Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၃၃၃</h2> <h2 style="text-align: center;">မသေမျိုးတက်လှမ်းခြင်းလှေကား</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>​ချန်ချန်ရွှယ်နှင့် ချင်းကျောက်တို့သည် မူလဝိညာဉ်အဆင့်ကျင့်ကြံသူ၏ နောက်မှ အနီးကပ် လိုက်ပါသွားကြ၏။ သူတို့သုံးဦးသည် ကောင်းကင်ယံတွင် အချိန်မည်မျှကြာအောင် ပျံသန်းနေခဲ့ကြသည်ကို မသိနိုင်ချေ။ နောက်ဆုံးတွင် အရှေ့ဆုံးမှ ပျံသန်းနေသော မူလဝိညာဉ်အဆင့်ကျင့်ကြံသူသည် တဖြည်းဖြည်း အောက်သို့ ဆင်းသက်သွားလေသည်။</p> <p>​အနီးကပ် လိုက်ပါလာသော ချင်းကျောက်၏ လှပသော မျက်လုံးများထဲတွင် အံ့အားသင့်မှုများ ပြည့်နှက်သွားခဲ့သည်။ "ဒါက..."</p> <p>​သူမ၏ရှေ့တွင် ရှည်လျားသော လှေကားထစ်များ ရှိနေ၏။</p> <p>​ဤလှေကားထစ်များသည် အချိန်ကာလရှည်ကြာစွာ ပွတ်တိုက်ခံထားရသည့်အလား ဖြစ်နေပြီး ၎င်းပေါ်တွင် အရောင်အသွေးစုံလင်သော အကွက်အပြောက်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေပေသည်။</p> <p>​၎င်းသည် ပျက်စီးယိုယွင်းနေကြောင်း သိသာထင်ရှားလှ၏။ ၎င်းပေါ်သို့ ခြေချလိုက်ပါက အက်ကွဲကြောင်းများ ဆက်တိုက်ဖြစ်ပေါ်သွားလေမလားဟုပင် လူများကို တွေးတောသွားစေနိုင်သည်။</p> <p>​သို့သော် သေချာစွာ လေ့လာကြည့်မည်ဆိုပါက အပြာရောင်ကျောက်တုံးများဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ဤလှေကားထစ်များပေါ်တွင် အမှန်တကယ် ရှေးကျပြီး လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အငွေ့အသက်တစ်ခု ရှိနေသည်ကို တွေ့ရှိရသဖြင့် ပို၍ပင် အံ့အားသင့်သွားစေမည်ဖြစ်သည်။ ဤအငွေ့အသက်ကို လျစ်လျူရှုထားရန် ခက်ခဲလှပေသည်။</p> <p>​"ဒါက ကောင်းကင်ဘုံဆီ သွားတဲ့လှေကားထစ်ပဲ။" ချင်းကျောက်၏ မြင်ကွင်းထဲတွင် မသေမျိုးစံအိမ်မှ မူလဝိညာဉ်အဆင့်ကျင့်ကြံသူ၏ ကျောပြင်တစ်ခုသာ ရှိနေလေသည်။</p> <p>​တစ်ဖက်လူ၏အသံမှာ အနည်းငယ် အိုမင်းနေပုံရပြီး သူက ရှင်းပြလာ၏။ "လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်တစ်သန်းတုန်းက မသေမျိုးစံအိမ်ရဲ့ ဘိုးဘေးဆရာသခင်ဟာ ကပ်ဘေးနဲ့ တက်လှမ်းခြင်းတွေ ရောက်လာတော့မယ်ဆိုတာကို အာရုံခံမိခဲ့တယ်။ သူက မိုးကြိုးကပ်ဘေးကို ရင်ဆိုင်ဖို့ တောင်ထိပ်ဆီ ပျံသန်းသွားတဲ့နေရာမှာ သူ့ရဲ့ လွှတ်မြောက်ခြင်းကျင်စဥ်ကို အသုံးမပြုခဲ့ဘူး။"</p> <p>​"အဲဒီအစား သူက မီတာ သိန်းနဲ့ချီမြင့်တဲ့ တောင်ထိပ်ဆီကို သူ့ရဲ့ ခြေထောက်နှစ်ချောင်းကိုပဲ အသုံးပြုပြီး တဖြည်းဖြည်း တက်သွားခဲ့တယ်။ ခြေတစ်လှမ်းလှမ်းတိုင်း ဘိုးဘေးဆရာသခင်ဟာ အချိန်အတိုင်းအတာ တစ်ခုအထိ အသိအမြင်ပွင့်လင်းမှုတွေကို ရရှိခဲ့တယ်။ ဒါက သူရဲ့ မသေမျိုးလမ်းကြောင်းပဲ။"</p> <p>​"နောက်ပိုင်းမှာ မသေမျိုးစံအိမ်က တခြားစီနီယာတွေက ဒီမသေမျိုးလမ်းကြောင်းကို တောင်ထိပ်ဆီ ဦးတည်သွားတဲ့ အပြာရောင်ကျောက် လှေကားထစ်တစ်ခုအဖြစ် တည်ဆောက်ဖို့ လျှို့ဝှက်ကျင့်စဥ်အမျိုးမျိုးကို အသုံးပြုခဲ့ကြတယ်။"</p> <p>​"ဒီလှေကားက နှစ်ပေါင်းတစ်သန်းကျော် သမိုင်းကြောင်းရှိပြီး အမြဲတမ်း အရမ်းကိုထူးခြားနေမှာပဲ။"</p> <p>​မူလဝိညာဉ်အဆင့်ကျင့်ကြံသူသည် ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်သွား၏။ သူ သတိပြန်ဝင်လာပြီးနောက် အိုမင်းနေသော မျက်နှာတစ်ခုကို ထုတ်ဖော်ပြသလိုက်လေသည်။</p> <p>​သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ သိပ်ပြီး ပြောင်းလဲသွားခြင်း မရှိပေ။ "လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်တစ်သန်းကျော် ကာလတစ်လျှောက်လုံး မသေမျိုးစံအိမ်က ဖိတ်ကြားခဲ့တဲ့ ကောင်းကင်ဘုံရဲ့အချစ်တော်တွေ အားလုံးဟာ ဒီမသေမျိုး တက်လှမ်းခြင်းလမ်းကြောင်းပေါ် လျှောက်လှမ်းခဲ့ကြတယ်။ ဒီလမ်းကြောင်းပေါ်မှာ တည်ထောင်သူ ချန်ရစ်ခဲ့တဲ့ အသိအမြင် ပွင့်လင်းမှုတွေ ရှိနေတာကြောင့် ထိုးထွင်းသိမြင်နိုင်စွမ်းမြင့်မားတဲ့ အဲဒီ ကောင်းကင်ဘုံရဲ့အချစ်တော်တွေအတွက်တော့ ဒါက အသိအမြင်ပွင့်လင်းဖို့ ရှားပါးတဲ့ အခွင့်အရေးတစ်ခုပဲ။"</p> <p>​သူပြောသမျှ အများကြီးကို နားထောင်ပြီးနောက် ချင်းကျောက်သည် အကြမ်းဖျင်း နားလည်သွားခဲ့ပြီး သူမက အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ပြောလိုက်၏။ "တစ်နည်းပြောရရင် ဒီအပြာရောင်ကျောက်လှေကားထစ်က ထူးခြားတဲ့ ဝိညာဉ်လက်နက်တစ်ခုနဲ့ ညီမျှနေတာပေါ့။ အပေါ်ကို လမ်းလျှောက်တက်သွားရုံနဲ့ လူတွေကို အသိအမြင်ပွင့်လင်းစေဖို့ အခွင့်အရေး ပေးနိုင်တယ်ပေါ့။"</p> <p>​မူလဝိညာဉ်အဆင့် ကျွမ်းကျင်သူ လန့်သွားသော်လည်း သူက ချက်ချင်း ပြန်ဖြေလေသည်။ "မင်းက ဒီလိုမျိုး နှိုင်းယှဉ်သုံးနှုန်းလို့ရပေမဲ့ အဲဒါက ဝိညာဉ်လက်နက်တစ်ခုထက် အများကြီး ပိုပြီးထူးခြားတယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဒီမသေမျိုးလမ်းကြောင်းပေါ် ခြေချတာက အန္တရာယ်တွေကို ယူဆောင်လာပေးမှာမို့လို့ပဲ။"</p> <p>​သူက သတိပေးလာ၏။ "ကျင့်ကြံခြင်းလောကမှာ လှေကားပေါ်မှာ သေဆုံးသွားခဲ့တဲ့ ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ အချစ်တော် ရာဂဏန်းထက်မနည်း ရှိနှင့်ပြီးသားပဲ။ ဘိုးဘေးကြီး ချန်ရစ်ခဲ့တဲ့ အသိအမြင်ပွင့်လင်းမှုဆိုတာ လူတိုင်းနားလည်သဘောပေါက်နိုင်တဲ့ အရာမျိုး မဟုတ်ဘူး။"</p> <p>​"ပိုမြင့်လေ အန္တရာယ် ပိုများလေပဲ။ အကယ်၍ ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ အချစ်တော်နှစ်ယောက်အနေနဲ့ မသေမျိုးတက်လှမ်းခြင်း လမ်းကြောင်းပေါ် လျှောက်လှမ်းနေချိန်မှာ တကယ်ပဲ ဆက်ပြီး မခံနိုင်တော့ဘူးဆိုရင် အသံပြုပြီး မင်းတို့နှစ်ယောက်ကို အောက်ဆင်းပေးဖို့ ငါ့ကို တောင်းဆိုနိုင်ပါတယ်။"</p> <p>​"မသေမျိုးတက်လှမ်းခြင်း လမ်းကြောင်းပေါ်မှာ သေဆုံးသွားခဲ့ကြတဲ့ အဲဒီကောင်းကင်ဘုံရဲ့ အချစ်တော်တွေက အရမ်းကို မာနကြီးကြပြီး အကူအညီ မတောင်းချင်ခဲ့ကြလို့ပဲ။"</p> <p>​"အဆုံးမှာတော့... ဟင်း...။"</p> <p>​မူလဝိညာဉ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူ စကားမဆုံးမီ သူ၏ မျက်လုံးများ ရုတ်တရက် ပြူးကျယ်သွားလေသည်။ သူ၏ တည်ငြိမ်နေသော မျက်နှာအမူအရာသည် သူ၏ရှေ့ရှိ မြင်ကွင်းကြောင့် ပျက်စီးသွားခဲ့ရ၏။ သူက ကြောင်အမ်းအမ်းဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "မင်း... အခုလေးတင် ခြေချလိုက်တာလား။"</p> <p>​ချင်းကျောက်သည် မသေမျိုးတက်လှမ်းခြင်း လမ်းကြောင်းဟုခေါ်သော နေရာပေါ်သို့ သိချင်စိတ်ဖြင့် ခြေချလိုက်ပြီး ခြေလှမ်းအနည်းငယ် တက်သွားသည်ကို သူ ကြည့်နေခဲ့ရသည်။</p> <p>​ထို့နောက် သူမ ရုတ်တရက် မျက်မှောင်ကြုတ်သွား၏။ "ဒါက တကယ်ကို ထူးခြားတဲ့အရာတစ်ခုခု ရှိနေတာပဲ။ ငါ အဲဒီအပေါ် လမ်းလျှောက်လိုက်တဲ့အခါ ဘယ်ကမှန်းမသိတဲ့ ဖိအားတစ်မျိုးကို ခံစားလိုက်ရတယ်... ဒီဖိအားမျိုးက ခန္ဓာကိုယ်အတွက်တင် မဟုတ်ဘဲ ဝိညာဉ်အတွက်ပါပဲ။"</p> <p>​ထို့နောက် သူမက ချန်ချန်ရွှယ်ကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ဒါကလွဲရင် တခြားအန္တရာယ် ဘာမှမရှိတဲ့ပုံပဲ။"</p> <p>​ချန်ချန်ရွှယ်က သူမ၏ နဖူးပေါ်သို့ လက်ကို ကူကယ်ရာမဲ့စွာ တင်လိုက်လေသည်။ "နင် တကယ်ကို သေရမှာ နည်းနည်းလေးမှ မကြောက်တာပဲ။"</p> <p>​ထို့နောက် မူဝိညာဉ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူမှာ ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်နေခဲ့လေသည်။</p> <p>​သူမလည်း အပေါ်သို့ လမ်းလျှောက်တက်သွား၏။</p> <p>​သူမ၏ မျက်လုံးများကိုမှိတ်ကာ အချိန်အတန်ကြာ ခံစားကြည့်ပြီးနောက် ချန်ချန်ရွှယ်ကလည်း မှတ်ချက်ချလေသည်။ "တကယ်ပဲ ထူးဆန်းတဲ့ ဖိအားတစ်မျိုး ရှိနေတယ်။ သူက သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် အသိအမြင်ပွင့်လင်းမှုကို တောင်ပေါ်လမ်းကြောင်းတစ်ခုပေါ်မှာ ချန်ရစ်ထားနိုင်ခဲ့ပြီး အဲဒါက နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာတဲ့အထိ မပျောက်ကွယ်သွားဘူး။ ဒီမသေမျိုးစံအိမ်ရဲ့ ဘိုးဘေးကြီးက ဟိုသွေးကြာပန်းတာအိုဆရာထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုပြီးစွမ်းအားကြီးတာပဲ။"</p> <p>​မှတ်ချက်ချနေစဉ်တွင် ချန်ချန်ရွှယ်သည် ထိုသွေးကြာပန်းတာအိုဆရာ၏ အလောင်းကို နှိမ်ချပြောဆိုရန် မမေ့လျော့ခဲ့ချေ။</p> <p>​သူတို့နှစ်ဦးသည် အချင်းချင်း အကဲခတ်ကြည့်လိုက်ကြပြီးနောက် စကားတစ်ခွန်းမျှ မဆိုဘဲ အပေါ်သို့ ဆက်တက်သွားကြလေသည်။ သူတို့နှစ်ဦးစလုံးမှာ ရွှေအမြုတေအဆင့် ကျင့်ကြံသူများဖြစ်ကြရာ ဤဖိအားအနည်းငယ်က သူတို့အတွက် ဘာမျှမဟုတ်ပေ။</p> <p>​၎င်းမှာ လုံးဝကို ဘာမျှမဟုတ်ခဲ့ချေ။</p> <p>​သို့သော် သူတို့၏လမ်းလျှောက်နှုန်းမှာ အထူးတလည် မြန်ဆန်နေခြင်း မရှိပေ။ ၎င်းသည် သာမန်လူတစ်ယောက် တောင်တက်သည့် အမြန်နှုန်းလောက်သာ ရှိ၏။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့သည် မသေမျိုးစံအိမ်၏ ဘိုးဘေး ချန်ရစ်ခဲ့သော ထိုးထွင်းသိမြင်မှုအချို့ကို နားလည်သဘောပေါက်ရန် ကြိုးစားနေကြသောကြောင့်ပင်။</p> <p>​ချန်ချန်ရွှယ်သည် ၅၆၉ ထစ်မြောက် လှေကားထစ်သို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါ သူမသည် ရှေ့သို့ ဆက်တက်နေခြင်းကို ရုတ်တရက် ရပ်တန့်လိုက်လေသည်။</p> <p>​သူမသည် မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်နှာမှာ တည်ငြိမ်နေကာ ထူးဆန်းသော အခြေအနေတစ်ခုထဲသို့ ကျဆင်းသွားသည့်အလား ဖြစ်နေ၏။</p> <p>​သူမ၏ဘေးတွင် ရပ်နေသော ချင်းကျောက်မှာ ဆွံ့အသွားရလေသည်။ "သူမက ဒီလောက် မြန်မြန်ကြီး အသိအမြင် ပွင့်လင်းမှုထဲကို ဝင်သွားတာလား။"</p> <p>​"ရှီး" သူမ အသက်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းလိုက်သည်။ အသိအမြင်ပွင့်လင်းမှုတစ်ခုက ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ကို ဘယ်လောက်တောင် အကျိုးကျေးဇူးတွေ ယူဆောင်လာပေးနိုင်လဲဆိုတာ သူမ ကောင်းကောင်း သိထားပေသည်။</p> <p>​အကယ်၍ ချန်ချန်ရွှယ်သာ ဤမသေမျိုးတက်လှမ်းခြင်း လမ်းကြောင်းဟုခေါ်သော နေရာပေါ်တွင် အသိအမြင် ပွင့်လင်းမှုကို အကြိမ်အနည်းငယ်လောက် ရရှိသွားခဲ့မည်ဆိုလျှင် သူမသည် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် သူမ၏ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်ကို ထိုးဖောက်သွားနိုင်မည်ဖြစ်သည်။</p> <p>​'အဲဒါက ချန်ချန်ရွှယ်က ငါ့ကို နောက်တစ်ကြိမ် ကျော်တက်သွားဦးမယ်လို့ ဆိုလိုနေတာများလား။'</p> <p>​'ဘယ်လိုမှ မဖြစ်နိုင်ဘူး...'</p> <p>​ဒီတစ်ကြိမ် သူမ မသေမျိုးကျင့်ကြံခြင်းကို သရုပ်ဖော်ရာမှာ ချင်းကျောက်အနေဖြင့် ချန်ချန်ရွှယ်ကို ကျော်တက်နိုင်ခဲ့ရန် မလွယ်ကူခဲ့ပေ။ ထို့ကြောင့် ချန်ချန်ရွှယ်ကို သူမအား နောက်တစ်ကြိမ် ကျော်တက်ခွင့်ပြု၍ မရနိုင်ချေ။</p> <p>​ထို့ကြောင့် ချင်းကျောက်သည် အသိအမြင် ပွင့်လင်းသည့် အခြေအနေထဲသို့ ဝင်ရောက်နိုင်ရန် ကြိုးစားရင်း ပဲ့တင်ထပ်တုံ့ပြန်မှုကို ရှာဖွေရန် အပြင်းအထန် ကြိုးပမ်းလေတော့သည်။</p> <p>​သို့သော် အချည်းနှီးသာ ဖြစ်ခဲ့၏။</p> <p>​သူမ အံကြိတ်လိုက်သည်။ သူမ အပေါ်သို့ ဆက်လက် ရွေ့လျားရန်သာ တတ်နိုင်တော့သည်။ ပိုမြင့်မြင့် တက်သွားလေ အသိအမြင် ပွင့်လင်းဖို့ အခွင့်အရေး ပိုများလေဖြစ်မည်ဟုသာ သူမ မျှော်လင့်နိုင်တော့လေသည်။</p> <p>​အချိန်တွေ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီး...</p> <p>​သုံးရက်ကြာသွားခဲ့သည်။</p> <p>​ချန်ချန်ရွှယ် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်၏။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲရှိ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များသည် ကြီးမားသော အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ တိုးတက်လာခဲ့သည်။ ဤသည်က သူမ၏အငွေ့အသက်ကို လွန်ခဲ့သော သုံးရက်ကထက် များစွာ ကွဲပြားခြားနားသွားစေခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save