Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၂၄၅</h2> <h2 style="text-align: center;">ဟင်းချက်တတ်တဲ့ သားရဲလား</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>လင်းမူရှေ့ရှိ မြင်ကွင်းက လူတိုင်းကို မဟုတ်လျှင်ပင် အများစုကို အံ့သြသွားစေမည့် မြင်ကွင်းမျိုး ဖြစ်ပေသည်။ ယခု သူ မြင်တွေ့နေရသည်မှာ သားရဲတစ်ကောင်က တစ်ခုခုကို ချက်ပြုတ်နေခြင်း သို့မဟုတ် ချက်ပြုတ်ရန် ကြိုးစားနေခြင်း ဖြစ်ပြီး ငါးမှာ အချို့နေရာများတွင် တူးနေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>ခလောက်</p> <p>သားရဲက လင်းမူ အနီးသို့ ရောက်လာသည်ကို နောက်ဆုံးတွင် သတိပြုမိသွားပြီး ငါးကင်ထားသော တုတ်ချောင်း မီးထဲသို့ ပြုတ်ကျသွား၏။ သားရဲ အံ့သြသွားပုံရပြီး တုတ်ချောင်းကို မီးထဲ လွှတ်ချလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုသို့ ပြုလုပ်လိုက်သဖြင့် မီးခဲလေးများ လွင့်စင်သွားပြီး ခြုံပုတ်တောကြောင်ညို၏ ခြေထောက်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားတော့သည်။</p> <p>မြောင်</p> <p>ခြုံပုတ်တောကြောင်ညို နာကျင်စွာ ညည်းတွားလိုက်ပြီး တွန့်ဆုတ်သွား၏။ ထို့နောက် နောက်တစ်လှမ်း ဆုတ်လိုက်ပြီး လင်းမူကို ကြည့်ကာ အံ့သြတကြီး တောင့်တင်းသွားတော့သည်။</p> <p>"အဲ... အဆင်ပြေလား..." လင်းမူ နှုတ်ဆက်လိုက်၏။</p> <p>ခြုံပုတ်တောကြောင်ညို လန့်ဖျပ်သွားပုံရပြီး နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ထွက်ပြေးသွားတော့သည်။ လင်းမူ နောက်ကနေ လိုက်ဖမ်းရန် တွေးလိုက်သော်လည်း လွှတ်ပေးလိုက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။ ထိုအစား ယခု ငြိမ်းသွားပြီ ဖြစ်သော မီးပုံရှေ့သို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။</p> <p>"ငါ အမြင်မှားတာလား... ဒါမှမဟုတ် အဲဒီသားရဲက တကယ်ပဲ ဒါကို ချက်ပြုတ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလား..." လင်းမူ တုတ်ချောင်းဖြင့် ထိုးထားသော ငါးကို ကောက်ယူရင်း ပြောလိုက်၏။</p> <p>တုတ်ချောင်းကို ငါး၏ ခန္ဓာကိုယ် အလယ်မှ အကြမ်းဖျင်း ထိုးသွင်းထားပြီး ကလီစာများကိုလည်း မထုတ်ရသေးချေ။</p> <p>"ဒါ ထူးဆန်းတယ်... တော်တော် ထူးဆန်းတယ်..." ရွှီခုန်း ပြန်ဖြေလိုက်၏။</p> <p>"ဟုတ်တယ်မလား... သားရဲတစ်ကောင် ဟင်းချက်တာကို ကျွန်တော် ပထမဆုံးအကြိမ် ကြားဖူး... အဲလေ မြင်ဖူးတာ..." လင်းမူ ဇဝေဇဝါ လေသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။</p> <p>"အမှန်ပဲ... သားရဲတွေက သူတို့ အစာကို ချက်မစားကြဘူး... အနည်းဆုံးတော့ ဒီအဆင့်ရှိတဲ့ သားရဲတွေပေါ့... သူတို့အတွက် အစာချက်စားဖို့ မလိုအပ်ဘူးလေ..." ရွှီခုန်း အတည်ပြုလိုက်၏။</p> <p>လင်းမူ စီနီယာ ရွှီခုန်း၏ စကားများကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်ပြီး သူ့စိတ်ထဲတွင် မေးခွန်းသစ် တစ်ခု ပေါ်လာသည်။</p> <p>"ဪ... သားရဲတချို့ကတော့ ချက်စားကြတယ်လို့ ဆိုလိုတာလား စီနီယာ..." လင်းမူ မေးလိုက်၏။</p> <p>"ဒါပေါ့... သားရဲတချို့က ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့် လုံလောက်အောင် မြင့်လာရင် လူပုံစံ ပြောင်းလဲနိုင်ကြတယ်... တချို့ကတော့ လူတွေ ချက်တဲ့ အစားအစာကို ပိုကြိုက်လို့ လူတွေဆီကနေ ခိုးစားတတ်ကြတယ်... ဒါပေမဲ့ ချီစုဆောင်းခြင်း အဆင့် သားရဲ တစ်ကောင်က ဟင်းချက်ဖို့ ကြိုးစားတာကို မြင်ရတာကတော့ ရှားပါတယ်..." ရွှီခုန်း ဖြေလိုက်၏။</p> <p>လင်းမူ ခေါင်းညိတ် တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး သားရဲ ဘာကြောင့် ဟင်းချက်ရသနည်းဟု တွေးတောနေမိသည်။ သို့သော် မကြာမီ အကြောင်းအရာများ ချိတ်ဆက်မိသွားတော့သည်။</p> <p>"အင်း... အရင်က လောင်နေတဲ့ သစ်ကိုင်းကို ယူသွားတယ်... အခု ဒီမှာ ဟင်းချက်နေတယ်... သူ့ရည်ရွယ်ချက်က အစကတည်းက မီးမွှေးဖို့ ဆိုတာ သံသယ ဖြစ်စရာ မလိုဘူး... အခု ပြန်စဉ်းစားကြည့်တော့ သူ့ကို တွေ့ခဲ့တဲ့ အကြိမ်တိုင်းကလည်း ကျွန်တော် ဟင်းချက်နေတဲ့ အချိန်တွေချည်းပဲ..." လင်းမူ အသံထွက် တွေးတောလိုက်၏။</p> <p>ရွှီခုန်းလည်း ထိုသားရဲကို စိတ်ဝင်စားသွားပြီး ဖြစ်နိုင်ချေ အားလုံးကို စဉ်းစားနေမိသည်။</p> <p>"ဒီခြုံပုတ်တောကြောင်ညိုက သူ့မျိုးစိတ်နဲ့ မလိုက်ဖက်တဲ့ ဉာဏ်ရည် ရှိနေတယ်လို့ ငါ ပြောရမယ်... ခြုံပုတ်တောကြောင်ညိုတွေက တခြား သားရဲတွေထက် အနည်းငယ် ပိုဉာဏ်ကောင်းတာ မှန်ပေမယ့် ဒီလို ဉာဏ်ရည်မျိုးကတော့ အဲဒီထက် ကျော်လွန်နေတယ်..." ရွှီခုန်း ပြောလိုက်၏။</p> <p>လင်းမူ စီနီယာ ရွှီခုန်း၏ စကားများကို နားထောင်ပြီး ကိုယ်ပိုင် ယူဆချက်များ စတင် ထုတ်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>"စီနီယာ... သန္ဓေပြောင်း သားရဲများ ဖြစ်နေမလား... သူ့ကျင့်ကြံခြင်း အခြေခံက တော်တော် နိမ့်တယ်ဆိုတာ ကျွန်တော်တို့ သိတယ်လေ... ဒါဆို ဖြစ်နိုင်တာ အဲဒါပဲ ရှိတယ်... တစ်ခုခုက သူ့ကို သန္ဓေပြောင်းသွားစေပြီး ခွန်အား ဒါမှမဟုတ် ကျင့်ကြံခြင်း အစား ဉာဏ်ရည်ကို တိုးတက်သွားစေတာများလား..." လင်းမူ ပြောလိုက်၏။</p> <p>ရွှီခုန်း လင်းမူ၏ စကားများကို ကြားသောအခါ ဖြစ်နိုင်ချေ များသည်ဟု မတွေးဘဲ မနေနိုင်အောင် ဖြစ်သွား၏။</p> <p>"ဟုတ်တယ်... အဲဒါက အဖြစ်နိုင်ဆုံးပဲ... အဲဒါဆိုရင် ဒီခြုံပုတ်တောကြောင်ညိုက ဘာလို့ တစ်ကောင်တည်း ဖြစ်နေပြီး တခြား အကောင်တွေလို အုပ်စုလိုက် မသွားလာတာလဲ ဆိုတာကိုလည်း ရှင်းပြနိုင်တယ်..." ရွှီခုန်း ပြောလိုက်ပြီး ခေတ္တရပ်ကာ ဆက်ပြောသည်။ "ဖြစ်နိုင်ချေ တစ်ခုတော့ ရှိတယ်... ဒါပေမဲ့ ဒီကမ္ဘာအတွက် ဖြစ်နိုင်ပါ့မလားတော့ ငါ မသိဘူး..."</p> <p>လင်းမူ ယခု ပိုမို စူးစမ်းလိုစိတ် ဖြစ်ပေါ်လာပြီး ပိုမို သိရှိလိုလာသည်။</p> <p>"ဟုတ်လား... ကျေးဇူးပြုပြီး ပြောပြပါဦး စီနီယာ..." လင်းမူ တောင်းဆိုလိုက်၏။</p> <p>"ကျင့်ကြံသူတွေရဲ့ ပါရမီကို တိုးတက်စေတဲ့ အကျိုးသက်ရောက်မှု ရှိတဲ့ အထူး ဝိညာဥ်သစ်သီး တချို့ ရှိတယ်... ဒါပေမဲ့ အဲဒီ သစ်သီးတွေကို သားရဲတွေ စားရင် မတူညီတဲ့ အကျိုးသက်ရောက်မှုတွေ ရှိနိုင်တယ်... အဲဒီ အကျိုးသက်ရောက်မှုတွေထဲက တစ်ခုကတော့ သားရဲရဲ့ ဉာဏ်ရည်ကို မြှင့်တင်ပေးတာပဲ..." ရွှီခုန်း ဖြေလိုက်၏။</p> <p>"ဒါဆို ဒီခြုံပုတ်တောကြောင်ညိုက အဲဒီ သစ်သီးတွေထဲက တစ်လုံးကို စားခဲ့တာ ဖြစ်ရမယ်လို့ ဆိုလိုတာလား..." လင်းမူ ထပ်မေးလိုက်၏။</p> <p>"ဟုတ်တယ်... အဲဒါတင် မကဘူး... ဘယ်လို သစ်သီးမျိုး ဖြစ်နိုင်မလဲ ဆိုတာကိုတောင် ငါ ခန့်မှန်းမိတယ်... အဲဒါကို စက်ဝိုင်းနှစ်ထပ် တက်လှမ်းခြင်း သစ်သီး လို့ ခေါ်တယ်..." ရွှီခုန်း ဖြေလိုက်၏။</p> <p>လင်းမူ စီနီယာ ရွှီခုန်း၏ အဖြေကို ကြားပြီးနောက် အတွေးလွန်သွားပြီး စကားမပြောမီ မိနစ်အနည်းငယ်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေလိုက်သည်။</p> <p>"ဒီသစ်သီးကလေ စီနီယာ... နောက်ထပ် ရှိနေနိုင်သေးလား..." လင်းမူ မေးလိုက်၏။</p> <p>"အင်း... အဲဒါက ဖြစ်နိုင်ချေ ရှိပါတယ်... ဒီလို သစ်သီးမျိုးက တခြား သစ်ပင်တွေမှာ တွယ်ကပ်ပြီး အာဟာရဓာတ်တွေကို စုပ်ယူတဲ့ နွယ်ပင်ပေါ်မှာ သီးတာ... ပင်မသစ်ပင် အသက်ရှင်နေသ၍ နွယ်ပင်က လအနည်းငယ် ကြာတိုင်း သစ်သီးတွေ ဆက်သီးနေမှာပဲ..." ရွှီခုန်း ပြန်ဖြေလိုက်၏။</p> <p>"အင်း... ခြုံပုတ်တောကြောင်ညိုက လွန်ခဲ့တဲ့ လေးလလောက်က တစ်လုံး စားခဲ့တယ်လို့ ယူဆရင် အခုလောက်ဆို အသစ်တစ်လုံး ထပ်သီးနေလောက်ပြီ... တကယ်လို့ ကျွန်တော်သာ အဲဒါကို ရရင် ကျင့်ကြံခြင်း အရှိန်ကို တိုးမြှင့်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးလား..." လင်းမူ ပြောလိုက်၏။</p> <p>"အဲဒါက တကယ်ပဲ ဖြစ်နိုင်ချေ ရှိပါတယ်... ဒါပေမဲ့ မင်း မျှော်လင့်ချက် သိပ်မကြီးသင့်ဘူး... စက်ဝိုင်းနှစ်ထပ် တက်လှမ်းခြင်း သစ်သီး မဟုတ်ဘဲ တခြား သစ်သီး တစ်မျိုးမျိုး ဖြစ်နေနိုင်ချေလည်း ရှိတယ်... သစ်သီးတိုင်းက အဲဒီလောက် မြန်မြန် ပြန်မသီးတတ်ဘူး... ပြီးတော့ သူ တွယ်ကပ်နေတဲ့ ဝိညာဥ်အပင်က အခုချိန်မှာ မရှိတော့တာလည်း ဖြစ်နိုင်သေးတယ်..." ရွှီခုန်း ရှင်းပြလိုက်၏။</p> <p>လင်းမူ စီနီယာ ရွှီခုန်း ပြောသည်များကို ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးမှ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p>"ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် အဲဒါကို ရှာကြည့်ချင်သေးတယ် စီနီယာ... တကယ်လို့များ ရှာတွေ့ခဲ့ရင် ကျွန်တော့်အတွက် ကြီးမားတဲ့ ကံကောင်းမှု တစ်ခု ဖြစ်လာမှာပဲ..." လင်းမူ ပြတ်သားသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။</p> <p>"ကောင်းပြီလေ... မင်း ရှာချင်ရင် ရှာလို့ ရတာပေါ့... ဒါပေမဲ့ အဲဒီအတွက် မင်း ခြုံပုတ်တောကြောင်ညိုရဲ့ ခြေရာတွေကို အရင် ရှာဖို့ လိုလိမ့်မယ်... သားရဲ တစ်ကောင်က ဝိညာဥ်သစ်သီးတွေ သီးတဲ့ နေရာတွေကို အမြဲတမ်း မှတ်မိနေတတ်ပြီး နောက်ထပ် သီးမသီး ကြည့်ဖို့ အဲဒီနေရာကို ခဏခဏ ပြန်သွားတတ်တယ်..."</p> <p>“မင်း အရင်ဆုံး အဲဒီ ခြုံပုတ်တောကြောင်ညိုကို ရှာပြီး သူ သစ်သီးဆီ ပြန်သွားတဲ့အထိ အချိန်အတော်ကြာအောင် နောက်ယောင်ခံ လိုက်ဖို့ လိုလိမ့်မယ်..." ရွှီခုန်း ရှင်းပြလိုက်၏။</p> <p>လင်းမူ မျက်လုံးများတွင် ပြတ်သားမှုများ တောက်ပလျက် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး အစီအစဉ် တစ်ခုကို စတင် စဉ်းစားလိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">အခန်း ၂၄၅ ပြီး</p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save