Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၈)</h2> <h2 style="text-align: center;">ငါတစ်ယောက်တည်းလား</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“တွေ့ပြီ။ ဒါပဲ။ ဒါ ငါတို့ရှာနေတဲ့ ပစ္စည်းပဲ”</p> <p>ချားလ်စ်သည် သူရှာဖွေနေသော အရာကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားသွား၏။ ထိုရုပ်ထုသည် မည်သည့် အစောင့်အရှောက်မှ မရှိဘဲ ဒီအတိုင်း ပစ်ထားသလို ရှိနေသည်။ အခု သူလုပ်ရမှာက ဒါကို သန္တာကျွန်းစုဆီ ပြန်ယူသွားဖို့ပဲ၊ ဒါဆိုရင် သူ့ရဲ့ တာဝန် ပြီးဆုံးပြီ မဟုတ်ပါလား။</p> <p>ရွှေရောင် ရုပ်ထုကို ယူရန် ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုးလိုက်စဉ်မှာပဲ ရုတ်တရက် အတွေးတစ်ခုက သူ့ကို တန့်သွားစေ၏။ ဒါက နည်းနည်းတော့ လွယ်လွန်းမနေဘူးလား။ အကယ်၍ ဒီလောက် လွယ်ကူနေရင် အရင်လာခဲ့တဲ့သူတွေ ဘာလို့ ဒါကို မယူသွားနိုင်ကြတာလဲ။ သူတို့အားလုံး ဘာလို့ ပျောက်ခြင်းမလှ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရတာလဲ။</p> <p>ချားလ်စ် တစ်ယောက် တွေဝေနေစဉ်မှာပင် “ပတ်တီး” က ရှေ့သို့ တက်လှမ်းကာ ဖတာဂန် ရုပ်ထုကို အမြန် ကောက်ယူလိုက်သည်။</p> <p>ထို့နောက် သူသည် ချားလ်စ်၏ ဘေးသို့ ပြန်လာပြီး ပုံမှန်အတိုင်း နှေးကွေးသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။ “သွားကြစို့... ပြန်ရအောင်... ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်း... စောင့်နေတယ်...”</p> <p>ချားလ်စ် စိတ်ထဲမှာ တစ်ခုခု လွဲချော်နေသလို ခံစားနေရသော်လည်း အချိန်ဆွဲနေဖို့ အခွင့်မသာတော့ပါဘူး။ ရည်မှန်းချက် အောင်မြင်ပြီဖြစ်၍ သူသည် အဖွဲ့သားများကို ဦးဆောင်ကာ ထိုအဆောက်အအုံထဲမှ အမြန် ထွက်ခွာလာခဲ့ကြသည်။</p> <p>“ဒီပစ္စည်းက တော်တော်လေး လေးပုံရတယ်၊ ဒါကြောင့် မိနစ် ၃၀ တစ်ခါစီ လူလှည့်ပြီး သယ်ကြမယ်”</p> <p>ချားလ်စ်၏ ဘေးမှာ လမ်းလျှောက်နေသော “ပတ်တီး” နှင့် ဂျိမ်းစ်တို့က ခေါင်းငြိမ့် သဘောတူကြ၏။ သူတို့သည် လာခဲ့သည့် လမ်းကြောင်းအတိုင်းပင် ကမ်းခြေဘက်သို့ အပြင်းအထန် ပြန်လျှောက်ခဲ့ကြသည်။</p> <p>လူလှည့်သယ်သော်လည်း လေးလံလှသော ရုပ်ထုကြောင့် ပင်ပန်းနေသော သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များမှာ ပိုမို နွမ်းနယ်လာသည်။ ထို့ကြောင့် လမ်းတစ်ဝက်တွင် ချားလ်စ်က ခဏနားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။ သူတို့အနေဖြင့် ခွန်အားအားလုံး ကုန်ခမ်းသွား၍ မဖြစ်ပါဘူး၊ မမျှော်လင့်ထားသော အန္တရာယ်များအတွက် သတိအမြဲ ရှိနေရန် လိုအပ်သည်လေ။</p> <p>မီးပုံဘေးတွင် ထိုင်နေရင်း ချားလ်စ်၏ အကြည့်များက ပတ်ဝန်းကျင်က အမှောင်ထုကို စူးစမ်းနေသည်။ အန္တရာယ်ရှိရင် အပြန်လမ်းမှာ ပေါ်လာဖို့ အခွင့်အရေး ပိုများတာကြောင့် သူ သတိကို လုံးဝ မလျှော့ရဲပါဘူး။</p> <p>၁၅ မိနစ်ခန့် နားပြီးနောက် ချားလ်စ်က “ပတ်တီး” ကို လှည့်ပြောလိုက်သည်။ “ကျန်တဲ့ လမ်းကိုတော့ ငါတို့ မရပ်မနား သွားရမယ်၊ အဆုံးအထိ အားစိုက်ပြီး လျှောက်ကြရအောင်”</p> <p>“ပတ်တီး” က ခေါင်းငြိမ့်ပြပြီး ခဏ တန့်သွား၏။ ထို့နောက် သူသည် ဘယ်ကြည့် ညာကြည့် လုပ်ပြီးမှ ချားလ်စ်ဘက် လှည့်ကာ -</p> <p>“ငါ... ငါ တစ်ခုခု... မေ့နေသလိုပဲ...”</p> <p>“ရုပ်ထု ငါတို့လက်ထဲမှာ ရှိနေသရွေ့ ကျန်တာ ဘာမှ မရေးကြီးဘူး။ မြန်မြန် သွားကြစို့” ဟု ချားလ်စ်က စိတ်မရှည်သလို ပြန်ပြောလိုက်သည်။ သူသည် ရုပ်ထုကို ရင်ခွင်ထဲမှာ ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ပွေ့ပိုက်ပြီး ရှေ့ကနေ ဦးဆောင် လျှောက်သွားတော့သည်။</p> <p>“ပတ်တီး” ကတော့ ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ဘဲ တိတ်ဆိတ်စွာ နောက်က လိုက်လာ၏။</p> <p>ခြောက်ခြားဖွယ် တောအုပ်ကြီးသည် သူတို့ မီးတုတ်အလင်းအောက်မှာ ရိပ်ခနဲ ရိပ်ခနဲ ပေါ်လာတတ်သည်။ သူတို့၏ ခြေသံနှင့် အမောတကော အသက်ရှူသံကလွဲရင် ကျန်တာအားလုံး တိတ်ဆိတ်နေဆဲ။</p> <p>အဝေးက ကမ်းခြေမှာ ထိပ်တန်းကြွက် သင်္ဘောကို လှမ်းမြင်လိုက်ရတဲ့အခါမှ ချားလ်စ်၏ ချွေးစိုနေသော မျက်နှာပေါ်မှာ စိတ်အေးသွားသည့် အပြုံးလေး ပေါ်လာတော့သည်။</p> <p>“အောင်မြင်ပြီ။ ပြန်ရောက်တာနဲ့ ဒီပစ္စည်းကို ဂိုဏ်းသားတွေဆီ အပ်မယ်၊ စူးစမ်းရေးသင်္ဘော ဝယ်မယ်၊ သင်္ဘောသားတွေ အသစ်ငှားပြီး အိမ်ပြန်မယ့် ခရီးကို စတော့မယ်”</p> <p>သို့သော်လည်း သဲသောင်ပြင်ပေါ် ခြေချလိုက်ပြီး သင်္ဘောဆီသို့ ပြေးသွားမည့်ဆဲဆဲမှာပင် ချားလ်စ်၏ ခြေလှမ်းများ တန့်သွားပြီး အပြုံးများ ပျောက်ကွယ်သွား၏။ ထူးဆန်းလှတဲ့ မေးခွန်းတစ်ခုက သူ့ဦးနှောက်ထဲ ဒိုင်းခနဲ ဝင်လာသည်။</p> <p>‘ငါက ဒီလောက်ကြီးတဲ့ သင်္ဘောကို ဒီနေရာအထိ တစ်ယောက်တည်း မောင်းလာခဲ့တာလား’</p> <p>နားမလည်နိုင်တဲ့ ထိတ်လန့်မှုကြီးက ချားလ်စ်ကို လွှမ်းမိုးသွားပြီး သူ၏ မှတ်ဉာဏ်တွေကို ပြန်တူးဖော်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>“ဖတာဂန် အဖွဲ့က သူတို့ရဲ့ ရှေးဟောင်းပစ္စည်းကို ရှာခိုင်းတယ်... ငါ ထိပ်တန်းကြွက် ပေါ်မှာ တစ်ယောက်တည်း ရွက်လွှင့်လာတယ်... မီးဖိုချောင်မှာ အစားအသောက်တွေကို ငါကိုယ်တိုင် ပြင်တယ်... အင်ဂျင်ထဲကို လောင်စာဆီ ငါကိုယ်တိုင် ထည့်တယ်... ကုန်းပတ်ကို ငါကိုယ်တိုင် သန့်ရှင်းရေး လုပ်တယ်... လှည့်ကင်းကိုလည်း ငါ... တစ်ယောက်တည်း စောင့်တယ်... တက်မကိုလည်း ၂၄ နာရီလုံး ငါ... တစ်ယောက်တည်း ကိုင်တယ်...?”</p> <p>ချားလ်စ်သည် ရုပ်ထုကို ပိုက်ထားရင်း သောင်ပြင်ပေါ်မှာ ခေါက်တုံ့ခေါက်ပြန် လမ်းလျှောက်နေမိသည်။</p> <p>“ငါ့မှာ သင်္ဘောသားတွေ ရှိခဲ့ဖူးပါတယ်။ အရာရှိကြီး အိုဂျွန်ရယ်၊ သင်္ဘောထိန်း ဂျင်ရယ်နဲ့ ငါရယ် သုံးယောက်သား ခရီးနှင်ခဲ့ကြတာလေ။ ဒါပေမဲ့ ပြီးခဲ့တဲ့ ခရီးစဉ်မှာ ဂျင်က ပင်လယ်သတ္တဝါရဲ့ အရေခွံနွှာတာ ခံလိုက်ရတယ်... အိုဂျွန်ကလည်း သန္တာကျွန်းစု ရောက်တော့ အလုပ်ထွက်သွားတယ်... အဲဒီနောက်ပိုင်း ထိပ်တန်းကြွက်ပေါ်မှာ ငါတစ်ယောက်တည်းပဲ ကျန်တာပေါ့။ ဟုတ်တယ်။ ဒါအမှန်ပဲ”</p> <p>ချားလ်စ်၏ မျက်နှာတွင် ဝေဒနာများ ပေါ်လာသည်။ သူ၏ မှတ်ဉာဏ်တွေက ရှင်းလင်းပြတ်သားနေသော်လည်း လက်ရှိ အခြေအနေက ထိုမှတ်ဉာဏ်တွေဟာ ဘယ်လိုမှ ယုတ္တိမရှိဘူးဆိုတာကို ပြသနေသည်။</p> <p>“ဒါ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ငါက စူပါမင်းမှ မဟုတ်တာ၊ ဒါတွေအားလုံးကို တစ်ယောက်တည်း ဘယ်လိုလုပ်နိုင်မှာလဲ။ တစ်ခုခုတော့ မှားနေပြီ”</p> <p>ချားလ်စ်၏ အကြည့်က မြေပြင်ပေါ်သို့ အမှတ်မဲ့ ရောက်သွားစဉ်မှာပင် သူ ကျောက်ရုပ်လို တောင့်ခဲသွားတော့သည်။</p> <p>သဲသောင်ပြင်ပေါ်မှာ ခြေရာ ခုနစ်စုံက တန်းစီပြီး ထင်ကျန်နေ၏။ လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် ရှိနေသေးသည့် ထိုခြေရာများမှာ မကြာခင်ကမှ နင်းသွားခဲ့သည်မှာ သေချာလှသည်။</p> <p>ချားလ်စ်သည် ရုပ်ထုကို ဘေးချလိုက်ပြီး သူ၏ ဖိနပ်ကို ချွတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် မြေပြင်ပေါ်က ခြေရာတစ်ခုနှင့် ယှဉ်ကြည့်လိုက်၏။</p> <p>“ဒီပုံစံ... ဒီအရွယ်အစား... ဒါ ငါ့ခြေရာပဲ။ ငါ ဒီကို တစ်ယောက်တည်း လာခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး၊ ငါ့ရဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေ ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရတာ” ချားလ်စ်က နားထင်မှ ချွေးစေးများ ထွက်လာရင်း အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p>သူ၏ မျက်လုံးများက ထိပ်တန်းကြွက်ဘေးက လှေအလွတ်တွေဆီသို့ ရောက်သွား၏။ အခုမှ သူ နားလည်သွားပြီ၊ ဟိုသင်္ဘောတွေပေါ်မှာ ဘာလို့ လူတစ်ယောက်မှ မရှိတော့တာလဲဆိုတာကိုပေါ့။</p> <p>ချားလ်စ်သည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူပြီး စိတ်ကို အတင်းတည်ငြိမ်အောင် ထိန်းလိုက်သည်။</p> <p> “အထောက်အထားတွေအရ ငါတစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ဘူး၊ ငါ့မှာ ပျောက်ဆုံးသွားတဲ့ သင်္ဘောသားတွေ ရှိနေတယ်။ သူတို့က လက်တွေ့မှာလည်း ပျောက်သွားသလို ငါ့မှတ်ဉာဏ်ထဲကနေပါ အဖျက်ခံလိုက်ရတာပဲ။ ငါ သူတို့ကို ရှာရမယ်။ ငါတစ်ယောက်တည်း ပြန်လို့မဖြစ်ဘူး”</p> <p>သို့သော် ချားလ်စ်အတွက် စိန်ခေါ်မှုအသစ်တစ်ခု ပေါ်လာပြန်သည်။ သူ မမှတ်မိတော့တဲ့၊ မရှိတော့သယောင် ဖြစ်နေတဲ့ လူခြောက်ယောက်ကို သူ ဘယ်လိုရှာရမှာလဲ။ သူတို့က ဘယ်သူတွေလဲ။ နာမည်က ဘာလဲ။ ယောကျ်ားလား၊ မိန်းမလား။</p> <p>ထိုစဉ် အမှောင်ထဲမှ ပုံရိပ်တစ်ခု ပေါ်လာပြီး မီးတုတ်အလင်းရောင်ထဲသို့ ဝင်လာ၏။</p> <p>ထိုလူကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် ချားလ်စ်သည် မျက်လုံးများ ပြူးသွားကာ ခြောက်လုံးပြူးကို ဆွဲထုတ်ပြီး ထိုလူ၏ ခေါင်းကို ချိန်ရွယ်လိုက်သည်။</p> <p>၎င်းမှာ ဟောင်းနွမ်းစုတ်ပြတ်နေသော ဝါကျင့်ကျင့် ပတ်တီးများဖြင့် တစ်ကိုယ်လုံး စည်းထားသည့် “မမ်မီ” လို လူပုံစံ တစ်ခုပင်။</p> <p>“အဲဒီမှာ ရပ်လိုက်စမ်း။ မင်းနာမည် ဘယ်သူလဲ ပြော” ချားလ်စ်က အမိန့်ပေးလိုက်၏။</p> <p>“ငါ... ငါက ပတ်တီး... မဟုတ်ဘူး၊ နေဦး... ငါ ပတ်တီး မဟုတ်ဘူး။ မင်းက ဘယ်သူလဲ။ ငါ မင်းကို သိသလိုလိုပဲ... မင်းရော ငါ့ကို သိလား” ထိုလူက ထစ်ထစ်အအဖြင့် ပြန်ပြောသည်။</p> <p>ချားလ်စ်သည် ပတ်တီးစည်းထားသော ထိုလူ၏ ခြေထောက်ကို အမြန်ကြည့်လိုက်ပြီး မြေပြင်က ခြေရာ ခုနစ်စုံထဲမှာ တိုက်စစ်ကြည့်လိုက်ရာ အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင်ပင် ထိုလူသည် သူ၏ သင်္ဘောသား တစ်ယောက် ဖြစ်နေခဲ့သည်။</p> <p>ချားလ်စ်က သေနတ်ကို ပြန်သိမ်းလိုက်ပြီး အခြေအနေကို “ပတ်တီး” ကို ရှင်းပြလိုက်သည်။</p> <p>“အဲဒီလိုလား... ငါ မမှတ်မိတော့ဘူး။ ငါက ဘယ်သူလဲ။ ငါက ဘယ်သူလဲဆိုတာ မင်း... သိလား” ပတ်တီးက ဝေခွဲမရစွာ ပြောရှာသည်။</p> <p>“ဒါတွေ နောက်မှ ဆွေးနွေးမယ်။ မင်း ဘယ်ကနေ ထွက်ပြေးလာတာလဲ၊ အဲမှာ တခြားလူတွေ ရှိသေးလား”</p> <p>“သစ်ပင်... သစ်ပင်တွေထဲမှာ။ သစ်ပင်တွေက ငါ့ကို မကြိုက်ဘူး... ဒါကြောင့် လွှတ်ပေးလိုက်တာ။ အဲဒီမှာ တခြားလူတွေလည်း ရှိသေးတယ်”</p> <p>ချားလ်စ်ကတော့ ဒီလူပြောတာကို အကုန် နားမလည်သော်လည်း ကျန်တဲ့လူတွေ ဘယ်မှာရှိမလဲဆိုတာ သူ သိနေပုံရသည်။</p> <p>“မြန်မြန်... လမ်းပြစမ်း။ ငါတို့ သူတို့ကို သွားကယ်ရမယ်”</p> <p>ချားလ်စ်သည် မြေပြင်ပေါ်က ကျန်နေတဲ့ ဖိနပ်ခြေရာ ငါးမျိုးကို မျက်စိထဲမှာ စွဲနေအောင် မှတ်သားလိုက်ပြီး “ပတ်တီး” ကို ခေါ်ကာ ထူးဆန်းလှတဲ့ တောအုပ်ထဲသို့ ပြန်ဝင်ခဲ့ကြတော့သည်။</p> <p>မြူမှောင်နေတဲ့ တောအုပ်ကြီးကတော့ ပုံမှန်အတိုင်း တိတ်ဆိတ်နေဆဲ။ “ပတ်တီး” လမ်းပြရာနောက်ကို လိုက်ရင်း သူတို့ဟာ ခြေရာတွေ ရှိနေတဲ့ လမ်းကြောင်းဆီကို ပြန်ရောက်လာကြသည်။</p> <p>အခုမှ သေချာ သတိထားကြည့်မိတဲ့အခါ ချားလ်စ် တစ်ခုခုကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ ရှေ့ကို လျှောက်လေလေ မြေပြင်ပေါ်က ခြေရာတွေက နည်းသွားလေလေပင်။ ဒါဟာ သူတို့တွေ အဆောက်အအုံဆီကို သွားနေတုန်းမှာတင် သင်္ဘောသားတွေက တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ကြတာ သိသာလှသည်။</p> <p>စိတ်အာရုံကြောင့်လားတော့ မသိ၊ တောအုပ်ထဲက တစ်ခုခုက သူ့ကို စောင့်ကြည့်နေသလိုမျိုး ချားလ်စ် ခံစားလာရ၏။</p> <p>မိနစ် ၃၀ ခန့် လမ်းလျှောက်ပြီးနောက်မှာတော့ “ပတ်တီး” သည် ရုတ်တရက် လမ်းဘေးက တောအုပ်ထဲသို့ ကွေ့ဝင်သွားသည်။ အခုမှပဲ ချားလ်စ် နားလည်သွားတော့သည်၊ ဘာလို့ ထိုလူ၏ ပတ်တီးတွေက ဒီလောက်အထိ စုတ်ပြတ်နေရသလဲ ဆိုတာကိုပင်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save