အပ် ထိမှန်ခဲ့သော နေရာကို ကြည့်လိုက်ရာ ချိုင့်ခွက်ငယ်လေး တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရ၏။</p> <p>'ဒါပဲလား...' လင်းမူ တွေးလိုက်ပြီး ပိုမို နက်ရှိုင်းစွာ စောင့်ကြည့်ရန် စိတ်ဝိညာဥ်အာရုံကို အသုံးပြုလိုက်သည်။</p> <p>ထိုအခါမှ ချိုင့်ခွက်က စိတ်ဝိညာဥ်ချီ အပ်ကို ဝိုင်းရံထားသော လေဝဲဂယက်ကြောင့် ထိခိုက်သွားသည့် သစ်ပင်အခေါက် မျက်နှာပြင်သာ ဖြစ်ကြောင်း သူ မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။ အမှန်တကယ် အကျိုးသက်ရောက်မှုကို ထိုအရာက ဖုံးကွယ်ထားပြီး သစ်ပင်ထဲသို့ ဖောက်ဝင်သွားသော အပေါက်ငယ်လေး တစ်ခုကို သူ တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p>အပေါက်၏ အချင်းမှာ ဆံပင်တစ်မျှင်ထက်ပင် သေးငယ်ပြီး သစ်ပင်၏ တစ်ဖက်မှ အခြားတစ်ဖက်သို့ အပြည့်အဝ ဖောက်ထွက်သွားခြင်း ဖြစ်၏။ ထိုသစ်ပင်၏ အချင်းမှာ မီတာဝက်ခန့် ရှိပြီး သေသပ်စွာ ဖောက်ထွင်းခံလိုက်ရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>"ဝိုး..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">အခန်း ၂၄၁ ပြီး</p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save