Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၇၆၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">အရေးယူခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>“အန်းလွမ်... ရှင်ကိုယ်တိုင် ရွေးချယ်ပါ၊ ဝမ်ရှန့်ဂိုဏ်းကနေ ထွက်ပြီး ကျွန်မနဲ့ ကျွန်မတို့သမီးလေးနဲ့အတူ အိမ်ပြန်လိုက်မလား၊ ဒါမှမဟုတ် လူလည်းမကျ သရဲလည်းမကျတဲ့ မကောင်းဆိုးဝါးတစ်ကောင်ဖြစ်အောင် သူတို့အတင်းအကျပ် ခိုင်းတာကိုပဲ ဆက်ပြီးလက်ခံနေမလား”</p> <p>“ဒီမိန်းမစကားကို နားမယောင်နဲ့၊ သူက မြို့တော်ကောင်စီက လွှတ်လိုက်တဲ့သူပဲ၊ မင်းတို့ကြားမှာ ဖြစ်ခဲ့သမျှ အရာအားလုံးက ကြိုတင်ရေးသားထားတဲ့ ဇာတ်ညွှန်းတွေပဲ”</p> <p>ကျန်းယန်နှင့် ထိုအမျိုးသမီး၏ အသံများက ရထားတွဲ၏ ဝဲယာတစ်ဖက်တစ်ချက်စီမှ ထွက်ပေါ်လာကြသည်။ အန်းလွမ်မှာ အလယ်တွင် ထိုင်နေခြင်းဖြစ်ပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်သည် ပို၍ပို၍ ပြင်းထန်စွာ တုန်ယင်လာကာ မြေအောက်ရထားကိုပါ သက်ရောက်မှု ရှိလာစေသည်။</p> <p>ရထားတွဲအတွင်းရှိ အရိုးများသည် တစ်ခုနှင့်တစ်ခု တိုက်မိနေပြီး ရထားမှာ ဥမင်အတွင်းရှိ တစ်စုံတစ်ခုနှင့် ပွတ်တိုက်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ စေးကပ်သော အရည်များက ရထားတွဲအတွင်းသို့ စိမ့်ဝင်လာသည်။ ကောင်းမင်မှာ တားမြစ်နယ်မြေရှုထောင့်ကို မဖွင့်ထားသဖြင့် ထိုအရာက မည်သည့်အရာဖြစ်သည်ကို မသိချေ။ သူ့ဘေးမှ စီနျန်မှာမူ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ကောင်းမင်၏ အင်္ကျီအောက်သို့ တိုးဝင်ပုန်းအောင်းလိုက်သည်။</p> <p>“မမေးပါနဲ့လို့ ပြောသားပဲ၊ သူ့ကို မဆွပါနဲ့လို့ ပြောနေတာကို ခင်ဗျားက နားမထောင်ဘူး၊ သွားပြီ... အကုန်သွားပြီ... ညစ်ညမ်းတဲ့သွေးတွေ စိမ့်ဝင်လာတော့မယ်!”</p> <p>“ညစ်ညမ်းတဲ့သွေးဆိုတာ ဘာလဲ”</p> <p>“ဒီလိုအချိန်မျိုးတောင် ခင်ဗျားက သိချင်နေတုန်းလား”</p> <p>စီနျန်၏ မျက်နှာက ဖြူလျော်နေခဲ့သည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူသည် ကလေးအရွယ်သာ ရှိသေးသည် မဟုတ်ပါလား။ သူက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်ပြီးနောက် အမြန်ဆုံး ရှင်းပြပေးလိုက်သည်။</p> <p>“ဒါက တားမြစ်နယ်မြေထဲက သေဆုံးသွားလူတွေဆီက စုစည်းနေတဲ့ အဆိပ်တွေ၊ ပုပ်သိုးနေတဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေပဲ၊ အတိုချုပ်ပြောရရင် အနာကျင်ရဆုံး အရာပဲ”</p> <p>“ဒါဆို အခု အန်းလွမ်က အနာကျင်ဆုံး အခြေအနေကို ရောက်နေတာပေါ့၊ သူက တားမြစ်နယ်မြေ ၁ ရဲ့ သခင်လား၊ ဒါပေမဲ့ ဒီလူ့အခြေအနေက ယွီဟွေးနဲ့ လုံးဝမတူဘူး၊ သူက အတိတ်ထဲမှာ နစ်မြောနေပြီး ပြန်ထွက်မလာနိုင်သလိုပဲ”</p> <p>ကောင်းမင် မော့ကြည့်လိုက်ရာ ညစ်ညမ်းသော သွေးတစ်စက်က သူ့ကိုယ်ပေါ်သို့ တည့်တည့် ကျလာသည်။ယင်းက အချိန်အတော်ကြာ ကြိုတင်စီစဉ်ထားသည့်အလား အလွန် ရုတ်တရက် ဆန်လှသည်။</p> <p>သူ့အရေပြားပေါ်တွင် ဒဏ်ရာတစ်ခု ကွဲအက်သွားပြီး သွေးကြောငယ်လေးများက ထိုညစ်ပတ်သော သွေးထဲသို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားသည်။ ရူးသွပ်ကြမ်းတမ်းသော အတွေးများစွာက ကောင်းမင်စိတ်ထဲသို့ အလုံးအရင်းနှင့် ဝင်ရောက်လာတော့သည်။ သူ့ဦးခေါင်းထဲတွင် တစ်စုံတစ်ခု ပေါက်ကွဲသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ တဝီဝီအသံများနှင့်အတူ သူ့အသိစိတ်က ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခတ်ခံလိုက်ရပြီး ခန္ဓာကိုယ်က ရှေ့သို့ မှောက်ကျသွားခဲ့သည်။</p> <p>ကျန်းယန်နှင့် ထိုအမျိုးသမီးတို့၏ အားပြိုင်မှုမှာ အဆုံးအဖြတ်ပေးရမည့် အချိန်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ အန်းလွမ်က ရွေးချယ်မှု မပြုလုပ်သေးမီမှာပင် ကောင်းမင်က မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲကျနေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>“အရမ်း နာကျင်နေတာလား”</p> <p>ညစ်ညမ်းသော သွေးကို လီဆန်းစီ၏ ခန္ဓာကိုယ်က မစုပ်ယူနိုင်ချေ။ သူ၏ စိတ်စွမ်းအားဖြင့်သာ ထိုသွေးများကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ချေဖျက်နိုင်သည်။ ပြဿနာမှာ သွေးများက ရထားအမိုးပေါ်မှ တစက်စက် ကျဆင်းနေပြီး ပို၍ပို၍ များလာခြင်းပင်။ ဤအတိုင်း ဆက်သွားနေပါက ပုန်းစရာ နေရာရှိတော့မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>“ငါ မင်းကို တကယ်သတ်ပစ်ချင်လိုက်တာ၊ ဒီနေရာမှာ ရှိသမျှ အရာအားလုံးက တားမြစ်နယ်မြေ သခင်က အသားတွေ၊ မှတ်ဉာဏ်တွေနဲ့ နာကျင်မှုတွေကို သုံးပြီး ဖန်တီးထားတာပဲ၊ ဒီခရီးသည်တွေ အားလုံးက အန်းလွမ်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲက ထွက်လာတာ၊ သူတို့က ဒီအရူးရဲ့ မှတ်ဉာဏ် အစိတ်အပိုင်းတွေပဲ၊ မင်း သူ့စကားတွေကို နားထောင်လေလေ သူ ဖန်တီးလိုက်တဲ့ အရာတွေက ပိုများလာလေလေပဲ”</p> <p>စီနျန်က သူ့ဝတ်ရုံဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖုံးအုပ်ထားရင်း ထိုင်ခုံပေါ်တွင် မတ်တတ်ထရပ်သည်။</p> <p>“ဘာလို့ ဘူတာကို မရောက်သေးတာလဲ၊ ဘာလို့ မရောက်သေးတာလဲ”</p> <p>“အန်းလွမ်... ရောက်တော့မယ်၊ ကျွန်မတို့နဲ့ လိုက်ခဲ့ပါ”</p> <p>ထိုအမျိုးသမီးက ကောင်းမင်၏အလောင်းနှင့် တုန်ယင်နေသော စီနျန်ကို လျစ်လျူရှုထားသည်။ သူမသည် အန်းလွမ်ကိုသာ စိုက်ကြည့်ပြီး တောင်းပန်နေလေသည်။</p> <p>“ဒီမြို့ကြီဂက ဝမ်ရှန့်တစ်ခုတည်း စိုးမိုးနေတဲ့ နေရာမဟုတ်ပါဘူး၊ ကျွန်မတို့မှာ သွားစရာ တခြားလမ်းတွေ ရှိပါသေးတယ်၊ ရှင့်သမီးလေးကို မကောင်းဆိုးဝါးအဖေတစ်ယောက် ရှိစေချင်နေတာလား”</p> <p>“ငါနဲ့ ငါ့ဆရာသာ မင်းသမီးလေးကို မကာကွယ်ပေးထားရင် သူက မြို့တော်ကောင်စီခန်းမကို ရောက်သွားပြီး မင်းကို ခြိမ်းခြောက်ဖို့ ဓားစာခံအဖြစ် အသုံးချခံရတာ ကြာလှပြီ”</p> <p>ကျန်းယန်က အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p>သူတို့နှစ်ဦးမှာ အပြင်းအထန် ငြင်းခုံနေကြရာ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ဖြစ်ပေါ်နေသော ကြီးမားသော အပြောင်းအလဲများကို သတိမပြုမိကြသလိုပင်။ သူတို့က သေဆုံးသွားမည့်သူများ မဟုတ်ဘဲ အန်းလွမ်၏ စိတ်ထဲမှ ကွဲပြားနေသော အသံနှစ်ခုသာ ဖြစ်နေသည့်အလားပင်။</p> <p>စခရင်ပေါ်တွင် အန္တရာယ်ရှိသော အနီရောင်မီးများ လက်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။ မြေအောက်ရထားမှာ ပြင်းထန်စွာ လှုပ်ယမ်းသွားပြီး ကောင်းမင်သည်လည်း သွေးများနှင့် အညစ်အကြေးများ ပိုမို ညစ်ထေးလာသည်။ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာလည်း အန်းလွမ်နှင့်အတူ လိုက်၍ ပုံပျက်လာကာ အန်းလွမ်၏ ဝါးမြိုခြင်းကို တဖြည်းဖြည်း ခံနေရသည်။</p> <p>“နင်... နင် အဆင်ပြေရဲ့လား”</p> <p>ကောင်းမင်သည် သူ့နဖူးပေါ်တွင် အေးစက်သော အထိအတွေ့တစ်ခုကို ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ အားယူ၍ မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ အန်းလွမ်၏သမီးလေးက သူ့ရှေ့တွင် ဒူးထောက်ထိုင်နေပြီး လက်ကိုင်ပုဝါလေးတစ်ခုဖြင့် သူ့နဖူးပေါ်မှ သွေးများနှင့် အညစ်အကြေးများကို သုတ်ပေးနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p>အနီရောင်မီးက လက်ခနဲဖြစ်သွားပြီး ထိုမိန်းကလေး၏ မျက်နှာတွင် မျက်နှာလက္ခဏာများ မရှိသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုအခါ ကောင်းမင်သည် အလိုအလျောက်ပင် တားမြစ်အာရုံရှုထောင့်သို့ ပြောင်းလဲကြည့်လိုက်သည်။ အထူးဆန်းဆုံး မြင်ကွင်းက ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။အန်းလွမ်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ထွက်ပေါ်လာသော ခြေလက်များသည် ရထားတွဲနှင့် ဆက်သွယ်နေပြီး ထိုမိန်းကလေးငယ်မှလွဲ၍ ကျန်ခရီးသည်တိုင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်နေကြသည်။</p> <p>“ထူးဆန်းတယ်... ဒီကောင်မလေးက ငါတို့နဲ့ မတူဘူး၊ သူက ဆိုးယုတ်မှုတွေနဲ့ မစွန်းထင်းနေဘူး”</p> <p>လီဆန်းစီ၏ မျက်နှာက ရထားပြတင်းပေါက်တွင် ပေါ်ထွက်လာ၏။ ကောင်းမင်၏ တားမြစ်အာရုံ ရှုထောင့်တွင် ပြတင်းပေါက်မှ ထင်ဟပ်နေသော ခရီးသည်တိုင်း၏ ပုံရိပ်များမှာ လီဆန်းစီအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူတို့က ထိုမိန်းကလေးကို ဖမ်းဆွဲရန် လက်လှမ်းလိုက်ကြသည်။</p> <p>“ငါတို့ သူ့ကို ဖျက်ဆီးပစ်ရမယ်၊ နည်းလမ်းမျိုးစုံသုံးပြီး သူ့ကို ယုတ်ညံ့သွားအောင် လုပ်ရမယ်”</p> <p>“ထွက်သွားစမ်း”</p> <p>ကောင်းမင်က ရထားပြတင်းပေါက်မှ ထွက်လာသော လီဆန်းစီ၏ လက်မောင်းကို ထိုးချလိုက်သည်။</p> <p>ပုံမှန်ရှုထောင့်သို့ ပြန်ရောက်လာသောအခါ သူသည် စီနျန်ဘေးရှိ လက်ကိုင်တန်းကို အားကုန်သုံး၍ ထိုးနှက်လိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။ လက်ကိုင်တန်းက အနည်းငယ် ကွေးညွတ်သွားလေသည်။</p> <p>ပြင်းထန်သော အသံကြီးကြောင့် စီနျန်မှာ လန့်ဖျန့်သွားပြီး သူ၏ မျက်စိသူငယ်အိမ် သုံးခုလုံး တုန်ယင်သွားကာ တစ်ခုတည်းအဖြစ် ပေါင်းစည်းသွားသည်။</p> <p>“မင်း ငါ့ကို ဒီလောက်ထိ ဒုက္ခပေးထားပြီးတော့၊ ငါက မင်းကို စကားနည်းနည်း ပြောမိတာကို မင်းက... မင်းက...”</p> <p>သူ့ဘေးမှ ဓမ္မဆရာက စီနျန်ကို အမြန်ပွေ့ချီလိုက်သည်။ အန်းလွမ်၏ ဇနီးနှင့် ကျန်းယန်တို့လည်း ကောင်းမင်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်။ သူက ဇာတ်ရှိန်ကို ဝင်ဖြတ်လိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p>“ဘယ်ဘက်ကိုပဲရွေးရွေး အဲ့ဒါက သေလမ်းပဲ၊ ဝမ်ရှန့်ဂိုဏ်းကလည်း ပျက်စီးသွားပြီ၊ ပြီးတော့ ငါလည်း အန်းလွမ်အကြောင်း တစ်ခါမှ မကြားဖူးဘူး၊ အဲ့ဒါက မင်းမြို့တော်ကောင်စီကို ရွေးခဲ့လို့ ဖြစ်နိုင်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒါက မှန်ကန်တဲ့ ရွေးချယ်မှုသာဆိုရင် မင်းဘာလို့ တားမြစ်နယ်မြေထဲမှာ ဒီလို နာကျင်မှုတွေနဲ့ ကျန်နေရစ်ခဲ့ရတာလဲ”</p> <p>ကောင်းမင်သည် သွေးများမှလာသော နာကျင်မှုကို အောင့်အည်းရင်း၊ မြေအောက်ရထားပေါ်တွင် သေဆုံးသွားသော မြို့သူမြို့သားများ၏ စိတ်ပျက်အားငယ်မှုကို ခံစားရင်း အံကြိတ်ကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p>“မင်းက သေသွားပြီ၊ ဒါပေမဲ့ မင်းသမီးလေးကတော့ ဒီမှာ ရှိနေသေးတယ်၊ သူ့ကို မင်းရဲ့ နာကျင်စရာကောင်းပြီး ပုပ်သိုးနေတဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေထဲမှာ ဆက်မရှင်သန်ခိုင်းပါနဲ့တော့”</p> <p>ကောင်းမင်သည် သရဲများနှင့် ပတ်သက်၍ အတွေ့အကြုံ များပြားလှသူ ဖြစ်သည်။ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အကြံပေးမှုတွင်လည်း သူ၏ ကိုယ်ပိုင်ထိုးထွင်းသိမြင်မှုများ ရှိသည်။ အန်းလွမ်၏ အတွေ့အကြုံကို နားလည်ပြီးနောက် သူသည် ပစ်မှတ်ထားသော ‘ကုသမှု’ ကို စတင် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ ကံမကောင်းသည်မှာ ဤအမှောင်ယဇ်ပလ္လင် တားမြစ်နယ်မြေရှိ သရဲများက အနည်းငယ် ထူးခြားနေခြင်းပင်။</p> <p>အန်းလွမ်သည် ကောင်းမင်၏ စကားကို လျစ်လျူရှု၍ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာက သူပြုလုပ်ခဲ့သော ရွေးချယ်မှုမျိုးကိုပင် ထပ်မံ လုပ်ဆောင်နေပုံရသည်။</p> <p>ထိုင်ခုံတွင် ကပ်နေသော သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှာ ဖြည်းဖြည်းချင်း ရှေ့သို့ ရွေ့လာပြီး ကြီးမားသော အရိပ်ကြီးတစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။ အန်းလွမ်သည် သူ့ဇနီးနှင့် ကျန်းယန်တို့အကြားတွင် မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။</p> <p>“စီနီယာအစ်ကို... ကျွန်တော် ငယ်ငယ်တုန်းက ဆရာမရှိတဲ့အချိန်မှာ အစ်ကိုပဲ ကျွန်တော့်ကို သင်ကြားပေးခဲ့တာပါ၊ အစ်ကို့ရဲ့ ကျေးဇူးကို ကျွန်တော် အမြဲမှတ်မိနေပါတယ်၊ ဒါကြောင့် အခု အစ်ကို ကျွန်တော့်ကို ဘယ်လောက်ပဲရိုက်ရိုက်၊ ဘယ်လောက်ပဲဆဲဆဲ ကျွန်တော် ပြန်တိုက်ဖို့ တစ်ခါမှ မစဉ်းစားခဲ့ဘူး”</p> <p>“မင်း ဘာပြောချင်နေတာလဲ”</p> <p>“ကျွန်တော့်ကိုယ်ထဲက ဒီပုံပျက်နေတဲ့ နှလုံးသားတွေကို ကျွန်တော် မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ဘူး၊ သူတို့က ကျွန်တော့်ကို အမြဲတိုက်စားနေပြီး နာကျင်မှုတွေနဲ့အတူ ရူးသွပ်သွားအောင် လုပ်နေကြတာ၊ ကျွန်တော် သိုင်းပညာကို ထပ်မလေ့ကျင့်ချင်တော့ဘူး၊ ကျွန်တော် ထိန်းချုပ်မှု မလွတ်ခင် ကျွန်တော့်ဘဝကို အဆုံးသတ်လိုက်ပါတော့မယ်၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ နောက်ဆုံးအချိန်တွေကို မိသားစုနဲ့အတူ ကုန်ဆုံးပြီး သာမန်လူတစ်ယောက်အဖြစ်ပဲ နေသွားချင်ပါတယ်”</p> <p>အန်းလွမ်သည် သူ၏ စိတ်ရင်းအမှန်ကို ပြောပြလိုက်သည်။</p> <p>“မင်းက ဝမ်ရှန့်ရဲ့ အထက်မြက်ဆုံး ဓားတစ်လက်ပဲ၊ ဒီလောက် တန်ဖိုးတွေအများကြီး ပေးဆပ်ခဲ့ပြီးမှ အခုလက်လျှော့ချင်နေတာလား”</p> <p>ကျန်းယန်၏ မျက်လုံးများတွင် ဒေါသများ တောက်လောင်နေသည်။</p> <p>“မြို့တော်ကောင်စီက ဒီမိန်းမကြောင့်လား၊ သူတို့လုပ်သမျှက ဝမ်ရှန့်ရဲ့ အင်အားကို လျော့နည်းသွားအောင် လုပ်ဖို့ပဲ၊ သူ့မျက်နှာကို သေချာကြည့်စမ်း၊ မင်းက အသက်ရှင်ဖို့တောင် မပြင်ဆင်တော့တာကို သူက မင်းကို မတားခဲ့ဘူး မဟုတ်လား”</p> <p>“စီနီယာအစ်ကို... အစ်ကို ကျွန်တော့်ကို မယှဉ်နိုင်ပါဘူး၊ ပြန်သွားပါတော့”</p> <p>“ပြန်သွားရမယ် ဟုတ်လား၊ ဒါဆိုရင် ဆရာ မင်းကို ပေးခဲ့တာတွေကို အရင် ပြန်ပေးလိုက်ဦး”</p> <p>ကျန်းယန်က ရှေ့သို့ ပြေးဝင်လာပြီး အန်းလွမ်၏ မျက်နှာကို လက်သီးဖြင့် ထိုးလိုက်သည်။</p> <p>အန်းလွမ်က ပြန်မခုခံချေ။ သူ့မျက်နှာတွင် သွေးများ စွန်းထင်သွားပြီး ခြေလှမ်းနှစ်လှမ်းခန့် နောက်ဆုတ်သွားသည်။ သူ့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အမှောင်ထုက ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာပြီး မြေအောက်ရထားသည်လည်း လူတိုင်းကို ချောက်ထဲသို့ ဆွဲချတော့မည့်အလား အရှိန်ပြင်းစွာ မောင်းနှင်လျက်ရှိသည်။</p> <p>“စီနီယာအစ်ကို... တော်ပါတော့...”</p> <p>သူ စကားမဆုံးသေးမီမှာပင် ကျန်းယန်က အန်းလွမ်၏ ရင်ဘတ်ကို နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံ ထိုးနှက်လိုက်သည်။ သူသည် နောက်သို့ နှစ်လှမ်းခန့် ထပ်မံဆုတ်သွားရာ သူ့နောက်တွင် ဇနီးနှင့် သမီးဖြစ်သူတို့ ရှိနေခဲ့သည်။</p> <p>“စီနီယာအစ်ကို...”</p> <p>ဘန်း။</p> <p>ကျန်းယန်၏ တတိယမြောက် လက်သီးသည် အန်းလွမ်နှင့် တစ်ပေခန့်အကွာတွင် မမြင်နိုင်သော စွမ်းအားတစ်ခု၏ တားဆီးခံလိုက်ရသည်။</p> <p>အန်းလွမ်ကို ထပ်ကြည့်လိုက်သောအခါ သူ့အရေပြားအောက်တွင် လူသေများ၏ လက်ချောင်းပေါင်းများစွာ တွားသွားနေပြီး ကလေးတစ်ယောက်လက်ဝါးခန့်ရှိသော နှလုံးသားများက ကျုံ့ချည်ဆန့်ချည် ခုန်ပေါက်နေကြသည်။ သူ့အရေပြားအောက်ရှိ သားရဲများက သူတို့၏ အနီရောင်မျက်လုံးများကို ဖွင့်လှစ်လိုက်ကြပုံရသည်။</p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save