Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၇၅၄)</h2> <h2 style="text-align: center;">နောက်ဆုံးဘူတာ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>“ခင်ဗျား သဘောတူတယ်ပေါ့”</p> <p>ကောင်စီဝင်စီမေအနေဖြင့် အချိန်အတော်ကြာ တုံ့ဆိုင်းနေလိမ့်မည်ဟု ကောင်းမင် ခန့်မှန်းထားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သူသည် အပြင်ကမ္ဘာမှ လာသူတစ်ဦးဖြစ်၍ ဤနေရာမှာ အမှောင်ယဇ်ပလ္လင်၏ ကမ္ဘာတစ်ခုမျှသာဖြစ်ကြောင်း သိသော်လည်း ကောင်စီဝင်စီမေ၏ အမြင်တွင်မူ ဤမြို့ကြီးသည် အသက်ရှင်လှုပ်ရှားနေကြသော ပြည်သူများနေထိုင်ရာ မြို့တစ်မြို့ ဖြစ်သည်။</p> <p>“ဘာလို့ သဘောမတူရမှာလဲ၊ ဒီမြို့ကြီးက အမှောင်ထုထဲမှာ နစ်မွန်းနေပြီး အတွင်းပိုင်းကလည်း လုံးဝ ပုပ်သိုးနေပြီ၊ အရာအားလုံးကို ဖြိုချဖျက်ဆီးပစ်မှပဲ ကမ္ဘာသစ်တစ်ခုကို တည်ဆောက်နိုင်မှာ”</p> <p>ကောင်စီဝင်စီမေ၏ စကားလုံးများသည် နတ်ဘုရားတစ်ပါးကဲ့သို့ မြင့်မြတ်သန့်စင်သောအသံ ထွက်ပေါ်နေသော်လည်း ဆိုလိုရင်းမှာ ရက်စက်ပြီး အေးစက်လွန်းလှသည်။</p> <p>“ဒီကိစ္စက ကရုဏာဖောင်ဒေးရှင်းရဲ့ အပြည့်အဝ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှု လိုအပ်ပါတယ်၊ တားမြစ်နယ်မြေအသီးသီးရဲ့ အချက်အလက်တွေပေးဖို့၊ လူအင်အား စီစဉ်ပေးဖို့နဲ့ ဓမ္မဆရာစီနျန်ရဲ့ အကူအညီလည်း လိုပါလိမ့်မယ်၊ သူ့မျက်လုံးတွေက ကျုပ်တို့ကို တားမြစ်နယ်မြေထဲမှာ လမ်းပြပေးနိုင်ပါလိမ့်မယ်”</p> <p>“လုပ်စရာရှိတာသာ ဆက်လုပ်ပါ၊ ဒါပေမဲ့ မှတ်ထားရမှာက တစ်ခုခု ပေါက်ကြားသွားတာနဲ့ ကရုဏာဖောင်ဒေးရှင်းက မင်းကို စွန့်ပစ်လိမ့်မယ်”</p> <p>“နားလည်ပါပြီ၊ အလင်းရောင် ယူဆောင်လာဖို့အတွက် အပြစ်အားလုံးကို ငါပဲ ခေါင်းခံပြီး နတ်ဆိုးတစ်ကောင်အဖြစ် သရုပ်ဆောင်ပါ့မယ်”</p> <p>ကောင်းမင်သည် အခြေအနေကို နားလည်သဖြင့် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားပြီးသား ဖြစ်သည်။</p> <p>ဖုန်းချပြီးနောက် ကောင်းမင်သည် ကောင်စီဝင်စီမေ၏ ညွှန်ကြားချက်ယူ၍ စီနျန်နှင့် အခြားသူများကို သွားရှာဖွေလိုက်သည်။</p> <p>ကောင်းမင်၏ ရှင်းပြချက်ကို ကြားသောအခါ စီနျန်နှင့် စီထုံတို့က ထူးထူးခြားခြား တုံ့ပြန်ခြင်း မရှိသော်လည်း ကိုယ်တော်ကြီး စီရှန့်ကမူ အပြင်းအထန် ကန့်ကွက်တော့သည်။</p> <p>ကောင်းမင်က သူ့ကို အရေးမလုပ်ဘဲ ပြဿနာရှိလျှင် ကောင်စီဝင်စီမေထံ သွားပြောရန်သာ ပြောခဲ့ပြီး စီနျန်ကို ခေါ်ကာ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။</p> <p>“ခရိုင် ၃ က ရှုပ်ထွေးနေပြီးသားဆိုတော့ ဒီမှာရှိတဲ့ တားမြစ်နယ်မြေတွေကို ဖျက်ဆီးဖို့ မလိုတော့ဘူး၊ ငါတို့ရဲ့ အဓိကပစ်မှတ်တွေက တောင်ဘုရင်ရှိတဲ့ ခရိုင် ၁ နဲ့ မြို့တော်ကောင်စီခန်းမရှိတဲ့ ခရိုင် ၁၃ ပဲ”</p> <p>ကောင်းမင်က စီနျန်ကို ဂျုံမှုန့်အိတ်တစ်အိတ် သယ်လာသကဲ့သို့ ဂုတ်မှ ဆွဲခေါ်လာသည်။</p> <p>“ငါတို့ ညရဲတပ်ဖွဲ့ဝင်တွေအဖြစ် ဟန်ဆောင်ပြီး တားမြစ်နယ်မြေတွေကို ပေါက်ကွဲအောင် လုပ်ကြမယ်၊ ဒါဆိုရင် လူတွေက ကရုဏာဖောင်ဒေးရှင်းကို သံသယဝင်မှာ မဟုတ်ဘူး၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ပြည်သူတွေရဲ့ အမြင်မှာတော့ ကရုဏာဖောင်ဒေးရှင်းက ကြင်နာသနားတတ်တဲ့ ပြယုဂ်တစ်ခုပဲလေ”</p> <p>“ခရိုင် ၁၃ ကိုတော့ မေ့လိုက်ပါ၊ အဲ့ဒီမှာရှိတဲ့ တားမြစ်နယ်မြေက လုံခြုံရေးအရမ်းတင်းကျပ်လို့ ကျွန်တော်တို့ လုံးဝဝင်လို့ရမှာ မဟုတ်ဘူး၊ တခြားခရိုင်တွေကတော့ အဆင်ပြေတယ်၊ ဘယ်သူမှ တားမြစ်နယ်မြေတွေကို ဂရုမစိုက်ကြဘူး”</p> <p>စီနျန်၏ မျက်လုံးထဲတွင် အကောင်းအဆိုးဟူ၍ မရှိဘဲ ကောင်စီဝင်စီ‌မေ ခိုင်းသည်ကိုသာ လုပ်ဆောင်သူ ဖြစ်သည်။</p> <p>“ဒါဆို ခရိုင် ၁ ကနေပဲ စကြတာပေါ့”</p> <p>လူနည်းလေလေ ပစ်မှတ်သေးလေလေဖြစ်ပြီး ရှာဖွေတွေ့ရှိခံရဖို့လည်း ခက်ခဲလေဖြစ်သဖြင့် ကောင်းမင်သည် စီနျန်ကိုသာ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။</p> <p>...</p> <p>ခရိုင် ၁ သည် တစ်ချိန်က အမှောင်မြို့တော်တစ်ခုလုံးတွင် အစည်ကားဆုံး နေရာဖြစ်ခဲ့သည်။ အင်အားအကြီးဆုံး ဂိုဏ်းဖြစ်သော ဝမ်ရှန့်မှာ ထိုနေရာတွင် အခြေစိုက်ပြီး မြို့တစ်မြို့လုံးတွင် ဂိုဏ်းခွဲပေါင်း ၃၆ ခုနှင့် စီးပွားရေးလုပ်ငန်းများစွာ ရှိသည်။ ဆေးရည်များမှ လက်နက်များအထိ အမြတ်အစွန်းများသော မည်သည့်လုပ်ငန်းတွင်မဆို သူတို့ ပါဝင်ပတ်သက်ကြသည်။ သူတို့တွင် ငွေနှင့် လူအင်အား အပြည့်အဝ ရှိသဖြင့် အခြားဂိုဏ်းများကို အသက်ရှူကျပ်စေခဲ့သည်။</p> <p>အခြားဂိုဏ်းများသည် တစ်ဦးချင်းတိုက်ခိုက်ရာတွင် ဝမ်ရှန့်ကို မယှဉ်နိုင်ကြပေ။ ဂိုဏ်းများ ပေါင်းတိုက်လျှင်ပင် သူတို့က ဂရုမစိုက်ကြပေ။ ထိုအချိန်က အခြားဂိုဏ်းများအားလုံး တညီတညွတ်တည်း ပေါင်းစည်းနိုင်မှသာ ဝမ်ရှန့်ဂိုဏ်းကို ဖျက်ဆီးနိုင်မည့် အလားအလာ ရှိခဲ့သည်။</p> <p>ဝမ်ရှန့်ဂိုဏ်းကို အန်တုနိုင်ရန် အခြားဂိုဏ်းများသည် မြို့တော်ကောင်စီကို ထောက်ခံရန် ဖိအားပေးခံခဲ့ရပြီး ဖရိုဖရဲဖြစ်မှုများကြားတွင် အမှောင်ထု၏ အမိန့်တစ်ခုကို တည်ဆောက်ရန် ကြိုးပမ်းခဲ့ကြသည်။</p> <p>ဂိုဏ်းအများစုသည် သူတို့၏ အားနည်းမှုကြောင့် ပျက်စီးသွားကြသော်လည်း ဝမ်ရှန့်ဂိုဏ်းမှာမူ အင်အားကြီးလွန်းသောကြောင့် အတွင်းပိုင်း ပြဿနာများ ပေါ်ပေါက်လာရသည်။ မြို့တော်ကောင်စီ၏ သွေးထိုးမှုနှင့် လျှို့ဝှက်ထောက်ပံ့မှုများကြောင့် မူလက ဂိုဏ်းခွဲခေါင်းဆောင်တစ်ဦးမျှသာ ဖြစ်သော တောင်ဘုရင်သည် ထင်ရှားကျော်ကြားလာခဲ့သည်။ သူသည် ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်မှုများတွင် နယ်မြေခံခေါင်းဆောင် အများအပြားကို အနိုင်ယူခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် ဝမ်ရှန့်ဂိုဏ်း၏ ခေါင်းဆောင်ဟောင်းကို တရားမျှတစွာ အနိုင်ယူနိုင်ခဲ့သည်။</p> <p>ထို့ကြောင့် ဝမ်ရှန့်မှာ နှစ်ခြမ်းကွဲသွားခဲ့ရသည်။ အချို့သော ဂိုဏ်းခွဲခေါင်းဆောင်များသည် ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်၏ သားသမီးများကို ခရိုင် ၃ သို့ ပို့ဆောင်ပေးခဲ့ကြပြီး အခြားကျန်သူများမှာမူ တောင်ဘုရင်နှင့်အတူ နေရစ်ခဲ့ကြသည်။</p> <p>တောင်ဘုရင် အလွန်အင်အားကြီးလာရသည့် အထူးအကြောင်းအရင်းကို ဘယ်သူမှ အတိအကျ မသိသော်လည်း ဝမ်ရှန့်ဂိုဏ်းအတွင်း၌ ကောလာဟလတစ်ခု ပျံ့နှံ့နေသည်။ ၎င်းမှာ မြို့တော်ကောင်စီ၏ အကူအညီဖြင့် တောင်ဘုရင်သည် ခရိုင် ၁ ရှိ တားမြစ်နယ်မြေဖြစ်သော ‘နောက်ဆုံးဘူတာ’သို့ ဝင်ရောက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူကိုယ်တိုင်သည် တားမြစ်နယ်မြေအတွင်း သေဆုံးသွားခဲ့ပြီး အခြားအရာတစ်ခုအဖြစ် ပြန်လည်ထွက်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်သည်ဟု ဆိုကြသည်။</p> <p>“ရောက်ပြီ”</p> <p>စီနျန်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောရင်း သူ၏ ဓမ္မဆရာဝတ်ရုံကို မတင်လိုက်သည်။</p> <p>“အရင်က ဒီမြို့မှာ မြေအောက်ရထားလမ်း ရှိခဲ့ဖူးတယ်၊ ခရိုင် ၁ မှာ နောက်ဆုံးဘူတာ ရှိခဲ့တာ၊ နောက်ပိုင်း မြေအောက်ထဲမှာ တစ်ခုခုဖြစ်သွားလို့ မြေအောက်ရထားလမ်း နှစ်ကြောင်းလုံးကို အပြီးပိတ်လိုက်ရတယ်”</p> <p>ကောင်းမင် ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်သည်။ မြေအောက်ရထားဘူတာ အဝင်ဝမှာ ထူးဆန်းစွာ တည်ဆောက်ထားပြီး ကြီးမားသော အနီရောင်တံခါးကြီးတစ်ခုနှင့် တူနေလေသည်။ ဓာတ်လှေကားများ ပျက်နေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ပြီး အောက်သို့ ဆင်းသွားသော လှေကားထစ်များသည် နေရောင်ခြည် လုံးဝမရောက်နိုင်သော နေရာသို့ ဦးတည်လျက်ရှိသည်။</p> <p>ဘူတာရုံအတွင်းမှ အေးစက်သော အငွေ့အသက်များ ထွက်ပေါ်နေ၏။ မည်သည့်အကာအကွယ်မှ မရှိဘဲ ‘မဝင်ရ’ ဟု ရေးသားထားသော သံချေးတက်နေသည့် သံဆိုင်းဘုတ်ဟောင်းတစ်ခုသာ အထီးကျန်စွာ ရှိနေခဲ့သည်။</p> <p>“ဂိုဏ်းအများစုက တားမြစ်နယ်မြေတွေကို သေသေချာချာ မစောင့်ကြည့်ကြဘူး၊ ဒီနေရာမှာ ရစရာ ဘာမှမရှိလို့ပဲ”</p> <p>စီနျန်၏ ဓမ္မဆရာဝတ်ရုံမှာ မြေပြင်ပေါ်တွင် တရွတ်တိုက် ပါလာလေသည်။ သူသည် အသက်မကြီးသေးသော်လည်း မကြောက်ရွံ့တတ်ပုံရသည်။</p> <p>“ကြွက်စုတ်လေး... တားမြစ်နယ်မြေထဲ ရောက်ရင် ငါမင်းကို သတ်ပစ်မှာ မစိုးရိမ်ဘူးလား”</p> <p>ကောင်းမင်၏ မျက်လုံးများမှာ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ဟန် ပေါ်နေလေသည်။ သူ့ဘေးတွင် ခရိုင် ၁မှ ကရုဏာဘုရားကျောင်း၏ အဓိကအဖွဲ့ဝင်လေးဦး ရှိနေသည်။</p> <p>ကောင်းမင်၏ အစီအစဉ်ကို ကူညီရန်အတွက် ကရုဏာဘုရားကျောင်းသည် လျှို့ဝှက်အင်အားစုများကိုလည်း စေလွှတ်ထားပေးသည်။ ထိုဓမ္မဆရာလေးဦးလုံးတွင် လက်နက်များနှင့် အထူးပြုလုပ်ထားသော ဖောက်ခွဲရေးပစ္စည်းများကို တပ်ဆင်ထားကြသည်။</p> <p>“တားမြစ်နယ်မြေ အပြင်ဘက်မှာဆိုရင် ဖြစ်နိုင်ပေမယ့် အတွင်းထဲရောက်သွားရင်တော့ ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်လက်ထဲက အရုပ်လေးလို ဖြစ်နေမှာပဲ”</p> <p>စီနျန်က သူ၏ လက်သေးသေးလေးကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။</p> <p>“ကျွန်တော်သွားတဲ့ လမ်းအတိုင်း လိုက်ခဲ့၊ ကျွန်တော်နဲ့ သုံးမီတာထက် ပိုမဝေးစေနဲ့”</p> <p>အဖွဲ့က လှေကားထစ်များအတိုင်း ဆင်းလာကြသည်။ သူတို့နောက်ကွယ်မှ နေရောင်ခြည်က ပိုပိုပြီး ဝေးကွာသွား၏။ သူတို့၏ ပုံရိပ်များကို အရိပ်များက လုံးဝဝါးမြိုသွားသောအခါ ကောင်းမင်၏ နှလုံးသည် တစ်ခုခု ပေါက်ထွက်လာတော့မည့်အတိုင်း တဒိတ်ဒိတ် ခုန်ပေါက်လာတော့သည်။</p> <p>စီနျန်သည် ရှေ့သို့သာ အာရုံစိုက်နေသဖြင့် ကောင်းမင်၏ ပုံမှန်မဟုတ်မှုကို သတိမပြုမိသေးပေ။</p> <p>“လက်မှတ်ဖြတ်တဲ့ ဂိတ်ကို ကျော်ပြီးရင် အောက်ဆင်းရမယ့် နောက်ထပ်လှေကားထစ်တွေ ရှိတယ်၊ ခင်ဗျားတို့ လှေကားအတိုင်းပဲ ဆင်းရမယ်၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ပျက်နေတဲ့ စက်လှေကားပေါ်ကိုတော့ မတက်နဲ့”</p> <p>စီနျန်က ခပ်တိုးတိုး သတိပေးလိုက်သည်။</p> <p>စီနျန်သည် ခြောက်ခြားဖွယ်ရာ တစ်ခုခုကို မြင်တွေ့ခဲ့၍သာ ဤသို့ပြောခြင်းဖြစ်ကြောင်း ကောင်းမင် သိလိုက်သည်။</p> <p>လုံခြုံရေး စစ်ဆေးရေးဂိတ်မှာ ပျက်စီးနေပြီဖြစ်သည်။ အဖွဲ့သားများသည် ဖောက်ခွဲရေးပစ္စည်းများကို ကျောပိုး၍ တံခါးဘောင်ပေါ်မှ အချက်ပေးသံများကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ဖြတ်ကျော်ဝင်ရောက်လာကြသည်။</p> <p>“မလှုပ်နဲ့”</p> <p>ရှေ့ဆုံးမှ လျှောက်နေသော စီနျန်သည် လက်မှတ်ရောင်းစက်ရှေ့တွင် ရပ်တန့်လိုက်သည်။ ၎င်းသည် တစ်မီတာကျော်ကျော်ခန့်သာ မြင့်သဖြင့် အလွယ်တကူ ကျော်တက်နိုင်သော်လည်း စီနျန်ကမူ အလွန် စိုးရိမ်နေပုံရသည်။</p> <p>“တားမြစ်နယ်မြေက ရှေ့မှာပဲ၊ ဒါက ပထမဆုံး စစ်ဆေးရေးဂိတ်ပဲ၊ ကျွန်တော်တို့ ဘယ်လိုဝင်မလဲဆိုတာက ကျွန်တော်တို့ ဘာနဲ့ရင်ဆိုင်ရမလဲဆိုတာကို ဆုံးဖြတ်ပေးလိမ့်မယ်”</p> <p>“ဒီမှာ ဒီအတိုင်း ရပ်နေလို့ မဖြစ်ဘူးနော်၊ ငါ့ကိုယ်ပေါ်မှာ အပြင်းစားချိန်ကိုက်ဗုံး တပ်ထားတာ”</p> <p>ကောင်းမင်က ပေါက်ကွဲစရာတစ်ခုခုကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပြောလိုက်သည်။</p> <p>“လက်မှတ်ရောင်းစက်ကို သွားကြည့်လိုက်ပါ ၊ လက်မှတ်တွေ ကျန်သေးလားလို့”</p> <p>စီနျန်က အတင်းခိုင်းနေသဖြင့် အဖွဲ့သားများလည်း မတတ်သာဘဲ လုပ်ဆောင်လိုက်ကြသည်။ သို့သော် ဘာမှ ရှာမတွေ့ခဲ့ပေ။</p> <p>“တခြားနည်း မရှိတော့ဘူး၊ စွန့်စားကြည့်ရမှာပဲ”</p> <p>စီနျန်သည် စက္ကူစုတ်တစ်ခုကို ကောက်ယူ၍ လက်မှတ်အရွယ်အစားအတိုင်း ညှပ်ချလိုက်သည်။ ထို့နောက် လက်နှစ်ဖက်ကို ပူး၍ ဆုတောင်းလိုက်သည်။ သူ့နဖူးပေါ်တွင် ချွေးစက်များ စီးကျလာလေသည်။ သာမန်လူများ၏ အမြင်တွင် ထိုစက္ကူစုတ်မှာ စက္ကူစုတ်ပင် ဖြစ်သော်လည်း ကောင်းမင် မျက်တောင်ခတ်လိုက်သည့်အချိန်၌ စက္ကူပေါ်တွင် ထူးဆန်းသော ပုံစံကွက်များ ပေါ်လာသည်ကို ဝေဝါးစွာ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p>ကောင်းမင် ထိုပုံစံကွက်များကို အာရုံစိုက်ကာ မှတ်သားရန် ကြိုးစားနေစဉ် ထိုပုံစံကွက်များက ရုတ်တရက် လီဆန်းစီ၏ မျက်နှာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွား၏။ သူ လန့်နိုးသွားပြီး သူကိုယ်တိုင် မသိလိုက်ဘဲ တားမြစ်နယ်မြေရှုထောင့်ကို ဖွင့်မိသွားကြောင်း သတိပြုလိုက်မိသည်။</p> <p>“ငါ တမင်ဖွင့်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး၊ တားမြစ်နယ်မြေထဲ ရောက်ပြီးနောက်ပိုင်း ငါ့အတွင်းပိုင်းက တစ်ခုခုက ပိုနိုးကြားလာတာပဲ”</p> <p>ကောင်းမင်သည် သူရူးသွပ်သွားမည်ကို စိုးရိမ်နေမိသည်။ လီဆန်းစီသည် သူပတ်ဝန်းကျင်၏ နေရာတိုင်းတွင် ပေါ်လာနေပြီး တစ်ကမ္ဘာလုံးမှာ ဧရာမမှန်ချပ်ကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်လာကာ သူ့ကိုယ်သူပင် ပြန်မှတ်မိတော့မည်မဟုတ်ကြောင်း သူ တွေးနေမိသည်။</p> <p>“တခြားသူတွေရဲ့ လက်ကို ကိုင်ထားပြီး ကျွန်တော့်နောက်က လိုက်ခဲ့”</p> <p>စီနျန်သည် စက္ကူစုတ်ကို လက်မှတ်ဂိတ်ထဲသို့ ထိုးထည့်လိုက်ရာ ဂိတ်က ချက်ချင်းပင် မျိုချလိုက်သည်။</p> <p>“မြန်မြန်”</p> <p>အဖွဲ့သားများက ဂိတ်ကို အမြန်ဖြတ်ကျော်လိုက်ကြသည်။ လက်မှတ်ရောင်းစက်၏ အတွင်းဘက်မှ လှမ်းကြည့်လိုက်သောအခါ မြေအောက်ရထားဘူတာတစ်ခုလုံးသည် မည်သည့်အလင်းရောင်မှ မရှိတော့ဘဲ ပိန်းပိတ်အောင် အမှောင်အတိ ကျနေတော့သည်။</p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save