Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၇၅၅)</h2> <h2 style="text-align: center;">ဖြတ်သွားဖြတ်လာ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>“ခရိုင် ၃ ဆေးဝါးစက်ရုံ တားမြစ်နယ်မြေ ဖြစ်သွားရတာက ကျူချွမ်းအဖွဲ့က အပြစ်မဲ့တဲ့ ကလေးအမြောက်အမြားကို သတ်ဖြတ်ခဲ့လို့ နောက်ဆုံးမှာ ယွီဟွေးဆိုတဲ့ ကြီးမားတဲ့ အပြောင်းအလဲကြီး ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့တာပဲ၊ ဒီ နောက်ဆုံးဘူတာကရော ဘာလို့ တားမြစ်နယ်မြေ ဖြစ်သွားရတာလဲ ငါသိချင်မိတယ်”</p> <p>ကောင်းမင်သည် ယင်းကို သူ့စိတ်ထဲတွင်သာ တွေးရဲသည်။ အချို့ အကြောင်းအရာများသည် အသံထွက်ပြောမိပါက မစင်ကြယ်သောအရာများကို ဆွဲဆောင်မိလိမ့်မည်ဖြစ်ကြောင်း သူသိပေသည်။</p> <p>ဤမြို့ကြီး၏ တားမြစ်နယ်မြေတိုင်းရှိ အရာအားလုံးသည် ယွီဟွေးကဲ့သို့ ဖော်ရွေကြမည်မဟုတ်ကြောင်း သူသိသည်။ မြေအောက် ရေနုတ်မြောင်းကွန်ရက်အတွင်းရှိ နက်ရှိုင်းသော အမှောင်ထုကဲ့သို့ အခြားမည်သည့်အရာထက်မဆို ပိုမိုသန့်စင်သော ဆိုးယုတ်မှုများလည်း ရှိနေတတ်သည်။</p> <p>“စက်လှေကားပေါ် မတက်ကြနဲ့နော်”</p> <p>စီနျန်က ရှေ့မှ ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းနေသည်။ တားမြစ်နယ်မြေထဲတွင် သူသည် အိပ်ချင်စိတ်များ မရှိတော့ပေ။ သူ၏ မျက်သူငယ်အိမ်သုံးခုသည် တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ထပ်တူနီးပါး ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ အမှောင်ထုမှာ သူ့အပေါ် သက်ရောက်ခြင်း မရှိတော့ချေ။</p> <p>အဖွဲ့သားများသည် လှေကားထစ်များအတိုင်း ဆင်းလာကြသည်။သူတို့သည် အောက်ခြေကို မြင်နေရသော်လည်း ဆယ်မိနစ်ခန့် အကြိမ်ကြိမ် ဆင်းလာပြီးသည့်တိုင် ထွက်ပေါက်ကို ရှာမတွေ့သေးပေ။</p> <p>“မလောနဲ့၊ ဟိုဟိုဒီဒီ မသွားနဲ့၊ နောက်ကလိုက်၊ တစ်လှမ်းချင်းစီပဲ လျှောက်”</p> <p>စီနျန်၏ အသံမှာ အလွန်တိုးညှင်းလှသည်။ သူသည် လှေကားထစ်များပေါ် လျှောက်နေရခြင်း မဟုတ်ဘဲ ငါးမန်းတစ်ကောင်၏ ထက်မြက်သော သွားများပေါ်တွင် နင်းနေရသကဲ့သို့ ခြေလှမ်းတိုင်းကို ဂရုတစိုက် လှမ်းနေသည်။</p> <p>ချောမွေ့နေသော လှေကားထစ်များပေါ်တွင် ရေကွက်များနှင့် အမှိုက်များ တဖြည်းဖြည်း ပေါ်ထွက်လာ၏။ တစ်ခဏချင်းမှာပင် အဓိကအဖွဲ့ဝင်များ ကိုင်ဆောင်ထားသော မီးထွန်းကိရိယာများ အားလုံး ငြိမ်းသွားတော့သည်။</p> <p>အမှောင်ထုက ပတ်ဝန်းကျင်ကို လွှမ်းခြုံသွားချိန်တွင် ကောင်မင်နှင့် အဖွဲ့သားများသည် အဆောက်အအုံအတွင်းမှ ထွက်လာနိုင်ခဲ့ပြီး မြေအောက်ရထား ပလက်ဖောင်းသို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။</p> <p>“စီနျန်... ငါတို့ ဘာမှ မမြင်ရတော့ဘူး၊ နောက်ထပ် ဘာဆက်လုပ်ရမလဲ”</p> <p>ကောင်းမင်သည် ထိုကောင်စုတ်လေး သူ့ကို စွန့်ပစ်မသွားစေရန် လက်ကို တင်းတင်းဆွဲထားလိုက်သည်။</p> <p>“နောက်ဆုံးဘူတာ တားမြစ်နယ်မြေက ခရိုင် ၁ တင်မကဘူး၊ တစ်မြို့လုံးမှာပါ အန္တရာယ်အရှိဆုံး တားမြစ်နယ်မြေတွေထဲက တစ်ခုပဲ၊ မြေအောက်ရထားလမ်း နှစ်ခုနဲ့ မပြီးသေးတဲ့ လမ်းကြောင်း သုံးခုက မြေအောက်နေရာအနှံ့မှာ ရှိနေတာ၊ ဒီနေရာမှာ ဗုံးဖောက်လိုက်ရုံနဲ့တော့ သိပ်ထိရောက်မှာမဟုတ်ဘူး၊ အများဆုံးမှ ဖရိုဖရဲဖြစ်သွားရုံပဲ ရှိမယ်”</p> <p>စီနျန်၏ မျက်လုံးများသည် အမှောင်ထုနှင့် လုံးဝ ပေါင်းစည်းသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး တားမြစ်နယ်မြေ၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ဖြစ်လာသည်။</p> <p>“ဒီတားမြစ်နယ်မြေက အရမ်းအန္တရာယ်များသလို အရမ်းလည်း ကျယ်တယ်၊ မြို့တော်ကောင်စီက ဒါကို အပိုင်းငါးပိုင်း ခွဲထားပြီး နည်းလမ်းအမျိုးမျိုးနဲ့ တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းထားတာ၊ ကျွန်တော်တို့ လုပ်ရမှာက မြို့တော်ကောင်စီရဲ့ အစီအမံတွေကို ဖျက်ဆီးပြီး ဒီမြို့ကြီးရဲ့ မြေအောက်အနက်ဆုံးမှာ မြုပ်နှံထားတဲ့ နာကျည်းမှုတွေကို ဆွဲထုတ်ဖို့ပဲ”</p> <p>“ကြွက်စုတ်လေး... မင်းက မကောင်းတာလုပ်တဲ့နေရာမှာ ကျွမ်းကျင်လှချည်လား”</p> <p>စီနျန်က အခြားကရုဏာဖောင်ဒေးရှင်း အဖွဲ့ဝင်များကို ဘာကြောင့် ခေါ်လာရသလဲဆိုသည်ကို ကောင်းမင် အခုမှ နားလည်သွားတော့သည်။</p> <p>“ခင်ဗျားတို့ ရထားစီးပြီး မတူညီတဲ့ ဘူတာတွေကို သွားရမယ်၊ ပြီးရင် ဖောက်ခွဲရေးပစ္စည်းတွေကို တစ်ပြိုင်တည်း ဖောက်ခွဲရမယ်”</p> <p>စီနျန်သည် သူ၏ ဓမ္မဆရာဝတ်ရုံမှ အဝတ်ဖြူစအချို့ကို ဆွဲဖြဲကာ ကောင်းမင်နှင့် အခြားသူများကို ပေးလိုက်သည်။</p> <p>“ရော့ ဒီမှာ... အဲ့ဒီအဝတ်စတွေက အနီရောင်ပြောင်းသွားပြီး သွေးညှီနံ့တွေ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ထွက်လာပြီဆိုရင် ခင်ဗျားတို့ ဖောက်ခွဲရေးပစ္စည်းတွေကို ဖောက်ခွဲလို့ရပြီ”</p> <p>အခြား ကရုဏာဖောင်ဒေးရှင်း အဓိကအဖွဲ့ဝင်များက တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိ သဘောတူကြသော်လည်း ကောင်းမင်ကမူ တုံ့ဆိုင်းနေလေသည်။</p> <p>“ဒါဆို ငါတို့ ဘယ်လို ပြန်ထွက်ကြမလဲ”</p> <p>“ကျွန်တော် နည်းလမ်းတစ်ခုခု စဉ်းစားလိုက်ပါ့မယ်”</p> <p>စီနျန်၏ လေသံမှာ ဝတ်ကျေတန်းကျေသာ ဖြစ်သည်။သူသည် သူတို့ကို အသက်ရှင်လျက် ပြန်ခေါ်ထုတ်ရန် အစီအစဉ် မရှိသည့်အတိုင်းပင်။</p> <p>“နောက်ထပ် ပြဿနာတစ်ခု ရှိသေးတယ်၊ ဘူတာက စွန့်ပစ်ခံထားရတာ ဒီလောက်ကြာနေပြီကို ရထားတွေ လာဦးမှာလား”</p> <p>“ခင်ဗျားက စိတ်ရှုပ်စရာပဲ”</p> <p>စီနျန် စိတ်အနှောက်အယှက်ဖြစ်လာသည်။</p> <p>“တားမြစ်နယ်မြေရဲ့ ရှုထောင့်နဲ့ တကယ့်မြို့တော်ရဲ့ ရှုထောင့်က မတူဘူး၊ ခင်ဗျားမြင်ရတာလည်း ကွဲပြားလိမ့်မယ်၊ ကျွန်တော်တို့မြင်ရတာက စွန့်ပစ်မြေအောက်ရထားတစ်စင်း ဖြတ်သွားတာ ဖြစ်နိုင်ပေမယ့် တားမြစ်နယ်မြေ ရှုထောင့်ကနေကြည့်ရင် အဲ့ဒါက မီတာတစ်ရာကျော် ရှည်တဲ့ ကင်းခြေများတစ်ကောင် ဒါမှမဟုတ် ပိုကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အရာတစ်ခု ဖြစ်နေလိမ့်မယ်”</p> <p>“နားလည်ပြီ၊ ဒါဆို အခု ဘာလုပ်ကြမလဲ”</p> <p>“တားမြစ်နယ်မြေရဲ့ အပြောင်းအလဲကို စောင့်ရမယ်၊ ကျွန်တော်လည်း ဒီကို ပထမဆုံး ရောက်ဖူးတာဆိုတော့ ဘာမှ ထပ်မမေးနဲ့တော့”</p> <p>စီနျန်သည် ဖိအားအများအပြား ခံစားနေရသည်။ သူသည် တားမြစ်နယ်မြေ အပြင်ဘက်တွင် ရှိနေစဉ်ကနှင့် လုံးဝကွဲပြားစွာ ပြုမူနေသည်။ သူ၏ မျက်သူငယ်အိမ်များ တုန်ယင်သွားပြီး တစ်စုံတစ်ခု ချဉ်းကပ်လာသည်ကို ဝေဝါးစွာ ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>“ ‘အပြောင်းအလဲ’ ဆိုတာ ဘာကို ပြောတာလဲ”</p> <p>ကောင်းမင်သည် တားမြစ်နယ်မြေရှုထောင့်ကို ဖွင့်လိုသောစိတ်ကို အတင်းအကျပ် ထိန်းချုပ်၍ နောက်ဆုံးမေးခွန်းတစ်ခုကို မေးလိုက်သည်။</p> <p>“မမေးနဲ့”</p> <p>“ခင်ဗျားတို့လည်း ရထားစီးဖို့ လာကြတာလား၊ ဘယ်ကို သွားကြမလို့လဲ”</p> <p>ထူးဆန်းသော အသံတစ်ခုက ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>“မမေးနဲ့လို့ ကျွန်တော်ပြောထားတယ်လေ၊ ခင်ဗျား...”</p> <p>စီနျန်က ထိုအသံထွက်လာရာဘက်သို့ လှည့်ပြောလိုက်သော်လည်း သူ့စကားများက တဖြည်းဖြည်း တိုးဝင်သွား၏။ အမှောင်ထုဖုံးလွှမ်းနေသော ပလက်ဖောင်းပေါ်တွင် ပုံရိပ်ခုနစ်ခု လှုပ်ရှားနေလေသည်။ လူခြောက်ယောက်သာ ဝင်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ယခုတွင် လူတစ်ယောက် ပိုနေသည်။</p> <p>နောက်ထပ် လူတစ်ယောက် ရှိနေခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p>ပလက်ဖောင်းတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွား၏။ ကရုဏာဖောင်ဒေးရှင်း အဓိကအဖွဲ့ဝင်များမှာ သူတို့၏ လက်နက်များကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်လိုက်ကြသည်။ သူတို့ ဘာမှ မမြင်ရပေ။ အဝေးမှ သူစိမ်းတစ်ယောက်၏ အသံကိုသာ ကြားနေရသည်။</p> <p>“ကလေးလည်း ပါတာလား၊ ခင်ဗျားတို့ ဘုရားကျောင်းအဖွဲ့ဝင်တွေက ပုံမှန် စုဝေးပွဲတွေ ရှိကြတာလား”</p> <p>ထိုအသံရှင်က သူကိုယ်သူ ဟာသပြောလိုက်သည်ဟု ထင်နေပုံရသည်။ ဘယ်သူမှ ပြန်မဖြေသည်ကို မြင်သောအခါ သူက အိုးတိုးအန်းတန်းဖြင့် နှစ်ချက်ခန့် ရယ်လိုက်ပြီးမှ ရိုးသားစွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“စိတ်မရှိပါနဲ့ဗျာ၊ ကျွန်တော်က လွန်သွားတယ်၊ လမ်းလေးပဲ မေးချင်လို့ပါ”</p> <p>“ခင်ဗျား ဘယ်သွားမလို့လဲ”</p> <p>စီနျန်၏ အသံက ခံစားချက်မပါဘဲ စက်ရုပ်တစ်ရုပ်ကဲ့သို့ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>“အိမ်ပြန်မလို့ပါ၊ ကျွန်တော်က အန်းရွှမ်းရပ်ကွက်မှာ နေတာလေ၊ အရင်က အလုပ်ဆင်းရင် ဒီရထားကိုပဲ စီးပြီး ပြန်နေကျဗျ၊ ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့မှ ဘာဖြစ်လို့ မြေအောက်ရထားဘူတာတွေ အကုန် ပိတ်ထားတာလဲ မသိဘူး၊ ကျွန်တော် လုံးဝ ထွက်လို့ မရတော့ဘူး”</p> <p>အဖွဲ့သားများက ကူညီရန် စိတ်ကူးမရှိသည်ကို မြင်သောအခါ ထိုသူစိမ်းက အကူညီမဲ့သွားသည်။</p> <p>“ကျွန်တော် ခင်ဗျားတို့ကို ညာနေတာ မဟုတ်ပါဘူး၊ ကျွန်တော့်နာမည်က အန်းလွမ်ပါ၊ မှတ်ပုံတင်နံပါတ်က **၅၈၉၁၊ ကျွန်တော်က သိုင်းသင်တန်းကျောင်းတစ်ခုမှာ အချိန်ပိုင်းလေ့ကျင့်ရေးဆရာအဖြစ် အလုပ်လုပ်တာပါ၊ ဒီအိတ်ထဲမှာက မိသားစုအတွက် ဝယ်လာတဲ့ ငါးနဲ့ ကိတ်မုန့်တွေ ပါပါတယ်”</p> <p>‘ကိတ်မုန့်’ ဟူသော စကားလုံးကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ကောင်းမင် မသိစိတ်ဖြင့် ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် အခြား အိပ်မက်သရဲတစ်ကောင်၏ အငွေ့အသက်ကို ဝေဝါးစွာ ခံစားရလိုက်သည်။</p> <p>“ခင်ဗျား မိသားစုထဲက တစ်ယောက်ယောက် မွေးနေ့ရှိလို့လား”</p> <p>“ဟုတ်ကဲ့... ကျွန်တော့် သမီးလေး မွေးနေ့ပါ၊ သူ့နာမည်က အန်းမုန့်တဲ့”</p> <p>ထိုလူက တစ်စုံတစ်ခုကို ကမ်းပေးလိုက်ပုံရသည်။</p> <p>“ဒါက သူ့ဓာတ်ပုံလေးပါ၊ ချစ်စရာ မကောင်းဘူးလား”</p> <p>“သူ ကိုင်ထားတာကို မထိနဲ့”</p> <p>စီနျန်က ရုတ်တရက် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ ကောင်းမင်နှင့် ဖြတ်သွားဖြတ်လာ အန်းလွမ်တို့သည် လန့်ဖျတ်သွားပြီး ငြိမ်သက်သွားကြသည်။</p> <p>“ကျွန်တော်တို့လည်း လမ်းပျောက်နေတဲ့ ခရီးသည်တွေပဲ၊ ခင်ဗျားကို မကူညီနိုင်ဘူး၊ ဘူတာရုံ ဝန်ထမ်းတစ်ယောက်ယောက်ကို သွားရှာလိုက်ပါ”</p> <p>“ကောင်းပါပြီ”</p> <p>ထိုလူက အနည်းငယ် စိတ်ပျက်သွားပုံရသည်။ သူသည် သူကိုင်ထားသော အရာကို ပြန်သိမ်းလိုက်ပြီး ကောင်းမင်တို့နှင့် ဝေးရာသို့ ထွက်ခွာသွား၏။</p> <p>သူ ထွက်သွားပြီး သိပ်မကြာမီတွင် ဥမင်လိုဏ်ခေါင်းအတွင်းမှ ဂျုံးဂျုံးဂျက်ဂျက် အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလေသည်။ ထိုသူစိမ်းရပ်နေခဲ့သော နေရာ၏ အပေါ်ဘက်တွင် အနီရောင် အချက်ပြမီးလေး လင်းလာပြီး ရထားသံလမ်းများ တုန်ခါလာကာ ပလက်ဖောင်းမှာလည်း အနည်းငယ် လှုပ်ယမ်းလာတော့သည်။ ဖုန်မှုန့်များနှင့် မြေမှုန့်များက အဖွဲ့ပေါ်သို့ ကျဆင်းလာသော်လည်း သူတို့မှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကပ်လျက်ရပ်ကာ ဥမင်လိုဏ်ခေါင်းအတွင်းသို့ စိုက်ကြည့်နေကြသည်။</p> <p>အမှောင်ထုထဲတွင် ကြီးမားလှသော အရာတစ်ခုသည် သူတို့ဆီသို့ လျင်မြန်စွာ တွားသွား ချဉ်းကပ်လာနေသည်။</p> <p>...</p> <p>ခရိုင် ၃ အစွန်အဖျားရှိ အိမ်တစ်အိမ်အတွင်းတွင် ပရိဘောဂများနှင့် ကုလားထိုင်များကို ထောင့်တစ်ခုသို့ တွန်းပို့ထားသည်။ မြေကွက်လပ်၏ အလယ်ဗဟိုတွင် မမှတ်မိနိုင်တော့လောက်အောင် နှိပ်စက်ခံထားရသော ညရဲတစ်ဦးကို ချည်နှောင်ထား၏။ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် သွေးစွန်းနေသော နှိပ်စက်ရေးကိရိယာများနှင့် စုတ်ပြဲနေသော ယူနီဖောင်းများ ပြန့်ကျဲနေလေသည်။</p> <p>ကြေးဝါမျက်နှာဖုံးကို ဝတ်ဆင်ထားသော တောင်ဘုရင်သည် ထိုညရဲရှေ့တွင် ရပ်နေပြီး ဇီးကွက်တံဆိပ်ပါသော ပုခုံးတံဆိပ်ကို ကိုင်တွယ် ကစားနေလေသည်။</p> <p>“ပြောစမ်း... ပုခုံးတံဆိပ်ပါတဲ့ တခြား ညရဲတွေရဲ့ နာမည်အရင်းနဲ့ ရုပ်တွေက ဘယ်လိုလဲ၊ ဒါဆို သူတို့ သိပ်မခံစားရတော့ဘူးပေါ့”</p> <p>“ဟားဟားဟား... မင်းက မြို့တော်ကောင်စီရဲ့ ခွေးတစ်ကောင်လုပ်ရတာကို စွဲလမ်းနေပြီလား ၊ တကယ်ကို စက်ဆုပ်စရာပဲ”</p> <p>ညရဲတပ်ဖွဲ့ဝင်သည် သွေးတစ်လုတ်ကို ထွေးထုတ်လိုက်သည်။ ရှုံ့တွနေသော သူ့မျက်နှာသည် ရက်စက်သော အပြုံးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။</p> <p>“ငါ့မေးခွန်းကို ဖြေစမ်း”</p> <p>တောင်ဘုရင်ထံမှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပြီး လူသားထက် သာလွန်သော ဖိအားများ ထွက်ပေါ်လာ၏။ ညစောင့်တပ်ဖွဲ့ဝင်၏ ဒဏ်ရာများ ပြန်ပွင့်လာပြီး သွေးများ ပန်းထွက်လာတော့သည်။</p> <p>“မင်းကို ဖြေရမယ်၊ မင်းကိုယ်မင်း ဘယ်သူများ ထင်နေလဲ၊ မင်းကိုယ်မင်း တကယ်ကြီး တောင်ဘုရင်လို့ ထင်နေတာလား”</p> <p>ညရဲတပ်ဖွဲ့ဝင်၏ ပါးစပ်မှ သွေးများ စီးကျနေပြီး သူ့မျက်လုံးများသည် ဖိအားဒဏ်ကြောင့် သွေးကြောများ ထောင်ထတဲ့အထိ ပြူးထွက်နေသည်။</p> <p>“မင်းက သိုင်းသင်တန်းကျောင်းမှာ ဈေးအပေါဆုံး အထိုးခံအိတ်တစ်လုံးထက် မပိုပါဘူးကွာ၊ ကိုယ့်မိန်းမနဲ့ သမီးကို သတ်ခဲ့တဲ့ ငကြောင်ကောင်၊ ကောင်စီဝင်တွေ မွေးထားတဲ့ အောက်တန်းစား ခွေးတစ်ကောင်ပဲ၊ ငါပြောတာ မှန်တယ်မလား... အန်းလွမ်”</p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save