Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၂၄၃</h2> <h2 style="text-align: center;">ပျက်စီးစေနိုင်သော စွမ်းအား</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>စွမ်းအင်ဖဲကြိုး ထိတွေ့သွားသော နေရာတိုင်းတွင် မမြင်ရသော လှိုင်းများ ပျံ့နှံ့သွားပြီး အရာအားလုံးကို အပိုင်းပိုင်း အစစ ကွဲအက်သွားစေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ သစ်ပင်၏ ပင်စည်က လက်သည်းခွံ အရွယ်အစားခန့် သေးငယ်သွားသည်အထိ ဆက်လက် ကွဲအက်သွား၏။</p> <p>ထိုအရာများ အားလုံးက အချိန်အတော်ကြာသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း လက်တွေ့တွင်မူ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ဖြစ်ပျက်သွားခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>ထို့နောက် တကယ့်ဖြစ်ရပ်ကြီး ဖြစ်ပေါ်လာ၏။</p> <p>ဝုန်း</p> <p>သစ်ပင် ဆက်လက် တောင့်မခံနိုင်တော့ဘဲ ပေါက်ကွဲသွားကာ အပိုင်းအစများ အားလုံး ရှေ့သို့ လွင့်စင်သွား၏။ အသံလှိုင်း ပေါက်ကွဲသံ တစ်ခုနှင့်အတူ လင်းမူ ကိုယ်တိုင်လည်း ရိုက်ခတ်မှု အရှိန်ကြောင့် နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားသည်။ အသံလှိုင်း ပေါက်ကွဲသံမှာ နောက်ကျမှ ထွက်ပေါ်လာသော်လည်း အလွန် ပြင်းထန်လှပေသည်။</p> <p>ထို့နောက် စွမ်းအင်ဖဲကြိုးက ၎င်း၏ ပုံသဏ္ဍာန်ကို ဆက်လက် မထိန်းသိမ်းနိုင်တော့ဘဲ ပေါက်ကွဲသွားကာ နောက်ထပ် ပေါက်ကွဲမှု တစ်ခု ဖြစ်လာပြန်၏။ ယခုအချိန်တွင် စွမ်းအင်ဖဲကြိုးက သစ်ပင်ကို ကျော်လွန်သွားပြီ ဖြစ်သောကြောင့် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သစ်ပင်များ ယိမ်းယိုင်သွားကာ ပြောင်သလင်းခါသွားစေသည့် လေပြင်းမုန်တိုင်း တစ်ခု ဖြစ်လာ၏။</p> <p>စွမ်းအင်လှိုင်းတစ်ခု ဧရိယာအနှံ့ ပျံ့နှံ့သွားပြီး သစ်ပင်များ၏ အရွက်များ အားလုံး လွင့်ပါသွားကြသည်။</p> <p>သစ်တောကြီး လုံးဝ တိတ်ဆိတ်သွားလေပြီ။</p> <p>ဟူး</p> <p>ဟူး</p> <p>ဟူး</p> <p>နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားသော လင်းမူ ပက်လက်လှန်လျက် အသက်ကို မနည်း ရှူနေရ၏။ သူ့ထံတွင် စိတ်ဝိညာဥ်ချီနှင့် အသက်စွမ်းအင် အများစု ကျန်ရှိနေသေးသော်လည်း သူ ခံစားလိုက်ရသော ရိုက်ခတ်မှု အရှိန်ကြောင့် သူ အလွန်အမင်း တုန်လှုပ်သွားရပေသည်။ သူ့ နားထဲတွင် အူနေဆဲ ဖြစ်ပြီး ခေါင်းလည်း တုန်ခါနေသေးကြောင်း သူ ခံစားမိနေ၏။</p> <p>ယခု ဒဏ်ရာရသွားသော ညာလက်မှ သွေးများ ယိုစီးကျနေသည်ကိုပင် သူ သတိမထားမိချေ။ တစ်မိနစ် အကြာတွင် လင်းမူ သတိပြန်ဝင်လာပြီး မတ်မတ် ထိုင်ကာ ဒဏ်ရာရနေသော လက်မောင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>သူ့လက်ချောင်းများနှင့် လက်ဆစ်များရှိ အရေပြားမှာ ဓားဖြင့် ခုတ်ခံထားရသကဲ့သို့ စုတ်ပြဲပြီး ပြတ်ရှနေ၏။ သွေးများ အဆက်မပြတ် ယိုစီးကျနေပြီး စူးရှသော နာကျင်မှုက လင်းမူကို တိုက်ခိုက်လာသည်။</p> <p>"သောက်ကျိုးနည်း... ဒါက..." လင်းမူ နာကျင်စွာ ကျိန်ဆဲလိုက်၏။</p> <p>ထို့နောက် သူ ကုစားခြင်း ဆေးလုံးများကို ထုတ်ယူပြီး အဆင့်နိမ့် ဒဏ်ရာကုသ ဆေးလုံး တစ်လုံးကို ပါးစပ်ထဲ ပစ်ထည့်လိုက်သည်။ မျက်လုံးမှိတ်ပြီး စိတ်နှလုံး ငြိမ်းအေးမန္တာန်ကို ရွတ်ဖတ်ကာ အဂ္ဂိရတ် ဆေးလုံး၏ ဆေးဘက်ဝင် ဂုဏ်သတ္တိများက သူ့လက်ကို ကုသပေးနေစဉ် နာကျင်မှုကို ဖိနှိပ်ရန် ကြိုးစားလိုက်၏။</p> <p>ဆေးလုံး၏ အာနိသင် ပြသရန် တစ်မိနစ်ခန့် ကြာမြင့်ပြီး လင်းမူ၏ ဒဏ်ရာရနေသော လက်အရေပြား စတင် ယားယံလာသည်။ မကြာမီ သွေးထွက်ရပ်သွားပြီး အရေပြားပေါ်တွင် အနာဖေးများ စတင် တက်လာ၏။ ဆယ်မိနစ် အကြာတွင် ဒဏ်ရာများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ယင်းတို့အစား အညိုရောင် အနာဖေးခြောက်များ နေရာယူသွားတော့သည်။</p> <p>ဟူး</p> <p>လင်းမူ အနာဖေးများကို ကိုင်ကြည့်ပြီး အတော်လေး တောင့်တင်းနေကြောင်း တွေ့ရှိရသဖြင့် စိတ်သက်သာရာ ရသွားပြီး သက်ပြင်းချလိုက်၏။ လက်ချောင်းများကို လှုပ်ရှားကြည့်ရာ ခက်ခဲနေကြောင်း တွေ့ရှိရသည်။ အနာဖေးများက အရေပြားကို တင်းကျပ်သွားစေသဖြင့် လှုပ်ရှားရန် ပိုမို ခက်ခဲစေပြီး တိုက်ခိုက်မှု၏ ရိုက်ခတ်မှု အရှိန်ကလည်း ကြွက်သားများကို ထုံကျင်သွားစေခဲ့သည်။</p> <p>"တစ်ရက်လောက် နေရင် အဆင်ပြေသွားမှာပါ... လောလောဆယ် မင်းရဲ့ ညာလက်ကို အနားပေးထားဖို့ပဲ လိုတယ်..." ရွှီခုန်း ပြောလိုက်၏။</p> <p>စီနီယာ ရွှီခုန်း၏ စကားကို ကြားပြီးနောက် လင်းမူ အနည်းငယ် စိတ်သက်သာရာ ရသွားပြီး မတ်တတ်ရပ်ကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ရှုလိုက်သည်။</p> <p>"ဘာကြီးလဲဟ..." လင်းမူ သူ ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သော ပျက်စီးဆုံးရှုံးမှုများကို မြင်ပြီး အံ့သြတကြီး ရေရွတ်လိုက်၏။</p> <p>ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မြက်ပင်များ အားလုံး အမြစ်ပြတ်သွားပြီး မြေကြီးများ စက်ဝိုင်းပုံစံ လွင့်စင်သွားခဲ့ပေသည်။ ယခင်က သူ့ရှေ့တွင် ရှိနေခဲ့သော သစ်ပင်လည်း မရှိတော့သလို ယင်းပတ်လည်နှင့် အလွန်ရှိ သစ်ပင်များပင် ကျိုးပဲ့သွားပြီး အချို့မှာ ယိုင်စောင်းသွားကြ၏။</p> <p>အနီးအနားရှိ သစ်ပင်များ၏ အရွက်များ စုတ်ပြဲသွားပြီး ကျန်အရွက်များ အားလုံး လွင့်ပါသွားသဖြင့် သစ်ပင်များ ပြောင်သလင်းခါနေတော့သည်။ ကျိုးပဲ့နေသော သစ်ကိုင်း ဒါဇင်ပေါင်းများစွာမှာ ပစ်မှတ်ထားခံရသော သစ်ပင်မှ အပိုင်းအစများ၊ အကျိုးအပဲ့များနှင့် ရောနှောကာ နေရာအနှံ့ ပြန့်ကျဲနေပေသည်။</p> <p>"ဒီကျောက်ဖြိုလက်သီး ပုံစံက အရင်ဟာတွေထက် အများကြီး ပိုအားကောင်းတယ်... စွမ်းအင်ရဲ့ အရည်အသွေးပိုင်းဆိုင်ရာ ပြောင်းလဲမှုက ဒီလို အကျိုးသက်ရောက်မှုကို ဖြစ်ပေါ်စေတာပဲ... ငါ ပြောရရင်... ဒါကို ငါ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ဘူး... မင်း စွမ်းအင် အများကြီး မသုံးခဲ့တာကိုဆို ထည့်မပြောတော့ဘူး... အသက်စွမ်းအင်ရော စိတ်ဝိညာဥ်ချီရော ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းလောက်ပဲ သုံးခဲ့တာလေ..." ရွှီခုန်း အံ့သြစွာဖြင့် ချီးကျူးလိုက်၏။</p> <p>"အဲဒါ မှန်ပါတယ် စီနီယာ... ဒါပေမဲ့ စွမ်းအင် သုံးစွဲမှု နည်းပေမယ့် ဒီကျောက်ဖြိုလက်သီး ပုံစံကို ဆက်တိုက် သုံးလို့ မရဘူး... အများဆုံး နှစ်ကြိမ်ပဲ သုံးနိုင်မှာ... လက်တစ်ဖက်ကို တစ်ကြိမ်စီပေါ့... အဲဒီထက် ပိုရင် လောလောဆယ် မဖြစ်နိုင်သေးဘူး..." လင်းမူ သူ့လက်ကို ကြည့်ရင်း ပြန်ဖြေလိုက်၏။</p> <p>"အင်း... အဲဒါ မှန်တယ်... ဒါပေမဲ့ အကြာကြီးတော့ မဟုတ်ပါဘူး... ခန္ဓာကိုယ် သန့်စင်ခြင်း အဆင့်ရဲ့ အထွတ်အထိပ်ကို ရောက်သွားရင် ဒဏ်ရာမရဘဲ ခံနိုင်ရည် ရှိလာလောက်တယ်... ဒါက အရင်ကထက် တိုးတက်လာတာပဲ... နောက်ထပ် အချက်တစ်ချက်က လက်တစ်ဖက်ကို တစ်ကြိမ်ပဲ သုံးနိုင်ရင်တောင် သူ့စွမ်းအားကို ဒီထက် ပိုမြှင့်တင်နိုင်သေးတယ်..." ရွှီခုန်း ခန့်မှန်းလိုက်၏။</p> <p>ထိုအခါမှ လင်းမူ ထိုသိုင်းကွက်၏ အမှန်တကယ် အလားအလာကို သဘောပေါက်သွားသည်။</p> <p>'တကယ်လို့ ငါ စိတ်ဝိညာဥ်ချီရော အသက်စွမ်းအင်ရော ငါးဆယ်ရာခိုင်နှုန်းအထိ တိုးသုံးလိုက်ရင် ဘယ်လို အကျိုးသက်ရောက်မှု ရှိလာမလဲ...' လင်းမူ ကိုယ့်ဘာသာ တွေးတောနေမိ၏။</p> <p>"လောလောဆယ် နှစ်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းထက် ပိုမသုံးဖို့ ငါ အကြံပေးချင်တယ်... ခန္ဓာကိုယ် သန့်စင်ခြင်း အထွတ်အထိပ် အဆင့်ကို ရောက်ရင်တောင် တန်ပြန်အားကို မင်း ခံနိုင်ရည် ရှိမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ငါ စိုးရိမ်မိတယ်... ဒါပေမဲ့ မကြောက်ပါနဲ့... အချိန်တန်ရင် မင်းကို အများကြီး ကူညီပေးနိုင်မယ့် အရာတစ်ခု ငါ့ဆီမှာ ရှိတယ်... အဲဒါက မင်းကို အဲဒီကန့်သတ်ချက်ကို ကျော်လွန်သွားစေနိုင်လောက်တယ်..." ရွှီခုန်း အကြံပေးလိုက်၏။</p> <p>"နားလည်ပါပြီ စီနီယာ..." ခန္ဓာကိုယ် သန့်စင်ခြင်း အထွတ်အထိပ် အဆင့်သို့ ရောက်ပြီးနောက် စီနီယာ ရွှီခုန်း သူ့ကို ဘာပေးမည်မှန်း လင်းမူ ယခု ပိုမို သိချင်လာတော့သည်။</p> <p>သူ ယခု မျှော်လင့်စောင့်စားနေပြီး မြင်တွေ့ရန် မစောင့်နိုင်အောင် ဖြစ်နေ၏။ သို့သော် စိတ်လောခြင်းက အကျိုးမရှိကြောင်း သိထားသဖြင့် သူ့ကျင့်ကြံခြင်းကို တည်ငြိမ်စွာ ဆက်လက် လုပ်ဆောင်ခြင်းက အကောင်းဆုံး ဖြစ်ကြောင်း သိထားပေသည်။</p> <p>"ကဲ... အခု မင်း အကျိုးသက်ရောက်မှုတွေကို မြင်ပြီးပြီဆိုတော့... ဒီသိုင်းကွက်တွေမှာ ကိုယ်ပိုင် နာမည်တွေ ရှိသင့်တယ်လို့ ငါ ယုံကြည်တယ်... နာမည်မရှိတာတော့ သူတို့အတွက် တရား မမျှတဘူး..." ရွှီခုန်း အကြံပြုလိုက်၏။</p> <p>လင်းမူ၏ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားပြီး စိတ်ကူးများ ခေါင်းထဲ ပေါ်လာတော့သည်။ ပုံစံသုံးမျိုး ပြသခဲ့သော အကျိုးသက်ရောက်မှုများနှင့် ဝိသေသလက္ခဏာများကို စဉ်းစားပြီး လိုက်ဖက်မည့် စကားလုံးများကို ရှာဖွေလိုက်၏။</p> <p>သူ အသုံးပြုနိုင်မည့် နာမည်များကို စဉ်းစားရင်း တွေဝေစွာဖြင့် ခေါင်းကုတ်နေမိသည်။ လင်းမူ မိနစ် ၃၀ ခန့် အချိန်ယူပြီးမှသာ နာမည်များကို နောက်ဆုံးတွင် စဉ်းစားမိသွား၏။</p> <p>"ကျွန်တော် ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီ..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">အခန်း ၂၄၃ ပြီး</p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save