Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း။ ၂၈၆</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>ခဏမျှ ဆွေးနွေးနှီးနှောပြီးနောက် ရုံရွှယ်ကျန့်သည် သူ၏နဖူးကို ရုတ်တရက် လက်ဝါးဖြင့် ရိုက်လိုက်ရင်း  "ကျွန်တော် နားလည်သွားပြီ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ညီအစ်ကိုလုံ" ဟု ပြောကာ တစ်စုံတစ်ခုကို လက်တွေ့စမ်းသပ်ရန် အလောတကြီး လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။</p> <p>"ပါရမီရှင်တွေရဲ့ ကမ္ဘာကိုတော့ ငါလည်း နားမလည်နိုင်တော့ဘူး"</p> <p>လုံယီက ရေရွတ်လိုက်မိသည်။</p> <p>ရုံရွှယ်ကျန့်သည် သူ့ကဲ့သို့ အဖြတ်လမ်းမှ လိုက်သူမဟုတ်ပေ။ သူသည် သူ့ဘာသာ လေ့လာအားထုတ်ရုံမျှဖြင့် မိုးခေါ်အတတ်ကို အကြမ်းဖျင်း နားလည်သဘောပေါက်နိုင်ခြင်းမှာ တကယ့်ကို အံ့မခန်းဖွယ် ထိုးထွင်းသိမြင်မှုပင်။</p> <p>တပည့်တောင်ထိပ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ တောင်ခါးပန်းရှိ လိုဏ်ဂူအိမ်အဝင်ဝတွင် ရင်းနှီးသော ပုံရိပ်တစ်ခုက စောင့်ကြိုနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုသူမှာ အသားဖြူဖြူ၊ ရုပ်ရည်သန့်သန့်ပင် ဖြစ်သော်လည်း မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့ကာ မျက်လုံးများမှာ အရောင်အဝါကင်းမဲ့လျက် စိတ်ဓာတ်ကျနေပုံရသည်။ သူကား လုံယီနှင့်အတူ တောင်ပေါ်သို့ တက်လာခဲ့သည့် စူးယွီပင်။</p> <p>လုံယီကို မြင်လိုက်သည်နှင့် စူးယွီ၏ မျက်လုံးများ ဝင်းလက်သွားသည်။</p> <p>"ညီအစ်ကိုလုံ"</p> <p>"ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ"</p> <p>လုံယီက မေးလိုက်သည်။</p> <p>တစ်ဖက်လူသည် အရေးမကြီးပါက သူ့ထံသို့ လာမည်မဟုတ်ဘဲ အကူအညီတစ်ခုခု တောင်းခံရန်ရှိကြောင်း သူ ရိပ်မိပြီးသားဖြစ်သည်။ စူးယွီသည် စကားစရန် အကြိမ်ကြိမ် ကြိုးစားသော်လည်း ဘာပြောရမှန်းမသိဘဲ ဝေခွဲမရဖြစ်နေပုံရသည်။</p> <p>"ဟို... ညီအစ်ကိုလုံ ဒီလိုပါ... မင်းပေးခဲ့တဲ့ စိတ်သန့်စင်ဆေးနဲ့ မြူစင်ဆေးတွေကြောင့် လွန်ခဲ့တဲ့ရက်ပိုင်းက ချီကို ခံစားသိရှိနိုင်ဖို့ အတော်လေး တိုးတက်လာခဲ့တယ်... ဒါပေမဲ့ မနေ့ကပဲ ဆေးတွေက ကုန်သွားတယ်ဗျာ။ အဲ့ဒီ အရေးကြီးတဲ့အချိန်ကျမှ ဆေးကုန်သွားတာဆိုတော့ တကယ့်ကို စိတ်ပျက်ဖို့ကောင်းတာပဲ"</p> <p>"ငါ့မှာ အပိုဆေးတွေ မရှိတော့ဘူး ရှိသမျှ မင်းကို အကုန်ပေးလိုက်ပြီပဲ"</p> <p>လုံယီက ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"အဲဒါကိုတော့ ငါသိပါတယ် ညီအစ်ကိုလုံက တကယ့်ကို သဘောထားကြီးတဲ့သူပါ"</p> <p>စူးယွီက တုံ့ဆိုင်းတုံ့ဆိုင်းဖြင့် ဆက်ပြောသည်။</p> <p>"ချီကို ခံစားသိရှိနိုင်ဖို့ဆိုတာ ကိုယ်ရှိနေတဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်နဲ့ အများကြီး သက်ဆိုင်တယ်လေ။ တောင်အောက်ခြေက ဝိညာဉ်စွမ်းအားတွေက အရမ်းအားနည်းတော့ ငါ့ရဲ့တိုးတက်မှုကို အများကြီး နှောင့်နှေးစေတယ်။</p> <p>ညီအစ်ကိုလုံကလည်း ချီသန့်စင်ခြင်းကို စတင်နေပြီဆိုတော့ ဘယ်နေရာမှာ နေနေ အရေးမကြီးတော့ဘူးမဟုတ်လား။ ငါ့ကို တောင်ခါးပန်းက မင်းရဲ့နေရာမှာ ရက်အနည်းငယ်လောက် ပေးနေပါလား။ ငါ ချီကို ခံစားသိရှိနိုင်တာနဲ့ အဲ့ဒီနေရာကို ချက်ချင်း ပြန်ပေးပါ့မယ်"</p> <p>“မင်းကို ငါ့နေရာ ပေးလိုက်ရင် ငါက ဘယ်မှာ သွားနေရမှာလဲ”</p> <p>လုံယီက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးလိုက်သည်။</p> <p>“ငါ့နေရာမှာ သွားနေလေ”</p> <p>စူးယွီက လက်ဝါးချင်း ပွတ်သပ်ရင်း ပြုံးလျက် ဖြေသည်။ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ မျှော်လင့်ချက်များဖြင့် တောက်ပနေ၏။</p> <p>လုံယီသည် တစ်ချက်ကြည့်ရုံနှင့်ပင် တစ်ဖက်လူ၏ အကြံကို ရိပ်မိလိုက်သည်။ စူးယွီသည် ချီကို ခံစားသိရှိနိုင်သွားလျှင်ပင် ဤလိုဏ်ဂူကို ပြန်ပေးမည်မဟုတ်ဘဲ အပြီးအပိုင် သိမ်းပိုက်ရန် ကြံစည်နေခြင်းပင်။</p> <p>ဒါတင်မကသေးဘူး... တကယ်လို့ သူက ပြန်ပေးချင်တယ်ဆိုရင်တောင် ဒီလို ဝိညာဉ်စွမ်းအားတွေ ပြည့်နှက်နေတဲ့နေရာကို စွန့်လွှတ်ပြီး ဘာမှမရှိတဲ့အပြင် ပိုးမွှားတွေပဲ ထူထပ်နေတဲ့ တောင်ခြေကနေရာကို ဘာလို့ သွားရမှာလဲ။</p> <p>သူတို့နှစ်ဦး၏ ဆက်ဆံရေးမှာ ထိုမျှအထိ ရင်းနှီးသည်မဟုတ်ပေ။</p> <p>ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်က လုံယီအနေဖြင့် သူအသုံးမပြုတော့သော ဆေးလုံးအားလုံးကို ပေးခဲ့ခြင်းမှာပင် အတော်လေး ရက်ရောလွန်းလှပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>“စိတ်မရှိပါနဲ့ ဒီလိုဏ်ဂူက ညီမလေးယို့က ငါ့အတွက် ရှာပေးထားတာ။ ငါ့မှာ ဒါကို စီမံပိုင်ခွင့်မရှိဘူး” လုံယီက ခေါင်းခါကာ ငြင်းဆို လိုက်သည်။</p> <p>“မင်း တကယ်နေချင်ရင် ညီမလေးယို့ကို သွားမေးကြည့်ပါ။ ဒါမှမဟုတ် မင်းမှာ အရည်အချင်းရှိရင် ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် တစ်နေရာ ရှာယူပေါ့”</p> <p>ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ စူးယွီ၏ မျက်လုံးများမှာ အံ့အားသင့်သွားသည့် အရိပ်အယောင်များ ထင်ဟပ်လာသည်။ ဤမျှ ရိုးရှင်းသော အကူအညီလေးကိုပင် တစ်ဖက်လူက မကူညီချင်ဘူးဟု သူ ထင်မှတ်မထားပုံရသည်။</p> <p>“ညီအစ်ကိုလုံ... သုံးလပြည့်ဖို့ တစ်လပဲ ကျန်တော့တာလေ။ အဲ့ဒီအချိန်အထိ ငါ ချီကို ခံစားမသိရှိနိုင်သေးရင် အထုပ်အပိုးပြင်ပြီး အိမ်ပြန်ရတော့မှာ။ ငါ့ကို ဒီလောက်အထိ သနားစရာကောင်းတဲ့ အဖြစ်မျိုးနဲ့ တွေ့ချင်လို့လား”</p> <p>စူးယွီက ပြာပြာသလဲ ပြောလာသည်။</p> <p>“ငါက မင်းရဲ့ လိုဏ်ဂူကို ယူပြီး ပြန်မပေးတော့မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ခဏတဖြုတ် အလဲအလှယ်</p> <p>လုပ်ရုံတင်ပါ။ မင်းဘက်က နည်းနည်းလေး အရှုံးခံပြီး ငါ့ကို ကူညီပေးပါလား ဟင်”</p> <p>“မရဘူး”</p> <p>“လုံယီ... မင်း”</p> <p>စူးယွီ၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားပြီး မျက်လုံးထဲတွင် ဒေါသရိပ်များ ပေါ်လာသည်   </p> <p>“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါတို့က တစ်နေရာတည်းက လာကြတာလေ။ မင်းက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ရက်စက်ရတာလဲ ငါ့ရဲ့ မသေမျိုးကျင့်ကြံခြင်း ရည်မှန်းချက်ကြီး အောင်မြင်ဖို့ လက်တစ်ကမ်းပဲ လိုတော့တာ။ ငါ့အတွက် မင်းရဲ့...”</p> <p>စကားမဆုံးခင်မှာပင် လုံယီသည် လှည့်ထွက်ကာ လိုဏ်ဂူထဲသို့ လျှောက်သွားတော့သည်။ တစ်ဖက်လူ၏ အဓိပ္ပာယ်မရှိသော စကားများကို သူ ဆက်လက်နားမထောင်လိုတော့ပေ။ စူးယွီသည် လုံယီကို တားဆီးရန် နောက်က လိုက်လာခဲ့သည်။</p> <p>ဒုန်း... ဒုန်း... ဒုန်း</p> <p>ဖြူဖျော့သော အသားအရေရှိပြီး အရပ်ရှည်သည့် လုံအာသည် လိုဏ်ဂူအဝင်ဝမှ အလျင်အမြန် ထွက်ပေါ်လာပြီး စူးယွီ၏ လမ်းကို ပိတ်ဆို့လိုက်သည်။ ပယင်းရောင်နှင့် သွေးနီရောင် ရောယှက်နေသော မျက်ဝန်းအစုံဖြင့် မည်သည့်ခံစားချက်မျှမပါဘဲ တစ်ဖက်လူကို စိုက်ကြည့်နေတော့သည်။</p> <p>စူးယွီသည် လူသားနှင့်မတူတော့သည်မှာ ထင်ရှားလှသော လုံအာကို ကြည့်ကာ နောက်သို့ အကြိမ်ကြိမ် ဆုတ်ခွာသွားပြီး မျက်လုံးထဲတွင် ကြောက်ရွံ့ရိပ်များ ပေါ်လာသည်။ ဤအချိန်ရောက်မှသာ လုံယီနှင့် သူသည် ကမ္ဘာနှစ်ခုမှ လူသားများ ဖြစ်သွားပြီဆိုသည်ကို သူ သဘောပေါက်သွားတော့သည်။</p> <p>“တောက်... မြစ်တစ်ဖက်မှာ အနှစ်သုံးဆယ်၊ နောက်တစ်ဖက်မှာ အနှစ်သုံးဆယ်ပဲ... မင်း စောင့်နေလိုက်”</p> <p>စူးယွီသည် မကျေမနပ်ဖြစ်ကာ အသံတိုးတိုးဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သော်လည်း သူ၏ လေသံထဲတွင် မုန်းတီးမှုများမှာ အထင်းသားပင်။</p> <p>သူဖြစ်ချင်သလို ဖြစ်မလာနိုင်တော့မှန်း သိသွားသဖြင့် တောင်ခြေသို့သာ ပြန်သွားရတော့သည်။ ထိုသူ၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း လုံယီသည် ညဘက်တွင် သူ့ကို ဒုက္ခပေးရမလားဟု စဉ်းစားနေမိသည်။</p> <p>စူးယွီ၏ အသံမှာ တိုးလှသော်လည်း လုံယီ၏ ထူးကဲသော အကြားအာရုံမှ လွတ်မြောက်နိုင်ခြင်းမရှိဘဲ အတိုင်းသား ကြားလိုက်ရသည်။ သူသည် တစ်နေ့တွင် လယ်သမားနှင့် မြွေပုံပြင်ထဲကလို အဖြစ်အပျက်မျိုးနှင့် ကြုံတွေ့ရလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။</p> <p>ထားလိုက်ပါတော့... ဒါက မထိုက်တန်ဘူး။</p> <p>ဂိုဏ်း၏ စည်းကမ်းချက်အရ တပည့်အချင်းချင်း အကျိုးမဲ့အောင် မပြုလုပ်ရဘဲ ချိုးဖောက်ပါက ဂိုဏ်းမှ ထုတ်ပယ်ခံရမည်ဖြစ်သည်။ စူးယွီကို ဒုက္ခပေးလျှင် ဂိုဏ်းမှ ပညာရှင်များ သိသွားမလားဆိုသည်ကို လုံယီ မသေချာပေ။ ထို့ကြောင့် သူသည် ထိုအတွေးကို လက်လွှတ်လိုက်သည်။</p> <p>“အဲ့ဒီလူက စိတ်ဓာတ်မကောင်းဘူး”</p> <p>ယို့ချင်းယီသည် လုံယီ၏ ဘေးသို့ ရောက်လာပြီး မှတ်ချက်ပေးလိုက်သည်။</p> <p>သူမ၏ လိုဏ်ဂူမှာ လုံယီ၏ ဘေးနားမှာပင် ရှိသဖြင့် ဖြစ်ပျက်သမျှကို မြင်တွေ့ခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။ ယို့ချင်းယီ၏ နောက်ကွယ်တွင် ပုံရိပ်တစ်ခုသည် ထောက်... ထောက်ဟု အသံမြည်ကာ ထော့နဲ့ထော့နဲ့ဖြင့် လိုက်ပါလာသည်။</p> <p>ဆံပင်နှင့် မုတ်ဆိတ်မပါဘဲ မျက်ခုံးနှစ်ခုကို ရေးဆွဲထားကာ မျက်လုံးများကို တင်းတင်းစိထားပြီး အရေပြားမှာ ဖြူဖျော့နေသည်။ ဝတ်စုံနက်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ရင်ဘတ်မှာ အနည်းငယ် မို့မောက်နေသော ထိုအရာမှာ သူမ၏ အမျိုးသမီးအလောင်းပင်။</p> <p>“မင်းရဲ့ မွေးရာပါ ဝိညာဉ်အလောင်းက လမ်းလျှောက်အလောင်းအဆင့်ကို ရောက်သွားပြီလား”</p> <p>လုံယီက အံ့သြတကြီး မေးလိုက်သည်။</p> <p>တပည့်သစ်များကို အစပိုင်းတွင် မလှုပ်ရှားနိုင်သော ကိုယ့်၏ သခင်ကသာ သယ်ယူပို့ဆောင်ပေးရသော မြက်ခြောက်အလောင်းများကိုသာ ခွဲဝေပေးထားခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>မြက်ခြောက်အလောင်းအဆင့်ပြီးနောက် အလောင်းထိန်းချုပ်သူ၏ ညွှန်ကြားမှုအောက်တွင် လမ်းလျှောက်နိုင်သော အဆင့်ကို လမ်းလျှောက်အလောင်းဟု ခေါ်ကြသည်။</p> <p>အကယ်၍ လမ်းလျှောက်အလောင်းသည် ရိုးရှင်းသော အသိဉာဏ်များ ဖွံ့ဖြိုးလာပြီး ကိုယ်ပိုင်ဆုံးဖြတ်ချက်ဖြင့် လှုပ်ရှားလာနိုင်ပါက ဝိညာဉ်အလောင်းဖြစ်လာတော့သည်။ ထို့နောက်တွင်မူ သံအလောင်း၊ ကြေးအလောင်း၊ ငွေအလောင်း စသည်ဖြင့် အဆင့်ဆင့် ကွဲပြားသော အသွင်ပြောင်းလဲမှုများ ရှိကြသည်။</p> <p>ယို့ချင်းယီ ပထမဆုံးရတဲ့ အလောင်းက မြက်ခြောက်အလောင်း အဆင့်ပဲ ရှိတာလေ။ ဒါပေမဲ့ ရက်နည်းနည်းလေးအတွင်းမှာတင် လမ်းလျှောက်အလောင်းအဆင့်အထိ ရောက်သွားလိမ့်</p> <p>မယ်လို့ ဘယ်သူက ထင်မှာလဲ။</p> <p>“ညီအစ်ကိုလုံနဲ့ မတူတာကတော့ ကျွန်မရဲ့ မွေးရာပါ ဝိညာဉ်အလောင်းက အစကတည်းက ဝိညာဉ်အလောင်းအဆင့်ပါပဲ”</p> <p>ယို့ချင်းယီက အေးစက်စွာ ပြန်လည်ဖြေကြားသည်။</p> <p>“ပြီးခဲ့တဲ့အကြိမ်က ညီမလေးယို့က ကျွန်တော့်အတွက် ဝိညာဉ်ဆင့်ကဲပန်းရှာပေးခဲ့တာကို အခုထိ သေသေချာချာ ကျေးဇူးမတင်ရသေးဘူး...”</p> <p>“ညီအစ်ကိုလုံက ကျွန်မအသက်ကို ကယ်ခဲ့တာပဲ။ ဒါက ကျွန်မရဲ့ တာဝန်ပါ”</p> <p>လုံယီ စကားမဆုံးခင်မှာပင် ယို့ချင်းယီက ဤစကားကို ဖြတ်ပြောကာ သူမ၏ နေရာသို့ ပြန်သွားတော့သည်။ သူမသည် လုံယီနှင့် ဆက်လက်စကားပြောရမည်ကို ကြောက်ရွံ့သဖြင့် ထွက်ပြေးသွားသည့်အလားပင်။</p> <p>“ငါက အဲ့လောက်တောင် ရှက်ဖို့ကောင်းနေလို့လား”</p> <p>လုံယီမှာ မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။</p> <p>သူသည် တောင်ထိပ်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး လိုဏ်ဂူပြောင်းရန် စိတ်ကူးမိသွားသည်။ အမှန်အတိုင်းပြောရလျှင် တောင်ပေါ်ရှိ လိုဏ်ဂူအားလုံးမှာ ဂိုဏ်း၏ ပိုင်ဆိုင်မှုများသာ ဖြစ်သည်။ အစောပိုင်းကမူ ထိုမြက်ဝါးနေသော လူငယ်က လိုဏ်ဂူများကို လက်ဝါးကြီးအုပ်ထားသဖြင့် စိတ်ကြိုက်မနေနိုင်ခဲ့ပေ။</p> <p>တောင်ထိပ်နှင့် နီးကပ်လေလေ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများ ပိုမိုကြွယ်ဝလေလေ ဖြစ်သည်။ သူ၏ ဝိညာဉ်အမြစ်ကန့်သတ်ချက်ကြောင့် တောင်ထိပ်တွင် နေထိုင်ခြင်းက သူ၏ကျင့်ကြံမှုကို သိသိသာသာ မြန်ဆန်စေမည်မဟုတ်သော်လည်း ကျင့်ကြံရမည့်အချိန်ကို လျှော့ချပေးနိုင်သဖြင့် စွမ်းအင်မှတ်စုဆောင်းရန် အချိန်ပိုထွက်လာမည်ဖြစ်သည်။</p> <p>နောက်ရက်အနည်းငယ်နေရင် လိုဏ်ဂူပြောင်းရမယ်ဟု လုံယီ တွေးလိုက်သည်။</p> <p>သူသည် ယနေ့ အကြီးအကဲဟယ် ပေးလိုက်သော ဆေးပုလင်းကို ထုတ်ယူကာ သစ်သားဆို့ကို ဖွင့်ပြီး အဖြူရောင်ဆေးလုံးလေးတစ်လုံးကို လောင်းချလိုက်သည်။ ဆေးလုံးမှ သင်းပျံ့သော ရနံ့တစ်ခု ထွက်ပေါ်နေပြီး လုံယီသည် ၎င်းကို ပါးစပ်ထဲသို့ တိုက်ရိုက်ပစ်ထည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများ ဝင်းလက်သွားတော့သည်။</p> <p>ချီစုပ်ယူဆေးပြားသည် သန့်စင်သော ဝိညာဉ်စွမ်းအား အမြောက်အမြားအဖြစ်သို့ လျင်မြန်စွာ ပြောင်းလဲသွားသည်ကို သူ ခံစားလိုက်ရသည်။ ထူးကဲယင်ကျင့်စဉ်လည်ပတ်မှုက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း မဖွံ့ဖြိုးသေးသော ယင်သွေးကြောအစိတ်အပိုင်းအချို့ကို ပွင့်သွားစေရန် ကူညီပေးခဲ့သည်။</p> <p>ကျင့်ကြံသူ၏ နယ်ပယ်မှာလည်း ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။</p> <p>[ချီသန့်စင်ခြင်း အဆင့် ၀ (၂၆/၆၀၀) → ချီသန့်စင်ခြင်း အဆင့် ၀ (၂၈/၆၀၀)]</p> <p>ဆေးတစ်လုံးက နှစ်ရက်စာ အပြင်းအထန် ကျင့်ကြံတာနဲ့ ညီမျှတာပဲ။</p> <p>လုံယီသည် ဂိုဏ်းတူတပည့်များ၏ ရှင်းပြချက်ကို မတွေးဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save