Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၇၆၃)</h2> <h2 style="text-align: center;">ဒါက မင်းရဲ့အဆုံးသတ်ပဲ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>အန်းလွမ်ထံမှ ထွက်ပေါ်လာသော စွမ်းအားသည် ဤမြို့ကြီး၏ အကန့်အသတ်ကို ကျော်လွန်နေပြီး ကောင်းမင် ယခင်က တွေ့ခဲ့ဖူးသမျှ မကောင်းဆိုးဝါးအားလုံးထက် ပိုကြောက်စရာကောင်းနေသည်။ ဆိုးယုတ်မှုများကြောင့် ထိန်းချုပ်မရဖြစ်နေသော ‘ခွေးအိုကြီး’ ပင်လျှင် ယခုအချိန်၌ အန်းလွမ်ကို လုံးဝ ယှဉ်နိုင်မည် မဟုတ်ချေ။</p> <p>“ခင်ဗျား သူ့ကို လုံးဝ နှိုးလိုက်ပြီပဲ”</p> <p>စီနျန်၏ မျက်နှာက ပြာနှမ်းနေ၏။</p> <p>“တားမြစ်နယ်မြေ ၁ ရဲ့ အခက်ခဲဆုံးအဆင့်ကို ဖွင့်လိုက်တဲ့အတွက် ဂုဏ်ယူပါတယ်၊ သူ တခြားခရီးသည်တွေကို သတ်ပြီးရင် ငါတို့အလှည့် ရောက်လာတော့မှာ”</p> <p>“အန်းလွမ်၊ ငါနဲ့အတူ ဝမ်ရှန့်ကို ပြန်လိုက်ခဲ့၊ မင်း ထွက်သွားရင် ဆရာသေလိမ့်မယ်၊ သိုင်းသင်တန်းကျောင်းက လူတိုင်းလည်း ဒုက္ခရောက်ကုန်လိမ့်မယ်”</p> <p>ကျန်းယန်က နောက်တစ်ကြိမ် ထိုးလိုက်သော်လည်း သူ့လက်သည် ထူထဲသော သွေးကြောများဖြင့် တင်းကျင်းစွာ စည်းနှောင်ခံလိုက်ရသည်။ အန်းလွမ်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ပြန့်ကားလာသော အလောင်းများမှာ စပါးအုံးမြွေများကဲ့သို့ ကျန်းယန်၏ ရင်ဘတ်ပေါ်သို့ တွားတက်သွားကြသည်။</p> <p>သူ့အရိုးများ ပုံပျက်သွားပြီး ကျန်းယန်၏ မျက်နှာအမူအရာမှာလည်း ရှုံ့မဲ့သွားသည်။ သို့သော် ထိုလူသည် တကယ်ခေါင်းမာသူဖြစ်သည်။ သူသည် နာကျင်၍ အော်ဟစ်ခြင်း သို့မဟုတ် အသနားခံခြင်းမျိုး လုံးဝမလုပ်ဘဲ သူ့အသက်ကိုပင် ဂရုမစိုက်တော့သည့်အလား အန်းလွမ်ကို ပြန်လိုက်လာရန်သာ ဟိန်းဟောက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။</p> <p>“သူတို့အားလုံး သေရလိမ့်မယ်၊ ဝမ်ရှန့်ရဲ့ ဒေါသကို တစ်ယောက်ယောက်က ခံရမှာပဲ၊ ဒါက ငါ့အမှားလား၊ ဒီမြို့မှာ ဝမ်ရှန့်လို ရက်စက်တဲ့ဂိုဏ်းမျိုး မရှိသင့်ဘူး၊ ပြောင်းလဲရမှာက ငါတို့မဟုတ်ဘူးကွ၊ ဝမ်ရှန့်ပဲ”</p> <p>အန်းလွမ်၏ အင်္ကျီသည် သွေးများဖြင့် ရွှဲရွှဲစိုနေသည်။ နှလုံးသားတစ်ခုချင်းစီသည် ဟထားသော ပါးစပ်ကြီးများအလား အန်းလွမ်၏ သွေးကို စုပ်ယူနေပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိန်းချုပ်နိုင်ရန် အပြိုင်အဆိုင် ကြိုးစားနေကြသည်။</p> <p>“မျှော်လင့်ချက် မရှိတော့ဘူး၊ မင်းကတော့ ကယ်တင်လို့မရတော့ဘူး”</p> <p>ကျန်းယန်၏ လက်မောင်းပေါ်တွင် သရဲပုံစံကွက်များ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူ၏ မျက်လုံးများက လုံးဝ နက်မှောင်သွား၏။ သူ့သွေးများက ဆူပွက်လာပုံရပြီး စွမ်းအားများမှာ အလုံးအရင်းနှင့် တိုးလာတော့သည်။</p> <p>သိုင်းပညာ တတိယအဆင့် - ဆူပွက်ပြဒါးသွေး။</p> <p>ကျန်းယန် အစွမ်းကုန် အသုံးပြုလာသည်ကို မြင်သောအခါ အန်းလွမ်၏ မျက်လုံးများ မှေးမှိန်သွားသည်။ သူ အလေးစားရဆုံးလူက လူသတ်သမားတစ်ယောက် ဖြစ်လာသကဲ့သို့ပင်။</p> <p>“တောင်းပန်ပါတယ် စီနီယာအစ်ကို”</p> <p>အန်းလွမ်က လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်လိုက်ရာ သူ့ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ အသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ တားမြစ်နယ်မြေတစ်ခုလုံး၏ အမှောင်ထုက စုစည်းလာလေသည်။ ကောင်းမင် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမြင်လိုက်ရမီမှာပင် အန်းလွမ်က လက်သီးတစ်ချက် ပစ်လွှတ်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>ချောက်နောက်ထဲသို့ အရှိန်ပြင်းစွာ မောင်းနှင်နေသော ရထားတစ်စင်းကဲ့သို့ပင် အန်းလွမ်၏ လက်သီးသည် တားဆီး၍မရသော အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ကျန်းယန်၏ ဘယ်ဘက်ရင်အုံအား ထိုးချလိုက်သည်။</p> <p>နောက်ဆုံးတွင် သူရပ်တန့်သွားခဲ့သော်လည်း ကျန်းယန်၏ ဘယ်ဘက်ပခုံးမှာမူ ကြေမွသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူ ပြန်မထနိုင်တော့ဘဲ ပါးစပ်မှ သွေးများ ဆက်တိုက်အန်ထွက်နေကာ စကားပင် မပြောနိုင်တော့ပေ။ သူ့အသက်ရှူသံမှာလည်း အားနည်းသွားသည်။ သို့သော် သူ့မျက်လုံးများက အန်းလွမ်ကို ဘယ်တော့မှ ခွင့်မလွှတ်တော့သည့်အလား သေသည်အထိ အန်းလွမ်ကိုသာ စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။</p> <p>ကျိုးနေသော သူ၏ညာဘက်လက်မောင်းကို အားယူ၍ မြှောက်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း ကျန်းယန်တွင် ဘာမှ ကျန်ရစ်ခြင်း မရှိတော့ပေ။ အန်းလွမ်ငယ်စဉ်ကတည်းက အမြဲ ပြုစုစောင့်ရှောက်ခဲ့ပေးသော ဤစီနီယာအစ်ကိုသည် ဤဘဝရထားပေါ်တွင်ပင် အန်းလွမ်၏လက်ဖြင့် သေဆုံးသွားပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>သွေးများ အန်းလွမ်၏ ခြေရင်းသို့ စီးဆင်းလာ၏။ ကျန်းယန် သေဆုံးသွားသည်နှင့် မြေအောက်ရထားသည် နောက်ဆုံးတွင် အရှိန်လျော့သွားပြီး သွေးနီရောင်မီးများ လက်ခနဲဖြစ်သွားကာ ကြက်သီးထဖွယ် ဘူတာအချက်ပေးသံ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။</p> <p>‘နောက်ဆုံးဘူတာသို့ ရောက်ရှိပါပြီ။ ညာဘက်တံခါး ပွင့်ပါမည်။ ခရီးသည်များ ကျေးဇူးပြုပြီး ညာဘက်မှ ဆင်းပေးကြပါ’။</p> <p>ယခင်က ဘယ်ဘက်တံခါးသာ ပွင့်ခဲ့သော်လည်း ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ညာဘက်တံခါး ပွင့်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ချက်ချင်း ထွက်ပြေးရန် ပြင်ဆင်နေသော စီနျန်မှာ တုံ့ဆိုင်းသွား၏။ သူ ရထားအပြင်ဘက်သို့ ချောင်းကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်စိသူငယ်အိမ်သုံးခုလုံး ထိတ်လန့်တကြား ကျုံ့ဝင်သွားသည်။</p> <p>“ဒါက ဘယ်လို ဖြစ်နိုင်မှာလဲ”</p> <p>ကောင်းမင်က ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ဖုံးကွယ်ထားသဖြင့် စီနျန်သည် ကောင်းမင်တွင်လည်း တားမြစ်နယ်မြေ ရှုထောင့်ရှိကြောင်း မသိချေ။ သူ မြင်တွေ့နေရသော ခြောက်ခြားမှုများကို တခြားလူအား ပြောပြမရသဖြင့် သူကိုယ်တိုင်သာ လက်ခံနိုင်ရန် ကြိုးစားနေရတော့သည်။</p> <p>ယခုတွင် ဤကောင်စုတ်လေးသည် ကောင်းမင်ကို သတ်ပစ်ချင်နေမိသည်။ သူသည် အန်းလွမ်ထက်ပင် ပိုဒုက္ခရောက်နေသည်ဟု ခံစားနေရသည်။</p> <p>“ရောက်ပြီ၊ သွားကြစို့”</p> <p>ထိုအမျိုးသမီးသည် အန်းလွမ်က သူ၏စီနီယာအစ်ကိုကို ကိုယ်တိုင် သတ်လိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ အန်းလွမ်သည် သူ့ရွေးချယ်မှုကို ပြုလုပ်လိုက်ပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်သည်။ သူမသည် အန်းလွမ်အနားသို့ တိုးကပ်သွားပြီး ချစ်ခင်ကြင်နာဟန် ပြသရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ သို့သော်လည်း သူမ၏မျက်လုံးများနှင့် စကားလုံးများတွင်မူ သူ့အပေါ်ထားရှိသော အချစ်ကို အနည်းငယ် သစ္စာဖောက်နေပေသည်။</p> <p>“ရထားပေါ်က မဆင်းနဲ့၊ ခင်ဗျားတို့ ဝါးမြိုခံရလိမ့်မယ်”</p> <p>စီနျန်တစ်ယောက်သာ အပြင်ဘက်ကို မြင်နိုင်ပြီး ထူးထူးခြားခြား သတ္တိရှိစွာဖြင့် ဟန့်တားလိုက်သည်။</p> <p>“ရထားပေါ်မှာပဲ ဆက်နေရင် အသက်ရှင်နိုင်ဦးမယ်၊ ဆင်းလိုက်တာနဲ့ သွားပြီပဲ၊ ပလက်ဖောင်းက ညာဘက်မှာ မဟုတ်ဘူး”</p> <p>အန်းလွမ်က စီနျန်၏ စကားများကို လျစ်လျူရှုထားသည်။ သူ့စီနီယာအစ်ကိုကို သတ်ပြီးနောက် သူသည် အနည်းငယ် ပင်ပန်းနေပုံရသည်။သူက သူ့ဇနီးကို ကြည့်၍ မေးလိုက်သည်။</p> <p>“ငါတို့ ဘယ်သွားကြမှာလဲ”</p> <p>“အိမ်ပြန်ကြမယ်”</p> <p>ထိုအမျိုးသမီးသည် သူမ၏သမီးနှင့် အန်းလွမ်၏ လက်တို့ကို ဆွဲ၍ ရထားပေါ်မှ ဆင်းရန် ပြင်လိုက်သည်။</p> <p>“သေချင်ယောင်ဆောင်မနေနဲ့၊ ဟိုဘက်ကို သွား၊ သူ့ကို တားစမ်း၊ သူ့ကို တား”</p> <p>စီနျန်က သူ့ဘေးမှ ဓမ္မဆရာကို ကန်လိုက်ပြီး ကောင်းမင်ကို အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p>အနီးဆုံးတွင် ရှိနေသော ကောင်းမင်သည် သွေးများနှင့် အညစ်အကြေးများမှ ပေးသော နာကျင်မှုကို ခံစားနေရသည်။ သူ လက်ဆန့်၍ အန်းလွမ်၏ သမီးဖြစ်သူကို လှမ်းဆွဲလိုက်ပြီး ညာဘက်တံခါး အပြင်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>ပိန်းပိတ်အောင်မှောင်သောသော အမှောင်ထု။ သန့်စင်သော အမှောင်ထုပင်။</p> <p>ဤအေးစက်သော ခံစားချက်က သူ့ကို မြေအောက် ရေနုတ်မြောင်းကွန်ရက်အလယ်ဗဟိုရှိ နက်ရှိုင်းလှသော ရေကန်ကြီးကို သတိရစေသည်။</p> <p>မှန်ပေသည်၊ အတိအကျပင် တူညီလှသည်။</p> <p>မြေအောက် ရေနုတ်မြောင်းကွန်ရက်ရှိ နက်ရှိုင်းသော ရေကန်ကြီးသည် မြို့တော်တစ်ခုလုံး၏ အမှိုက်သရိုက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး စွန့်ပစ်ထားသမျှ အရာအားလုံးကို သိုလှောင်ထားခြင်းဖြစ်သည်။ ဤစွန့်ပစ်ထားသော မြေအောက်ရထားဘူတာ၏ နောက်ဆုံးဘူတာတွင် မည်သည့်အရာများ စုစည်းနေသနည်း။</p> <p>အဖြေရှာနိုင်ရန်အတွက် ကောင်းမင်သည် သူ၏ တားမြစ်နယ်မြေရှုထောင့်ကို ဖွင့်လိုက်သည်။ လီဆန်းစီ၏ မျက်နှာက ရထားပြတင်းပေါက်တွင် ပေါ်လာပြီး ပို၍ ပို၍ နီးကပ်လာကာ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အမှောင်ထုကို လောဘတကြီး စုပ်ယူလိုက်သည်။</p> <p>“ငါ့လိုလူတစ်ယောက်ရဲ့ အနံ့ကို ရနေတယ်၊ ဒီနေရာမှာ အမှောင်ထုရဲ့ ရွေးချယ်ခံရတဲ့ နောက်ထပ် ကံကောင်းတဲ့သူ တစ်ယောက် ရှိနေသေးတာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ သူက ငါ့ထက်တောင် ပိုနက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ကျဆင်းနေတာ၊ သူ့နှလုံးသားက ငါ့ထက် အများကြီး ရုပ်ဆိုးတယ်”</p> <p>မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ကောင်းမင်၏ မြင်ကွင်းရှိ အမှောင်ထုမှာ လှိုင်းတံပိုးများကဲ့သို့ ထကြွနေခဲ့သည်။ မြို့တော်၏ အပေါ်ယံမှသည် မြေအောက်အထိ သွယ်တန်းထားသော ရထားလမ်းကွန်ရက်များကို သူ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုသံချေးတက်နေသော ရထားလမ်းများတွင် အရိုးအပိုင်းအစများနှင့် သွေးများ စွန်းထင်နေပေသည်။ တစ်ခုချင်းစီသည် သည်းမခံနိုင်လောက်အောင် နာကျင်ရသော ဘဝတစ်ခုစီကို ကိုယ်စားပြုနေသကဲ့သို့ အလျှော့မပေးတတ်သော စွဲလမ်းမှု တစ်ခုစီကိုလည်း ဖော်ပြနေသည်။</p> <p>မရေမတွက်နိုင်သော ရထားလမ်းများက နောက်ဆုံးတွင် တစ်နေရာတည်းသို့ စုဆုံသွားကြသည်။ ဘဝ၏ ရထားလမ်းများမှာ ချည်နှောင်ထားသော ချိန်းကြိုးများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး အမှောင်ထုထဲတွင် အမြစ်တွယ်ကာ တွန့်လိမ်စုဆုံနေပြီး အနားသို့ ချဉ်းကပ်လာသူတိုင်းကို ဝါးမြိုရန် ပြင်ဆင်နေခဲ့သည်။</p> <p>“သွားကြစို့၊ အိမ်ပြန်ကြမယ်”</p> <p>ထိုအမျိုးသမီးက ထပ်မံ တိုက်တွန်းလိုက်သည်။ အန်းလွမ် တဖြည်းဖြည်း လှည့်လာသည်။ ထိုအရာအားလုံးသည် ယခင်က အမှန်တကယ် ဖြစ်ပျက်ခဲ့ဖူးသည့်အလား ပြန်ပြင်၍ မရနိုင်တော့ပေ။</p> <p>“သူတို့ကို တား၊ ရထားပေါ်က အဆင်းမခံနဲ့၊ ငါတို့က အန်းလွမ် ဖန်တီးထားတဲ့ ရထားပေါ်မှာ ရှိနေတာ၊ သူ ထွက်သွားရင် ငါတို့လည်း လိုက်သွားရလိမ့်မယ်၊ ငါတို့ အမှောင်ထဲက အဲ့ဒီအရာရဲ့ ဝါးမြိုတာကို ခံရလိမ့်မယ်၊ ဘယ်တော့မှ ပြန်ထွက်လာလို့ မရတော့ဘူး၊ သေစမ်း၊ ဒါက သာမန် တားမြစ်နယ်မြေ မဟုတ်ဘူး၊ တားမြစ်နယ်မြေအများကြီး ပေါင်းစည်းထားတာပဲ”</p> <p>စီနျန်က အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သူ စကားပြောပြီးသည်နှင့် ကောင်းမင်က ကောင်မလေး၏ လက်အား တဖြည်းဖြည်း လွှတ်ပေးလိုက်သည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p> “***…မင်းက ငါ့ကို တမင်သက်သက် ဆန့်ကျင်နေတာလားကွ”</p> <p>အမြဲတမ်း အိပ်ငိုက်နေတတ်သော ထိုကလေးသည် ကောင်းမင်၏ အသင်းဖော်ဖြစ်လာပြီးနောက် စိတ်မတည်ငြိမ်သော အရူးလေးတစ်ယောက်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားရသည်။ သူသည် ကောင်းမင်၏ လုပ်ရပ်ကို လုံးဝ နားမလည်နိုင်တော့ပေ။</p> <p>အမှန်တကယ်တွင် ကောင်းမင်သည် စီနျန်ကို တမင်ဆန့်ကျင်နေခြင်း မဟုတ်ပေ။ အဓိကအကြောင်းရင်းမှာ သူ တားမြစ်နယ်မြေ ရှုထောင့်ကို ဖွင့်လိုက်ပြီးနောက်တွင် ဘဝ၏ ရထားလမ်းများအပြင် အမှောင်ထုထဲတွင် အပုံလိုက်ရှိနေသော မွေးနေ့ကိတ်မုန့်များကိုလည်း မြင်တွေ့လိုက်ရခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p>ကိတ်မုန့်တစ်ခု ပေါ်လာခြင်းမှာ တိုက်ဆိုင်မှု ဖြစ်နိုင်သော်လည်း ဤမျှလောက် များပြားသော ကိတ်မုန့်များ ပေါ်လာခြင်းက ကောင်းမင်ကို နောက်ထပ် အိပ်မက်သရဲ တစ်ကောင်ဖြစ်သည့် တစ္ဆေဆုတောင်း(ကွေ့ယွမ်) ကို သတိရသွားစေသည်။</p> <p>ကောင်းမင်သည် အန်းလွမ်က ကိတ်မုန့်များနှင့်အတူ ရထားပေါ်တွင် ပေါ်လာကတည်းက တစ်ခုခု မှားယွင်းနေကြောင်း ခံစားမိခဲ့သည်။</p> <p>အမှောင်မြို့တော်ရှိ လူသားများသည် သူတို့၏ စွဲလမ်းမှုများကြောင့် လက်မလွှတ်နိုင်ကြဘဲ ဘဝရထားပေါ်တွင် အနက်ရှိုင်းဆုံးအမှောင်ထုထဲသို့ ကျဆင်းသွားကြသည်။ ကွေ့ယွမ်သည် သူ့စွမ်းအားများကို သုံး၍ ထိုမြို့သူမြို့သားများ၏ မှတ်ဉာဏ်များအတွင်းသို့ ကျူးကျော်ဝင်ရောက်ကာ တစ်စုံတစ်ခုကို ခိုးယူနေပုံရသည်။</p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save