Book List

<h2 style="text-align: center;">အလောင်းတွေကိုလိုက်ထိရင်း သူတော်စင်ဖြစ်လာတယ် (စာစဉ်-၂၉)</h2> <h2 style="text-align: center;">အခန်း။ ၂၈၁</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>သူသည် အနည်းငယ် ဝဖြိုးပြီး အရပ်သိပ်မရှည်ပေ။</p> <p>သို့သော် သူ၏ဦးခေါင်းပေါ်မှ ရွှေသရဖူ၊ ခါးတွင်ပတ်ထားသော ကျောက်စိမ်းဖြူခါးပတ်နှင့် ခြေထောက်တွင် စီးထားသော တိမ်တိုက်ပုံစံ ကတိုးသားဖိနပ်တစ်စုံတို့က သူ၏ ထူးခြားသော မိသားစုနောက်ခံကို ဖော်ပြနေသည်။</p> <p>သူနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် တင်ပလ္လင်ခွေထိုင်နေသော အဘိုးအို၏ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်မှာ ဝမ်ဝင်ပိုင်နှင့် တစ်ပုံစံတည်းပင်။ သူ၏ ဆံပင်များမှာ တစ်ဝက်ခန့် ဖြူနေသော်လည်း မျက်နှာအရေပြားမှာမူ ကျောက်စိမ်းဖြင့် ထုဆစ်ထားသကဲ့သို့ အလွန်နုနယ်ချောမွတ်နေသည်။</p> <p>ဝမ်ဝင်ပိုင်၏ စကားကို ကြားသောအခါ သူသည် ရုတ်တရက် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ပြီး မျက်ဝန်းထဲတွင် ဒေါသအရိပ်အယောင်များ ဖြတ်သန်းသွားသည်။</p> <p>“တကယ့်ကို ငတုံးပဲ။</p> <p>မင်းသာ အလောင်းတောအုပ်ထဲမှာ သူ့ကို လူပုံအလယ်မှာ ခြိမ်းခြောက်မထားခဲ့ရင် ငါ တိတ်တဆိတ် အခွင့်အရေးရှာပြီး လုပ်လို့ရသေးတယ်။ အခုတော့ မင်းရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကို လူတိုင်း သိကုန်ပြီ ဒါကို ဘယ်လိုလုပ်လို့ ရတော့မလဲ။</p> <p>ငါက အကြီးအကဲတစ်ယောက်ဖြစ်နေရုံနဲ့ စည်းမဲ့ကမ်းမဲ့ လုပ်လို့ရမယ်လို့ မထင်နဲ့။ ဂိုဏ်းရဲ့ ဥပဒေတွေ ရှိနေတာ ဂိုဏ်းချုပ်ကိုယ်တိုင်တောင် အဲ့ဒါကို လူသိရှင်ကြား မဆန့်ကျင်နိုင်ဘူး။</p> <p>ဒါတင်မကသေးဘူး ဂိုဏ်းထဲက အဘိုးကြီးတချို့က ငါ့ကို တစ်ခါမှ ကြည့်မရကြဘူး။ ငါ့အမှားကိုပဲ စောင့်ဖမ်းနေကြတာ။ ငါ ဝမ်ယီကျီတစ်ယောက် တစ်သက်လုံး သူရဲကောင်းဖြစ်ခဲ့ပြီး မင်းလို ငတုံးတစ်ယောက်ကို ဘယ်လိုများ ပြုစုပျိုးထောင်မိပါလိမ့်”</p> <p>သူ့အဖိုး၏ ဆူပူကြိမ်းမောင်းမှုကို ကြားရသောအခါ ဝမ်ဝင်ပိုင်သည် ခေါင်းငုံ့ထားရုံမှလွဲ၍ စကားတစ်ခွန်းပင် ပြန်မပြောရဲပေ။ သူ၏ ရည်မှန်းချက်မှာ အောင်မြင်ရန် ခက်ခဲတော့မည်ကို သိလိုက်သဖြင့် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။</p> <p>အကြီးအကဲဝမ်၏ လိုဏ်ဂူအိမ်မှ ထွက်လာသောအခါ အပြင်ဘက်တွင် ဝင်ရောက်တွေ့ဆုံရန် စောင့်ဆိုင်းနေသော အပြာရောင်ရင့်ရင့် တာအိုဝတ်စုံဝတ် အရပ်ရှည်ရှည် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p>“စီနီယာအစ်ကိုယန်”</p> <p>ဝမ်ဝင်ပိုင်က ထိုသူကို မြင်သောအခါ လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။</p> <p>“သခင်လေး”</p> <p>ယန်ဟု အမည်ရသော ထိုကျင့်ကြံသူသည် မျက်လုံးများ တောက်ပသွားကာ လျှောက်လာခဲ့သည်။</p> <p>“သခင်လေး ဂိုဏ်းထဲကို ဘယ်တုန်းက ဝင်လိုက်တာလဲ။ ကျွန်တော့်ကို ဘာလို့ အသိမပေးတာလဲ ဒါဆိုရင် ကျွန်တော် စားသောက်ပွဲတစ်ခု စီစဉ်ပေးလို့ ရတာပေါ့”</p> <p>“မကြာသေးခင်ကမှ ဝင်တာပါ ကျင့်ကြံရေးနဲ့ အလုပ်ရှုပ်နေလို့ပါ”</p> <p>"ဟူး... အဖိုးက ကျွန်တော့်ကို ဆူလိုက်ပြန်ပြီဗျာ"</p> <p> ဝမ်ဝင်ပိုင်က ညည်းတွားလိုက်သည်။</p> <p>"အကြီးအကဲဝမ်က သခင်လေးကို အမြဲတမ်း အလိုလိုက်ခဲ့တာပဲ ဘာလို့ ဒီလိုဖြစ်သွားရတာလဲ" ယန်အမည်ရှိ ကျင့်ကြံသူက အံ့သြတကြီး မေးလိုက်သည်။</p> <p>"ဟေ့လူ... အဲ့ဒါကို မပြောနဲ့တော့။ ကျွန်တော့်ရဲ့ မွေးရာပါ ဝိညာဉ်အလောင်းကို အဆင့်နိမ့် ဝိညာဉ်အမြစ်ရှိတဲ့ တပည့်တစ်ယောက်က လုသွားတာလေ။ ဒီရက်ပိုင်း ကျွန်တော် အိပ်လို့တောင် မပျော်ဘူး..."</p> <p>ဝမ်ဝင်ပိုင်က ညည်းတွားရင်း မျက်လုံးများက ဟိုဟိုဒီဒီ ကစားနေသည်။</p> <p>"စီနီယာအစ်ကိုယန် ကျွန်တော့်ကို ကူညီပြီး ကြီးကြပ်ရေးမှူးရှဲ့ကို ရှာပေးလို့ ရမလား"</p> <p>"သခင်လေး... ခင်ဗျား ရည်ရွယ်တာက..."</p> <p>ယန်အမည်ရှိသူက တုံ့ဆိုင်းသွားသည်။</p> <p>"ဒီလိုလုပ်တာက ရန်ငြိုးအကြီးကြီး ဖြစ်သွားနိုင်တယ်နော်"</p> <p>"အဆင့်နိမ့် ဝိညာဉ်အမြစ် ပိုင်ရှင်တစ်ယောက်က ဘာများ တတ်နိုင်မှာမလို့လဲ"</p> <p>ဝမ်ဝင်ပိုင်က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"စီနီယာအစ်ကိုယန် ဒီတစ်ခါတော့ ကျွန်တော့်ကို ကူညီပေးပါ။ အဖိုးရှေ့မှာ ခင်ဗျားအကြောင်း ကောင်းကောင်းပြောပေးမယ်လို့ ကတိပေးပါတယ်။ ခင်ဗျား အဆင့်တက်နိုင်ဖို့ အဖိုးကို အရင်းအမြစ်တွေပါ ခွဲဝေပေးခိုင်းမယ်..."</p> <p>"ကောင်းပြီလေ ဒါဆို ကျွန်တော် ကူညီပေးပါ့မယ်"</p> <p>ယန်အမည်ရှိသူက ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p>အချိန်တွေ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီး သုံးရက်အကြာ စိုက်ပျိုးရေးမြေ ခွဲဝေပေးမည့်နေ့သို့ ရောက်ရှိလာသည်။</p> <p>တပည့်သစ် တစ်ရာကျော်သည် တပည့်တောင်ထိပ်ခြေရင်းတွင် စုရုံးနေကြသည်။ လုံယီသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်ရှုလိုက်သည်။</p> <p>ယို့ချင်းယီ၊ ဝမ်ဝင်ပိုင်နှင့် ရုံရွှယ်ကျန့်တို့ကဲ့သို့ အလယ်အလတ်နှင့် အဆင့်မြင့်ဝိညာဉ်အမြစ်ရှိသူများ မရှိကြသည်ကို သတိပြုမိရာ ဂိုဏ်းက သူတို့အတွက် အခြားအစီအစဉ်များ ရှိထားပုံရသည်။</p> <p>ဝေကျန်းမှာမူ မကြာမီ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး တပည့်သစ်များအတွက် လမ်းပြအဖြစ် တာဝန်ယူကာ သုံးလနီးပါး ရှိသမျှကိစ္စအားလုံးကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းပေးနေသည်။ သူသည် လုံယီ၏ ယခင်</p> <p>ဘဝက ကောလိပ်ကျောင်းမှ အကြံပေးဆရာတစ်ဦးနှင့်ပင် ဆင်တူနေသည်။</p> <p>"တပည့်တို့... ဒီနေ့ မင်းတို့ကို ဝိညာဉ်စိုက်ခင်းတွေ သွားထုတ်ပေးမယ်။ ကြိုတင်သတိထားရမယ့် အချက်တချို့ကို ပြောပြထားချင်တယ်"</p> <p>ဝေကျန်းက ရှေ့မှဦးဆောင်ရင်း လမ်းလျှောက်နေသည့် တပည့်များကို ညွှန်ကြားချက်များ ပေးနေသည်။</p> <p>"ဝိညာဉ်စိုက်ခင်းကို မဲနှိုက်ပြီး ရွေးချယ်ရမှာ။ တစ်ခါရွေးပြီးသွားရင် နောင်တရလို့လည်း မရဘူး လဲလို့လည်း မရဘူး..."</p> <p>"မိုးခေါ်အတတ်ကိုလည်း သေချာလေ့ကျင့်ထားရမယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဝိညာဉ်စိုက်ခင်းရဲ့ ထွက်နှုန်းဟာ မြေဆီလွှာကောင်းရုံတင်မကဘဲ မှော်အတတ်နဲ့ ပြုစုပျိုးထောင်မှုအပေါ်မှာလည်း အများကြီး မူတည်နေလို့ပဲ..."</p> <p>“သုံးလတစ်ကြိမ်မှာ အပြင်စည်းတပည့်တွေအတွက် ကျင့်ကြံခြင်းဆိုင်ရာ အကဲဖြတ်မှုရှိတယ်။ အဲ့ဒီမှာ ဝိညာဉ်စိုက်ခင်းရဲ့ ထွက်နှုန်းက အမှတ်ပေးစည်းမျဉ်းရဲ့ အဓိကအပိုင်းမှာ ပါဝင်နေတာ။</p> <p>တကယ်လို့ မင်းတို့ဟာ ကိုယ့်သက်တမ်းတူတပည့်တွေထဲမှာ ထိပ်သီးဆယ်ယောက်စာရင်းဝင်ခဲ့ရင် အကျိုးပြုမှတ်တွေ အများကြီး ဆုလာဘ်အဖြစ် ရလိမ့်မယ်... အကျိုးပြုမှတ်တွေ ဘယ်လောက်အရေးကြီးတယ်ဆိုတာကိုတော့ မင်းတို့အားလုံး သိထားကြပြီးသားဖြစ်မှာပါ”</p> <p>တပည့်သစ်အများအပြားသည် ဝေကျန်း၏စကားကို တိတ်ဆိတ်စွာ နားထောင်နေကြပြီး တစ်ခါတစ်ရံတွင် တစ်စုံတစ်ယောက်က မေးခွန်းထုတ်ပါကလည်း သူက ယေဘုယျအားဖြင့် ပြန်လည်ဖြေကြားပေးသည်။</p> <p>မကြာမီတွင် လူအုပ်ကြီးသည် ဧည့်ကြိုတောင်ထိပ်ခြေရင်းသို့ ရောက်ရှိလာပြီး တောင်ပေါ်သို့ စတင်တက်လှမ်းကြသည်။</p> <p>မြေယာခွဲဝေပေးခြင်းကို တာဝန်ယူရသည့် အဖွဲ့အစည်းမှာ ဝိညာဉ်စိုက်ခင်းခန်းမဟု ခေါ်တွင်ပြီး ၎င်းသည် အမည်စာရင်းခန်းမ၏ ဘေးတွင် တည်ရှိသည်။ ၎င်းမှာ ပျံလွှားအမိုးစွန်းများဖြင့် ဆောက်လုပ်ထားသော ရှေးဟောင်းသုံးထပ် သစ်သားအဆောက်အအုံတစ်ခု ဖြစ်သည်။</p> <p>ခန်းမကို တာဝန်ယူထားသူမှာ အပြာရင့်ရောင် တာအိုဝတ်စုံဝတ် သတ်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦးဖြစ်ပြီး မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် ဖြူဖျော့ကာ ပေါင်ချိန်နှစ်ရာ သုံးရာခန့်ရှိသော ဝဖြိုးသည့် ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်ရှိသည်။</p> <p>“ကြီးကြပ်ရေးမှူးရှဲ့... တပည့်သစ်တစ်သုတ် ရောက်လာပါပြီ အလုပ်ရှုပ်သွားစေရင် ခွင့်လွှတ်ပါဗျာ”</p> <p>ဝေကျန်းက ထိုသူကို အရိုအသေပြုလိုက်သည်။</p> <p>“ညီငယ်ဝေ ဒီလောက်အထိ ယဉ်ကျေးနေဖို့ မလိုပါဘူး။ မင်းရဲ့ကျင့်ကြံမှုက ပိုပြီးတော့ နက်နဲလာပြီပဲ နောက်ဆုံးအဆင့်ကို ချိုးဖောက်ဖို့ တစ်လှမ်းပဲ လိုတော့တာ။ အဲ့ဒီကျရင် ငါကတောင် မင်းကို အားကိုးရဦးမှာပါ”</p> <p>ကြီးကြပ်ရေးမှူးရှဲ့က ဝေကျန်းကို တစ်ချက်ကြည့်ရင်း အနေခက်ဟန်ရှိသော အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ကြီးကြပ်ရေးမှူးရှဲ့... ကျွန်တော့်ကို မြှောက်မပေးပါနဲ့ဗျာ”</p> <p>ဝေကျန်းက သူသည် ထိုသို့အချီးမွမ်းခံရရန် မထိုက်တန်ကြောင်း တတွတ်တွတ်ပြောရင်း နောက်မှပါလာသော တပည့်များအတွက် နေရာပေးကာ ဘေးသို့ဖယ်ပေးလိုက်သည်။</p> <p>ပထမဆုံးတပည့်က ရှေ့သို့တက်လာပြီး အမှတ်တံဆိပ်ကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။</p> <p>ထို့နောက် ကြီးကြပ်ရေးမှူးရှဲ့ ကမ်းပေးသော ဝါးပြွန်နက်ကိုယူကာ စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် လှုပ်ယမ်းလိုက်သည်။</p> <p>ခဏအကြာတွင် စာသားများပါသော ဝါးပြားတစ်ခုမှာ ဝါးပြွန်ထဲမှ ထွက်ကျလာသည်။</p> <p>ဇုန် က  ၆</p> <p>“ဟားဟား... ငါ ဇုန် က က မြေကို မဲနှိုက်မိတယ်ဟေ့”</p> <p>ထိုတပည့်သည် ဝမ်းသာအားရ အော်ဟစ်ကာ ထွက်သွားပြီး ကျန်သည့်သူများမှာမူ မနာလိုသောအကြည့်များဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။</p> <p>“ဟူး... ငါကတော့ ဇုန် ခ က မြေပဲရတယ်”</p> <p>ဒုတိယတပည့်က စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p>ဝေကျန်းသည် မြေအမျိုးအစားများ၏ ကွာခြားချက်ကို ယခင်ကတည်းက ရှင်းပြထားခဲ့ဖူးသည်။</p> <p>ဇုန် က မြေမှာ အဆင့်မြင့် ဝိညာဉ်စိုက်ခင်း၊ ဇုန် ခ မြေမှာ အလယ်အလတ်တန်းစား ဝိညာဉ်စိုက်ခင်းနှင့် ဇုန် ဂ မြေမှာမူ အဆင့်နိမ့် ဝိညာဉ်စိုက်ခင်းတို့ ဖြစ်ကြသည်။</p> <p>မြေအမျိုးအစား ပိုကောင်းလေလေ ဝိညာဉ်ဆန်ထွက်နှုန်း ပိုများလေလေဖြစ်သည်။ အဆင့်မြင့်မြေ၏ ထွက်နှုန်းသည် အဆင့်နိမ့်မြေနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက နှစ်ဆ သို့မဟုတ် သုံးဆခန့် အလွယ်တကူ ကွာခြားနိုင်သည်။</p> <p>“အစ်ကိုဝူ... ဘယ်လိုလဲ”</p> <p>“မပြောနဲ့တော့ဗျာ ဇုန် ခ  ၅ ပဲ ရတယ်”</p> <p>“အစ်ကိုကျန်း... ခင်ဗျားကြည့်ရတာ အရမ်းပျော်နေပုံထောက်ရင် ဇုန် က က မြေကို မဲနှိုက်မိတာ ဖြစ်ရမယ်”</p> <p>“တကယ်လို့ ငါသာ အဲ့ဒီမြေကို မရခဲ့ရင် မင်းအမေရဲ့ ကုန်စုံဆိုင်က ဈေးနှုန်းတွေ မနက်ဖြန်ကျရင် ကျိန်းသေပေါက် တက်သွားလိမ့်မယ်”</p> <p>တပည့်တစ်ဦးချင်းစီသည် ဝိညာဉ်စိုက်ခင်းခန်းမထဲမှ ထွက်လာကြသည်နှင့် သူတို့ရရှိသော မြေအမျိုးအစားမှာ အခြားသူများအတွက် ထင်ရှားသွားတော့သည်။ အများစုမှာ ဇုန် ခ မြေကို ရရှိကြပြီး အနည်းစုသာ ဇုန် က သို့မဟုတ် ဇုန် ဂ မြေကို ရရှိကြသည်။</p> <p>လုံယီသည် အမြွှာညီအစ်မထဲမှ ညီမဖြစ်သူ ရှုကျွင်းယီကိုလည်း တွေ့လိုက်ရသည်။ တစ်ချိန်က တက်ကြွလန်းဆန်းခဲ့သော ထိုမိန်းကလေးမှာ ယခုအခါ မျက်နှာဖြူဖျော့ကာ နှုတ်ခမ်းများ ညိုမည်းနေပြီး မျက်လုံးများမှာလည်း ဟောက်ပက်ဖြစ်နေကာ သူမ၏ အရှိန်အဝါမှာ မှေးမှိန်၍ အုံ့မှိုင်းနေတော့သည်။</p> <p>သူ့အရှေ့တွင်မူ မျက်နှာဝိုင်းဝိုင်းနှင့် ခပ်ဝဝ ကောင်လေးတစ်ဦး ရပ်နေသည်။ ထိုကောင်လေး၏ မျက်နှာတွင် အခြားတပည့်များကဲ့သို့ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ မရှိဘဲ စိတ်လှုပ်ရှားမှုနှင့် တက်ကြွမှုများသာ ပြည့်နှက်နေသည်။</p> <p>လုံယီသည် တစ်ခုခုကို ရိပ်မိလိုက်သဖြင့် လှမ်းမေးလိုက်သည်။</p> <p>“ညီလေး... မင်းကြည့်ရတာ ဘာလို့ တစ်စက်ကလေးမှ မစိုးရိမ်တာလဲ”</p> <p>ထိုခပ်ဝဝကောင်လေးသည် ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားသော်လည်း လုံယီ၏ မျှော်လင့်တကြီးကြည့်နေသော အကြည့်ကို မြင်သောအခါ အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“အဟမ်း... ကျွန်တော့်ရဲ့ ကံတရားက အမြဲတမ်း တော်တော်လေး ကောင်းနေတတ်လို့ပါ”</p> <p>“ဩော်... ဟုတ်လား”</p> <p>လုံယီက မယုံသလို ဟန်ဆောင်လိုက်သည်။</p> <p>ထိုဝဖိုးသောကောင်လေးမှာ အသက် ၁၅ နှစ် သို့မဟုတ် ၁၆ နှစ်ခန့်သာ ရှိသေးရာ သူ၏ အတွေးများကို ဖုံးကွယ်ထားနိုင်သည့် အရွယ်မဟုတ်ပေ။ သူသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး ညာဘက်ရှိ သူ၏ တာအိုဝတ်စုံအောက်နားကို အသာမလိုက်ရာ ဖောင်းနေသော အရာတစ်ခုကို ပြလိုက်ပြီး ချက်ချင်းပင် ပြန်ချလိုက်သည်။</p> <p>လုံယီသည် ထိုအရာကို မြင်သည်နှင့် ချက်ချင်းပင် နားလည်သွားတော့သည်။ သူသည် ယို့ချင်းယီထံမှ ငွေအချို့ ချေးထားခဲ့သင့်သည်ဟု တွေးမိလိုက်သည်။ လက်ရှိတွင် သူ၏ လက်ထဲ၌ ပြားစေ့တစ်စေ့မျှ မရှိဘဲ သူ၏ ဘဝတွင် အဆင်းရဲဆုံး အချိန်များထဲမှ တစ်ခု ဖြစ်နေသည်။</p> <p>ထိုခပ်ဝဝကောင်လေး အပြင်သို့ ပြန်ထွက်လာသောအခါ လုံယီကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် မျက်စိတစ်ချက် မှိတ်ပြလိုက်သဖြင့် သူ လိုချင်သည့်ပစ်မှတ်ကို ရရှိသွားပြီဖြစ်ကြောင်း လုံယီ သိလိုက်သည်။</p> <p>ထို့နောက် လုံယီသည် ဝိညာဉ်စိုက်ခင်းခန်းမထဲသို့ ဝင်ရောက်ကာ သူ၏ တပည့်အမှတ်တံဆိပ်ကို ကြီးကြပ်ရေးမှူးရှဲ့ထံ ကမ်းပေးလိုက်သည်။</p> <p>“လုံယီ... ဟုတ်လား”</p> <p>ကြီးကြပ်ရေးမှူးရှဲ့သည် အမှတ်တံဆိပ်ပေါ်ရှိ အမည်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သော်လည်း သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ တစ်စုံတစ်ရာ ပြောင်းလဲသွားခြင်း မရှိပေ။</p> <p>ခဏအကြာတွင် သူသည် လုံယီထံသို့ ဝါးပြွန်အသစ်စက်စက် တစ်ခုကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။ လုံယီသည် ၎င်းကို အေးအေးဆေးဆေးပင် အကြိမ်အနည်းငယ် လှုပ်ယမ်းလိုက်ရာ ဝါးပြားတစ်ခု ထွက်ကျလာခဲ့သည်။ ၎င်း၏ အရှေ့ဘက်တွင် ရေးထိုးထားသော စာသားမှာ  ဇုန် ဝူကျိုပင်။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save