Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၆)</h2> <h2 style="text-align: center;">ပစ်မှတ်ကျွန်းစု</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ချားလ်စ်သည် ဘေးနားရှိ ထိပ်တန်းကြွက်သင်္ဘောကို လက်ညှိုးထိုးပြပြီး လှေကားထစ်များအတိုင်း ဆင်းသွား၏။</p> <p>“ပတ်တီး” ဟု အမည်ရသော ထိုလူသည် မိမိမျက်နှာပေါ်က သွေးထွက်နေသည့် ဒဏ်ရာကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ဟွတ်ခ်ကို ဖတာဂန်အဖွဲ့၏ အလေးပြုဟန် ပြုလုပ်ပြပြီးနောက် ချားလ်စ်နောက်သို့ လိုက်ပါသွားတော့သည်။</p> <p>သူတို့နှစ်ဦး သင်္ဘောပေါ် တက်ခါနီးမှာပင် ဟွတ်ခ်သည် ရုတ်တရက် လှည့်လိုက်ပြီး သူ၏ ညာလက်ထဲက သွေးစွန်းနေသည့် ဓားမြှောင်ဖြင့် ဘေးနားရှိ အဖွဲ့ဝင်တစ်ဦး၏ ရင်ဘတ်တည့်တည့်သို့ ထိုးစိုက်လိုက်၏။</p> <p>“အားးးးးးး”</p> <p>သည်းထိတ်ရင်ဖို စူးရှသောအော်သံကြီး ဆိပ်ကမ်းတစ်ခုလုံး ဟိန်းထွက်သွားသည်။ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်တွင် လူများစွာ ရှိနေသော်လည်း ဝတ်ရုံနက်များကို ကြည့်ပြီး ဖတာဂန် မိစ္ဆာဂိုဏ်းသားများမှန်း သိကြသဖြင့် ဘယ်သူမှ ဝင်မပါရဲကြချေ။ အားလုံးက ခေါင်းငုံ့ပြီး ကိုယ့်အလုပ်ကိုယ် ဆက်လုပ်နေကြသည်။</p> <p>ချားလ်စ်သည် အော်သံကြောင့် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏မျက်နှာတွင် စက်ဆုပ်ရွံရှာသော အမူအရာ ပေါ်လာ၏။ ဒါကြောင့်လည်း သူသည် ဤဂိုဏ်းသားများနှင့် မပတ်သက်ချင်ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် အခြေအနေကို လာကြည့်သော ဒစ်ပ်ကို လှည့်အော်လိုက်၏။ “ကြည့်မနေနဲ့တော့။ ကျောက်ဆူးမပြီး ရွက်လွှင့်တော့မယ်”</p> <p>ဟွတ်ခ်သည် ဓားမြှောင်ကို အားဖြင့် ဆွဲနှုတ်လိုက်ရာ ဓားဖျားတွင် တဆတ်ဆတ် ခုန်နေသော နှလုံးသားတစ်ကိုယ် ပါလာ၏။</p> <p> သူသည် ထိုနှလုံးသားကို လက်ဖြင့် ကိုင်မြှောက်လိုက်ပြီး ထိပ်တန်းကြွက် သင်္ဘောအနီးသို့ ချဉ်းကပ်လာကာ သင်္ဘောကိုယ်ထည်ပေါ်တွင် သွေးများဖြင့် တစ်စုံတစ်ခုကို ရေးဆွဲရင်း တိုးတိုးလေး ဂါထာမန္တန် ရွတ်ဆိုနေသည်။</p> <p>“ငါ့သင်္ဘောနဲ့ ဝေးဝေးနေစမ်း။ အဲဒီ ရွံစရာကောင်းတဲ့ အရာနဲ့ ငါ့သင်္ဘောကို မထိစမ်းနဲ့” ချားလ်စ်က ဒေါသတကြီးဖြင့် သူ၏ ခြောက်လုံးပြူးကို ထုတ်ကာ ဟွတ်ခ်၏ ခေါင်းကို ချိန်ရွယ်လိုက်၏။</p> <p>“ကပ္ပတိန်ချားလ်စ်... ဒါက မင်းရဲ့သင်္ဘောကို အရှင်သခင်ကြီးရဲ့ စောင့်ရှောက်မှုအောက် ရောက်သွားအောင် လုပ်ပေးတာပါ” ဟွတ်ခ်၏ အသံမှာ ထူးဆန်းစွာ တည်ငြိမ်နေသည်။</p> <p>“ငါ မလိုချင်ဘူး” ချားလ်စ်၏ လေသံက ပြတ်သားလွန်းလှပြီး ခလုတ်ကို ဆွဲရန် လက်ချောင်းက တင်းကြပ်နေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>ချားလ်စ် နောက်ပြောင်နေခြင်း မဟုတ်မှန်း သိလိုက်သဖြင့် ဟွတ်ခ်က ခပ်ပါးပါး ပြုံးကာ နောက်သို့ တစ်လှမ်းဆုတ်ပြီး အသာအယာ ဦးညွှတ်ပြလိုက်၏။ သူ၏လက်ထဲက နှလုံးသားကတော့ စည်းချက်မှန်မှန် ခုန်နေဆဲပင်။</p> <p>“ကပ္ပတိန်ချားလ်စ်... ငါတို့ ဖတာဂန်ရဲ့ သစ္စာရှိ ကိုးကွယ်သူတွေဟာ အမြဲတမ်း ယဉ်ကျေးပျူငှာစွာ ပြောဆိုဆက်ဆံတတ်ကြပါတယ်။ မင်းက ဘာလို့ ငါတို့အပေါ် ဒီလောက်တောင် အငြိုးထားနေရတာလဲ”</p> <p>ချားလ်စ်ကတော့ ဘာမှ ပြန်မပြောတော့ဘဲ ဟွတ်ခ်လက်ထဲက တဖြည်းဖြည်း ခုန်နှုန်းနှေးသွားသော နှလုံးသားကိုသာ စိုက်ကြည့်နေတော့သည်။</p> <p>ထိပ်တန်းကြွက်သင်္ဘော၏ မီးခိုးခေါင်းတိုင်မှ မည်းနက်သော မီးခိုးများ အူထွက်လာပြီး အဆုံးမဲ့ အမှောင်ထု ဖုံးလွှမ်းနေသော ပင်လယ်ပြင်ဆီသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။</p> <p>“ဒစ်ပ်။ တက်မကို ခဏကိုင်ထားဦး” ချားလ်စ်က ရာထူးတိုးစ သင်္ဘောထိန်းကို လှမ်းအော်ပြောပြီး “ပတ်တီး” ကို ခေါ်ကာ ကပ္ပတိန်အခန်းသို့ ဝင်သွား၏။</p> <p>စားပွဲပေါ်တွင် ဝါကျင့်ကျင့် ပင်လယ်ရေကြောင်းပြ မြေပုံတစ်ခု ဖြန့်ထားသည်။ ထိုမြေပုံမှာ အသေးစိတ် မပါဘဲ နေရာအနှံ့ အမှောင်ထုကြီးကသာ စိုးမိုးနေပြီး ကြိုကြားကြိုကြား ကျွန်းအမှတ်အသားအချို့သာ ပါရှိသည်။</p> <p>၎င်းမှာ ဆိပ်ကမ်းတွင် ရနိုင်သမျှ အကောင်းဆုံး မြေပုံဖြစ်ပြီး အသေးစိတ်ကျသော မြေပုံများမှာ စူးစမ်းရှာဖွေသူများ အသင်း ထံတွင်သာ ရှိသည်။</p> <p>“ပစ္စည်းက ဘယ်နားမှာလဲ။ သန္တာကျွန်းစုကနေ ဘယ်လောက် ဝေးသလဲ” ချားလ်စ်က မေးလိုက်၏။</p> <p>ပတ်တီးစည်းထားသော ညာလက်က မြေပုံပေါ်က ဘာအမှတ်အသားမှ မရှိသည့် အမှောင်နေရာ တစ်ခုကို တိတိကျကျ ညွှန်ပြလိုက်သည်။</p> <p>“စူးစမ်းမထားတဲ့ နယ်မြေ ပေါ့...”</p> <p>ချားလ်စ်ကတော့ ဒီအဖြေကို ကြိုတင်ခန့်မှန်းထားပြီးသားပါ။ စူးစမ်းပြီးသား ကျွန်းဆိုရင် ဒီလောက်များပြားတဲ့ ဆုကြေးပေးမှာ မဟုတ်ပါဘူး။</p> <p>“မြင့်မြတ်တဲ့ ရှေးဟောင်းပစ္စည်းက ဘာပုံစံလဲ”</p> <p>“ပတ်တီး” က ခဏကြာမှ စကားကို ထစ်ထစ်အအဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “ရွှေနဲ့လုပ်ထားတဲ့... ဖတာဂန် အရှင်သခင်ရဲ့... ရုပ်ထု...”</p> <p>ထိုလူ၏ အသံမှာ ထူးဆန်းစွာ နုပျိုနေပြီး အသံပြောင်းစ အရွယ် လူငယ်လေးတစ်ယောက်နှင့် တူနေသည်ကို ချားလ်စ် သတိထားမိလိုက်သည်။</p> <p>“အဲဒီပစ္စည်းက ရှေးဟောင်းလက်နက်လား”</p> <p>“ပတ်တီး” က ဘာမှပြန်မပြောဘဲ နှုတ်ဆိတ်နေ၏။</p> <p>“ကျွန်းပေါ်မှာ ဘယ်လို အန္တရာယ်တွေ ရှိသလဲ”</p> <p>ချားလ်စ်က ဘယ်လိုပဲ မေးမေး “ပတ်တီး” ကတော့ ဘာအဖြေမှ ထပ်မပေးတော့ပါဘူး။</p> <p>“အခု တက်မ သွားကိုင်တော့။ မင်းရဲ့ တာဝန်ကျချိန်က ၁၂ နာရီကနေ ၂၄ နာရီအထိပဲ။ မင်း အိမ်သာသွားချင်ရင် ဒါမှမဟုတ် အရေးကိစ္စရှိရင် ဒစ်ပ်ကို ခဏလွှဲပေးလို့ ရတယ်၊ သူ့ကို ငါ မောင်းတတ်အောင် သင်ပေးထားတယ်”</p> <p>“ပတ်တီး” က တိတ်ဆိတ်စွာ ထရပ်ပြီး အပြင်သို့ ထွက်သွားသည်။</p> <p>ချားလ်စ်ကတော့ စားပွဲကို လက်ချောင်းဖြင့် တတောက်တောက် ခေါက်ရင်း စဉ်းစားနေ၏။ အပေါ်ယံကြည့်ရင်တော့ ပစ္စည်းရှာပြီး ပြန်လာရုံပဲဆိုပေမယ့် တကယ်လို့ အဲဒီလောက် ရိုးရှင်းနေရင် ဖတာဂန်အဖွဲ့က အပြင်လူကို ငှားစရာ အကြောင်းမရှိချေ။</p> <p>ကျွန်းပေါ်မှာ အန္တရာယ် ရှိနေတာကတော့ သေချာသည်။ ဒီလူသစ်က ဘာမှ မပြောပြနိုင်တာဟာ ဖြစ်နိုင်ခြေ နှစ်ခု ရှိ၏။</p> <p> တစ်ခုကတော့ သူတို့ လွှတ်သမျှလူတွေ အကုန်သေကုန်လို့ သတင်းအချက်အလက် လုံးဝ မရရှိတာမျိုး ဖြစ်နိုင်ပြီး၊ နောက်တစ်ခုကတော့ အန္တရာယ်က ကြီးမားလွန်းလို့ ချားလ်စ် နောက်မဆုတ်နိုင်အောင် တမင် ဖုံးကွယ်ထားခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။</p> <p>ဘယ်ဖြစ်နိုင်ခြေကမှ မကောင်းသော်လည်း ချားလ်စ်အနေဖြင့် သတိကြီးစွာဖြင့်သာ ရှေ့ဆက်ရမည် ဖြစ်သည်။</p> <p>ပင်လယ်ပြင်က တကယ်ကို အသက်ရှူကျပ်ဖို့ ကောင်းလှပြီး သူတို့ လှုပ်ရှားနိုင်တာကလည်း ဒီဟောင်းနွမ်းလှတဲ့ ထိပ်တန်းကြွက်သင်္ဘောလေးပေါ်မှာသာ ဖြစ်သည်။ ကံကောင်းတာက သင်္ဘောသားအသစ် နှစ်ယောက်ကလွဲရင် ကျန်တဲ့သူတွေကတော့ ဒီကျဉ်းမြောင်းတဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်နဲ့ ယဉ်ပါးနေကြပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>စစချင်းမှာတော့ ချားလ်စ်က ဒီအရာရှိသစ်ကို မယုံသင်္ကာဖြင့် စောင့်ကြည့်နေခဲ့သော်လည်း ရက်အနည်းငယ် ကြာသည့်တိုင် “ပတ်တီး” သည် စကားပြောနှေးတာကလွဲရင် ထူးခြားတဲ့ အမူအရာ မရှိပါဘူး။</p> <p>သူက သင်္ဘောကိုလည်း ကျွမ်းကျင်စွာ မောင်းနှင်နိုင်တာကြောင့် ချားလ်စ်၏ သံသယများ အနည်းငယ် လျော့ပါးသွားခဲ့သည်။</p> <p>လမ်းပြအမှတ်အသားများ ကွယ်ပျောက်သွားသည်နှင့်အမျှ လမ်းပြသည် စူးစမ်းမထားသော နယ်မြေထဲသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။</p> <p>လမ်းပြမီးတွေ မရှိတော့သဖြင့် သင်္ဘောသားများ၏ စိတ်ဓာတ်ကလည်း ပိုမို တင်းမာလာ၏။</p> <p>“စူးစမ်းမထားတဲ့ ရေပြင်ထဲ သင်္ဘောတစ်စင်း ဝင်သွားပြီဆိုရင် ပင်လယ်နက်ကြီးက အဲဒီသင်္ဘောသားတွေရဲ့ ဝိညာဉ်ကို ပိုင်စိုးသွားပြီ” ဆိုတဲ့ စကားပုံတောင် ရှိသည်။</p> <p>ရက်တွေ ကုန်ဆုံးသွားသော်လည်း ချားလ်စ် ထင်ထားသလို တိုက်ပွဲပြင်းပြင်းထန်ထန် မရှိခဲ့ပါဘူး။ ရေပြင်က အိုင်ကြီးတစ်ခုလို ငြိမ်သက်နေ၏။ သို့သော် ဒီလိုငြိမ်သက်နေတာက ပိုပြီးတော့ ကြောက်စရာကောင်းနေသည်။ တစ်ခုခု ဖြစ်တော့မည့်အလား အခြေအနေက တင်းမာလွန်းလှ၏။</p> <p>ချားလ်စ်သည် နေ့ရောညပါ ကုန်းပတ်ပေါ်တွင် လှည့်ကင်းပတ်ရင်း သတိကြီးစွာ ထားနေရသည်။ ရေအောက်ထဲက တစ်ခုခု သင်္ဘောပေါ် တက်လာမှာကို သူ စိုးရိမ်နေခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p>[ ဇူလိုင်လ ၁ ရက်၊ ကူးပြောင်းခြင်း ၈နှစ်မြောက်၊ ရာသီဥတုသာယာဆဲပဲ။</p> <p>ဒီနေ့လည်း အရာအားလုံး ပုံမှန်ပါပဲ။ အသက်ရှူကျပ်စရာကောင်းတဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်ကြောင့် ငါ့သင်္ဘောသားတွေ ရူးချင်သလို ဖြစ်နေကြပြီ။ ဟိုကောင်လေး ဒစ်ပ်ဆိုရင် အားတဲ့အချိန်တိုင်း ကုန်းပတ်ပေါ်မှာ ဒူးထောက်ပြီး နတ်ဘုရားတွေဆီ ဆုတောင်းနေတော့တာပဲ။</p> <p>ငါ သူ့ကို တားလိုက်ပါတယ်။ မြေအောက်ပင်လယ်က နတ်ဘုရားတွေဆိုတာ အလွယ်တကူ ကျေနပ်တတ်သူတွေ မဟုတ်ဘူး။ စကားအမှားပါရင် သူတို့ရဲ့ အမျက်ဒေါသကို ခံရလိမ့်မယ်။</p> <p>တော်သေးတာက စားဖိုမှူးက ဂိုဒေါင်ထဲမှာ ကြွက်အသိုက်တစ်ခု တွေ့လိုက်လို့ အားလုံးရဲ့ အာရုံက အဲဒီဘက် ရောက်သွားကြတယ်။ သူတို့တွေ အဲဒီကြွက်လေးတွေကို ကျွေးမွေးပြုစုနေတာကို ကြည့်ပြီး ငါ တကယ်ပဲ အိမ်ကို လွမ်းမိတယ်။</p> <p>သူတို့မှာတော့ အဖော်တွေ ရှိနေပြီ။ ငါကော? ဘာလို့ ငါတစ်ယောက်တည်း ဒီကမ္ဘာကို ရောက်လာခဲ့ရတာလဲ။ အထီးကျန်ခြင်းဆိုတာ တကယ့်ကို နာကျင်စရာကောင်းတဲ့ အဖော်ပဲ။ ငါ့ဘေးမှာ တစ်စုံတစ်ယောက် ရှိနေရင် သိပ်ကောင်းမှာပဲ။ ]</p> <p>ချားလ်စ်သည် မှင်ခြောက်သွားအောင် စောင့်ပြီးမှ ဒိုင်ယာရီကို ပိတ်ကာ ဗီဒိုထဲ ပြန်ထည့်လိုက်သည်။</p> <p>သူသည် အောက်ဆုံးစင်မှ လက်ရုံးတစ်ဆူစာလောက်ရှိတဲ့ ဖန်ပုလင်းကို ထုတ်လိုက်၏။ အထဲတွင် အညိုရောင် အရည်များ ရှိနေသည်။ သူသည် ပုလင်းကို မော့ကာ တစ်ငုံ သောက်လိုက်ရာ မူးဝေဝေ ခံစားချက်နှင့်အတူ စိတ်တွေ လျော့ပါးသွား၏။</p> <p>အရင်ကတော့ လူတွေ ဘာလို့ အရက်သောက်လဲဆိုတာ ချားလ်စ် နားမလည်ခဲ့ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ သူ နားလည်သွားပြီ။ ပင်ပန်းနေတဲ့ စိတ်ဟာ ထုံထိုင်းသွားစေမယ့် အရာတစ်ခုကို တောင့်တတတ်တာကိုး။ သို့သော် သူ အများကြီးတော့ မသောက်ပါဘူး။ အိမ်ပြန်ချင်တဲ့ စိတ်ဓာတ်ကို အရက်ကြောင့် အပျက်မခံနိုင်ဘူးလေ။</p> <p>ထိုစဉ် အပြင်ဘက်မှ ဝမ်းသာအားရ အော်ဟစ်သံများ ကြားလိုက်ရသဖြင့် ချားလ်စ် အမြန်ထွက်လာခဲ့၏။ ဒစ်ပ်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ချားလ်စ်ဆီသို့ ပြေးလာပြီး လက်ဟန်ခြေဟန်ဖြင့် လှမ်းပြောနေသည်။</p> <p>ချားလ်စ်၏ အကြည့်က အမှောင်ထုထဲသို့ ရောက်သွား၏။ သင်္ဘော ရှာဖွေရေးမီးရောင်အောက်မှာ ကြီးမားလှတဲ့ ကျွန်းကြီးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။</p> <p>သူတို့ ရောက်ပြီ။</p> <p>သင်္ဘော ကျွန်းနားကို ကပ်သွားသည်နှင့်အမျှ ဝမ်းသာသံတွေ တိတ်သွား၏။ ကျွန်းရဲ့ ကမ်းခြေတစ်လျှောက်မှာ အရွယ်စုံ ရေနွေးငွေ့သင်္ဘော ရှစ်စင်းခန့် ရှိနေသည်။ သင်္ဘောတွေ ဆွေးမြည့်နေတဲ့ ပုံအရ ဆိုရင် အစောဆုံး သင်္ဘောဟာ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်၊ သုံးနှစ်လောက်ကတည်းက ရောက်နေခဲ့ပုံ ရသည်။</p> <p>ထိုသင်္ဘောတွေဟာ ရေပေါ်မှာ မျောနေတဲ့ ခေါင်းတလားတွေလိုမျိုး လုံးဝ ငြိမ်သက်နေ၏။</p> <p>“ဘာလို့... ဘာလို့ သင်္ဘောတွေ ဒီလောက်များနေရတာလဲ။ လူတွေကော ဘယ်ရောက်ကုန်ပြီလဲ” ဒစ်ပ်၏ အသံမှာ တုန်ရီနေသည်။ သို့သော် ဘယ်သူမှ အဖြေမပေးနိုင်ချေ။</p> <p>ကျွန်းကို ပြန်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ သူတို့အားလုံး ရင်လေးသွားကြသည်။</p> <p>ချားလ်စ်သည် ကျွန်းပေါ်ကို ချက်ချင်း မတက်သေးဘဲ ဒစ်ပ်နှင့် ဂျိမ်းစ်ကို ခေါ်ကာ အနီးဆုံးရှိ သင်္ဘောတစ်စင်းပေါ်သို့ ခုန်တက်လိုက်၏။</p> <p>သွေးစွန်းနေတာမျိုး သို့မဟုတ် ရုန်းရင်းဆန်ခတ် ဖြစ်ထားတဲ့ လက္ခဏာမျိုး လုံးဝ မတွေ့ရပါဘူး။ လောင်စာဆီနဲ့ အစားအစာတွေတောင် အပြည့်ရှိနေသေးသည်။ အရာအားလုံးက ပုံမှန်ပါပဲ။ တစ်ခုတည်းသော ထူးခြားချက်ကတော့ သင်္ဘောသား တစ်ယောက်မှ မရှိတော့ခြင်းပင်။</p> <p>ရုတ်တရက် ချားလ်စ် တစ်ခုခုကို သတိရသွား၏။ သူသည် ကပ္ပတိန်အခန်းကို အတင်းရိုက်ဖွင့်ပြီး အံဆွဲတွေထဲမှာ ရှာဖွေလိုက်ရာ ကပ္ပတိန်၏ လျှို့ဝှက်ဒိုင်ယာရီကို တွေ့လိုက်ရတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save