Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁)</h2> <h2 style="text-align: center;">သင်္ဘောကပ္ပတိန်၏ ဒိုင်ယာရီ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>[ ဇွန်လ ၁၄ ရက်၊ ကူးပြောင်းပြီး ရှစ်နှစ်မြောက်၊ ရာသီဥတုသာယာတယ်။</p> <p>မကြာသေးခင်ကပဲ ငါ့နားထဲမှာ ဝေဝါးလှတဲ့ တီးတိုးသံတွေ ပြန်ကြားလာရပြန်ပြီ။ အဲဒီအသံတွေက လူသံနဲ့လည်း မတူဘူး။ ရှုပ်ထွေးပြီး ချောက်ချားဖို့ ကောင်းလွန်းတယ်။ ဒီလို စက်ဆုပ်စရာကောင်းတဲ့ နေရာမျိုးဟာ လူသားတွေ နေထိုင်ဖို့ တကယ်ကို မသင့်တော်ဘူး။</p> <p>အရာရှိဟောင်း အိုဂျွန်ကတော့ အဲဒီအသံတွေကို ဖျောက်ချင်ရင် “နှုတ်ခမ်းနီနီ” အရက်ဆိုင်က မိန်းကလေးအသစ်တွေနဲ့ သွားဖြေဖျောက်ဖို့ အကြံပေးတယ်။ ဝန်ခံရရင်တော့ အဲဒီစိတ်ကူး ငါ့ခေါင်းထဲ ခဏတော့ ဝင်လာခဲ့တာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ နောက်ဆုံးတော့ ငါ စိတ်ထိန်းလိုက်ပါတယ်။ ခဲခဲယဉ်းယဉ်း ရှာထားရတဲ့ အက်ကိုးဒင်္ဂါးပြားတွေကို အဲဒီလိုနေရာမျိုးမှာ မဖြုန်းတီးနိုင်ဘူး။ အိမ်ပြန်ချင်တဲ့ ငါ့ရဲ့ အိပ်မက်အတွက်... ငါ ဘယ်လိုမှ ဇွဲမလျှော့နိုင်ဘူး။</p> <p>လူသားဆိုတာ မြေပြင်ပေါ်မှာပဲ နေထိုင်ရမယ့် မျိုးစိတ်လေ။ ဒီမြေအောက်ပင်လယ်ထဲက လူသားတွေဟာ အပေါ်ကို ပြန်တက်လို့ရမယ့် နည်းလမ်းရှိတယ်ဆိုတာရဲ့ သက်သေတွေပဲ။ အဲဒီလမ်းကို ငါ မဖြစ်မနေ ရှာဖွေရမယ်။</p> <p>မနေ့ညက မိသားစုအကြောင်း ထပ်အိပ်မက်မက်တယ်။ သူတို့ကို လွမ်းလိုက်တာ... ဒါပေမဲ့ သူတို့မျက်နှာတွေကို ငါ တဖြည်းဖြည်း မမှတ်မိတော့ဘူး။ ]</p> <p>ဂျက်စတာ သင်္ဘောကြီး ရုတ်တရက် လှုပ်ခါသွားတာကြောင့် ချားလ်စ်ရိဒ် တစ်ယောက် ဒိုင်ယာရီထဲမှာ စာဆက်မရေးနိုင်ဘဲ ရပ်သွား၏။</p> <p>ဒိုင်ယာရီဘေးက ဆီမီးခွက်အဟောင်းလေးသည် ပိုင်ရှင်ဖြစ်သူ၏ မျက်နှာကို ဝါကျင့်ကျင့် အလင်းရောင်ဖြင့် လင်းထိန်စေသည်။</p> <p>ချားလ်စ်သည် နက်မှောင်သော ဆံပင်နှင့် မျက်လုံးများရှိသည့် အာရှသားရုပ်ရည်ရှိသော်လည်း သူ၏မျက်နှာမှာ ရုပ်ရှင်ထဲက သွေးစုပ်ဖုတ်ကောင်ကဲ့သို့ ဖြူဖျော့လွန်းသဖြင့် တစ်ဖက်သို့ ဖောက်မြင်နိုင်လုနီးပါး ဖြစ်နေ၏။</p> <p>ခေတ်သစ် အလှအပစံနှုန်းအရ ဆိုလျှင်တော့ ချားလ်စ်ကို ချောမောသည်ဟု ဆိုနိုင်သော်လည်း ယခုအချိန်တွင်မူ သူ၏ ညှိုးငယ်ပင်ပန်းနေသော အမူအရာနှင့် လေးလံသော မျက်နှာပေးတို့က သူ အလွန်အမင်း နုံးချိနေသည်ကို ပြသနေသည်။</p> <p>သူသည် ပြတင်းပေါက်နားတွင် ခဏရပ်ပြီး ရေနွေးငွေ့သင်္ဘော ကိုယ်ထည်ကို ရိုက်ခတ်နေသည့် ပင်လယ်လှိုင်းသံများကို အာရုံစိုက် နားစွင့်လိုက်၏။ ထူးခြားသော အခြေအနေကို မတွေ့ရသဖြင့် ကလောင်ကို ပြန်ကောက်ကိုင်ကာ ဆက်ရေးလိုက်သည်။</p> <p>[ ငါ့အတွက် အဲဒီလို မိန်းကလေးတွေ မလိုပါဘူး။ ဒိုင်ယာရီရေးတာကလည်း နားထဲက ကြားယောင်နေတဲ့ အသံတွေကို သက်သာစေတာပဲ။ မကြာသေးခင်ကမှ ငါးနာရီလောက် နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်နိုင်ခဲ့တယ်။ ဒီလို အေးအေးချမ်းချမ်း အိပ်ရတာ တော်တော်လေး ကြာခဲ့ပြီ။</p> <p>ဒါနဲ့ ရှေ့ကလူတွေရဲ့ သင်ခန်းစာကို ယူပြီးတော့ ဒီဒိုင်ယာရီကို ငါ တစ်ယောက်တည်းပဲ နားလည်နိုင်တဲ့ တရုတ်ဘာသာစကားနဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ရေးထားတာပါ။ ]</p> <p>ဂျိခနဲ မြည်သံ ထွက်လာသည်။</p> <p>ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်က သတ္တုချင်း ကုတ်ခြစ်သံကြောင့် ချားလ်စ် နောက်တစ်ကြိမ် အနှောင့်အယှက် ဖြစ်သွားရ၏။ တစ်စုံတစ်ခုက သင်္ဘောကိုယ်ထည်ကို ချွန်ထက်သော လက်သည်းများဖြင့် တရစပ် ကုတ်ခြစ်နေသည့်အလား ခံစားရသည်။</p> <p>ဖတ်ခနဲ အသံနှင့်အတူ ချားလ်စ်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ဒိုင်ယာရီကို ပိတ်လိုက်ပြီး ဝိုင်းစက်သော ပြတင်းပေါက်ဆီသို့ လျှောက်သွား၏။</p> <p>သူသည် ပြတင်းပေါက်အပြင်သို့ ခေါင်းပြူကြည့်လိုက်ရာ မြင်တွေ့ရသော မြင်ကွင်းမှာ လွန်ခဲ့သော ရှစ်နှစ်ကအတိုင်းပင် ဖြစ်နေသည်။</p> <p>အလင်းရောင်ကင်းမဲ့သော မိုးကောင်းကင်နှင့် မှင်ပြာရောင် သန်းနေသော ပင်လယ်ပြင်သည် အမှောင်ထုကမ္ဘာကြီးအဖြစ် ရောယှက်နေ၏။</p> <p>အပြင်ဘက်တွင် အမှောင်ထုက အရာအားလုံးကို စိုးမိုးထားပြီး ထိုအမှောင်ထဲတွင် ကြောက်မက်ဖွယ် သတ္တဝါကြီးတစ်ကောင် ခိုအောင်းနေသလို ခံစားရသည်။ မြင်သမျှအရာအားလုံးက ရင်လေးစရာနှင့် ချောက်ချားစရာများသာ ဖြစ်၏။</p> <p>ဒီမြေအောက်ပင်လယ်ထဲတွင် ကောင်းကင်ကို လင်းထိန်စေမည့် လမင်းနှင့် ကြယ်တာရာများ လုံးဝမရှိချေ။ အဆုံးမဲ့ အမှောင်ထုကသာ ဤနေရာမှာ ကြီးစိုးနေသည်။ သို့သော် ထိုအမှောင်ထုကပင် ဤနေရာအတွက်တော့ ပုံမှန်အခြေအနေ ဖြစ်နေ၏။</p> <p>အပြင်ဘက်က ပုံမှန်မြင်ကွင်းကို စိုက်ကြည့်နေရင်း ချားလ်စ်၏ မျက်မှောင်များ ပိုမို ကြုတ်လာသည်။ သူ၏ နှစ်ရှည်လများ ခရီးသွားခဲ့သည့် အတွေ့အကြုံအရ တစ်ခုခုတော့ မှားနေပြီဟု အချက်ပေးသံ ထွက်ပေါ်လာ၏။ သူသည် အခြေအနေကို ပိုမိုစုံစမ်းရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။</p> <p>ချားလ်စ်သည် ကုတင်ဘေးက အံဆွဲကို ဖွင့်လိုက်ရာ ရွှေရောင်တောက်နေသည့် ကျည်ဆန် ရာနှင့်ချီကို တွေ့လိုက်ရ၏။ ထိုကျည်ဆန်များသည် လှိုင်းဒဏ်ကြောင့် အံဆွဲထဲတွင် ဟိုဘက်ဒီဘက် လိမ့်နေကြသည်။</p> <p>သူသည် ခါးတွင်ချိတ်ထားသည့် ခြောက်လုံးပြူးကို ထုတ်ကာ ကျည်ဆန်များ ကျွမ်းကျင်စွာ ထည့်လိုက်ပြီး ပဲ့ကိုင်ခန်းဆီသို့ လျှောက်လာခဲ့၏။</p> <p>“ကပ္ပတိန် ဘာလို့ ဒီလောက် စောစောထလာတာလဲ။ ခင်ဗျား တာဝန်ကျချိန် မရောက်သေးဘူးလေ”</p> <p>ပဲ့ကိုင်ခန်းထဲတွင် မုတ်ဆိတ်ဗရပွနှင့် ဝဖိုင့်နေသော အဖိုးကြီးတစ်ယောက်က တက်မကို ကိုင်ထားသည်။ သူ၏ ဘေးဘယ်ဘက်ရှိ ထိုင်ခုံပေါ်တွင် အသက် ၁၇၊ ၁၈ ခန့်ရှိမည့် လူငယ်လေးတစ်ယောက် အိပ်ပျော်နေ၏။</p> <p>ဝတ်ထားသော သင်္ဘောသား ယူနီဖောင်းက သူ၏ အခန်းကဏ္ဍကို ဖော်ပြနေသည်။ သူတို့၏ ရုပ်ရည်မှာ အရှေ့ဥရောပသားများနှင့် တူသော်လည်း ချားလ်စ်ကဲ့သို့ပင် သွေးမရှိသလို ဖြူဖျော့နေကြ၏။</p> <p>“အရာရှိကြီး ထိပ်တန်းကြွက်[သင်္ဘောအမည်] က နည်းနည်း လှုပ်နေသလိုပဲ။ လမ်းကြောင်းအတိုင်း သွားနေတာ ဟုတ်ရဲ့လား”</p> <p>ချားလ်စ်က မေးရင်း ဂျွန်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ထိုင်ခုံခြေထောက်ကို အားဖြင့် ကန်လိုက်သဖြင့် အိပ်နေသော လူငယ်လေး လန့်နိုးသွား၏။</p> <p>လူငယ်လေးသည် ကပ္ပတိန်ဖြစ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ပါးစပ်ဘေးက သွားရည်များကို အမြန်သုတ်ကာ ထိုင်ခုံမှ ထပ်ရပ်လိုက်သည်။</p> <p>“ဟဲဟဲ ။ ရေအောက်က ကောင်တွေ အစာနံ့ရလို့ ထင်တယ်။ ရေအောက်ထဲမှာ ငါးတွေထက် ရွံစရာကောင်းတဲ့ အကောင်တွေ အများကြီး ရှိတယ်ဗျ။ ဒါပေမဲ့ မစိုးရိမ်ပါနဲ့ ထိပ်တန်းကြွက်က ခိုင်ခံ့တဲ့ သံမဏိသင်္ဘောကြီးပါ ဘာကမှ ဖျက်ဆီးလို့ မရဘူး”</p> <p>ဗိုက်ရွှဲကြီးနှင့် အဖိုးကြီးက နောက်သို့ ဆုတ်ပေးလိုက်ပြီး တက်မကို ကပ္ပတိန်ထံ လွှဲပေးလိုက်၏။</p> <p>အရာရှိကြီး၏ စကားကို ကြားသော်လည်း ချားလ်စ်၏ ခေါင်းထဲတွင် စိုးရိမ်စိတ်များ မြည်ဟည်းနေဆဲ ဖြစ်သည်။</p> <p>ဒီကြောက်စရာကောင်းတဲ့ နေရာမှာ လူသားတွေက အမြင့်ဆုံး မျိုးစိတ်မဟုတ်တော့ဘူး။ သတိရှိခြင်းကသာ အသက်ရှင်ဖို့ တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းပဲ။</p> <p>ချားလ်စ်သည် ခလုတ်တစ်ခုကို နှိပ်လိုက်ရာ ရှေ့မီးကြီးက ပင်လယ်ပြင်ကို လင်းထိန်သွားစေသည်။ သူသည် မှန်ကတစ်ဆင့် ပင်လယ်မျက်နှာပြင်ကို ဟိုဒီ ကြည့်ရှုစစ်ဆေးလိုက်၏။</p> <p>တက်မနှင့် ပင်လယ်ပြင်ကြားက သင်္ဘောကုန်းပတ်ပေါ်တွင် ကုန်စည်များ အပြည့်တင်ထားသည်။ သင်္ဘောသည် မီတာ ၃၀ ခန့်သာ ရှည်သဖြင့် အရွယ်အစား အနည်းငယ် သေးငယ်၏။</p> <p>“သန္တာကျွန်းစုကို သွားတဲ့ လမ်းကြောင်းကို ကုန်တင်သင်္ဘောတွေ ခဏခဏ သွားနေကျပဲ။ အဲဒီအကောင်တွေက ကိုယ့်သေတွင်းကိုယ် လာတိုးမှာ မဟုတ်ဘူး။ တစ်ခုခုတော့ မှားနေပြီ”</p> <p>ချားလ်စ်က မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း တက်မကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ကာ ပြောလိုက်၏။</p> <p>အိုဂျွန်က အံ့သြသွားပြီး “မဖြစ်နိုင်တာ။ ငါတို့ လမ်းကြောင်း လွဲသွားလို့လား။ ဟိုးမှာကြည့်။ လမ်းပြမီးကို မြင်နေရသေးတာပဲ” ဟု ဆိုကာ အဝေးက မှိန်ပျပျ အလင်းရောင်လေးကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။</p> <p>ကြယ်တာရာများ မရှိသည့် ဤမြေအောက် ပင်လယ်ပြင်တွင် သံလိုက်အိမ်မြှောင်နှင့် လမ်းပြမီးများကသာ တစ်ခုတည်းသော လမ်းပြများ ဖြစ်သည်။ ထိုမီးများကို မြင်နေရသရွေ့ လမ်းကြောင်းမှန်နေပြီး ဘေးကင်းသည်ဟု သတ်မှတ်နိုင်၏။</p> <p>ထိုအချိန်တွင် ပင်လယ်ပြင်ကို စိုက်ကြည့်နေသော ချားလ်စ်၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။ သူသည် တံတွေးကို ခဲယဉ်းစွာ မျိုချရင်း မေးလိုက်၏။</p> <p>“အဲဒီ၊ အဲဒီ လမ်းပြမီးကို ကြည့်နေတာ ဘယ်လောက် ကြာပြီလဲ”</p> <p>“မိနစ်အနည်းငယ် ရှိပြီထင်တယ်။ ငါ့မျက်လုံးက အဲဒီပေါ်မှာပဲ တစ်လက်မမှ မရွေ့”</p> <p>အိုဂျွန်၏ အသံသည် တဖြည်းဖြည်း တိုးဝင်သွားပြီး သူ၏ ဝဖိုင့်သော မျက်နှာပေါ်တွင် ကြောက်ရွံ့မှုများ လွှမ်းမိုးသွားသည်။ သူတို့ သင်္ဘောမောင်းလာသည်မှာ တော်တော်ကြာပြီ ဖြစ်သော်လည်း ဤလမ်းပြမီးကို ကျော်မသွားသေးချေ။ ထိုလမ်းပြမီးသည် သင်္ဘောနှင့် အရှိန်တူ လိုက်ပါနေခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p>ချားလ်စ်သည် ရုတ်တရက် တက်မကို ဘယ်ဘက်သို့ အတင်း လှည့်လိုက်သည်။ သတ္တုချင်း ကြိတ်သံများနှင့်အတူ သင်္ဘောကြီးသည် လမ်းကြောင်း ပြောင်းသွား၏။ သင်္ဘောအသေးစား ဖြစ်သဖြင့် အမြန်ကွေ့နိုင်ခဲ့ပြီး ထိုထူးဆန်းသော လမ်းပြမီးနှင့် ဝေးရာသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။</p> <p>သို့သော် ချားလ်စ် အသက်ဝဝ မရှူနိုင်သေးခင်မှာပင် ဘေးက လူငယ်လေးက တုန်ရီနေသော လက်ချောင်းများဖြင့် မှန်ပြတင်းပေါက်ကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။</p> <p>“ကပ္ပ ကပ္ပတိန်။ အဲဒီအကောင်ကြီးက ငါတို့နောက်ကို လိုက်လာပြီ အရမ်းမြန်တာပဲ မှီတော့မယ်”</p> <p>“တောက်”</p> <p>ချားလ်စ်က ဒေါသတကြီး အော်လိုက်ပြီး ဆက်သွယ်ရေးပိုက်ဆီသို့ လှည့်ပြောလိုက်၏။</p> <p>“အင်ဂျင်ခန်း ရေနွေးအိုးကို အမြင့်ဆုံး အရှိန်မြှင့်တင်လိုက်တော့။ တစ်ခုခုက ငါတို့နောက်ကို လိုက်နေတယ်”</p> <p>“ဟုတ်ကဲ့ ကပ္ပတိန်”</p> <p>မီးခိုးခေါင်းတိုင်မှ မည်းနက်သော မီးခိုးများ အူထွက်လာပြီး သင်္ဘော၏ အရှိန်သည် တဖြည်းဖြည်း မြင့်တက်လာသည်။</p> <p>“အနီးကပ် လာနေတုန်းပဲ အရမ်းမြန်တယ်။ မှီတော့မယ် ဘုရားရေ အဲဒါ ဘာသတ္တဝါကြီးလဲ”</p> <p>လူငယ်လေး၏ အသံမှာ တုန်ရီနေပြီး ကြောက်လန့်တကြား အော်ဟစ်နေ၏။</p> <p>“ဒစ်ပ်။ မျက်လုံးမှိတ်ထား”</p> <p>ချားလ်စ်သည် ဒစ်ပ်၏ ခြေထောက်ကို ကန်ချလိုက်ရာ ဒစ်ပ်သည် ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားသည်။ အိုဂျွန်ကလည်း ဒစ်ပ်၏ ခေါင်းကို ကြမ်းပြင်နှင့် ဖိထားရင်း အော်လိုက်၏။</p> <p>“ဘာမှ မကြည့်နဲ့။ ဘာမှ နားမထောင်နဲ့။ ဘာမှ မတွေးနဲ့။ ကပ္ပတိန်က ငါတို့ကို လမ်းပြလိမ့်မယ်”</p> <p>စကားမဆုံးခင်မှာပင် အခန်းထဲ၌ အုန်းခနဲ မြည်သံကြီး ထွက်ပေါ်လာပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်က လူနှစ်ယောက် လိမ့်ထွက်သွားကြသည်။ ချားလ်စ်သည် တက်မကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားသဖြင့် လွင့်မထွက်သွားဘဲ ကျန်ရစ်၏။</p> <p>“ကပ္ပတိန်၊ တစ်ခုခုက တိုက်လိုက်ပြီ”</p> <p>ချားလ်စ်၏ မျက်နှာမှာ ပြာနှမ်းသွားပြီး သွားကို တင်းတင်းကြိတ်ထားရ၏။ သူသည် ဆက်သွယ်ရေးပိုက်နားသို့ ကပ်ကာ အသံကုန် အော်လိုက်သည်။</p> <p>“အင်ဂျင်ခန်း ရေနွေးအိုးကို စက္ကန့်သုံးဆယ်လောက် အမြင့်ဆုံး အရှိန်တင်စမ်း”</p> <p>“ကပ္ပတိန် မရဘူး။ ဒီသင်္ဘောက အရမ်းအိုနေပြီ ။ ပေါက်ကွဲသွားလိမ့်မယ်”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save