Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၂၅၀</h2> <h2 style="text-align: center;">မိတ်ဆွေလေး</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>လင်းမူ စိတ်နှလုံး ငြိမ်းအေးမန္တာန်ကို ရွတ်ဖတ်နေစဉ် စက္ကန့်အနည်းငယ် ကုန်ဆုံးသွား၏။ အစပိုင်းတွင် မည်သည့် ပြောင်းလဲမှုကိုမျှ မတွေ့ရဘဲ ခြုံပုတ်တောကြောင်ညို ယခင်ကအတိုင်းပင် ရှိနေသေးသည်။ ၎င်း၏ မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားပြီး နှုတ်ခမ်းမွေးများမှာ စိတ်ဆင်းရဲမှုကြောင့် တွန့်လိမ်နေ၏။</p> <p>လင်းမူလည်း သူ့စိတ်ဝိညာဥ်အာရုံမှတစ်ဆင့် ဘာမှ မခံစားရချေ။ ခြုံပုတ်တောကြောင်ညို၏ စိတ်က ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေဆဲဖြစ်ပြီး မည်သည့် အတွေးမျှ ပေါ်မလာပေ။ သို့သော် မကြာမီ ငိုသံတစ်ခုကို သူ အာရုံခံမိလိုက်၏။ ထိုငိုသံက သူ့စိတ်ထဲတွင်သာ မြည်ဟည်းနေပုံရပြီး လက်တွေ့ကမ္ဘာတွင်မူ မကြားရချေ။</p> <p>ငိုသံ၏ အသံပမာဏက တဖြည်းဖြည်း တိုးတိုးလာပြီး နောက်ဆုံးတွင် လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားကာ ခြုံပုတ်တောကြောင်ညိုလည်း ပြေလျော့သွားတော့သည်။</p> <p>"နာကျင်တယ်..." စိတ်တွင်း ခံစားချက်တစ်ခု လင်းမူ၏ စိတ်ထဲတွင် ပေါ်လာ၏။</p> <p>"ဗိုက်ဆာတယ်..." သူ ထပ်ကြားလိုက်ရပြန်သည်။</p> <p>"အစားအစာ..." နောက်ထပ် အတွေးတစ်ခု သူ့စိတ်ထဲ ဝင်လာ၏။</p> <p>'ဟင်... ဒါတွေက... သူ့အတွေးတွေလား...' လင်းမူ ကိုယ့်ဘာသာ တွေးလိုက်သည်။</p> <p>"အံ့သြစရာပဲ... တကယ် အလုပ်ဖြစ်နေတာပဲ..." ရွှီခုန်း အာမေဋိတ်သံဖြင့် ရေရွတ်လိုက်၏။</p> <p>"ကျွန်တော် ဒီအတိုင်း ဆက်လုပ်ရမှာလား စီနီယာ..." လင်းမူ မေးလိုက်သည်။</p> <p>"ဟုတ်တယ်... ဟုတ်တယ်... ဆက်လုပ်... သူ့အတွေးတွေကို အာရုံစိုက်ပြီး သူ လိုချင်တာကို ပေးမယ်လို့ ကမ်းလှမ်းပြီး စည်းရုံးကြည့်..." ရွှီခုန်း ဖြေလိုက်၏။</p> <p>လင်းမူ စိတ်ထဲမှ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ခြုံပုတ်တောကြောင်ညို၏ စိတ်ကို အပြည့်အဝ အာရုံစိုက်လိုက်သည်။ တူညီသော စကားလုံးများ သူ့စိတ်ထဲတွင် ထပ်ခါတလဲလဲ ကြားနေရ၏။ အတိအကျ ပြောရလျှင် စကားလုံးများ မဟုတ်ဘဲ ထိုခံစားချက်များကို အတွင်းစိတ်က နားလည်သဘောပေါက်မှု တစ်ခုသာ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>'သူ အစားအစာ လိုချင်ရုံ သက်သက်ပဲ ထင်တယ်... စီနီယာ ရွှီခုန်း ပြောတဲ့ ချက်ပြုတ်ထားတဲ့ အစားအစာမျိုးပေါ့...' လင်းမူ ကိုယ့်ဘာသာ တွေးလိုက်ပြီး ဆက်သွယ်ရန် ကြိုးစားလိုက်၏။</p> <p>အစပိုင်းတွင် လင်းမူ စာကြောင်းတစ်ကြောင်း ပြောလိုက်သော်လည်း မည်မျှပင် ကြိုးစားစေကာမူ ခြုံပုတ်တောကြောင်ညိုထံ မရောက်ရှိကြောင်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သားရဲ၏ အတွေးများနှင့် ဆင်တူစေရန် ရိုးရှင်းအောင် လုပ်ရမည်ဖြစ်ကြောင်း သူ နားလည်လိုက်၏။</p> <p>"အစားအစာ..." လင်းမူ ဦးစွာ ဖော်ပြလိုက်သည်။</p> <p>ထိုတစ်ကြိမ်တွင် သားရဲက သူ့ကို နားလည်သွားပုံရပြီး အဆက်မပြတ် တွေးတောနေမှုများကို ရပ်တန့်လိုက်၏။ အလုပ်ဖြစ်ပုံရသည်ကို မြင်သောအခါ လင်းမူ ဆက်လုပ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။</p> <p>"ပေးမယ်..." လင်းမူ ခေတ္တရပ်ပြီး ကြည့်လိုက်ရာ သားရဲ တည်ငြိမ်နေသည်ကို တွေ့ရသဖြင့် ဆက်ပြောလိုက်၏။</p> <p>"ငါ..." သူ ဖော်ပြလိုက်သည်။</p> <p>"ပူတဲ့ အစားအစာ..." လင်းမူ ရှင်းပြလိုက်၏။</p> <p>ထိုကဲ့သို့သော ဆက်သွယ်မှုမျိုးနှင့် ပိုမို အသားကျလာသည်နှင့်အမျှ အတွေး၏ ရှုပ်ထွေးမှုကို အနည်းငယ် တိုးမြှင့်နိုင်ပြီ ဖြစ်ကြောင်း သူ သဘောပေါက်လာသည်။</p> <p>"အစားအစာ ပေးမလို့လား..." သားရဲက ဖော်ပြလိုက်၏။</p> <p>"ဟုတ်တယ်... ပေးမယ်..." လင်းမူ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p>"နာအောင် လုပ်မလို့လား..." သားရဲက မေးလိုက်ရာ လင်းမူ ၎င်း၏ ကြောက်ရွံ့မှုကို အမှန်တကယ် ခံစားလိုက်ရ၏။</p> <p>သားရဲ၏ စိတ်ထဲတွင် နက်ရှိုင်းစွာ ဖုံးကွယ်နေသော အရာတစ်ခု ရှိနေသော်လည်း လင်းမူ ဘာမှန်း နားမလည်နိုင်ချေ။ သို့သော် ထိုအရာက ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ခြုံပုတ်တောကြောင်ညိုအပေါ် ကြီးမားသော အထင်အမြင် တစ်ခု ချန်ထားရစ်ခဲ့ကြောင်း သူ သဘောပေါက်လိုက်သည်။</p> <p>"မနာကျင်စေရဘူး..." လင်းမူ တည်ငြိမ်သော စိတ်အခြေအနေကို ပြသရန် ကြိုးစားရင်း ပြန်ဖြေလိုက်၏။</p> <p>သူ ထိုသို့ ပြောလိုက်သည်နှင့် အခြေအနေ ပြောင်းလဲသွားပြီး ထူးဆန်းသော လှိုင်းတစ်ခု သူ့စိတ်ထဲသို့ ပျံ့နှံ့လာသည်ကို လင်းမူ ခံစားလိုက်ရသည်။ နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် လှိုင်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သူနှင့် ခြုံပုတ်တောကြောင်ညိုကြား ဆက်သွယ်မှု တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်ကို လင်းမူ ခံစားလိုက်ရ၏။</p> <p>"ကောင်းတယ်... ကောင်းတယ်... အရမ်း ကောင်းတယ်... မင်း အောင်မြင်သွားပြီ..." ရွှီခုန်း ဂုဏ်ပြုစကား ပြောလိုက်၏။</p> <p>"ကျွန်တော် အောင်မြင်သွားတာလား..." လင်းမူ မယုံကြည်နိုင်သေးဘဲ မေးလိုက်သည်။</p> <p>"ဟုတ်တယ်... မင်း အောင်မြင်သွားပြီ... အခု မင်း အဲဒါကို ခံစားနိုင်လောက်ပြီ..." ရွှီခုန်း ပြောလိုက်၏။</p> <p>လင်းမူ သူ့စိတ်ကို အာရုံစိုက်လိုက်ရာ အသစ်အဆန်း တစ်ခုကို အမှန်တကယ် တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။ စီနီယာ ရွှီခုန်းနှင့် ဆက်သွယ်မှုနှင့် ဆင်တူသော်လည်း လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားနေ၏။ သူနှင့် ခြုံပုတ်တောကြောင်ညိုကြားတွင် ကြိုးတစ်ချောင်း ဆက်သွယ်ထားသကဲ့သို့ လင်းမူ ခံစားရပေသည်။</p> <p>ထိုကြိုးသည် မမြင်ရသလို ဒြပ်မဲ့ ဖြစ်သော်လည်း အလွန် လက်တွေ့ကျသည်ဟု ခံစားရ၏။ ထိုဆက်သွယ်မှုမှတစ်ဆင့် ခြုံပုတ်တောကြောင်ညို၏ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အခြေအနေကို လင်းမူ ခံစားနိုင်ပေသည်။ လောလောဆယ်တွင် ခြုံပုတ်တောကြောင်ညိုထံမှ အလွန်အမင်း ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုကို သူ အာရုံခံမိနေ၏။</p> <p>လင်းမူ မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ ခြုံပုတ်တောကြောင်ညို မြေကြီးပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေပြီး နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်ပျော်နေပုံ ရလေသည်။</p> <p>"အင်း... ဆက်သွယ်မှု တည်ဆောက်တဲ့ လုပ်ငန်းစဉ်ကြောင့် သူ တော်တော် ပင်ပန်းသွားပုံရတယ်... စက်ဝိုင်းနှစ်ထပ် တက်လှမ်းခြင်း သစ်သီးရဲ့ တည်နေရာကို မမေးခင် သူ့ကို အရင် နာလန်ထူခွင့် ပေးလိုက်တာ ပိုကောင်းမယ်..." ရွှီခုန်း အကြံပြုလိုက်၏။</p> <p>လင်းမူ သဘောတူကြောင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ခြုံပုတ်တောကြောင်ညိုထံ ချဉ်းကပ်သွားသည်။ သူ ၎င်း၏ ဗိုက်ကို ကိုင်ကြည့်လိုက်ရာ အမွေးများ ဖုံးလွှမ်းနေသဖြင့် အတော်လေး နူးညံ့နေကြောင်း တွေ့ရှိရ၏။ ထို့နောက် ခြုံပုတ်တောကြောင်ညို၏ ကျောနှင့် ခေါင်းကို လက်ဖြင့် ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။</p> <p>"နူးညံ့လိုက်တာ..." လင်းမူ ထိုခံစားချက်ကို သဘောကျစွာဖြင့် ကိုယ့်ဘာသာ ရေရွတ်လိုက်၏။</p> <p>ယခင် ကြိုးပမ်းမှုများမှ ရရှိခဲ့သော မောပန်းနွမ်းနယ်မှုများ ယခု ပျောက်ကွယ်သွားသကဲ့သို့ လင်းမူ ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>'ဒါ တော်တော် ကောင်းတာပဲ...' လင်းမူ ကိုယ့်ဘာသာ တွေးလိုက်ပြီး သားရဲကို လက်ထဲ ကောက်ချီလိုက်၏။</p> <p>သားရဲက သူ့လက်ထဲတွင် ရုန်းကန်ခြင်း မရှိဘဲ ပိုမို သက်သောင့်သက်သာ ရှိသော ပုံစံဖြင့် ကွေးကွေးလေး နေကာ ပြန်လည် အိပ်စက်သွားတော့သည်။</p> <p>"ဒီကြောင်မလေး မင်းကို သဘောကျပုံရတယ်..." ရွှီခုန်း ပြောလိုက်၏။</p> <p>“အာ… 'အထီး' ပါ စီနီယာရ..." လင်းမူ ရယ်မောလိုက်သည်။</p> <p>"အာ... ဒါဆို ခြုံပုတ်တောကြောင်ညို အထီးပေါ့... ရပါတယ်... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကိစ္စမရှိပါဘူး..." ရွှီခုန်း ပြန်ဖြေလိုက်၏။</p> <p>လင်းမူ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးယဲ့ယဲ့ဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ရှုလိုက်သည်။ ခြုံပုတ်တောကြောင်ညိုကို ယဉ်ပါးအောင် လုပ်ရန် ကြိုးစားနေစဉ် ထိုကဲ့သို့ အကာအကွယ်မဲ့ အနေအထားဖြင့် နေခဲ့လျှင် ကြီးမားသော အန္တရာယ်နှင့် ကြုံတွေ့ရနိုင်ကြောင်း သူ သိထားသဖြင့် လက်ရှိ နေရာတွင် ဘေးကင်းသေးကြောင်း သေချာစေလိုသည်။</p> <p>စိတ်ဝိညာဥ်အာရုံဖြင့် အမြန် စစ်ဆေးကြည့်ပြီးနောက် သူ့အနီးအနားတွင် လူ သို့မဟုတ် သားရဲ မရှိကြောင်းနှင့် လုံးဝ ဘေးကင်းကြောင်း လင်းမူ အတည်ပြုလိုက်၏။</p> <p>"ဟူး ကဲ... ဒါ ပြီးသွားပြီဆိုတော့ မြို့ကို ပြန်ပြီး ခြုံပုတ်တောကြောင်ညို ပြန်နိုးလာမယ့် အချိန်ကို စောင့်ရမယ်..." လင်းမူ ကိုယ့်ဘာသာ ရေရွတ်လိုက်၏။</p> <p>"မင်း ကတိပေးထားတဲ့အတိုင်း သူ့အတွက် အစားအစာ အများကြီး လုပ်ပေးဖို့လည်း လိုသေးတယ်ဆိုတာ မမေ့နဲ့နော်..." ရွှီခုန်း နောက်ပြောင်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။</p> <p>လင်းမူ လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ခေါင်းကို ရှက်ရွံ့စွာ ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး ယခု ကျက်သွားပြီ ဖြစ်သော အသားများကို လက်စွပ်ထဲ သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။</p> <p>'ပြန်ကြစို့...' ထိုနေရာမှ မထွက်ခွာမီ သူ တွေးလိုက်၏။</p> <p>လင်းမူ သစ်တောထဲတွင် အတော်လေး တည်ငြိမ်စွာ လမ်းလျှောက်သွားပြီး ခြုံပုတ်တောကြောင်ညိုကို မနှောင့်ယှက်မိစေရန် ကြိုးစားလိုက်၏။ ထို့ကြောင့် မြို့သို့ ရောက်ရှိရန် နှစ်နာရီကျော် ကြာမြင့်သွားခဲ့သည်။ သို့သော် နှေးကွေးသော ခရီးစဉ်က သူ့အတွက် အချိန်ဖြုန်းရာ ကျသည်ဟု မထင်ရဘဲ ခရီးသွားနေစဉ် သားရဲ၏ အမွေးများကို ပွတ်သပ်ပေးရသည်ကို သူ အတော်လေး နှစ်သက်နေမိပေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">အခန်း ၂၅၀ ပြီး</p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save