Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၂၄၇</h2> <h2 style="text-align: center;">သားရဲတစ်ကောင်ကို ဘယ်လို ယဉ်ပါးအောင် လုပ်ရမလဲ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဒါပေမဲ့ စီနီယာ... သားရဲတစ်ကောင်ကို ယဉ်ပါးအောင် ဘယ်လို လုပ်ရမလဲ..." လင်းမူ စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်၏။</p> <p>"အင်း... ပထမဆုံး အနေနဲ့ အဲဒီသားရဲကို အရင် ရှာရမယ်... အကောင်းဆုံး နည်းလမ်းကတော့ ငါးစာသုံးပြီး ဆွဲဆောင်ဖို့ပဲ... ခြုံပုတ်တောကြောင်ညိုရဲ့ အပြုအမူတွေကို မင်း မြင်ဖူးပြီးပြီဆိုတော့ အရင်ဆုံး ဘာလုပ်ရမယ် ဆိုတာ အကြံရလောက်ပါတယ်..." ရွှီခုန်း ပြန်ဖြေလိုက်၏။</p> <p>"အာ ဟုတ်ကဲ့... အဲဒီသားရဲက အစားအစာကို စိတ်ဝင်စားပုံရတော့ သူ့ကို ဆွဲဆောင်ဖို့ ဟင်းချက်ဖို့ပဲ လိုတာပါ... ပြီးတော့ သူ လိုချင်တာက အစားအစာ ကိုယ်တိုင်လား မီးလား ဆိုတာ အရေးမကြီးပါဘူး..." လင်းမူ ပြန်ဖြေလိုက်၏။</p> <p>"အတိအကျပဲ... ဒါပေမဲ့ သားရဲထိန်းကျောင်းခြင်း ဆိုတာ အဲဒီထက် အများကြီး ပိုပါတယ်... သားရဲထိန်းကျောင်းခြင်းရဲ့ နောက်တစ်ဆင့်က သားရဲကို နားလည်ဖို့ပဲ... မင်းရဲ့ စိတ်ဝိညာဥ်အာရုံကို သုံးပြီး သူ့စိတ်ကို စူးစမ်းလေ့လာပြီး သူ့ဆန္ဒတွေကို ရှာဖွေရမယ်... ပြီးရင် အဲဒီဆန္ဒတွေကို ဖြည့်ဆည်းပေးဖို့ ကြိုးစားရမယ်... ဒါပေမဲ့ ဒီမှာ ပြဿနာ ရှိတယ်... သားရဲတွေက လူစကားကို နားမလည်လို့ မင်းကို တိုက်ရိုက် စကားပြောမှာ မဟုတ်ဘူး...”</p> <p>“သားရဲထိန်းကျောင်းခြင်း ပါရမီရဲ့ ကွာခြားချက်က ဒီနေရာမှာ ရှိတယ်... တိုက်ရိုက် စကားမပြောဘဲ သားရဲတွေရဲ့ ခံစားချက်တွေနဲ့ ဆန္ဒတွေကို မင်း ဘယ်လောက် ကောင်းကောင်း နားလည်နိုင်လဲ ဆိုတဲ့အပေါ် မူတည်တယ်... အဲဒါကို သိသွားပြီဆိုရင် မင်းရဲ့ စိတ်ဝိညာဥ်အာရုံကို သုံးပြီး သူတို့နဲ့ ဆက်သွယ်ရမယ်...”</p> <p>"ဒါက အန္တရာယ်အများဆုံး အပိုင်းလည်း ဖြစ်တယ်... ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကျင့်ကြံသူက ဒီအဆင့်မှာ အတော်လေး အားနည်းသွားနိုင်လို့ပဲ... ဆက်သွယ်မှု တည်ဆောက်ဖို့ အာရုံအပြည့်အဝ စိုက်ရုံသာမက သူတို့ကို တိုက်ခိုက်လာနိုင်တဲ့ ပြင်ပ အန္တရာယ်တွေကိုလည်း သတိထားရမယ်...”</p> <p>“သားရဲနဲ့ ကျင့်ကြံသူကြား ဆက်သွယ်မှု ဖန်တီးတာက အကဲဆတ်တဲ့ လုပ်ငန်းစဉ် တစ်ခုဖြစ်ပြီး ဒီအဆင့်မှာ အမှားအယွင်း တစ်ခုခု ဖြစ်ရင် ကျင့်ကြံသူရဲ့ စိတ်ကို ထိခိုက်စေနိုင်တယ်... ဒီမတိုင်ခင် အရေးအကြီးဆုံး လုပ်ရမယ့် အရာက ကျင့်ကြံသူရဲ့ စိတ်ဝိညာဥ်အာရုံက သားရဲထက် ပိုသန်မာဖို့ သေချာအောင် လုပ်ဖို့ပဲ... ဒါက အောင်မြင်နိုင်ခြေကို အများကြီး တိုးတက်စေတယ်...”</p> <p>"နောက်ဆုံးတော့ သားရဲက လက်ခံပြီး ဆက်သွယ်မှု တည်ဆောက်ပြီးသွားရင် သားရဲကို ယဉ်ပါးသွားပြီလို့ ဆိုနိုင်တယ်..." ရွှီခုန်း ရှင်းပြလိုက်၏။</p> <p>လုပ်ငန်းစဉ်က ထိုမျှ ရှုပ်ထွေးလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့သောကြောင့် လင်းမူ အံ့သြသွားရသည်။</p> <p>"ဒါပေမဲ့ မင်းမှာ အားသာချက် တစ်ခု ရှိတယ်... အဲဒီသားရဲမှာ ကိုယ်ပိုင် စိတ်ဝိညာဥ်အာရုံ မရှိဘူး... ပြီးတော့ သူက မင်းထက် အများကြီး အားနည်းတယ် ဆိုတာကိုတော့ ထည့်ပြောစရာတောင် မလိုဘူး... ဒါကြောင့် မင်းအတွက် သိပ်ပြဿနာ မရှိလောက်ပါဘူး..." ရွှီခုန်း ထပ်ဖြည့်ပြောလိုက်၏။</p> <p>"နားလည်ပါပြီ စီနီယာ..." လင်းမူ ကျေးဇူးတင်သော လေသံဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်၏။</p> <p>လုပ်ငန်းစဉ်ကို သိရှိသွားပြီးနောက် လင်းမူ လက်ရှိ အလုပ်ကို ပြန်လည် အာရုံစိုက်လိုက်သည်။ အသားများ ချက်နေဆဲ ဖြစ်၏။</p> <p>'ဟူး... ဒီသားရဲ အသေကောင်တွေ အားလုံးကို အရေခွံခွာပြီး ပြင်ဆင်ဖို့ လိုသေးတယ် ဆိုတာ မေ့နေတာ...' လင်းမူ ကိုယ့်ဘာသာ တွေးလိုက်၏။</p> <p>ထို့နောက် သူ သားရဲများကို ပြင်ဆင်ရင်း အသားချက်ပြုတ်ခြင်းကို တစ်လှည့်စီ လုပ်ဆောင်လိုက်သည်။ ထိုသို့ဖြင့် နေ့တစ်နေ့ ကုန်ဆုံးသွားပြီး လင်းမူ အားလုံး ပြီးစီးချိန်တွင် သန်းခေါင်ယံ ရောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>ဟူး</p> <p>"အနည်းဆုံးတော့ ဒါကို ခဏလောက် ထပ်လုပ်စရာ မလိုတော့ဘူး... ပြီးတော့ ငါ့အတွက် အများကြီး ပိုအဆင်ပြေသွားလိမ့်မယ်..." လင်းမူ ယနေ့အတွက် နောက်ဆုံး အစားအစာကို မစားမီ ကိုယ့်ဘာသာ ပြောလိုက်၏။</p> <p>လင်းမူ အသက်စွမ်းအင်ကို စုပ်ယူပြီး ချက်ချင်း အိပ်စက်ကာ အိပ်မက်နယ်မြေထဲသို့ ရောက်ရှိသွား၏။ ထိုနေရာတွင် စိတ်ဝိညာဥ်ချီ အရည်စက်များကို ပိုမို သန့်စင်ပြီး ထက်ဝက်ကို ပျောက်ဆုံး အင်မော်တယ်၏ အမည်မဲ့ ကျင့်စဉ်အရ သူ့ဝမ်းဗိုက်ရှိ တစ်ရှူးများထဲသို့ ထည့်သွင်းလိုက်သည်။</p> <p>ထိုအရာ ပြီးဆုံးသွားပြီးနောက် လုံးဝ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်သည်အထိ ဓားတစ်ထောင်ကျမ်းကို လေ့ကျင့်ပြီး အိပ်မက်နယ်မြေထဲမှ ထွက်ခွာကာ နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။ မနက်ခင်းတွင် အမြဲတမ်းလိုလို မခံမရပ်နိုင်အောင် ဆာလောင်မှုဖြင့် နိုးထလာပြီး ယခင်က ချက်ပြုတ်ထားသော သားရဲအသားများကို ချက်ချင်း ထုတ်ယူကာ အားရပါးရ စားသောက်လိုက်၏။</p> <p>"ဟူး ငါ ဒီအခြေအနေနဲ့ အသားကျပါ့မလား မသိဘူး..." လင်းမူ မဲ့ပြုံးလေးဖြင့် ကိုယ့်ဘာသာ ရေရွတ်လိုက်၏။</p> <p>သူ မတ်တတ်ရပ်ပြီး အပြင်ဘက်ကို ကြည့်လိုက်ရာ လူများ စကားပြောသံကို ကြားလိုက်ရသည်။</p> <p>'ဟင်... ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ... ဪ ဟုတ်သားပဲ... မုဆိုးတွေ အခုလောက်ဆို ထွက်သွားလောက်ပြီ...' လင်းမူ သဘောပေါက်လိုက်၏။</p> <p>"ငါလည်း သွားသင့်ပြီ..." လင်းမူ ကိုယ့်ဘာသာ ရေရွတ်ရင်း အခန်းထဲမှ ထွက်လာလိုက်သည်။</p> <p>လေပြေလေညင်းလေးက သူ့ဆံပင်များကို ကစားသွားပြီး ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်လိုက်ရာ မနေ့ကထက် အများကြီး ပိုမို ရှင်းလင်းနေကြောင်း တွေ့လိုက်ရ၏။ သူ ခြံဝင်းထဲမှ ထွက်ခွာပြီး မြို့အထွက်ဘက်သို့ ဦးတည်သွားစဉ် လမ်းတစ်လျှောက်ရှိ မြို့သူမြို့သားများ၏ စကားပြောသံများကို ကြားနေရသည်။</p> <p>"အာ... နောက်ဆုံးတော့ ငါတို့ ပြန်အမဲလိုက်လို့ ရပြီ... မြို့ထဲမှာ နေရတာ ငြီးငွေ့နေပြီ..."</p> <p>"ဟုတ်တယ်... ဒါပေမဲ့ ငါတို့ ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ... အပြင်ထွက်ဖို့က အရမ်း အေးလွန်းတယ်လေ..."</p> <p>"မုဆိုးတွေ ကံကောင်းပြီး သားရဲတွေ အများကြီး အမဲလိုက်နိုင်ပါစေလို့ မျှော်လင့်ပါတယ်... ကလေးတွေက ဒါတွေချည်းပဲ စားနေရလို့ ငြီးငွေ့နေကြပြီ..."</p> <p>လင်းမူ သူ့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူတန်းစားပေါင်းစုံမှ လူအများအပြား စကားပြောနေကြသည်ကို ကြားနေရ၏။ တိုးတက်လာသော အကြားအာရုံကြောင့် သူတို့၏ စကားများကို နားထောင်ရန် အနီးကပ် သွားရပ်နေစရာပင် မလိုချေ။ စကားပြောဆိုမှု အများစုမှာ သာမန်ဖြစ်ပြီး ပုံမှန် အတင်းအဖျင်းများသာ ဖြစ်ပုံရသည်။</p> <p>လင်းမူ၏ နားထဲသို့ စိတ်ဝင်စားစရာ တစ်ခုခု ဝင်ရောက်မလာမီ အထိပင်။ ထိုအရာက သူ့ကို ရပ်တန့်လုနီးပါး ဖြစ်သွားစေ၏။</p> <p>"အခု ငါတို့ ဘာလုပ်ကြမလဲ... ငြိမ်နေတာ အတန်ကြာပြီဆိုတော့ ဒီအတိုင်းပဲ ကြည့်နေမလား ဒါမှမဟုတ် လှုပ်ရှားမလား... ဂိုဒေါင်ကိုလည်း သွားလို့ မရတော့ဘူး... အဲဒါကို တွေ့သွားပြီး အစောင့်တွေ စောင့်ကြည့်နေတယ်လေ..." လမ်းထောင့် တစ်နေရာမှ အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာ၏။</p> <p>သူတို့ လမ်းကြားထောင့်တွင် ရှိနေသဖြင့် လင်းမူ စကားပြောသူကို မမြင်ရသော်လည်း ကြားနိုင်ပေသည်။</p> <p>'ဟင်... ဒါ ဘာလဲ...' လင်းမူ စိတ်ဝိညာဥ်အာရုံကို မဖြန့်ကျက်မီ စိတ်ထဲမှ မေးခွန်းထုတ်လိုက်၏။</p> <p>လမ်းကြားထဲတွင် ပုန်းကွယ်နေသော လူသုံးဦး အချင်းချင်း စကားပြောနေသည်ကို သူ တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။ သူတို့က သာမန်ပြည်သူများ၏ အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားသော်လည်း လင်းမူအတွက် စိမ်းသက်နေ၏။ သူ ထိုနေရာမှ ရှေ့ဆက်မသွားဘဲ သံသယ မဖြစ်စေရန် လမ်းကြားအနီးရှိ ဆိုင်တစ်ဆိုင်တွင် သွားထိုင်လိုက်သည်။</p> <p>ထိုဆိုင်တွင် ပေါက်စီပူပူများ ရောင်းချနေသဖြင့် လင်းမူ အချို့ကို ဝယ်ယူပြီး စားသောက်ရင်း ထိုလူသုံးဦး၏ စကားကို နားထောင်နေလိုက်၏။</p> <p>"မပူပါနဲ့... သခင်က အခြေအနေ အန္တရာယ်များတယ် ဆိုတာ နားလည်လို့ ငါတို့ကို ဘာမှ မလုပ်ခိုင်းသေးဘူး... တခြားအဖွဲ့တွေက အလုပ်တာဝန်တွေကို ယူထားပြီးပြီ... အခု ယဇ်ကောင်တွေက အရှေ့ပိုင်းမြို့ကနေ လာလိမ့်မယ်..."</p> <p>လင်းမူ ထိုစကားကို ကြားလိုက်သည်နှင့် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး လက်ထဲမှ ပေါက်စီ ပြုတ်ကျသွားတော့သည်။</p> <p>"နောက်ဆုံးတော့..." သူ ရေရွတ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">အခန်း ၂၄၇ ပြီး</p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save