Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၇)</h2> <h2 style="text-align: center;">မမြင်ရသောအရာ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>[ ဇန်နဝါရီလ ၁၁ ရက်၊ နှစ် ၄၃၅</p> <p>ငါတို့ နောက်ဆုံးတော့ ရောက်ပြီ။ ဂုဏ်ကျေးဇူး အပေါင်းဟာ အရှင်သခင်ကြီးနဲ့သာ ထိုက်တန်ပါတယ်။ ဒီမြင့်မြတ်တဲ့ ရှေးဟောင်းပစ္စည်းကို ပြန်ယူသွားနိုင်တာနဲ့ ငါဟာ ဗတ္တိဇံ မင်္ဂလာခံယူပြီး ငါတို့အရှင်ရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ အစေခံတစ်ယောက် ဖြစ်လာတော့မယ်။ ]</p> <p>ဒါဟာ ဒိုင်ယာရီရဲ့ နောက်ဆုံးမှတ်တမ်းပဲ ဖြစ်သည်။ ပါဝင်တဲ့ အကြောင်းအရာတွေအရ ဒီကပ္ပတိန်ဟာ ဖတာဂန် ပဋိညာဉ်အဖွဲ့ဝင် တစ်ယောက်ဖြစ်တာ ထင်ရှား၏။ ဖတာဂန် မိစ္ဆာဂိုဏ်းသားတွေဟာ ချားလ်စ်ဆီ အကူအညီမတောင်းခင် သူတို့အဖွဲ့ဝင်တွေကိုယ်တိုင် အရင်လွှတ်ခဲ့ကြတယ်ဆိုတာ ခန့်မှန်းရ မခက်ပါဘူး။</p> <p>ချားလ်စ်သည် သူ၏အဖွဲ့သားများကို တခြားသင်္ဘောတွေမှာပါ လိုက်ရှာခိုင်းရာ အခြေအနေက အတူတူပင် ဖြစ်သည်။ ကပ္ပတိန်အားလုံးရဲ့ ဒိုင်ယာရီတွေမှာ သူတို့ရဲ့ နောက်ဆုံး စိတ်လှုပ်ရှားမှုတွေကိုသာ မှတ်တမ်းတင်ထားကြသည်။</p> <p>ချားလ်စ် တစ်ယောက် ဒီထူးဆန်းတဲ့ အခြေအနေကြောင့် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေစဉ်မှာပဲ ပိန်လှီလှတဲ့ စားဖိုမှူး ဖရေးက ပဟေဠိရဲ့ နောက်ဆုံးအပိုင်းအစ ဖြစ်လာမယ့် ဒိုင်ယာရီတစ်အုပ်ကို ကမ်းပေးလိုက်၏။</p> <p>“ကပ္ပတိန်... ဒါလေး တစ်ချက်ကြည့်ကြည့်ပါ။ ဒါက နည်းနည်း ထူးခြားနေတယ်”</p> <p>ချားလ်စ်သည် ဒိုင်ယာရီကို ယူကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်စိသူငယ်အိမ်များ အပ်ဖျားခန့်အထိ ကျုံ့ဝင်သွားသည်။ ခရင်မ်ရောင် ဒိုင်ယာရီစာမျက်နှာတွေပေါ်မှာ စာလုံးတွေက အစီအစဉ်မကျဘဲ ပြည့်နှက်နေ၏။</p> <p>[သတိထား၊ ကျွန်းပေါ်မသွားနဲ့။ ကိုယ့်လူတွေပဲ။ သူတို့က လူတွေမဟုတ်ဘူး။ ငါတို့ကို စားချင်နေကြတာ။ ငါ အစားမခံချင်ဘူး။ ကျွန်းပေါ်ကိုပဲ ပြန်သွားချင်တယ်။ ဘေးကင်းတယ်။ ကျွန်း...ကျွန်း...]</p> <p>ယုတ္တိမရှိဘဲ ရောထွေးနေတဲ့ ဒီစကားစုတွေက ရေးတဲ့သူရဲ့ စိတ်အခြေအနေ မမှန်တော့တာကို ဖော်ပြနေသည်။ ဒါကို ဖတ်လိုက်ရတဲ့သူတိုင်း ကျောချမ်းသွားကြပြီး ဒီကပ္ပတိန် ဘာတွေနဲ့ ကြုံခဲ့ရလဲဆိုတာကို တွေးပြီး ထိတ်လန့်သွားကြ၏။</p> <p>“ဂလု...”</p> <p>ဒစ်ပ်သည် တံတွေးကို အနိုင်နိုင် မျိုချလိုက်ပြီး သူနှင့် နေ့ရောညပါ အတူရှိနေခဲ့သည့် အဖော်များကို မယုံသင်္ကာဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ဒိုင်ယာရီထဲမှာ “ကိုယ့်လူတွေကပဲ အန္တရာယ်” လို့ ပြောထားတာကြောင့် သူတို့ကြားထဲမှာ မိစ္ဆာတွေ ရောပါနေပြီလားလို့ တွေးပူနေခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p>ချားလ်စ်က ဒစ်ပ် ဘာတွေးနေလဲဆိုတာ သိသဖြင့် ဒိုင်ယာရီဖြင့် ထိုကောင်လေး၏ ခေါင်းကို အသာပုတ်လိုက်သည်။ “လျှောက်မတွေးနဲ့ဦး၊ ငါတို့ ကျွန်းပေါ် ခြေတောင် မချရသေးဘူး”</p> <p>“ကပ္ပတိန်... ကျွန်တော်တို့ တကယ်ပဲ သွားကြဦးမှာလား” ဒစ်ပ်၏ အသံမှာ တုန်ရီနေသည်။</p> <p>“သွားမှာပေါ့” ချားလ်စ်၏ မျက်နှာက ပြတ်သားနေ၏။ ကျွန်းပေါ်မှာ ဘယ်လို အန္တရာယ်ပဲရှိရှိ သူ အိမ်ပြန်မယ့်လမ်းကိုတော့ မပိတ်ဆို့နိုင်ပါဘူး။ သေရမယ်ဆိုရင်တောင် အိမ်ပြန်လမ်းပေါ်မှာပဲ အသေခံချင်သည်။</p> <p>ထိပ်တန်းကြွက်သင်္ဘောသည် သောင်ပြင်နားသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ကပ်သွားပြီး သံချေးတက်နေသည့် ကျောက်ဆူးကို ချလိုက်၏။ မီးခိုးခေါင်းတိုင်မှ အနက်ရောင် မီးခိုးများ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။</p> <p>သူတို့သည် အရန်လှေငယ်ကို ရေထဲချလိုက်ပြီး လူ ခုနစ်ယောက်စလုံး ကျွန်းဆီသို့ တက်ညီလက်ညီ လှော်ခတ်သွားကြတော့သည်။</p> <p>ခြောက်ခြားဖွယ် ကောင်းလှသည့် ကျွန်းနားသို့ နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ ချားလ်စ်သည် သစ်သားသေတ္တာကို ဖွင့်ကာ ရိုင်ဖယ်သေနတ်များနှင့် ခြောက်လုံးပြူးများကို ဝေပေးလိုက်၏။ သေတ္တာအောက်ခြေမှာတော့ ယမ်းထုပ်များကို သေသေချာချာ ထုပ်ပိုးထားသည်။</p> <p>သူသည် ဒီခရီးစဉ်အတွက် လက်နက်ခဲယမ်းတွေကို အထူးတလည် ပြင်ဆင်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ လက်ထဲမှာ လက်နက်ရှိလာတော့မှ အားလုံး စိတ်အနည်းငယ် အေးသွားကြ၏။</p> <p>သန်မာလှတဲ့ လူ ခုနစ်ယောက်သည် လှေပေါ်မှ ခုန်ဆင်းကာ သောင်ပြင်ကို ဖြတ်ပြီး အဝေးက တောအုပ်ဆီသို့ လျှောက်လှမ်းသွားကြသည်။</p> <p>“တောအုပ်” ဟု ခေါ်ရသော်လည်း သစ်ပင်တွေမှာ စိမ်းလန်းတဲ့ အရွက်တစ်ရွက်တောင် မရှိပါဘူး။</p> <p> ကောက်ကွေးနေတဲ့ သစ်ကိုင်းတွေဟာ သံချေးတွေ တက်နေသလို ဖြစ်နေပြီး သစ်ပင်ပင်စည်တွေကလည်း ဖောယောင်နေတဲ့ လူ့ခန္ဓာကိုယ် အစိတ်အပိုင်းတွေလိုပဲ တစ်နေရာမှာ ဖောင်းကြွနေပြီး တစ်နေရာမှာ ချိုင့်ဝင်နေ၏။</p> <p>ထိုတောအုပ်ထဲ လမ်းလျှောက်နေရတာဟာ လူ့ခန္ဓာကိုယ် အတွင်းပိုင်းထဲမှာ လမ်းလျှောက်နေရသလို ခံစားချက်မျိုး ပေးစွမ်းနေသည်။</p> <p>သူတို့၏ ရည်မှန်းချက်က ရွှေရောင် ဖတာဂန် ရုပ်ထုကို ရှာဖို့ပင်။ လက်ထဲက မီးတုတ်တွေနဲ့ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်မှာ တောက်ပတာ တစ်ခုခုရှိမလားဆိုပြီး မနားတမ်း ရှာဖွေသော်လည်း ဘာမှ မတွေ့ရပါဘူး။</p> <p>အတော်ကြာ လမ်းလျှောက်ပြီးနောက်မှာတော့ ဟိုတစ်စ ဒီတစ်စ ခြေရာတွေကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဒါကို မြင်တော့မှ သူတို့ အနည်းငယ် စိတ်သက်သာရာ ရသွား၏။ လမ်းကြောင်းရှိနေတယ်ဆိုတာ အန္တရာယ် ကင်းနိုင်ခြေ ရှိတယ်လို့ ယူဆလို့ရတာကိုး။</p> <p>သူတို့ ထင်တဲ့အတိုင်းပါပဲ၊ လူ ခုနစ်ယောက်သား နှစ်နာရီနီးပါး လမ်းလျှောက်ခဲ့သော်လည်း ထူးခြားတဲ့ အန္တရာယ်မျိုး မကြုံခဲ့ရပါဘူး။</p> <p>ဗိုက်ဆာလာသဖြင့် သူတို့ ခဏနားပြီး အစာစားဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။ သစ်ကိုင်းခြောက်တွေကို စုပြီး မီးဖိုလိုက်သည့်အခါ တင်းမာနေတဲ့ အခြေအနေက အနည်းငယ် လျော့ပါးသွား၏။</p> <p>ကင်ထားတဲ့ ပေါင်မုန့်နံ့က လေထဲမှာ ပျံ့လွင့်နေပြီး သင်္ဘောသားတွေကတော့ ပျောက်ဆုံးသွားတဲ့ လူတွေအကြောင်းကို အမျိုးမျိုး ခန့်မှန်းပြောဆိုနေကြသည်။</p> <p>“မိစ္ဆာတွေက သူတို့ကို စားလိုက်တာ ထင်လား။ ပင်လယ်ထဲကလို သတ္တဝါမျိုးတွေလေ”</p> <p>“မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။ ဟိုသင်္ဘောပေါ်က လူအချို့က ဖတာဂန် ကိုးကွယ်သူတွေပဲ။ မင်းတို့ သိတဲ့အတိုင်း ပင်လယ်သတ္တဝါတွေက သူတို့ကို သိပ်မတိုက်ခိုက်ဘူးလေ။ ငါ့အထင်တော့ ဒီကျွန်းပေါ်က တစ်ခုခုပဲ ဖြစ်မယ်”</p> <p>ချားလ်စ်ကတော့ ထိုစကားဝိုင်းထဲ မပါဝင်ပါဘူး။ သူက ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ကို သတိကြီးစွာဖြင့် စောင့်ကြည့်နေ၏။ ဒီတောအုပ်က တကယ်ကို ထူးဆန်းသည်။ သူတို့ ထွက်တဲ့အသံကလွဲရင် ကျန်တာအားလုံး တိတ်ဆိတ်နေ၏။ ပိုးကောင်အော်သံ ဒါမှမဟုတ် ငှက်သံဆိုတာ လုံးဝ မရှိပါဘူး။</p> <p>အန္တရာယ် ဘာမှမရှိတာကလည်း သူ့ဘာသာသူ ထူးဆန်းနေပြန်သည်။ ချားလ်စ် ဖတ်ဖူးတဲ့ စူးစမ်းရှာဖွေသူတွေရဲ့ မှတ်တမ်းတွေအရ “မြေအောက်ပင်လယ်ထဲမှာ ဘေးကင်းတဲ့ ကျွန်းဆိုတာ တစ်ကျွန်းမှ မရှိဘူး” ဟု ဆိုထားသည်။ အခု လူတွေနေထိုင်နေတဲ့ ကျွန်းတွေဟာ အန္တရာယ်တွေကို အကြီးအကျယ် တိုက်ခိုက်နှိမ်နင်းပြီးမှ ရရှိလာတာ ဖြစ်သည်။</p> <p>ဥပမာအားဖြင့် သန္တာကျွန်းစုဆိုလျှင်လည်း လူတွေ စတွေ့တုန်းက အဲဒီကျွန်းက အသက်ရှိနေတာပါ။ စူးစမ်းရေးသင်္ဘော အစင်းနှစ်ဆယ်ကျော်က အဲဒီ ဧရာမ သန္တာကျောက်တုံးကြီးကို အသေအလဲ တိုက်ခိုက်ပြီးမှ အပိုင်စီးနိုင်ခဲ့တာ ဖြစ်သည်။</p> <p>“စကားတွေ ရပ်တော့။ မြန်မြန်စားပြီး ဆက်ရှာရအောင်။ ဒီမှာ ကြာကြာနေလေ အန္တရာယ်များလေပဲ”</p> <p>ချားလ်စ်၏ စကားကြောင့် သင်္ဘောသားများ စကားဖြတ်ပြီး အမြန်စားလိုက်ကြသည်။ ခဏနားပြီး အားပြန်ပြည့်လာတဲ့အခါမှာတော့ သူတို့ ခရီးဆက်ကြပြန်၏။</p> <p>ဒစ်ပ်က ချားလ်စ်နား ကပ်လာပြီး တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။</p> <p> “ကပ္ပတိန်... ပြန်ရောက်ရင် ကျွန်တော်တို့ သင်္ဘောအကြီးကြီး ရတော့မှာ တကယ်လား”</p> <p>“အင်း”</p> <p>“မိုက်တာပေါ့။ အဲကျရင် ကျွန်တော်လည်း တခြားသင်္ဘောကြီးတွေက သင်္ဘောထိန်းတွေလို သင်္ဘောသား အယောက်ပေါင်းများစွာကို အုပ်ချုပ်ရတော့မယ်။ အခုလို သင်္ဘောသား တစ်ဝက်တောင် မရှိတဲ့ အခြေအနေမျိုး မဟုတ်တော့ဘူးပေါ့”</p> <p>ချားလ်စ်က ဒီကောင်လေးရဲ့ စိတ်ဓာတ်ကို ကြည့်ပြီး ပြုံးမိသွားသည်။ ငယ်ရွယ်တဲ့သူတွေကတော့ အရာရာကို အကောင်းမြင်တတ်တာပဲလေ။ ဒါပေမဲ့ အိမ်ပြန်ရောက်ရင်တော့ သင်္ဘောသား ထပ်ငှားရမည်မှာ အမှန်ပင်။ ထိပ်တန်းကြွက်က သင်္ဘောငယ်လေး ဆိုသော်လည်း သင်္ဘောသား တစ်ယောက်မှ မရှိတာကတော့ တကယ်ကို ရယ်စရာ ကောင်းလှသည်။</p> <p>ချားလ်စ်တို့အဖွဲ့ဟာ အဆုံးမရှိသယောင် ထင်ရတဲ့ လမ်းကြောင်းအတိုင်း ဆက်လျှောက်လာခဲ့ကြသည်။ လမ်းပေါ်က ခြေရာတွေသာ ပုံစံပြောင်းမသွားဘူးဆိုလျှင် သူတို့ ပတ်ချာလည် လည်နေတယ်လို့တောင် ထင်မိမှာ ဖြစ်၏။</p> <p>နောက်ထပ် သုံးနာရီနီးပါး လမ်းလျှောက်ပြီး ခြေထောက်တွေ ညောင်းညာလာတဲ့အချိန်မှာတော့ တောအုပ်က ရုတ်တရက် ပွင့်ထွက်သွားပြီး အညိုရောင် နွယ်ပင်တွေ ရစ်ပတ်နေတဲ့ ကျောက်တုံး အဆောက်အအုံကြီး တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရတော့သည်။</p> <p>ထိုအဆောက်အအုံမှာ အပြင်ကကြည့်ရင် ဟောင်းနွမ်းစုတ်ပြတ်နေသဖြင့် ဘုရားကျောင်းလား၊ နတ်ကွန်းလား ဆိုတာ ခွဲခြားရ ခက်လှသည်။ တံခါးမရှိတော့ဘဲ မှောင်မည်းနေတဲ့ အပေါက်ကြီးတစ်ခုသာ ရှိနေ၏။</p> <p>ချားလ်စ်သည် “ပတ်တီး” ကို ခေါ်ပြီး ထိုအပေါက်ကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။</p> <p>“အဲဒီအထဲမှာလား”</p> <p>“ပတ်တီး” က ခဏလောက် တွေဝေသွားပြီးမှ ခေါင်းငြိမ့်ပြ၏။ “အဲဒီမှာ... ဖြစ်ဖို့များတယ်... ငါလည်း... သိပ်မသေချာဘူး... စိတ်မရှိပါနဲ့... ငါ့မှတ်ဉာဏ်က... သိပ်မကောင်းလို့ပါ...”</p> <p>ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ချားလ်စ်ကတော့ ဝင်ကြည့်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ အနည်းဆုံးတော့ မြေပြင်က ခြေရာတွေက အထဲကို တန်းတန်းမတ်မတ် ဝင်သွားတာကြောင့် အန္တရာယ် ကင်းလိမ့်မည်ဟု ယူဆရသည်။</p> <p>သူသည် အင်ဂျင်နီယာ ဂျိမ်းစ်နှင့် စားဖိုမှူး ဖရေးတို့ကို ကြည့်ကာ “သွားကြစို့။ ငါတို့ လေးယောက် အထဲဝင်ကြည့်မယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။ သူတို့ လေးယောက်သား အဆောက်အအုံထဲသို့ ခြေလှမ်းလိုက်ကြ၏။</p> <p>မီးတုတ်အလင်းရောင်က အထဲကို လင်းထိန်သွားစေသည်။ အပြင်က ပုံစံနဲ့ ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်ပြီး အတွင်းပိုင်းက သန့်ရှင်းကျယ်ဝန်းလှ၏။ ချောမွေ့နေတဲ့ အနီရောင် ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ဖုန်တစ်စတောင် မရှိပါဘူး။ သို့သော် နံရံပေါ်က အရာတွေကတော့ လူကို ကျောချမ်းစေပါသည်။</p> <p>နံရံတွေမှာ ထူးဆန်းပြီး ရုပ်ဆိုးလှတဲ့ ရုပ်လုံးထုတွေနဲ့ ပြည့်နေ၏။ ငါးကြယ်နဲ့ ရေဘဝဲကို ပေါင်းစပ်ထားသလိုမျိုး၊ ကိုယ်ခန္ဓာက ပုံပျက်နေပြီး မျက်လုံးတစ်လုံးတည်းသာ ပါတဲ့ သတ္တဝါဆိုးတွေရဲ့ ရုပ်လုံးတွေပင်။ သူတို့ရဲ့ ကိုယ်ဟန်အနေအထားအရ တစ်စုံတစ်ခုကို ကိုးကွယ်နေတဲ့ ပုံစံမျိုး ဖြစ်သည်။</p> <p>သို့သော်လည်း ဒီကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ရုပ်လုံးထုတွေက သူတို့ သုံးယောက်ရဲ့ အာရုံကို မဖမ်းစားနိုင်ခဲ့ပါဘူး။ သူတို့ရဲ့ အကြည့်တွေက အခန်းအလယ်က ရွှေရောင် ရုပ်ထုကြီးဆီမှာသာ စုပြုံနေကြသည်။ လက်တံတွေပါတဲ့ ထိုထူးဆန်းတဲ့ လူပုံစံ ရုပ်ထုဟာ ဖတာဂန် ကိုးကွယ်သူတွေရဲ့ နတ်ဘုရား “ဖတာဂန်” ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save