Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၄)</h2> <h2 style="text-align: center;">ဖတာဂန် ပဋိညာဉ်အဖွဲ့</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>အိုဂျွန်သည် လက်ထဲက အက်ကိုးငွေစက္ကူထုပ်တွေကို ကြည့်ပြီး သိသိသာသာကို ပျော်ရွှင်နေ၏။ သူသည် အခန်းတံခါးဆီသို့ ဦးတည်လျှောက်သွားသည်။ သို့သော် တံခါးကိုတွန်းဖွင့်ပြီး အပြင်သို့အထွက်တွင် ခဏတာ တွေဝေသွားပြီးနောက် စိတ်မကောင်းဖြစ်နေသော မျက်နှာပေးဖြင့် ပြန်လှည့်ကြည့်လာ၏။</p> <p>မှိန်ပျပျ အလင်းရောင်အောက်မှာ ရပ်နေတဲ့ ချားလ်စ်ကို ကြည့်ရင်း အိုဂျွန်က ခက်ခက်ခဲခဲ စကားစလိုက်သည်။</p> <p>“ကပ္ပတိန်၊ ငါသွားတော့မယ်။ အမှန်အတိုင်းပြောရရင် မင်းလည်း ကုန်းပေါ်မှာပဲ အခြေချလိုက်ပါတော့လား ။ မင်းမှာ စူးစမ်းရေးသင်္ဘော ဝယ်ဖို့ ပိုက်ဆံအလုံအလောက် ရှိနေပြီပဲ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါက ဘာထူးမှာလဲ။ အလင်းပြည်ဆိုတာ တကယ်မရှိပါဘူးကွာ”</p> <p>“ရှိတယ်”</p> <p>ချားလ်စ်က တည်ငြိမ်တဲ့လေသံနဲ့ ပြန်ပြောလိုက်သော်လည်း သူ၏မျက်လုံးတွေထဲမှာတော့ ခိုင်မာတဲ့ ယုံကြည်ချက်တွေ တောက်ပနေ၏။</p> <p>“ဘယ်ကျွန်းထက်မဆို ကြီးမားတဲ့ အရာတစ်ခု ကောင်းကင်မှာ ရှိနေတယ်။ အဲဒါက ငါတို့ကို အလင်းရောင်နဲ့ အပူဓာတ်ပေးတယ်။ အမှောင်ထုကို မောင်းထုတ်ပေးတယ် ဟုတ်လား။ ဒါက ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ အဲဒါတွေက အလင်းတော်အဖွဲ့က ငါတို့လိုလူတွေကို လှည့်စားဖို့ လုပ်ကြံထားတာတွေပါ”</p> <p>ချားလ်စ်က ဘာမှပြန်မပြောဘဲ နှုတ်ဆိတ်နေသဖြင့် အိုဂျွန်က သက်ပြင်းချလိုက်၏။</p> <p>“မင်းနဲ့ စတွေ့တုန်းက မင်းစကားတစ်လုံးမှ မပြောနိုင်သေးပေမယ့် မင်းမှာ တကယ့်ကို တက်ကြွတဲ့ စိတ်ဓာတ်ရှိတယ်။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှုရှိတယ်။ ငါကတော့ တွေးမိသား။ ဒီကောင်လေးက တကယ့်လူရည်ချွန်ပဲ။ ငါ့မှာသာ မြေးမလေးရှိရင် မင်းနဲ့ သဘောတူမိမှာ အသေအချာပဲဆိုပြီးပေါ့”</p> <p>“ငါ့ကို ဖုံးကွယ်မထားပါနဲ့။ ကပ္ပတိန်၊  မင်း နတ်ဘုရားသံတွေ ကြားနေရတာ ရက်အတော်ကြာပြီဆိုတာ ငါသိတယ်။ ဒီအတိုင်းသာ ဆက်သွားရင် မင်း ရူးသွားလိမ့်မယ်ကွ။ လက်လျှော့လိုက်ပါတော့”</p> <p>ချားလ်စ်သည် မည်သည့်အမူအရာမျှ မပြဘဲ တံခါးဆီသို့ လျှောက်သွား၏။</p> <p>သူသည် အိုဂျွန်ကို အပြင်သို့ အသာအယာ တွန်းထုတ်လိုက်ပြီး “ဒိုင်း” ခနဲ အသံနှင့်အတူ တံခါးကို ပိတ်လိုက်တော့သည်။</p> <p>“ဒီကောင်လေးကတော့ တကယ့်ကို စွဲလမ်းလွန်းနေပြီ”</p> <p>အိုဂျွန်၏ ရေရွတ်သံနှင့် ခြေသံများ တဖြည်းဖြည်း ဝေးကွာသွားပြီးနောက် အခန်းထဲတွင် တိတ်ဆိတ်မှုက ပြန်လည် စိုးမိုးသွား၏။</p> <p>“ငါက စွဲလမ်းလွန်းနေတာလား”</p> <p>ချားလ်စ်သည် တံခါးကို မှီရင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်မေးလိုက်သည်။ သူ၏ မျက်နှာမှာ တဖြည်းဖြည်း ပုံပျက်လာ၏။</p> <p>“အိမ်ပြန်ချင်တာက ဘာမှားနေလို့လဲ”</p> <p>ချားလ်စ်က နာကျင်စွာဖြင့် ရုတ်တရက် အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p>“ငါ ဘာမကောင်းမှုမှ မလုပ်ခဲ့ဘူး။ ဥပဒေလည်း မချိုးဖောက်ခဲ့ဘူး။ ဘာလို့ ငါက ဒီလို အမှိုက်လို အခြေအနေတွေနဲ့ ကြုံနေရတာလဲ။ ဘာလို့လဲ”</p> <p>“ရှစ်နှစ်တောင် ရှိပြီ။ ရှစ်နှစ်အပြည့် ရှိသွားပြီ။ ဘာလို့ ငါက ဒီလို နှိပ်စက်မှုတွေကို အောင့်အည်းနေရတာလဲ။ ငါ အိမ်ပြန်ချင်တာလေးက အဲလောက်တောင် တောင်းဆိုမှု များနေလို့လား”</p> <p>ချားလ်စ်က ဟိန်းဟောက်လိုက်၏။</p> <p>“ဂလူ အမ်ဂလူ... နာ...”</p> <p>နားထဲက တီးတိုးသံတွေက သူ့ကို ပိုပြီး စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်အောင် ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။</p> <p>“သွားသေလိုက်စမ်း”</p> <p>ဒေါသအဟုန်ကြောင့် ချားလ်စ်သည် သူ၏ ခြောက်လုံးပြူးကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး နားထင်မှာ တေ့လိုက်၏။</p> <p>တုန်ရီနေတဲ့ လက်ချောင်းတွေက ခလုတ်ကို ဆွဲတော့မည့်ဆဲဆဲမှာပင် ဘေးခန်းက ဧည့်သည်၏ ကန့်ကွက်သံကြောင့် ရပ်တန့်သွားရသည်။</p> <p>“ဘာတွေ ဆူညံနေတာလဲ။ နည်းနည်းလောက် ငြိမ်ငြိမ်နေစမ်း”</p> <p>စိတ်လှုပ်ရှားနေတဲ့ ချားလ်စ်သည် ရုတ်တရက် ငြိမ်ကျသွား၏။ သူသည် သေနတ်ကို ခါးကြားထဲ ပြန်ထည့်လိုက်ပြီး ဓားမြှောင်ကို အဝတ်တစ်စဖြင့် သေချာ ထုပ်ပိုးလိုက်သည်။</p> <p>ထိုညတွင် ချားလ်စ်သည် အရာများစွာကို အိပ်မက်မက်ခဲ့သော်လည်း နိုးလာသည့်အခါတွင်မူ ဘာတစ်ခုမှ မမှတ်မိတော့ချေ။</p> <p>“ဒေါက် ဒေါက် ဒေါက်”</p> <p>တစ်စုံတစ်ယောက်က တံခါးကို လာခေါက်နေသည်။</p> <p>ချားလ်စ် တံခါးဖွင့်လိုက်သည့်အခါ မျက်နှာတွင် ရေဘဝဲလက်တံ တက်တူး ထိုးထားသည့် ထိပ်ပြောင်ပြောင် လူတစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။</p> <p>“မင်းက ထိပ်တန်းကြွက် ရဲ့ ကပ္ပတိန် ချားလ်စ်လား။ ငါ့ကိုတော့ ဟွတ်ခ် လို့ ခေါ်တယ်။ တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်”</p> <p>ချားလ်စ်သည် ရှေ့ကလူကို သေချာ အကဲခတ်လိုက်သည်။ သူ၏ ရုပ်ရည်မှာ သာမန်ပင်ဖြစ်ပြီး နားရွက်များ လိပ်ဝင်နေသဖြင့် သန္တာကျွန်းစုက ဒေသခံမှန်း သိသာ၏။ မျက်နှာက တက်တူးမှာတော့ သူသည် မည်သည့် ဘာသာတရားကို ယုံကြည်သူဖြစ်ကြောင်း ပြသနေသည်။</p> <p>“ဖတာဂန် အဖွဲ့သားတွေ ငါ့ဆီက ဘာလိုချင်လို့လဲ။  မင်းတို့ရဲ့ နတ်ဘုရားဆီမှာ ငါ့ကို ယဇ်ပူဇော်ဖို့တော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်”</p> <p>ချားလ်စ်၏ စကားတွေထဲမှာ ရန်လိုမှုတွေ ပါနေသော်လည်း ဟွတ်ခ်ကတော့ တည်ငြိမ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။</p> <p>“မင်းက ငါတို့ရဲ့ အရှင်သခင်ဆီမှာ ပူဇော်ဖို့ အရည်အချင်း မပြည့်မီသေးပါဘူး။ ကပ္ပတိန်ချားလ်စ်၊ ငါလာတာက တခြားကိစ္စပါ။ မင်း ပိုက်ဆံလိုနေတယ်လို့ ငါကြားလို့”</p> <p>ဒါက ချားလ်စ်အတွက် မထူးဆန်းတော့ပါ။ ဟွတ်ခ်လို လူမျိုးတွေ သူ့ဆီ လာရှာကြတာ ဒါ ပထမဆုံးအကြိမ် မဟုတ်ချေ။</p> <p>“ငါ တရားမဝင် ပစ္စည်းတွေ မှောင်ခိုမကူးဘူး”</p> <p>ချားလ်စ်က ပြောပြောဆိုဆိုနှင့် တံခါးပိတ်ရန် ပြင်လိုက်၏။ အမှန်တော့ သူ လိမ်ပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ အကျိုးအမြတ် များမည်ဆိုလျှင် သူ မှောင်ခိုကူးတတ်သော်လည်း ယခုတစ်ခေါက်တွင်မူ ဒီလို ဂိုဏ်းဂဏတွေနဲ့ ပတ်သက်မှု မရှိချင်သဖြင့် ငြင်းလိုက်ခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p>သူ့အမြင်မှာတော့ ဖတာဂန် အဖွဲ့သားတွေနဲ့ လမ်းပေါ်က အရူးတွေရဲ့ ခြားနားချက်က ဒီလူတွေက စကားကို အစီအစဉ်တကျ ပြောတတ်တာ တစ်ခုပဲ ရှိသည်။ ဘယ်လို အသိတရားရှိတဲ့ လူကမှ ပင်လယ်သတ္တဝါကြီးကို နတ်ဘုရားအဖြစ် ကိုးကွယ်မှာ မဟုတ်ချေ။</p> <p>တံခါး ပိတ်ခါနီးမှာပင် တံခါးတစ်ဖက်က တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်တဲ့ ငွေပမာဏကို ချားလ်စ် ကြားလိုက်ရ၏။</p> <p>“အက်ကိုး တစ်သန်း”</p> <p>ဟွတ်ခ်က တံခါးအဟကြားကနေ ချားလ်စ်ကို ကြည့်ပြီး ယုံကြည်ချက်ရှိရှိ ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p>“မစ္စတာချားလ်စ်၊ ဒီငွေပမာဏက မင်းရဲ့ အခြေအနေကို အများကြီး ထောက်ပံ့ပေးနိုင်ပါတယ်။ အဲဒါနဲ့ဆို ခေတ်မီစက်ကိရိယာတွေ ပါတဲ့ စူးစမ်းရေးသင်္ဘောတစ်စင်း ဝယ်လို့ရပြီလေ။ တွေးကြည့်စမ်းပါဦး။ မင်းသာ ကျွန်းအသစ်တစ်ကျွန်း ရှာတွေ့ခဲ့ရင် မင်းက အုပ်ချုပ်ရေးမှူး ဖြစ်လာမှာ။ မိန်းမတွေ၊ အာဏာနဲ့ ပိုက်ဆံတွေ အကုန်လုံး မင်းအပိုင် ဖြစ်လာမှာ”</p> <p>ဖတာဂန် အဖွဲ့က သူ၏ အစီအစဉ်တွေကို ဘယ်လိုသိနေလဲ ချားလ်စ် မသိသော်လည်း သူ၏ စိတ်ဓာတ်ကတော့ ယိမ်းယိုင်သွားရပြီ ဖြစ်သည်။ ဒီလောက် ပိုက်ဆံအများကြီးဆိုလျှင် အိမ်ပြန်ဖို့အတွက် အများကြီး နီးစပ်သွားမည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>သို့သော် သူ သတိတော့ မလွတ်ခဲ့ပါ။ ဖတာဂန် အဖွဲ့ဆိုတာ ပရဟိတ လုပ်ငန်း မဟုတ်သလို ဒီလောက် များပြားတဲ့ ဆုကြေးနောက်မှာ အလွန်ကြီးမားတဲ့ အန္တရာယ် ရှိနေမည်မှာ အသေအချာပင်။</p> <p>“ငါ ဘာကို မှောင်ခိုကူးပေးရမှာလဲ”</p> <p>“မှောင်ခိုကူးခိုင်းတာ မဟုတ်ပါဘူး။ တစ်ခုခုကို ရှာပေးဖို့ အကူအညီ လိုချင်တာပါ။ ငါနဲ့ လိုက်ခဲ့ပေးပါ။ ငါတို့ရဲ့ ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းက အသေးစိတ် ရှင်းပြပါလိမ့်မယ်”</p> <p>ချားလ်စ် ခဏလောက် စဉ်းစားပြီးနောက် တံခါးဖွင့်ကာ ဟွတ်ခ်နောက်သို့ လိုက်သွားတော့၏။</p> <p>သူတို့နှစ်ယောက်သည် ငါးညှီနံ့ နံနေတဲ့ ဆိပ်ကမ်းနယ်မြေကို ဖြတ်ကျော်ပြီး ကျွန်းရဲ့ လူနေရပ်ကွက်ဘက်သို့ ထွက်လာခဲ့ကြသည်။</p> <p>လူနေရပ်ကွက်ကတော့ ဆိပ်ကမ်းလောက် မရှုပ်ထွေးဘဲ သက်ဝင်လှုပ်ရှားမှု ရှိ၏။ ဖြူမှိုင်းမှိုင်း သန္တာကျောက်တုံး အဆောက်အအုံတွေကို ဖယ်လိုက်ရင် ချားလ်စ်အနေနဲ့ ၁၉ ရာစုလောက်က လန်ဒန်မြို့ လမ်းမပေါ်မှာ လမ်းလျှောက်နေရသလို ခံစားရသည်။</p> <p>ဘဏ်တွေ၊ ဆေးရုံတွေ၊ အဝတ်အထည်ဆိုင်တွေနဲ့ ပြဇာတ်ရုံတွေ အစရှိတဲ့ ခေတ်မီ အဆောက်အအုံတွေ အားလုံး ရှိနေ၏။ ဒေသခံတွေရဲ့ လိပ်ဝင်နေတဲ့ နားရွက်တွေနဲ့ ဖြူဖျော့လွန်းတဲ့ အသားအရေကို ဖယ်လိုက်ရင် အရာအားလုံးက ပုံမှန်အတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>“ကင်းခြေများ ရေဘဝဲခြေထောက် ကင် တစ်ခုကို ၄ အက်ကိုး”</p> <p>“ဖေဖေ ကျွန်တော် ပင်ပန်းနေပြီ။ လမ်းမလျှောက်နိုင်တော့ဘူး”</p> <p>“သတင်းထူး သတင်းဦး။ အုပ်ချုပ်ရေးမှူး နီကိုးလ် က နောက် ခြောက်ရက်နေရင် သူ့ရဲ့ ခြောက်ယောက်မြောက် ခင်ပွန်းနဲ့ လက်ထပ်တော့မယ်”</p> <p>“ခဏလောက် အချိန်ပေးပါဦး ခင်ဗျာ။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အနန္တတန်ခိုးရှင် ကယ်တင်ရှင်ကြီး ဖတာဂန် ဆာဝီတို အကြောင်း ရှင်းပြပါရစေ”</p> <p>ဒီလို အေးချမ်းတဲ့ မြင်ကွင်းတွေက ချားလ်စ်အတွက်တော့ စိတ်ထဲ တစ်မျိုး ဖြစ်နေရသည်။ ဘယ်လောက်ပဲ အေးချမ်းနေပါစေ အရာအားလုံးက ရေပူဖောင်းလေးလို တစ်ခဏချင်း ပျက်စီးသွားနိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။ တစ်ခါတလေမှာ လူသန်းပေါင်းများစွာ နေထိုင်တဲ့ ကျွန်းတစ်ကျွန်းလုံး ပင်လယ်ရေအောက်ထဲ နစ်မြုပ်သွားတဲ့ သတင်းတွေက ကြားနေရမြဲ ဖြစ်သည်။</p> <p>သူတို့နှစ်ယောက်သည် ကျောက်တုံး အဆောက်အအုံတွေကို ဖြတ်ကျော်လာခဲ့ပြီးနောက် ကြီးမားလှတဲ့ ဘုရားကျောင်းကြီးတစ်ခု ရှေ့သို့ ရောက်လာကြ၏။ ဘုရားကျောင်းထဲ ဝင်လိုက်သည်နှင့် အပြင်က ဆူညံသံတွေ ချက်ချင်း တိတ်ဆိတ်သွားသည်။</p> <p>ခန်းမ အလယ်တည့်တည့်မှာတော့ လူပုံစံလိုလို ကြီးမားလှတဲ့ ကျောက်ရုပ်ကြီးတစ်ရုပ် ရှိနေ၏။ လူပုံစံဆိုတာထက် ပုပ်ပွနေတဲ့ ရေဘဝဲကြီးတစ်ကောင် မတ်တပ်ရပ်နေတာနဲ့ ပိုတူသည်။ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ မျက်လုံးတွေ ပြည့်နေပြီး ကြည့်လိုက်တာနဲ့ စက်ဆုပ်ရွံရှာဖွယ် ကောင်းလှ၏။</p> <p>ဝတ်ရုံနက် ဝတ်ထားတဲ့ ကိုးကွယ်သူတွေက တန်းစီရပ်ပြီး တိုးတိုးလေး ဆုတောင်းနေကြသည်။ ထိုဆုတောင်းသံတွေက ချားလ်စ် နားထဲမှာ ကြားနေရတဲ့ ကြားယောင်သံတွေနဲ့ ဆင်တူနေသဖြင့် သူ အံ့သြသွားရ၏။</p> <p>“ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းက အခန်းထဲမှာ ရှိနေတယ်။ ငါ့နောက် လိုက်ခဲ့ပါ”</p> <p>ဟွတ်ခ်က ချားလ်စ်ကို လူအုပ်ကြားထဲကနေ အတွင်းဘက်သို့ ခေါ်သွားသည်။</p> <p>အတွင်းဘက်မှာတော့ လုံခြုံရေးက ပိုပြီး တင်းကျပ်လှ၏။ လမ်းဆုံတိုင်းမှာ ဝတ်ရုံနက်ဝတ်ထားတဲ့ အစောင့်တွေ ရှိနေသည်။ ဘယ်သူမှ စကားမပြောကြသော်လည်း သူတို့ရဲ့ အကြည့်တွေက ချားလ်စ်ဆီမှာ ရှိနေမှန်း သိသာလှ၏။</p> <p>မှောင်မည်းနေတဲ့ အခန်းတစ်ခုထဲကို ရောက်တဲ့အခါ ချားလ်စ်သည် ဖတာဂန် အဖွဲ့ရဲ့ ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းနဲ့ တွေ့ရတော့သည်။ ဝတ်ရုံနီ ဝတ်ထားတဲ့ ထိုလူသည် ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ဝပ်တွားကိုးကွယ်နေ၏။</p> <p>ဟွတ်ခ်က ဂါရဝပြုပြီးနောက် အခန်းထဲကနေ ထွက်သွားသည်။</p> <p>ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းက ဖြည်းဖြည်းချင်း ထရပ်လိုက်၏။ သူက ချားလ်စ်ဘက်ကို လှည့်မကြည့်ဘဲ စကားစလိုက်သည်။</p> <p>“ကပ္ပတိန်ချားလ်စ်။ ငါတို့အဖွဲ့က မင်းကို တစ်ခုခု ရှာခိုင်းချင်တာ။ အဲဒါက ငါတို့ အရှင်သခင်ရဲ့ မြင့်မြတ်တဲ့ ရှေးဟောင်းပစ္စည်းတစ်ခုပဲ”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save