Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">သတ္တဝါဆိုး</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“ငါ့အမိန့်အတိုင်းသာလုပ်။ ငါ့သင်္ဘောအကြောင်း ငါအသိဆုံး”</p> <p>ရေနွေးအိုးခန်းနဲ့ ဆက်သွယ်ထားတဲ့ ပိုက်ကို ကြည့်ပြီး ချားလ်စ်က အော်ဟစ်လိုက်၏။ ထို့နောက် သူသည် အောက်သို့ငုံ့ကြည့်ကာ အိုဂျွန်ကို အမိန့်ပေးလိုက်သည်။</p> <p>“ဂျွန်၊ ကုန်စည်တွေရဲ့ တစ်ဝက်ကို ရေထဲအကုန်ချလိုက်တော့”</p> <p>ဒီလို အရေးကြီးတဲ့ အချိန်မျိုးမှာ တွေဝေနေလို့မဖြစ်ဘူးဆိုတာ ချားလ်စ် သိသည်။ ဘာပစ္စည်းပဲဖြစ်ဖြစ် ကိုယ့်အသက်ထက်တော့ အရေးမကြီးချေ။</p> <p>“ဟုတ်ကဲ့”</p> <p>ဝဖိုင့်ဖိုင့်အဖိုးကြီးသည် တံခါးကို ကန်ဖွင့်ပြီး ပဲ့ကိုင်ခန်းထဲမှ အမြန်ထွက်သွား၏။</p> <p>ကုန်စည်တွေ ရေထဲကျသွားတဲ့ အသံကို ကြားရတိုင်း ချားလ်စ်၏ ရင်ထဲတွင် တဆစ်ဆစ် နာကျင်နေရသည်။ သို့သော် သူ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်က မှန်ကန်သွား၏။</p> <p>သင်္ဘောပေါ်ကို တစ်ချက်နှစ်ချက် ထပ်မံရိုက်ခတ်ခံရပြီးနောက် ပေါ့ပါးသွားသော ထိပ်တန်းကြွက် သည် အရှိန်တဟုန်ထိုး မြင့်တက်လာပြီး နောက်ကလိုက်နေတဲ့ အကောင်ကြီးကို ဖြတ်ကျော်နိုင်ခဲ့သည်။</p> <p>သင်္ဘောဦးပိုင်းတွင် လမ်းပြမီးအစစ်ကို မြင်လိုက်ရတော့မှ ချားလ်စ်သည် တက်မကို လွှတ်လိုက်ပြီး သက်ပြင်းချနိုင်တော့၏။ သူ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင်လည်း ချွေးစေးများဖြင့် စိုရွှဲနေသည်။</p> <p>ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ တုန်တုန်ရီရီ ဖြစ်နေတဲ့ လူငယ်လေးသည် ချားလ်စ်၏ ခြေသလုံးကို အတင်းဖက်ထား၏။</p> <p>“ကပ္ပ... ကပ္ပတိန် ကျွန်တော်... ကျွန်တော် ခုနက မြင်လိုက်တာက...”</p> <p>ချားလ်စ်သည် လူငယ်လေး စကားဆက်မပြောနိုင်အောင် သူ၏မျက်နှာကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် အုပ်ကိုင်လိုက်သည်။</p> <p>“ငါတို့ သင်္ဘောပေါ်မတက်ခင် ငါမင်းကိုမှာခဲ့တဲ့ တတိယမြောက် အချက်က ဘာလဲ”</p> <p>“ပင်လယ်ထဲက သတ္တဝါတွေကို မကြည့်နဲ့... သူတို့အကြောင်းကိုလည်း မတွေးနဲ့... သူတို့တွေ ငါတို့သင်္ဘောနား ကပ်မလာသရွေ့ မြင်ရင်တောင် တစ်လုံးမှ မဟရဘူး...”</p> <p>“ကောင်းပြီ။ အခုထတော့။ ကျောက်ဆူးချလိုက်ဦး။ နောက်ပြီး လူအကုန်လုံးကို ကုန်းပတ်ပေါ် ခေါ်လိုက်။ ငါလူစစ်ချင်တယ်”</p> <p>စကားဆုံးသည်နှင့် သူသည် ဒစ်ပ်ကို လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး ပဲ့ကိုင်ခန်းထဲမှ ထွက်လာခဲ့၏။</p> <p>သင်္ဘောကုန်းပတ်မှာတော့ ဖရိုဖရဲဖြစ်နေသည်။ နေရာအနှံ့တွင် ရေများအိုင်နေပြီး ကုန်စည်တွေ ချည်နှောင်ထားတဲ့ ကြိုးတွေကလည်း ရေပေါ်မှာ အစီအစဉ်မရှိ လွင့်မျောနေ၏။</p> <p>ချားလ်စ်သည် ခြေသလုံးအထိ ရောက်နေသော ပင်လယ်ရေများကို ဖြတ်ကျော်ကာ သင်္ဘောပဲ့ပိုင်းဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။</p> <p>သင်္ဘောပဲ့ပိုင်းတွင် ကြီးမားလှသော တူကြီးတစ်ချောင်းဖြင့် အထုခံထားရသည့်အလား အပေါက်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်နေ၏။ တစ်သင်္ဘောလုံးမှာလည်း အနံ့ဆိုးထွက်နေတဲ့ အမည်မသိ အမည်းရောင် အကျိအချွဲတွေ ပေကျံနေသည်။</p> <p>ဒီဒဏ်ရာကို ကြည့်ရုံနဲ့တင် ခုနက တိုက်မိတဲ့ သတ္တဝါကြီးဟာ ဘယ်လောက်တောင် ကြီးမားမလဲဆိုတာ ခန့်မှန်းနိုင်သည်။</p> <p>သို့သော် ရှစ်နှစ်တာ ပင်လယ်ခရီးအတွင်း ဒီလိုအဖြစ်အပျက်တွေနဲ့ ယဉ်ပါးနေပြီဖြစ်တဲ့ ချားလ်စ်အတွက်တော့ စူးစမ်းချင်စိတ်ထက် တခြားအရာကိုသာ ပိုအာရုံရောက်နေ၏။</p> <p>“ဒီဒဏ်ရာကို ပြင်ဖို့ဆိုရင် ပိုက်ဆံတွေ အများကြီး ကုန်ဦးမှာပဲ”</p> <p>ချားလ်စ်က စိတ်ပျက်လက်ပျက် ရေရွတ်လိုက်သည်။ သူ၏ အိမ်ပြန်ချင်တဲ့ အိပ်မက်သည် နောက်ထပ် ခြေတစ်လှမ်း ဝေးကွာသွားပြန်ပြီ။</p> <p>ထိုစဉ် အမှောင်ထုထဲမှ တစ်စုံတစ်ယောက်က တီးတိုးပြောဆိုနေသံများ ငါ့နားထဲသို့ ထပ်မံ ဝင်ရောက်လာပြန်သည်။</p> <p>“ဖီ... ငလူ... မလူ... နာဖ...”</p> <p>“တောက်”</p> <p>ငါ မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကာ ကိုယ့်နဖူးကိုကိုယ် တရစပ် ပြန်ထုလိုက်သည်။ ဒီလို နာကျင်မှုကမှ နားထဲက ခြောက်ခြားစရာ အသံတွေကို ခဏလောက် မေ့ပျောက်စေနိုင်တာမို့။</p> <p>သင်္ဘောသားတွေ ကုန်းပတ်ပေါ် စုမိသွားတာကို မြင်တော့မှ ချားလ်စ်သည် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် နှိပ်စက်နေတာကို ရပ်လိုက်ပြီး သူတို့ဆီ လျှောက်သွားလိုက်၏။</p> <p>ကပ္ပတိန် လာနေတာကို မြင်တာနဲ့ လူတစ်စုသည် အမြန်ပင် တန်းစီလိုက်ကြသည်။ သူတို့အားလုံးမှာ ပုံစံချင်း မတူကြသော်လည်း မျက်နှာတွေကတော့ ချားလ်စ်ကဲ့သို့ပင် သွေးမရှိသလို ဖြူဖျော့နေကြ၏။</p> <p>“ဂျွန်။ ရာထူး အရာရှိကြီး။ တာဝန် ကပ္ပတိန်ရဲ့ လုပ်ငန်းစဉ်တွေကို ကူညီပေးရတယ်။ ကုန်တင်ဇယားတွေကို တာဝန်ယူရတယ်။ တက်မကို ၁၂ နာရီကနေ ၂၄ နာရီအထိ တာဝန်ယူမောင်းနှင်ရတယ်”</p> <p>ဝဖိုင့်သောအဖိုးကြီးက သူ၏တာဝန်ကို အရင်ဆုံး ရွတ်ဆိုပြလိုက်သည်။</p> <p>အိုဂျွန်ဘေးမှာတော့ အရပ်ရှည်ပြီး သန်မာတဲ့ လူတစ်ယောက် ရှိနေ၏။ သူ၏ အပြာရောင်ဝတ်စုံမှာ ဆီချေးတွေ ပေကျံနေသည်။</p> <p>“ဂျိမ်းစ်။ ရာထူး ဒုတိယ အင်ဂျင်နီယာ။ တာဝန် အင်ဂျင်ခန်း ပုံမှန်လည်ပတ်အောင် ထိန်းသိမ်းရတယ်။ စက်ယန္တရားတွေ ရေနွေးအိုးတွေနဲ့ လောင်စာဆီကိစ္စတွေကို တာဝန်ယူရတယ်”</p> <p>ဂျိမ်းစ်ဘေးမှာတော့ လျှပ်စစ်တိုင်လို ပိန်ရှည်ရှည် လူတစ်ယောက် ရှိနေ၏။</p> <p>“ဖရေး။ ရာထူး စားဖိုမှူး။ တာဝန် သင်္ဘောသားတွေအတွက် အစားအစာ ပြင်ဆင်ပေးရတယ်”</p> <p>စားဖိုမှူးဘေးမှာတော့ ကြောက်အားလန့်အား ဖြစ်နေဆဲဖြစ်တဲ့ ဒစ်ပ် ရှိနေသည်။</p> <p>“ဒစ်... ဒစ်ပ် ရာထူး သင်္ဘောသား။ တာဝန် ကုန်းပတ်ကို ပြုပြင်ထိန်းသိမ်းရတယ်။ ကျောက်ဆူး ကြိုးနဲ့ ကုန်တင်ကုန်ချ စက်ပစ္စည်းတွေကို ကိုင်တွယ်ရတယ်”</p> <p>ချားလ်စ်သည် ရှေ့ကလူ ၄ ယောက်ကို အမြန်ကြည့်လိုက်ရာ လူတစ်ယောက် လိုနေတာကို တွေ့လိုက်ရ၏။</p> <p>“သင်္ဘောထိန်း။ ဘယ်ရောက်နေလဲ”</p> <p>လေးယောက်လုံး တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက်ကြည့်နေကြသော်လည်း ဘယ်သူမှ အဖြေမပေးနိုင်ချေ။</p> <p>“အားးးးး”</p> <p>ရုတ်တရက် သင်္ဘောကုန်းပတ်အောက်ကနေ ကြောက်မက်ဖွယ် အော်ဟစ်သံကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>“တစ်ခုခု သင်္ဘောပေါ် တက်လာပြီ။ လက်နက်တွေ ကိုင်ထားကြ”</p> <p>ချားလ်စ်က အော်ပြောလိုက်ပြီး အသံလာရာဆီသို့ အမြန်ပြေးသွား၏။</p> <p>မှောင်မည်းနေတဲ့ သင်္ဘောသား အိပ်ဆောင်ထဲကို ရောက်တဲ့အခါ မြင်လိုက်ရတဲ့ မြင်ကွင်းကြောင့် အားလုံး၏ ကျောရိုးထဲအထိ စိမ့်တက်သွားရသည်။</p> <p>ထိုနေရာတွင် လူနှစ်ယောက် ရှိနေ၏။ တစ်ယောက်က မတ်တပ်ရပ်နေသည်။ သူကတော့ ဂျက်စတာရဲ့ သင်္ဘောထိန်း ဖြစ်ပြီး သူ၏မျက်နှာတွင် ကြောက်ရွံ့မှုတွေ ပြည့်နှက်နေ၏။</p> <p>နောက်တစ်ယောက်ကတော့ ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ လဲနေသည်။ သူ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် အရေခွံ လုံးဝမရှိတော့သဖြင့် ဘယ်သူဘယ်ဝါမှန်း မသိသာတော့ချေ။</p> <p>သူ လှုပ်ရှားလိုက်တိုင်း ကြမ်းပြင်နဲ့ ပွတ်တိုက်မိတဲ့ အသားစိမ်းတွေကြောင့် နာကျင်စွာ တုန်ရီနေရှာသည်။ သွေးချင်းချင်းနီနေတဲ့ ထိုလူသားသည် အားကိုးရာမဲ့စွာဖြင့် အော်ဟစ်ငိုယိုနေပြီး အသက်ရှူသံကလည်း တဖြည်းဖြည်း မှိန်ဖျော့လာ၏။</p> <p>“ဂျင်မ်။ သူဘယ်သူလဲဆိုတာ မေးကြည့်စမ်း”</p> <p>ချားလ်စ်က ခါးက ခြောက်လုံးပြူးကို အမြန်ထုတ်လိုက်သည်။</p> <p>သင်္ဘောထိန်းသည် တုန်တုန်ရီရီဖြင့် လဲနေတဲ့လူရဲ့ ခေါင်းနားသို့ ကပ်ကာ နားစွင့်လိုက်၏။</p> <p>စက္ကန့်အနည်းငယ်အကြာတွင် သူသည် ချားလ်စ်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏မျက်နှာမှာ ထိတ်လန့်နေ၏။ သူက ချားလ်စ်ကို လက်ညှိုးထိုးပြပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“က... ကပ္ပတိန် သူ... သူက ပြောတယ် သူက မင်းပါတဲ့”</p> <p>“ငါလား”</p> <p>နောက်က သင်္ဘောသားတွေရဲ့ ထိတ်လန့်တကြား အသံတွေကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ ချားလ်စ်က သူ၏ သေနတ်ကို သင်္ဘောထိန်းဆီသို့ ချက်ချင်း လှည့်လိုက်သည်။</p> <p>“ချားလ်စ်။ ရာထူး ကပ္ပတိန်။ တာဝန် သင်္ဘောကို ဘေးကင်းစွာ မောင်းနှင်ရတယ်။ သင်္ဘောသားတွေနဲ့ ပစ္စည်းဥစ္စာတွေရဲ့ အသက်အိုးအိမ်စည်းစိမ်ကို တာဝန်ယူရတယ်။ အရေးပေါ်အခြေအနေမှာ ပြတ်ပြတ်သားသား ဆုံးဖြတ်ရတယ်။ တက်မကို ၀၀ နာရီကနေ ၁၂ နာရီအထိ တာဝန်ယူမောင်းနှင်ရတယ်။ သင်္ဘောထိန်း၊ အခုချက်ချင်း မင်းရဲ့ တာဝန်ကို ပြောစမ်း”</p> <p>“မြန်မြန် သူ့ကိုသတ်လိုက်။ အဲဒါ မင်းတို့ရဲ့ ကပ္ပတိန် မဟုတ်ဘူး”</p> <p>သင်္ဘောထိန်းက ကြောက်လန့်တကြား အော်ဟစ်ရင်း ချားလ်စ်ကို လက်ညှိုးထိုးနေဆဲ ဖြစ်သည်။</p> <p>“ဒိုင်း”</p> <p>ချားလ်စ်က မဆိုင်းမတွပင် ခလုတ်ကို ဆွဲလိုက်ရာ ကျည်ဆန်သည် သင်္ဘောထိန်း၏ နဖူးတည့်တည့်ကို ဖောက်ထွက်သွား၏။ သို့သော် ဒဏ်ရာထဲမှ ထွက်လာသည်မှာ သွေးမဟုတ်ဘဲ မည်းညစ်ညစ် အကျိအချွဲများသာ ဖြစ်သည်။</p> <p>သူ၏ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်း ပေါ်သွားသည့်အခါ သင်္ဘောထိန်း၏ ကိုယ်ခန္ဓာသည် ရုတ်တရက် ပုံပျက်ပန်းပျက် ပြောင်းလဲသွား၏။</p> <p>သူ၏ ပါးစပ်မှာ ဦးခေါင်းနောက်အထိ ပြဲထွက်သွားပြီး ခြေလက်များမှာလည်း ကြီးထွားလာသည်။ ထိုသတ္တဝါဆိုးသည် တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်ကဲ့သို့ ဟိန်းဟောက်ကာ ချားလ်စ်ဆီသို့ ပြေးဝင်လာတော့၏။</p> <p>“ဒိုင်း ဒိုင်း ဒိုင်း”</p> <p>သေနတ်သံများ တရစပ် ထွက်ပေါ်လာပြီး သတ္တုဝါဆိုးရဲ့ ကိုယ်ပေါ်က လူသားအရေခွံတွေသည် ဆွေးမြည့်နေတဲ့ အိတ်ခွံလိုမျိုး ပြဲထွက်ကုန်သည်။ အတွင်းထဲတွင်တော့ ရွံစရာကောင်းတဲ့ ဖားပြုတ်ကြီးနဲ့တူတဲ့ ကိုယ်ခန္ဓာကြီး ပေါ်လာ၏။</p> <p>ကျည်ဆန် ၆ တောင့် ထိမှန်ထားသော်လည်း ထိုသတ္တဝါမှာ အသက်ရှင်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် ချားလ်စ်ဆီသို့ ခုန်အုပ်လိုက်၏။</p> <p>ချားလ်စ်သည် တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ဘေးသို့ လိမ့်ရှောင်လိုက်သည်။</p> <p>သူသည် တစ်စက္ကန့်မျှပင် အချိန်မဖြုန်းဘဲ ခြောက်လုံးပြူးထဲသို့ နောက်ထပ် ကျည်ဆန် ၆ တောင့် အမြန်ထည့်ကာ တရစပ် ပစ်ခတ်လိုက်ပြန်၏။</p> <p>ကျည်ဆန် ၁၂ တောင့်ထိမှန်သွားပြီးနောက်တွင်မူ ထိုသတ္တဝါကြီးမှာ အားအင်ကုန်ခမ်းကာ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားတော့သည်။</p> <p>ချားလ်စ်သည် အမောတကော ရှူရှိုက်ရင်း ရွံစရာကောင်းတဲ့ အလောင်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ကာ နောက်က သင်္ဘောသားတွေကို အမိန့်ပေးလိုက်၏။</p> <p>“ဒီအတိုင်း ကြည့်မနေနဲ့။ ဒီအကောင်ကို ရေထဲ ပစ်ချလိုက်တော့”</p> <p>ထို့နောက် သူသည် ဘေးမှာ ငြိမ်သက်သွားတဲ့ သွေးအိုင်ထဲက အလောင်းဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။</p> <p>သူသည် သွေးညှီနံ့တွေကို ဂရုမစိုက်ဘဲ အလောင်းရဲ့ ခေါင်းကို လှည့်ကြည့်လိုက်၏။ ထိုလူရဲ့ ပါးစပ်ထဲက ရှေ့သွားကျိုးနေတာကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါမှ ဒါဟာ သင်္ဘောထိန်းအစစ် ဖြစ်မှန်း သူသိလိုက်ရသည်။</p> <p> ခုနက တစ်ယောက်ကတော့ သင်္ဘောသားရဲ့ အရေခွံကို ခွာယူပြီး အယောင်ဆောင်ထားတဲ့ ပင်လယ်သတ္တဝါဆိုးသာ ဖြစ်၏။</p> <p>ချားလ်စ်၏ မျက်နှာတွင် ခဏတာ နာကျင်မှုတွေ အရိပ်ယောင်သန်းသွားသော်လည်း သူသည် ချက်ချင်းပင် တည်ငြိမ်အောင် ပြန်ထိန်းလိုက်သည်။</p> <p> သူသည် အိတ်ကပ်ထဲက ကျည်ဆန်အချို့ကို ထုတ်ယူကာ တခြားအန္တရာယ်တွေ ရှိနေဦးမလားဆိုတာ စစ်ဆေးဖို့အတွက် အိပ်ဆောင်ထဲက ထွက်လာခဲ့၏။</p> <p>ဒစ်ပ်သည် အိုဂျွန်နှင့်အတူ အလောင်းကို သယ်နေရင်း မေးလိုက်သည်။</p> <p>“ကပ္ပတိန်က တကယ်ကို တော်တာပဲနော်”</p> <p>“ဟားဟား ဒါပေါ့ကွ။ အဲဒါကြောင့် သူက ကပ္ပတိန် ဖြစ်နေတာပေါ့။ မင်းကတော့ သာမန်သင်္ဘောသားလေးပေါ့ ။ ဒါပေမဲ့ အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် သူ စပြီး သင်္ဘောပေါ် ရောက်လာတုန်းက မင်းလိုပဲကွ”</p> <p>“တကယ်လား ချားလ်စ်က အရင်က ဘယ်လိုမျိုးလဲ”</p> <p>“အဲဒါကတော့ တကယ့်ကို ပုံပြင်တစ်ပုဒ်ပဲကွ လွန်ခဲ့တဲ့ ၇ နှစ်၊ ၈ နှစ်လောက်က ငါ တခြားသင်္ဘောတစ်စင်းမှာ တတိယအရာရှိ လုပ်နေတုန်းကပေါ့။ ချားလ်စ်က ပင်လယ်ထဲမှာ မျောနေတာကို ငါတို့ တွေ့ခဲ့ရတာ။ သူနဲ့ စတွေ့တုန်းကဆို သူ စကားတစ်လုံးမှ မပြောနိုင်ဘူး။ မင်းယုံနိုင်မလား”</p> <p>“တကယ်လား အဲဒါဆို သူက ဘယ်လိုလုပ် ကပ္ပတိန် ဖြစ်လာတာလဲ”</p> <p>“ကပ္ပတိန်အဟောင်းက သူ့ကို သနားလို့ သင်္ဘောပေါ် ခေါ်ထားပေးခဲ့တာလေ။ ငါတို့ ဆိပ်ကမ်းကို ရောက်တဲ့အခါ သူက သတ္တဝါဆိုး မဟုတ်မှန်း သိရတော့မှ သင်္ဘောသားအဖြစ် ခန့်ထားလိုက်တာ။ သူက စကားသင်ရင်းနဲ့ သင်္ဘောသားအလုပ်တွေကိုပါ တစ်ခါတည်း သင်ယူခဲ့တာပေါ့ ။ သူ စကားစပြောနိုင်တဲ့ အချိန်မှာ သူ ဘာပြောလဲ သိလား။ ငါက ကပ္ပတိန် ဖြစ်ရမယ်။ လူသားအားလုံးကို အလင်းရောင်ရှိတဲ့ မြေပြင်ပေါ်ကို ပြန်ပို့ပေးရမယ်တဲ့။ အဲဒီတုန်းကတော့ ငါတို့အားလုံး သူ ရူးနေပြီလို့ ထင်ခဲ့ကြတာပေါ့”</p> <p>“အဲဒီနောက်တော့ ဘာဖြစ်လဲ”</p> <p>“နောက်တော့ သူက သာမန်သင်္ဘောသားကနေ သင်္ဘောထိန်း၊ အဲဒီကနေ တတိယအရာရှိအထိ တဖြည်းဖြည်း တက်လာတာပေါ့။ ငါတို့ကတော့ သူ ဒုတိယအရာရှိ ထပ်ဖြစ်မယ်လို့ ထင်ထားတာ။ ဒါပေမဲ့ သူက ပိုက်ဆံတွေ စုပြီးတော့ ဒီကုန်တင်သင်္ဘောအဟောင်းလေးကို ဝယ်လိုက်တာလေ။ အဲဒါ ငါတို့ အခုစီးနေတဲ့ ထိပ်တန်းကြွက်သင်္ဘော ပေါ့ကွာ”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save