Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၅)</h2> <h2 style="text-align: center;">ဖတာဂန်ရဲ့ ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းရဲ့ အသံက အိုမင်းရင့်ရော်ပြီး အက်ကွဲနေ၏။ သူ၏ လည်ချောင်းထဲမှာ ပျစ်ချွဲနေတဲ့ သလိပ်တွေ ခံနေသလိုမျိုး အသံထွက်နေတာကြောင့် ချားလ်စ် တစ်ယောက် တကယ်ကို စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်ရသည်။</p> <p>“အဲဒီပစ္စည်းက ဘယ်မှာလဲ” ချားလ်စ်က မေးလိုက်၏။</p> <p>“သိပ်မဝေးပါဘူး။ သန္တာကျွန်းစုရဲ့ ဘယ်ဘက်ခြမ်းမှာ အသစ်တွေ့ထားတဲ့ ကျွန်းတစ်ကျွန်းပေါ်မှာ ရှိတာပါ”</p> <p>ချားလ်စ်က ဆက်ပြီး စူးစမ်းလိုက်သည်။ “ဘာလို့ ငါ့ကိုမှ လာငှားတာလဲ။ ငါ့ထက် သန်မာတဲ့သူတွေ၊ ငါ့ထက် ကောင်းတဲ့သင်္ဘောတွေ အများကြီး ရှိနေတာပဲကို”</p> <p>ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းက တဟားဟား ရယ်မောလိုက်ပြီး “အဲဒီနေရာက နည်းနည်းတော့ အန္တရာယ်များတယ်။ ငါတို့က သတိဝီရိယရှိတဲ့ ကပ္ပတိန်မျိုးကို လိုချင်တာပါ”</p> <p>“နည်းနည်းပဲ အန္တရာယ်ရှိတယ်” ဆိုတဲ့ စကားကိုတော့ ချားလ်စ် အယုံအကြည် မရှိပါဘူး။</p> <p>အန္တရာယ် နည်းနည်းပဲရှိရင် ဆုကြေးငွေ အက်ကိုး တစ်သန်းအထိ ပေးစရာ အကြောင်းမရှိချေ။</p> <p>“ငါက မင်းတို့ ကမ်းလှမ်းတဲ့ ပထမဆုံးလူတော့ မဟုတ်လောက်ပါဘူး။ အရင်လူတွေ ဘာဖြစ်သွားကြလဲ”</p> <p>“ကပ္ပတိန်ချားလ်စ်... မင်းကိုယ်တိုင်ပဲ စူးစမ်းရေးသင်္ဘော ဝယ်မယ်လို့ ကြွေးကြော်ခဲ့တာ မဟုတ်လား။ ဒီလောက် အန္တရာယ်လေးကိုတောင် ကြောက်နေမယ်ဆိုရင်တော့ လူသားတွေရဲ့ နယ်မြေကို ချဲ့ထွင်ပေးမယ့် သူရဲကောင်းတစ်ယောက် ဖြစ်လာပါ့မလားလို့ ငါ သံသယရှိမိတယ်”</p> <p> ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းရဲ့ အသံမှာ အထင်သေးတဲ့ အရိပ်အယောင်တွေ ပါနေ၏။</p> <p>ဝတ်ရုံနီဝတ်ထားတဲ့ ထိုလူကြီးက မေးခွန်းကို တိုက်ရိုက်မဖြေတာကြောင့် သူ့ရှေ့ကလူတွေဟာ ကံဆိုးတဲ့ အဖြစ်အပျက်တွေနဲ့ ကြုံခဲ့ရပြီဆိုတာ ချားလ်စ် သိလိုက်သည်။</p> <p>ထိုနေရာသည် အလွန်အန္တရာယ်များမည်မှာ အသေအချာပင်။ သူ ခဏလောက် စဉ်းစားပြီးနောက်မှာတော့ ဒီအခွင့်အရေးကို အရဲစွန့်ပြီး ဆုပ်ကိုင်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။</p> <p> “ရဲလျှင်မင်းဖြစ်” ဆိုသလိုပင် ကံတရားက ရဲရင့်သူတွေဘက်မှာ ရှိနေတတ်တာကြောင့် သူ အိမ်ပြန်မယ့်လမ်းကို နောက်ထပ် မနှောင့်နှေးချင်တော့ပါဘူး။</p> <p>အန္တရာယ်ဆိုတာကတော့... ဒီခေတ်မှာ ဘယ်ပင်လယ်ခရီးစဉ်ကမှ တကယ် ဘေးမကင်းချေ။ ပင်လယ်ထဲ ထွက်လိုက်တာနဲ့ ရေအောက်ထဲမှာ သတ္တဝါဆိုးတွေ ရှိနေတာမို့ ဘယ်နေရာမှ တကယ် မလုံခြုံပါဘူး။</p> <p>“ကောင်းပြီ။ ဒါပေမဲ့ မင်းတို့ ကတိတည်မယ်ဆိုတာ ငါ ဘယ်လို ယုံရမလဲ”</p> <p>ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းက နားလည်ပေးဟန်ဖြင့် “ဆုကြေးငွေကို အယ်လ်ဘီယွန် ဘဏ် မှာ အပ်နှံထားပေးမယ်။ သူတို့က သက်သေအဖြစ် ဆောင်ရွက်ပေးလိမ့်မယ်” ဟု ပြန်ပြောသည်။</p> <p>ခဏအကြာမှာတော့ သူက ဆက်မေး၏။</p> <p>“ဒါနဲ့ မေးပါရစေဦး... ကပ္ပတိန်ချားလ်စ်၊ မင်းက ဘာလို့ စူးစမ်းရေးသင်္ဘော ဝယ်ဖို့ ဒီလောက်တောင် လောနေရတာလဲ။ အာဏာအတွက်လား၊ ပိုက်ဆံအတွက်လား၊ ဒါမှမဟုတ် ဂုဏ်သိက္ခာအတွက်လား”</p> <p>ချားလ်စ်က သူ၏ နောက်ဆုံးပန်းတိုင်ကို ဖုံးကွယ်ထားဖို့ စိတ်ကူးမရှိပါဘူး။</p> <p>“အလင်းပြည် အတွက်ပဲ”</p> <p>ချားလ်စ်ရဲ့ အဖြေကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ ဝတ်ရုံဝတ်ထားတဲ့ ထိုလူကြီးဟာ တုန်တုန်ရီရီ ဖြစ်သွားပြီး အိုမင်းလှတဲ့ အသံကြီးက ထိတ်လန့်တကြား ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>“အလင်းပြည်အတွက် ဟုတ်လား။ မင်းက အလင်းတော်အဖွဲ့ ရဲ့ ကိုးကွယ်သူများလား”</p> <p>“မဟုတ်ပါဘူး”</p> <p>ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းက သက်ပြင်းချရင်း စိတ်အေးသွားဟန်ဖြင့် “တော်သေးတာပေါ့။ တကယ်လို့ မင်းသာ အဲဒီ မိစ္ဆာတွေထဲက တစ်ယောက်ဆိုရင်တော့ ငါတို့ရဲ့ အရောင်းအဝယ်ကို ပြန်စဉ်းစားရလိမ့်မယ်။ အဲဒီ အရူးတွေနဲ့ လုံးဝ မပတ်သက်ပါနဲ့။ သူတို့က တကယ့် မိစ္ဆာဂိုဏ်းပဲ”</p> <p>လူသားတွေကို အရှင်လတ်လတ် ယဇ်ပူဇော်တတ်တဲ့ ဖတာဂန် အဖွဲ့သားတစ်ယောက်က ဒီလိုစကားမျိုး ပြောနေတာကို ချားလ်စ်ကတော့ ရယ်ချင်စိတ်ကို အောင့်ထားရ၏။</p> <p> ဒါဟာ “ကိုယ့်မျက်ချေး ကိုယ်မမြင်ဘဲ သူတစ်ပါး မျက်ချေး မြင်တာ” ပါပဲ။</p> <p>တကယ်တမ်း မြေပြင်ကမ္ဘာရဲ့ စံနှုန်းတွေနဲ့ တိုင်းတာရင်တော့ ဒီမြေအောက် ပင်လယ်ထဲက ဘာသာတရား အားလုံးဟာ မိစ္ဆာဂိုဏ်းတွေချည်းပါပဲ။ သူတို့ရဲ့ ဘာသာရေး ထုံးတမ်းစဉ်လာတွေက လူသားမျိုးနွယ်အပေါ် ဆန့်ကျင်နေတာတွေချည်း ဖြစ်၏။</p> <p>ချားလ်စ် ထွက်သွားပြီးနောက် ဟွတ်ခ်က အခန်းထဲ ပြန်ဝင်လာသည်။ ဒီတစ်ခါမှာတော့ သူ့လက်ထဲမှာ သွေးတွေ ပြည့်နေတဲ့ ခွက်တစ်ခွက်ကို ကိုင်ထားပြီး ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းရဲ့ နောက်မှာ ရိုရိုသေသေ ချထားပေးလိုက်၏။</p> <p>“သူနဲ့ စာချုပ်ကို အပြီးသတ်လိုက်တော့။ သူ့ကို တတ်နိုင်သမျှ အမြန်ဆုံး ထွက်ခွာခိုင်းလိုက်”</p> <p>ဟွတ်ခ်က ခေါင်းငြိမ့်ပြရင်း “အရှင်၊ ဒီခရီးစဉ်က အောင်မြင်မယ်လို့ ထင်ပါသလား” ဟု တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။</p> <p>ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းရဲ့ ဝတ်ရုံလက်စွပ်ထဲကနေ အနက်ရောင် လက်တံကြီးတစ်ခု ထွက်လာပြီး သွေးခွက်ကို ရစ်ပတ်ကာ အတွင်းဘက်သို့ ပြန်ဆွဲယူသွား၏။</p> <p>“ငါတို့ အေးအေးဆေးဆေး လုပ်သွားလို့ ရပါတယ်။ ဒါက ကိုးယောက်မြောက်ပဲ ရှိသေးတာ။ စိတ်ရှည်စမ်းပါ။ ငါတို့ အရှင်သခင်ရဲ့ ရှေးဟောင်းပစ္စည်းက ငါတို့လက်ထဲကိုပဲ ရောက်လာရမယ်”</p> <p>အချိန်မဆိုင်းဘဲ ချားလ်စ်နဲ့ ဟွတ်ခ်တို့ဟာ သန္တာကျွန်းစုရဲ့ အကြီးဆုံးဘဏ်ဆီကို သွားခဲ့ကြသည်။</p> <p>စာချုပ်ပေါ်မှာ “ဖတာဂန် ပဋိညာဉ်အဖွဲ့” ဆိုတဲ့ နာမည်ကို ဟွတ်ခ်က လက်မှတ်ထိုးလိုက်တဲ့အခါမှ ချားလ်စ် စိတ်အေးသွားရ၏။</p> <p>ဒီစာချုပ်ကို သန္တာကျွန်းစု အုပ်ချုပ်ရေးမှူးကိုယ်တိုင် အာမခံပေးထားတာဖြစ်လို့ ဖတာဂန် အဖွဲ့အနေနဲ့ ကတိဖျက်ဖို့ မလွယ်ပါဘူး။ ကတိဖျက်ရင် ပေးဆပ်ရမယ့် တန်ဖိုးက အက်ကိုး တစ်သန်းထက် အများကြီး ပိုများသွားမှာ ဖြစ်လို့ပါ။</p> <p>“ကပ္ပတိန်ချားလ်စ်။ မင်းရဲ့ အရာရှိကြီး အလုပ်ထွက်သွားတယ်လို့ ကြားတယ်၊ ဟုတ်သလား”</p> <p>“အဲဒါက ငါတို့ အရောင်းအဝယ်နဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ” ချားလ်စ်က စာချုပ်ကို အိတ်ထဲ ထည့်ရင်း မေးလိုက်၏။</p> <p>“ဆိုင်တာပေါ့။ ငါတို့က မင်းရဲ့ တာဝန်ကို အမြန်ဆုံး ပြီးမြောက်စေချင်တာ။ ဒါကြောင့် ဖတာဂန် အဖွဲ့က မင်းအတွက် အရာရှိကြီး တစ်ယောက် ရွေးပေးထားတယ်။ သူက ပင်လယ်ခရီး အတွေ့အကြုံ အများကြီးရှိတယ်၊ ဒါကြောင့် ငါတို့ရဲ့ အကူအညီကို ငြင်းမပယ်ပါနဲ့ဦး”</p> <p>ချားလ်စ်က မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း “ဒါ ငါ့ကို စောင့်ကြည့်ဖို့ လူလွှတ်တာလား” ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p>“မဟုတ်ပါဘူး။ သူက လမ်းပြပေးဖို့သက်သက်ပါ။ အဲဒီကျွန်းက တော်တော်လေး ဝေးပြီး လူသူမနီးတော့ မင်း ရှာမတွေ့မှာ စိုးလို့ပါ”</p> <p>အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် ချားလ်စ်ကတော့ သိပ်ဂရုမစိုက်ပါဘူး။ သူတို့နှစ်ဖက်စလုံးက အကျိုးအမြတ် တစ်ခုတည်းကို ရှေးရှုနေကြတာဖြစ်လို့ ဒီဂိုဏ်းသားတွေက အလုပ်ကို နှောင့်နှေးအောင်တော့ လုပ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။</p> <p>“ငါ နောက်သုံးရက်နေရင် မနက် ၆ နာရီမှာ ထွက်မယ်”</p> <p>သုံးရက်အကြာ။</p> <p>မနက်စောစောကတည်းက ဆိပ်ကမ်းမှာ လူတွေ စည်ကားနေ၏။ အလုပ်သမားတွေက ပုရွက်ဆိတ်တွေလိုပဲ ကုန်စည်တွေကို အလုပ်ရှုပ်ခံပြီး တင်ချနေကြသည်။</p> <p>ချားလ်စ်သည် သင်္ဘောဦးပိုင်းမှာ ရပ်ရင်း စောင့်နေ၏။ တခြား သင်္ဘောသားတွေကတော့ ကုန်းပတ်ပေါ်မှာ စကားစမြည် ပြောနေကြသည်။ သူတို့ထဲမှာ လူသစ်နှစ်ယောက် ပါလာသလို၊ အရင်က သင်္ဘောသားလေး ဒစ်ပ်ကတော့ အခုဆိုရင် သင်္ဘောထိန်းအဖြစ် ရာထူးတိုးသွားခဲ့ပြီ။</p> <p>ရာထူးတိုးသွားတဲ့ ကောင်လေးကတော့ တော်တော်လေးကို စိတ်လှုပ်ရှားနေပုံရသည်။ သူက လက်ကို နောက်ပစ်ပြီး သူ့ထက် အသက်ကြီးတဲ့ လူသစ်တွေကို သင်္ဘောသား ဝါရင့်ကြီးတစ်ယောက်လို ဆုံးမနေ၏။</p> <p>ဒစ်ပ်ရဲ့ ဘေးမှာရှိနေတဲ့ အင်ဂျင်နီယာ ဂျိမ်းစ်နဲ့ စားဖိုမှူး ဖရေးတို့ကတော့ ခပ်တည်တည်ပါပဲ။ ဒီခရီးစဉ်က သာမန် မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သူတို့ သိနေကြသည်။</p> <p>“ဂျိမ်းစ်... မင်းလည်း အိုဂျွန်လို ထွက်သွားမယ် ထင်နေတာ” ဟု ပိန်လှီလှတဲ့ စားဖိုမှူး ဖရေးက ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ကပ္ပတိန်က ငါ့အသက်ကို ကယ်ခဲ့တာကွ။ သူ ဘယ်သွားသွား ငါ လိုက်မှာပဲ။ နောက်ပြီး ကပ္ပတိန်က ဆုကြေးတွေ အများကြီး ပေးမယ်လို့ ပြောထားတယ်လေ။ ဒီဝေစုရရင် ငါ မိုစီကာကို လက်ထပ်ခွင့် တောင်းတော့မယ်” ဂျိမ်းစ်က သူ၏ မင်္ဂလာပွဲကို စိတ်ကူးယဉ်ရင်း ပြုံးပြီး ပြန်ပြောလိုက်၏။</p> <p>“မင်း သေသွားရင်ရော။ ဒါက သာမန် ကုန်ပို့တဲ့ အလုပ်မဟုတ်ဘူးနော်။ ကျွန်းအသစ်တွေကို စူးစမ်းတာက စူးစမ်းရှာဖွေသူတွေလုပ်ရမယ့် အလုပ်ကွ”</p> <p>“ငါ မကြောက်ပါဘူး။ အားလုံး အတူတူ သေရရင်တောင် မဆိုးပါဘူးကွာ” ဂျိမ်းစ်က ပြောရင်း သူ့သူငယ်ချင်းကို ပြန်မေးလိုက်သည်။ “ဒါနဲ့ မင်းကရော ဘာလို့ လိုက်လာတာလဲ ဖရေး”</p> <p>“ငါ့အကျင့်ကို မင်း သိသားပဲ။ တခြားနေရာ သွားဖို့ ငါ ပျင်းလို့ပါ”</p> <p>ဖရေးက ချားလ်စ်ရဲ့ ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း အေးအေးဆေးဆေး ပြန်ဖြေလိုက်၏။</p> <p>တကယ်တော့ ဖရေး မထွက်သွားရတဲ့ အကြောင်းရင်းက လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်အနည်းငယ်က ကပ္ပတိန်ရဲ့ အခန်းထဲမှာ လေးထောင့်ပုံစံ အရာတစ်ခုကို ချားလ်စ် ထုတ်ကြည့်နေတာ သူတွေ့ခဲ့လို့ ဖြစ်သည်။</p> <p>အဲဒီအရာက သီချင်းလည်း ဆိုပြနိုင်သလို၊ ပုံရိပ်ယောင်တွေလည်း ပြနိုင်တဲ့ မှော်ဆန်တဲ့ အရာတစ်ခုပင်။</p> <p>အဲဒါ ဘာလဲဆိုတာ သူ မသိသော်လည်း အလွန်စွမ်းအားကြီးတဲ့ ရှေးဟောင်းပစ္စည်းတစ်ခု ဖြစ်မယ်လို့ သူ ထင်ထားသည်။ နောက်ပြီး အဲဒီပစ္စည်းကို သုံးဖို့ ပေးဆပ်ရမည့် တန်ဖိုးက “မျက်ရည်” ဖြစ်မယ်လို့ သူ ယူဆထား၏။</p> <p>ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ အဲဒီနေ့က အမြဲတမ်း တည်ငြိမ်လှတဲ့ ကပ္ပတိန်ကြီး တစ်ယောက်တည်း ကလေးတစ်ယောက်လို ငိုနေတာကို သူ တွေ့ခဲ့လို့ ဖြစ်သည်။</p> <p>အဲဒီအချိန်ကစပြီး သူ ဒီကပ္ပတိန်နောက်ကိုပဲ လိုက်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့တာပါ။ ဒီလို စွမ်းအားကြီးတဲ့ ရှေးဟောင်းပစ္စည်းရှိတဲ့ လူနောက်လိုက်ရင် အသက်အန္တရာယ်ကနေ ကာကွယ်ပေးနိုင်မယ်လို့ သူ ယုံကြည်နေခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p>စူးစမ်းရေး ခရီးစဉ်တစ်ခုမှာ အရေးကြီးဆုံးက အသက်ရှင်ဖို့ပဲ မဟုတ်လား။ ဆုကြေးနဲ့ အလုပ်ပင်ပန်းတာတွေကတော့ ဒုတိယပဲ။</p> <p>သူ့ရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်က မှန်တယ်ဆိုတာ အချိန်က သက်သေပြခဲ့ပါသည်။ သူနဲ့အတူ သင်္ဘောသား စလုပ်ခဲ့သူတွေ အကုန်လုံးနီးပါး သေကုန်ကြပြီဖြစ်သော်လည်း သူကတော့ အခုထိ အကောင်းတိုင်း ရှိနေသေးသည်။</p> <p>ချားလ်စ်သည် သင်္ဘောဦးပိုင်းမှာ ရပ်နေရင်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။ အဝေးမှာတော့ ဟွတ်ခ် ဦးဆောင်လာတဲ့ ဝတ်ရုံနက်ဝတ်ထားသူ တစ်စုကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p>“သူ ဘယ်မှာလဲ။ မြန်မြန်လုပ်၊ ငါ့မှာ အချိန်မရှိဘူး” ချားလ်စ်က စိတ်မရှည်သလို ပြောလိုက်၏။</p> <p>ဟွတ်ခ်က ပြုံးပြီး လက်ခုပ်တီးလိုက်တဲ့အခါ သူ့နောက်က လူတစ်ယောက် ရှေ့ကို တိုးလာသည်။</p> <p>ထိုလူရဲ့ ပုံစံကို မြင်လိုက်တဲ့အခါ ချားလ်စ်ကတော့ မမ်မီ တစ်ကောင်ကို ကြည့်နေရသလို ခံစားလိုက်ရ၏။ ထိုလူသည် တစ်ကိုယ်လုံးကို ပတ်တီးတွေနဲ့ စည်းထားပြီး အသားစ တစ်လက်မတောင် မမြင်ရချေ။</p> <p>“သူ့ကို ‘ပတ်တီး’  လို့ပဲ ခေါ်ခေါ် ကြိုက်တဲ့နာမည် ခေါ်လို့ရပါတယ်။ သူက အရာရှိကြီးဟောင်း တစ်ယောက်ဖြစ်သလို အဲဒီကျွန်းရဲ့ တည်နေရာကိုလည်း သိတယ်။ မင်းအတွက် အများကြီး အထောက်အကူ ဖြစ်စေမှာပါ”</p> <p>“ဒီအထဲကလူက အသက်ရှင်သေးရဲ့လား” ချားလ်စ်က သံသယဖြင့် မေးလိုက်၏။</p> <p>“ဟားဟား... စိတ်မပူပါနဲ့။ သူက လူသားစစ်စစ်ပါ။ အသက်လည်း ရှင်နေတုန်းပဲ” ဟွတ်ခ်က ပြောပြောဆိုဆိုနှင့် ဓားမြှောင်တစ်လက်ကို ထုတ်ပြီး ပတ်တီးစည်းထားတဲ့ ထိုလူရဲ့ မျက်နှာကို ဓားနဲ့ အသာအယာ ခြစ်လိုက်သည်။</p> <p>ပတ်တီးတွေ ပြေကျသွားပြီးနောက်မှာတော့ အနက်ရောင် အသားအရေနဲ့အတူ သွေးနီနီတွေ ထွက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။</p> <p>“လူမည်းလား။ ဒီကမ္ဘာမှာ သူတို့ ရှိနေသေးတာလား” ချားလ်စ်က သေချာ ကြည့်လိုက်တဲ့အခါမှ သူ ဝမ်းသာတာ စောသွားမှန်း သိလိုက်ရသည်။ ထိုလူရဲ့ အသားအရေဟာ မျိုးရိုးဗီဇကြောင့် မည်းနေတာ မဟုတ်ဘဲ တစ်ကိုယ်လုံးကို အနက်ရောင် တက်တူးစာလုံးတွေ အပြည့် ထိုးထားတာကြောင့် မည်းနေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>ချားလ်စ်ခမျာ အိမ်ပြန်ချင်ဇောနဲ့ မြေပြင်ကမ္ဘာက အမှတ်အသားလေး တစ်ခုခု တွေ့ရနိုးနိုးနဲ့ မျှော်လင့်ခဲ့မိတာ ဖြစ်၏။</p> <p>(မှတ်ချက်။ ။အသားအရောင်မည်းရတာက နေရောင်ခြည်အပေါ် လူတွေရဲ့မျိုးရိုးဗီဇတုန့်ပြန်မှုတစ်ခုဖြစ်တာကြောင့် ချားလ်စ် စိတ်လှုပ်ရှားသွားတာပါ)</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save