Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း(၃၀၈)</h2> <h2 style="text-align: center;">ရွှေတံဆိပ် ခရီးသွားလမ်းညွှန်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>သူတော်စင်သခင် တခဏတာ‌ေတွးတောပြီးနောက် အခြားအကြီးအကဲများကို ပြောလိုက်၏။</p> <p>“အားလုံးပဲ အဇူရာတိမ်ဂိုဏ်းက ပြန်လာတဲ့လူငယ်လေးတွေဆီမှာလည်း အဇူရာတိမ်သတင်းစာတွေ ရှိနေလောက်သေးတယ်”</p> <p>သူသူ့သားဆီက သတင်းစာကိုပြန်မယူခဲ့ပေ။</p> <p>နောက်ဆုံးတွင် သူသည် ကုန်းရှို့ပင်းကို အဇူရာတိမ်ဂိုဏ်းဆီ မင်္ဂလာကိစ္စအတွက် လွှတ်လိုက်ခြင်း မဟုတ်ပါလော။</p> <p>အခုလို သူ့သားကစစ်ထူမင်ယွဲ့ကိုကြိုက်နှစ်သက်နေခြင်းက ကောင်းသော အရာသာ ဖြစ်သည်။</p> <p>သူသည်လည်း ငယ်ရာကကြီးလာသူသာ။</p> <p>သူ့သားဆီက သတင်းစာကိုပြန်ယူ၍ မရမှတော့ အခြားတပည့်များ၏ သတင်းများကို ယူရပေလိမ့်မည်။</p> <p>အကြီးအကဲများ တခဏကြောင်သွားပြီးနောက် တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ပျံထွက်သွားကြပြီး သတင်းစာများနှင့်အတူ ပြန်ရာက်လာခဲ့ကြ၏။</p> <p>အကြီးအကဲများ ခေါင်းကိုယမ်းကာ သက်ပြင်းချနေခဲ့ကြသည်။ သူတို့ ထိုသတင်းစာကိုသွားယူစဉ်က သူတို့တပည့်များသည် သူတို့အသက်ကိုလာယူ‌ေနသလို အသည်းအသန် ငြင်းဆန်နေခဲ့ကြ၏။</p> <p>ပြန်ပေးပါမည်ဟု ကတိပေးလိုက်မှသာ နောက်ဆုံးတွင် ထိုကောင်စုတ်လေးများက ပေးခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>အကြီးအကဲများ အလွန်ဒေါသထွက်နေခဲ့ကြ၏။</p> <p>ဘယ်တုန်းက သူတို့၏လိမ္မာလှသောတပည့်လေးများက အခုလို ဖြစ်သွားပါသနည်း။</p> <p>သို့သော် အခုအချိန်က ထိုကဲ့သို့သောအသေးအဖွဲ့ကိစ္စလေးများကို ဂရုစိုက်ရမည့်အချိန် မဟုတ်ပေ။ အဇူရာတိမ်ပြတိုက်အကြောင်း ဂရုစိုက်ရမည့် အချိန်သာ ဖြစ်သည်။</p> <p>“သူတို့က တကယ်ကြီး အဇူရာမဟာတိမ်၀င်္ကပါကိုဖွင့်မှာလား” တုရှန် မျက်မှောင်ကြုံ့ကာ မေးလိုက်၏။</p> <p>“ငါတို့အထဲ၀င်ပြီး တစ်ချက်လောက်ကြည့်ခွင့်ရခဲ့ရင် ၀င်္ကပါရဲ့အားနည်းချက်ကို ဖော်ထုတ်နိုင်လောက်တယ်”</p> <p>“သူတို့က မိစ္ဆာတွေကိုတောင် ပြသဦးမှာတဲ့….အဲ့တာကြောင့် သူတို့ကြား အတွင်းရေးပဋိပက္ခတွေ ဖြစ်လာနိုင်တယ် မဟုတ်လား”</p> <p>သူတော်စင်သခင် အဇူရာတိမ်သတင်းစာ အတွဲ ၁ ကို‌ေသချာဖတ်နေရင်း နောက်ဆုံးတွင် နောက်ဆုံးစာကြောင်းကို သတိထားမိသွားခဲ့သည်။</p> <p>“အားလုံးပဲ ဒီစာကြောင်းကိုသေချာကြည့် သတ်မှတ်အခြေအနေတွေနဲ့ ပြည့်မှီတဲ့သူတွေပဲ အဇူရာတိမ်ပြတိုက်ကို ၀င်ခွင့်ရှိမှာ</p> <p>ဆိုတော့ အဲ့ဒီအခြေအနေတွေဆိုတာ ဘာတွေဖြစ်လောက်မလဲ”</p> <p>လူတိုင်းကြောင်အသွားခဲ့ကြ၏။ သေချာဖတ်ပြီးနောက် သူတို့လည်း ထိုနောက်ဆုံးစာကြောင်းက သံသယ၀င်စရာကောင်းနေမှန်း သတိထားမိသွားခဲ့ကြသည်။</p> <p>တစ်နည်းအားဖြင့်ဆိုသော် အဇူရာတိမ်ပြတိုက်ထဲသို့ လူတိုင်း၀င်ခွင့်ရမည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>ဒါဆို ထိုသတင်းစာ၏နောက်ကွယ်တွင် ပုန်းကွယ်နေသော အခြားအဓိပ္ပာယ်တစ်ခု ရှိနေခြင်းပေလော။</p> <p>ဆရာကြီးတစ်စု အဇူရာတိမ်သတင်းစာကို နောက်တစ်ကြိမ် သေချာဖတ်နေခဲ့ကြပြန်သည်။</p> <p>သူတော်စင်သခင် အကူအညီမဲ့စွာပြုံးလိုက်ကာ ပြောလိုက်၏။</p> <p>“ကြည့်ရတာ ငါတို့တွေ အဇူရာတိမ်မြို့ကို လူတွေပို့ရဦးမယ်ထင်တယ်…အဇူရာတိမ်မြို့ပျက်ထဲ ၀င်နိုင်ဖို့ ဘာအခြေအနေတွေလိုအပ်လဲဆိုတာ ငါတို့ သိရဖို့လိုတယ်</p> <p>ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အဇူရာတိမ်မြို့ထဲမှာ ငါတို့လူခံတွေလည်း ရှိနေပြီပဲ နောက်တစ်သုတ်ရောက်သွားရင် သူတို့ချင်းဆက်သွယ်ခိုင်းလိုက်လို့ ရတာပဲ</p> <p>ပြီးတော့ ဒီတစ်ခေါက်ငွေပိုပေးလိုက် ကုန်ကျစရိတ်ကို ဂိုဏ်းက ပြန်ပေးမယ်”</p> <p>အဇူရာတိမ်မြို့ထဲ ၀င်သွားသည်နှင့် ငွေကရေလိုစီးတတ်မှန်း သူသိရှိနေခဲ့ချေပြီ။</p> <p>အခြားအကြီးအကဲများလည်း ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်ကြပြီး စီစဉ်ရန် တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက်ထွက်ခွာသွားခဲ့ကြလေသည်။</p> <p>ကုန်းရှို့ပင်းနှင့်အခြားသူများကတော့ အဇူရာတိမ်မြို့နှင့်ပတ်သက်ပြီး စိတ်ဒဏ်ရာရနေပြီဖြစ်သောကြောင့် ပြန်မသွားချင်ကြတော့ပေ။</p> <p>အဇူရာတိမ်မြို့ကိုလွှတ်ဖို့ လူတစ်စုစီစဉ်ပြီးချိန်တွင် သူတော်စင်သခင်သူတို့ကို သေချာမှာနေခဲ့၏။</p> <p>“အဇူရာတိမ်မြို့ထဲရောက်ရင် ဧည့်လမ်းညွှန်တွေကို သတိထား သူတို့က မင်းတို့ဆီကငွေတွေကိုသဲ့ယူပြီး ဈေး၀ယ်ထွက်ဖို့ အကြံပေးကြလိမ့်မယ်…</p> <p>ဆိုတော့ မင်းတို့ရောက်ပြီးရင် ယာယီနေထိုင်ခွင့် ချက်ချင်းသွားလျှောက် ပြီးရင် ကုန်းချင်းဟန်နဲ့အခြားသူတွေကို ဆက်သွယ်ပြီး အတူတူဆောင်ရွက်ကြ”</p> <p>ထို့နောက် လန်ကျားအထွတ်အမြတ်မြေမှအဖွဲ့ထွက်ခွာသွားခဲ့‌လေသည်။</p> <p>အဖွဲ့ထဲမှလူများကတော့ ပိုက်ဆံအိတ်လေးများကို ခပ်တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ပြီးသာ ပျံသန်းနေခဲ့ကြ၏။</p> <p>ကုန်ကျစရိတ်ကိုဂိုဏ်းကပြန်ပေးမည်ဟု ဆိုသော်လည်း သူတို့သာ အများကြီးသုံးပြီး တာ၀န်ကိုလည်းအောင်မြင်အောင် မလုပ်နိုင်ခဲ့လျှင် ဂိုဏ်းထဲတွင် အသက်ရှင်နိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>သူတို့ အဇူရာတိမ်မြို့ဆီရောက်သောအခါ မြို့ပြင်တွင် မြို့ထဲ၀င်ဖို့ တန်းစီနေသော လူတန်းကြီးကို‌ေတွ့လိုက်ရသည်။</p> <p>လန်ကျားအထွတ်အမြတ်မြေမှ တပည့်များ မျက်မှောင်ကြုံ့သွားခဲ့ကြ၏။</p> <p>အဘယ်ကြောင့် အဇူရာတိမ်မြို့တွင် အဝင်အထွက်လုပ်နေသူ ထိုမျှများနေရပါသနည်း။</p> <p>သူတို့နတ်အာရုံကိုသုံးပြီး ပတ်၀န်းကျင်ကိုစစ်ဆေးကြည့်လိုက်ပြီးမှ နောက်ဆုံးတွင် အခြေအနေကို နားလည်သွားခဲ့လေသည်။</p> <p>ဤနေ့သည် တိမ်တောင်အင်ပါယာမှ ဧကရာဇ်ဂိုဏ်းဆီရောက်ရှိလာသော နေ့သာ ဖြစ်၏။</p> <p>တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ပင် ယွင်ထန့်အင်ပါယာမှ ဧကရာဇ်လည်း ရောက်ရှိနေခဲ့သည်။</p> <p>ဧကရာဇ်နှစ်ပါးသည် အခြွေအရံအသင်းအပင်းများနှင့်အတူ မြို့ပြင်တွင် နေထိုင်ခွင့်ရရှိရန် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ကြ၏။</p> <p>အဇူရာတိမ်မြို့အ၀င်၀တွင် တိမ်တောင်အင်ပါယာဧကရာဇ် လီရှောင်ကျဲ တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်စောင့်နေပြီး သူ့ဘေးတွင် မိန်းမစိုးဟုန်ရှိနေကာ သူ့နောက်တွင်တော့ အခြွေအရံအသင်းအပင်းများ ရှိနေခဲ့သည်။</p> <p>သူ့ရှေ့က အဇူရာတိမ်မြို့ကိုကြည့်နေရင်း လီရှောင်ကျဲ အိပ်မက်မက်နေသလို ခံစားနေခဲ့ရ၏။</p> <p>သူပထမဆုံးအကြိမ် ဤနေရာသို့ရောက်ခဲ့စဉ်က အကျဉ်းသားအဖြစ် ရောက်ရှိခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>သို့သော် ထိုအဖြစ်ကို ကံကောင်းခြင်းဟု သူခံစားခဲ့ရသည်။ သူသာ ကျန်းယန်ဆီမှ သင်ပြပေးမှုကို မရရှိလျှင် အခုလို အချိန်တိုအတွင်း ဧကရာဇ်ဖြစ်လာနိုင်စရာ အကြောင်းမရှိပေ။</p> <p>သူ့ကိုယ်သူသာ အားကိုးနေလျှင် နှစ်အနည်းငယ်လေးအတွင်း ပလ္လင်ကိုသိမ်းပိုက်လိုက်နိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>ပိုအရေးကြီးသောအချက်မှာ သူအခုလို သိမ်းပိုက်ခဲ့သောအချိန်မှာပင် သူ့ညီအစ်ကိုများက သူ့အပေါ် မုန်းတီးမနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>ဤတစ်ကြိမ်တွင်လည်း သူအဇူရာတိမ်ဂိုဏ်းဆီ ကျန်းယန်ဆီက သင်ကြားမှုခံယူဖို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြန်ချေပြီ။</p> <p>အချိန်ခဏကြာပြီးနောက် တိမ်တောင်အင်ပါယာအဖွဲ့ နေထိုင်ခွင့်ရရှ်ိသွားခဲ့ပြီး မြို့ထဲသို့ ၀င်သွားခဲ့ကြ၏။</p> <p>နောက်အလှည့်က ယွင်ထန့်အင်ပါယာအလှည့် ဖြစ်သည်။</p> <p>ယွင်ထန့်အင်ပါယာကို အဓိက‌ဦးဆောင်လာသူမှာ စစ်ထူဟောင်နန်ဖြစ်ပြီး သူ့ဘေးတွင်တော့ ဧည့်အကြီးအကဲများ ရှိနေခဲ့သည်။</p> <p>ယွင်ထန့်အင်ပါယာတွင် ဧကရာဇ်ဖြစ်သော စစ်ထူကွမ်းယွမ်က ထိုမျှအာဏာမရှိပေ။</p> <p>နေထိုင်ခွင့်ရရှိရန် စောင့်ဆိုင်းနေစဉ် စစ်ထူဟောင်နန် သူ့ရှေ့ကအဇူရာတိမ်မြို့ကြီးကို အကဲခတ်နေခဲ့၏။</p> <p>အဇူရာတိမ်မြို့ပြောင်းလဲသွားပုံက မြန်ဆန်လွန်းလှသည်ဟု သူခံစားနေခဲ့ရသည်။</p> <p>နှစ်အနည်းငယ်အတွင်း အဇူရာတိမ်မြို့သည် အရင်ထက်အဆပေါင်းများစွာ ပိုမိုကြီးမားသွားခဲ့၏။</p> <p>အချိန်အတန်ကြာအောင် တန်းစီပြီးနောက် စစ်ထူဟောင်နန်တို့လည်း နေထိုင်ခွင့်ရရှိသွားခဲ့ပြီး မြို့ထဲသို့ ၀င်သွားခဲ့ကြသည်။</p> <p>သူတို့မြို့ထဲရောက်သည်နှင့် သက်လတ်ပိုင်းအရွယ်အမျိုးသမီးတစ်ယောက် သူတို့နားချဉ်းကပ်လာခဲ့ပြီး နွေးထွေးစွာပြုံး၍ မေးလိုက်၏။</p> <p>“အဝေးကလာတဲ့ ဂုဏ်သရေရှ်ိဧည့်သည်တော်တို့ရှင့် ဒါက ဧည့်သည်တော်တို့ရဲ့ ပထမဆုံးအကြိမ် အဇူရာတိမ်မြို့ကို ရောက်ဖူးခြင်းလား”</p> <p>သူမ၏စိတ်အားထက်သန်နေမှုကြောင့် စစ်ထူဟောင်နန်ပြုံး၍ ‌ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p>“ဒါက ငါ့ရဲ့ဒုတိယအကြိမ်ပါ အဇူရာတိမ်မြို့က အတော်လေးပြောင်းလဲသွားတာပဲ”</p> <p>အမျိုးသမီးပြုံး၍ ခေါင်းငြိမ့်လိုက်ကာ</p> <p>“ဟုတ်ပါတယ် အများကြီးပြောင်းလဲသွားပြီ ပြီးတော့ စည်းမျဉ်းတွေကိုလည်း ပြောင်းလဲလိုက်ပြီလေ အဇူရာတိမ်မြို့မှာ ၀န်ဆောင်မှုအသစ်တွေလည်း ရှိလာပြီ ကျွန်မ ဧည့်သည်တော်တို့ကို အဲ့ဒီ၀န်ဆောင်မှုအသစ်တွေနဲ့ မိတ်ဆက်ပေးရမလားရှင့်”</p> <p>“ကျေးဇူးအများကြီးတင်ပါတယ်” စစ်ထူဟောင်နန်ပြောလိုက်ကာ သူလည်း ဘာတွေပြောင်းလဲသွားလဲဆိုတာ သိချင်နေခဲ့သည်။</p> <p>အမျိုးသမီး စိတ်အားထက်သန်စွာ ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်ပြီး</p> <p>“ဒါဆို လမ်းလျှောက်ရင်းစကားပြောကြတာပေါ့ ဒီမှာဧည့်သည်တော်နဲ့ရင်းနှီးတဲ့ ‌စားသောက်ဆိုင်တစ်ခုခုများရှိလား ရှေ့ကလမ်းက ဒီမြို့ရဲ့ နာမည်ကျော်အစားအသောက်လမ်းလေ ဧည့်သည်တော်စားချင်တာရှိရင် ကျွန်မခေါ်သွားပေးလို့ရတယ်”</p> <p>စစ်ထူဟောင်နန်တို့သည် အဇူရာတိမ်ဧည့်ဂေဟာတွင်နေမည်မှန်း ကြားသောအခါ အမျိုးသမီး၏အပြုံးက ပိုပြီး တောက်ပသွားခဲ့၏။</p> <p>“ဒါက မိုးပြာလကုန်သွယ်သမဂ္ဂလေ ဒီမှာဆိုရင်ရောင်းတဲ့ပစ္စည်းတွေက အရမ်းဈေးချိုတယ် ဧည့်သည်တော်တို့လိုချင်ရင် အဖွဲ့၀င်ကဒ်ပြားရအောင် လျှောက်လို့ရတယ်” သူမ မိုးပြာလကုန်သွယ်သမဂ္ဂ အဆောက်အအုံကိုလက်ညှိုးထိုးပြကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>စစ်ထူဟောင်နန် ခပ်ဟဟရယ်မောလိုက်၏။</p> <p>“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဒါပေမယ့် ငါတို့က မိုးပြာလကုန်သွယ်သမဂ္ဂရဲ့ အဖွဲ့၀င်ဖြစ်နေပြီးသားပါ”</p> <p>အမျိုးသမီးအပြုံးကတောင့်တင်းသွားသော်လည်း ချက်ချင်းဆိုသလို ပုံမှန်ပြန်ဖြစ်သွားပြီး သူ့တို့ကို အဇူရာတိမ်ဧည့်ဂေဟာဆီ ဆက်လက်လမ်းပြနေခဲ့သည်။</p> <p>“ကျွန်မ၀န်ဆောင်မှုနဲ့ပတ်သက်ပြီး ကျေနပ်ပါသလား ဧည့်သည်တော်တို့” သူမပြုံး၍ မေးလိုက်၏။</p> <p>စစ်ထူဟောင်နန် အကြိမ်ကြိမ်ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်မိသည်။ သူမည်သို့ မကျေနပ်ဘဲ နေပါမည်နည်း။</p> <p>“အသိအမှတ်ပြုပေးလို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ၀န်ဆောင်မှုအတွက်က စုစုပေါင်း စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၅၇တုံး ကျသင့်ပါတယ်ရှင့်” အမျိုးသမီးလက်ဝါးဖြန့်ကာ ပြုံး၍ ပြောလိုက်၏။</p> <p>စစ်ထူဟောင်နန် ကြောင်အသွားခဲ့သည်။</p> <p>သို့သော် သူသည် စီးပွားရေးသမားဖြစ်သောကြောင့် မကြာခင်တွင် နားလည်သွားခဲ့၏။ သူစိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၅၇တုံးထုတ်ပေးပြီးနောက် ပြုံး‌၍မေးလိုက်သည်။</p> <p>“မင်းကအတော်လေးစိတ်၀င်စားစရာကောင်းတာပဲ မင်းကတကယ်ပဲ ဘယ်သူလဲဆိုတာ သိပါရစေ”</p> <p>သူမသည် တကယ်ကြီး သူ့အိတ်ထဲကငွေကို နှိုက်ယူသွားနိုင်ခဲ့၏။</p> <p>“ကျွန်မက ဧည့်လမ်းညွှန်တစ်ယောက်ပါ အထူးသဖြင့် ဧည့်သည့်တွေကို မြို့အကြောင်းရှင်းပြဖို့နဲ့ လမ်းညွှန်ပေးဖို့ ၀န်ဆောင်မှုပေးတဲ့သူပါ ကျွန်မက လွန်ခဲ့တဲ့ ၂ရက်ကမှ မြို့ထဲမှာ အများကြီးမရှိတဲ့ ရွှေတံဆိပ်ဧည့်လမ်းညွှန်တစ်ယောက်အဖြစ် ရာထူးတိုးခံထားရတာလေ” အမျိုးသမီး ဂုဏ်ယူစွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>ထို့နောက် သူမလှည့်ထွက်သွားခဲ့ပြီးနောက် အဝေးမှ သူမအသံက ပျံ့လွင့်လာခဲ့၏။</p> <p>“ကျွန်မနာမည်က လီချွေဟွား ပါ အလုပ်သနားနံပါတ် ၂၈၉ နောက်တစ်ကြိမ်မြို့ထဲရောက်ဖြစ်ရင်လည်း ကျွန်မကို လာရှာလို့ရတယ်နော်”</p> <p>စစ်ထူဟောင်နန် ထွက်ခွာသွားသော သူမပုံရိပ်ကိုကြည့်နေရင်း ဘာစကားတစ်ခွန်းမှ ပြန်မပြောနိုင်ခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save