Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၉)</h2> <h2 style="text-align: center;">နိုးထလာသောသစ်ပင်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ချားလ်စ်သည် ရှေ့သို့လှမ်းကာ "ပတ်တီး" ကို ဆွဲယူပြီး သူ့နောက်တွင် ရပ်ခိုင်းလိုက်၏။ ထို့နောက် သူ၏ ဖိနပ်တွင် ချိတ်ထားသော အနက်ရောင်ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး ရှေ့တွင် ပတ်တီးများဖြင့် ရစ်ပတ်နေသော သစ်ကိုင်းများကို ခုတ်ထွင်ရှင်းလင်းလိုက်သည်။</p> <p>ဆူးခက်များပါသော သစ်ကိုင်းများသည် ချားလ်စ်၏ ခုတ်ချက်များအောက်တွင် အလွယ်တကူ ကျိုးပြတ်သွားသော်လည်း ပြတ်သွားသော အပိုင်းအစများထဲတွင်တော့ ဘာမှမရှိဘဲ ဟာလာဟင်းလင်းသာ ဖြစ်နေ၏။</p> <p>သူတို့နှစ်ဦးသည် တောနက်ထဲသို့ ပိုမိုတိုးဝင်လာခဲ့ကြရာ မကြာမီမှာပင် "ပတ်တီး" ပြောခဲ့သော အခြားလူများကို ချားလ်စ် တွေ့လိုက်ရသည်။ ရှေ့တွင် မြင်လိုက်ရသော မြင်ကွင်းကြောင့် သူ မှင်သက်သွားရ၏။</p> <p>ထူးဆန်းသော သစ်ပင်ပုလေးတစ်ပင်သည် သူတို့ရှေ့တွင် ရှိနေပြီး ၎င်း၏ပင်စည်တွင် ရှည်လျားသော ဆူးချွန်များဖြင့် သတိမေ့နေသော လူငယ်များကို ရစ်ပတ်ထားသည်။</p> <p>သတိမေ့နေသော ထိုလူများသည် လေထဲတွင် တွဲလောင်းကျနေကြပြီး သစ်ပင်၏ ထူးဆန်းသော အသီးများအလား လေထဲတွင် ယိမ်းထိုးနေကြ၏။ ကြည့်ရသည်မှာ နေလှန်းထားသော အသားပြားကြီးများ ချိတ်ထားသလိုပင်။</p> <p>သစ်ပင်တွင် "အသီး" တစ်လုံးတည်း ရှိနေသည်မဟုတ်ဘဲ အသီးများစွာသည် သစ်ကိုင်းများတွင် တွဲလောင်းကျနေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>"သူတို့ကို ကယ်ကြ" ချားလ်စ်က အမိန့်ပေးလိုက်ပြီး အနက်ရောင်ဓားကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်ကာ ရှေ့သို့ ပြေးဝင်လိုက်တော့သည်။</p> <p>လူငယ်တစ်ယောက်သည် မြေပြင်ပေါ်သို့ "ဗုတ်" ခနဲ ပြုတ်ကျသွား၏။ နာကျင်မှုကြောင့် သူ သတိပြန်လည်လာသည်။ သူသည် သစ်ကိုင်းများကို ရူးသွပ်စွာ ခုတ်ထွင်နေသော ချားလ်စ်ကို ကြည့်ရင်း ဝေဝေဝါးဝါး မေးလိုက်၏။ "ခင်ဗျားက ဘယ်သူလဲ... ကျွန်တော်တို့ ကပ္ပတိန်ကို တွေ့ခဲ့လား..."</p> <p>ချားလ်စ်မှာ အဖြေပေးဖို့ အချိန်မရှိပါဘူး။ သူသည် ဓားကိုတစ်ချက်ဝှေ့လိုက်တိုင်း သစ်ကိုင်းများကို ဖြတ်တောက်ပြီး ဖမ်းဆီးခံထားရသူအားလုံးကို ကယ်ထုတ်လိုက်သည်။ သို့သော် ထိုအချိန်မှာပင် ဟာလာဟင်းလင်းဖြစ်နေသော သစ်ကိုင်းများထဲမှ တစ်ခုခု လှုပ်ရှားလာ၏။ သစ်သား၏ အသားစများကြားမှ တုန်ရီနေသော ပန်းရောင်လက်တံတိုလေးများ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>ဂျွတ်...</p> <p>သစ်ပင်ပုလေး၏ ပင်စည်သည် တုန်ရီလာပြီး အက်ကွဲကြောင်းများ ပေါ်လာသဖြင့် အားလုံး၏ အကြည့်များက ထိုအပင်ဆီသို့ ရောက်သွားကြသည်။ သံချေးရောင် ပင်စည်သည် ဖြည်းဖြည်းချင်း ပွင့်ထွက်လာ၏။ ထိုအက်ကွဲကြောင်းထဲမှ အကြည့်အချို့ ထွက်ပေါ်လာပြီး သူတို့၏ ပစ်မှတ်ဖြစ်သော ချားလ်စ်ဆီသို့ ကျရောက်လာသည်။</p> <p>ချားလ်စ်၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် အတွေးတစ်ခု လက်ခနဲ ဝင်လာ၏။</p> <p> 'ဒီအရာက အသက်ရှိနေတာလား'</p> <p>သစ်ပင်ပုလေး၏ လှုပ်ရှားမှုများ ပိုမိုပြင်းထန်လာသည်။ အက်ကွဲကြောင်းသည် ပိုကျယ်လာပြီး ပုံပျက်နေသော အသားစများနှင့် ဒေါသအဟုန် ပြည့်နှက်နေသော ဝါညိုရောင် မျက်လုံးကြီးတစ်လုံး ပေါ်လာတော့သည်။</p> <p>"ပြေးကြ"</p> <p>အားလုံး ချက်ချင်းပင် အစွမ်းကုန် ပြေးကြတော့သည်။ အခြေအနေကို အပြည့်အဝ နားမလည်ကြသော်လည်း အသက်ရှင်ချင်တဲ့ အသိစိတ်က သူတို့ကို ထွက်ပြေးဖို့ တွန်းအားပေးနေ၏။</p> <p>ခြေလှမ်းအနည်းငယ်သာ လှမ်းရသေးခင်မှာပင် သူတို့နောက်မှ ကျယ်လောင်လှသော ပေါက်ကွဲသံကြီးကို ကြားလိုက်ရသည်။ သစ်ပင်ပုလေးသည် ပေါက်ကွဲထွက်သွားပြီး ပုံပျက်ပန်းပျက်ဖြစ်နေသော အသားစိုင်သတ္တဝါများ မြေပြင်ပေါ်သို့ တရွတ်တိုက် ထွက်လာကြ၏။</p> <p>ပထမကြည့်လိုက်လျှင် ၎င်းတို့သည် အနက်ရောင်အမွေးများ ဖုံးလွှမ်းနေသော ငါးကြယ်များနှင့် တူသည်။ သို့သော် သေချာကြည့်လိုက်သည့်အခါ ထိုအနက်ရောင် အမွေးအမှင်များမှာ အနက်ရောင် လက်တံငယ်လေးများ ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့ရ၏။ သူတို့၏ ကိုယ်ထည်အလယ်တွင် လိမ္မော်ဝါရောင် မျက်လုံးတစ်လုံးနှင့် စူးရှသော အစွယ်များ ပြည့်နှက်နေသည့် ပါးစပ်ကြီး တစ်ခုစီ ရှိနေကြသည်။</p> <p>ထိုမိစ္ဆာသတ္တဝါကြီးများသည် သူတို့၏ ပါးစပ်ကြီးများကို ဖြဲကာ၊ လက်တံများကို ရမ်းခါရင်း ထွက်ပြေးနေသော သားကောင်များနောက်သို့ မနားတမ်း လိုက်လံ အမဲလိုက်ကြတော့သည်။</p> <p>ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ချားလ်စ်သည် လမ်းကြောင်းကို ကြိုတင်ရှင်းလင်းထားသဖြင့် သူတို့နှင့် သတ္တဝါများကြား အကွာအဝေးမှာ ပို၍ ဝေးကွာသွားခဲ့သည်။</p> <p>ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သစ်ပင်ပင်စည်များ အားလုံး တုန်ရီပြီး ပွင့်ထွက်လာကြ၏။ ချားလ်စ်တို့အဖွဲ့သည် တစ်စုံတစ်ခုသော ယန္တရားကို နှိုးဆော်လိုက်သလိုပင်။ အမျိုးမျိုးသော ရုပ်ဆိုးလှသည့် သတ္တဝါများသည် သူတို့၏ အိပ်စက်ခြင်းမှ နိုးထလာကြပြီး ရွံရှာဖွယ်ကောင်းသော အသားလက်တံများကို ဆန့်ထုတ်လာကြသည်။</p> <p>၎င်းတို့သည် ယိမ်းထိုးနေကြပြီး နားကွဲလုမတတ် စူးရှသောအော်သံများကို လွှတ်ထုတ်နေကြ၏။ သူတို့၏ ပေါ်လာမှုသည် တစ်ကျွန်းလုံးကို ငရဲခန်းအဖြစ် ချက်ချင်း ပြောင်းလဲပစ်လိုက်သည်။</p> <p>အရပ်မျက်နှာအနှံ့မှ ရန်လိုသော အကြည့်များကြောင့် လူသားများမှာ ကျောချမ်းသွားရပြီး ခြေလက်များပင် တောင့်ခဲသွားရ၏။</p> <p>"မြန်မြန်။ မြန်မြန်လာဟ"</p> <p>ချားလ်စ်သည် လူငယ်တစ်ယောက်ကို တွဲကူရင်း သူတို့နောက်မှ လိုက်လာသော ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ သတ္တဝါများလက်မှ လွတ်အောင် ပြေးနေရသည်။</p> <p>သူတို့ တော်တော်ကြာအောင် ပြေးခဲ့ကြသော်လည်း အခြေအနေက ပို၍ ဆိုးရွားလာသည်။ သူတို့နောက်မှ လိုက်လာသော အသားစိုင်မိစ္ဆာများအပြင် ရှေ့က ထူးဆန်းသော သစ်ပင်များကလည်း တုန်ရီလာကြ၏။</p> <p>ထိုစဉ်မှာပင် လှုပ်ရှားနေသော လက်တံများစွာသည် သူတို့ရှေ့တွင် ပိုက်ကွန်ကြီးတစ်ခုအလား ရစ်ပတ်ပိတ်ဆို့လိုက်သည်။ သူတို့ အဝိုင်းခံလိုက်ရပြီ။</p> <p>ဤအရေးကြီးသော အချိန်တွင် ချားလ်စ်သည် တစ်ခုခုကို ရုတ်တရက် သတိရသွား၏။ သူသည် ခါးကြားထဲသို့ လက်နှိုက်လိုက်ပြီး မာကျောသော အရာတစ်ခုကို စမ်းမိလိုက်သည်။ ၎င်းမှာ သူယူလာခဲ့သော ယမ်းထုပ်များပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>ဒိုင်း... ဝုန်း...</p> <p>ကျယ်လောင်လှသော ပေါက်ကွဲသံနှင့်အတူ ပေါက်ကွဲအားကြောင့် ရွံရှာဖွယ်ကောင်းသော သွေးညှီနံ့များနှင့် အသားစများ လွင့်စင်သွား၏။ ထိုကြောက်မက်ဖွယ်ရာ အဖြစ်အပျက်အပြီးတွင် ရှေ့၌ ပိတ်နေသော လမ်းကြောင်းမှာ ပွင့်သွားခဲ့သည်။</p> <p>ယမ်းထုပ်များကို အသုံးပြု၍ ချားလ်စ်သည် အဖွဲ့ကို ဦးဆောင်ကာ ရှေ့သို့ တိုးထွက်ခဲ့သည်။ သို့သော် သူတို့တွင်ရှိသော ယမ်းထုပ်များမှာ အကန့်အသတ်ရှိပြီး တစ်ခါပေါက်ကွဲတိုင်း နည်းပါးသွားသည်။ သဲသောင်ပြင်ကိုလည်း လှမ်းမမြင်ရသေးသဖြင့် အားလုံး၏ မျက်နှာများမှာ ညှိုးငယ်နေကြ၏။</p> <p>ချားလ်စ်သည် သူ၏လက်ထဲက နောက်ဆုံးယမ်းထုပ်ကို ပစ်ရန် ပြင်နေစဉ်မှာပင် ကမ်းခြေသို့ ရိုက်ခတ်နေသော လှိုင်းသံများကို အဝေးမှ ကြားလိုက်ရသည်။ သဲသောင်ပြင်က ရှေ့နားတင်ပဲ။</p> <p>အားလုံးက ဒီအသံရဲ့ အဓိပ္ပာယ်ကို နားလည်ကြပြီး ပို၍ မြန်မြန် ပြေးကြတော့သည်။ သူတို့၏ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ နောက်ဆုံးလက်ကျန် ခွန်အားများကို ညှစ်ထုတ်လိုက်ကြ၏။</p> <p>နောက်ဆုံးယမ်းထုပ်ကို မီးညှိပြီး ပစ်လိုက်သည်။ မာကျောသော မြေပြင်နေရာတွင် ပျော့အိသော သဲပြင်က အစားထိုးဝင်ရောက်လာ၏။ နောက်ဆုံးတော့ သူတို့ လွတ်မြောက်လာခဲ့ပြီ။</p> <p>လူ ခုနစ်ယောက်စလုံးသည် ကမ်းခြေရှိ အရန်လှေငယ်ဆီသို့ အသည်းအသန် ပြေးသွားကြသည်။ ထိုအချိန်မှာပင် အသားစိုင်မိစ္ဆာများကလည်း သူတို့နောက်မှ ထပ်ကြပ်မကွာ လိုက်ပါလာကြ၏။</p> <p>ချားလ်စ်သည် ဘေးဘက်သို့ အကြည့်ရောက်သွားစဉ် ရွှေရောင် တလက်လက်တောက်နေသည့် အရာတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ၎င်းမှာ သူ စောစောက ပစ်ချထားခဲ့သော ဖတာဂန် ရုပ်ထုပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>ချားလ်စ်သည် ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် ပြေးသွားကာ ရုပ်ထုကို ကောက်ယူပြီး လှေပေါ်သို့ ခုန်တက်လိုက်၏။ ကျန်တဲ့သူတွေကလည်း လှေတက်တွေကို အသည်းအသန် ဆွဲကြသည်။ အသားစိုင်မိစ္ဆာများ သူတို့ဆီ မရောက်ခင်မှာပင် သူတို့သည် ပင်လယ်ပြင်၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>ထိုမိစ္ဆာများသည် ပင်လယ်ရေကို ကြောက်ပုံရပြီး ရေနှင့် ထိတွေ့သည်နှင့် နောက်သို့ တွန့်ဆုတ်ကာ ပြန်ဆုတ်သွားကြတော့သည်။</p> <p>ထိပ်တန်းကြွက် သင်္ဘောပေါ်သို့ ပြန်ရောက်သည့်အခါမှ အားလုံး စုပေါင်းပြီး သက်ပြင်းချနိုင်ကြတော့သည်။ သူတို့အားလုံး ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် လဲကျသွားပြီး ပင်ပန်းနေသော ခွေးအိုကြီးများအလား အမောတကော အသက်ရှူနေကြ၏။</p> <p>သူ၏ ကြွက်သားများအားလုံးက နာကျင်မှုကြောင့် ဆန္ဒပြနေသော်လည်း ချားလ်စ်သည် ထိုနာကျင်မှုကို အံတုကာ အတင်းထရပ်လိုက်သည်။ အန္တရာယ်က လုံးဝ မကင်းသေးပါဘူး၊ သူတို့ ဒီကျွန်းကနေ အမြန်ဆုံး ထွက်ခွာရမည် ဖြစ်သည်။</p> <p>"ဒုတိယ အင်ဂျင်နီယာ... အင်ဂျင်ကို နှိုးစမ်း။ သင်္ဘောသားတွေ... ကျောက်ဆူးမကြစို့။ အရာရှိကြီး... တက်မကို ကိုင်ပါ။ ငါတို့ ဒီကျိန်စာသင့်မြေကနေ ထွက်ခွာကြမယ်"</p> <p>"ဟုတ်ကဲ့ပါ ကပ္ပတိန်" သင်္ဘောသားများက တညီတညွတ်တည်း ပြန်ထူးကြသည်။</p> <p>သင်္ဘောသားများ သူ၏ အမိန့်ကို လျင်မြန်စွာ လုပ်ဆောင်နေကြသည်ကို ကြည့်ရင်း ချားလ်စ် စိတ်ထဲတွင် ထူးဆန်းသော ခံစားချက်တစ်ခု ဝင်လာ၏။ တစ်ခုခုတော့ လွဲနေပြီ။ သူ၏ မှတ်ဉာဏ်များကို ပြန်လည် စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည့်အခါ အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင်ပင် သူ၏ သင်္ဘောသားများ အားလုံး ပြန်ရောက်လာသည်နှင့်အမျှ သူတို့၏ နာမည်များကိုပါ သူ ပြန်မှတ်မိလာခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>ထိုကျိန်စာသင့်သော နေရာမှ ထွက်ခွာလိုက်သည်နှင့် ကျွန်း သို့မဟုတ် မိစ္ဆာများက ဖျက်ဆီးထားသော မှတ်ဉာဏ်များမှာ အလိုအလျောက် ပြန်လည် နိုးထလာပုံရသည်။</p> <p>ချားလ်စ်သည် သင်္ဘောလက်ရန်းကို ကိုင်ထားရင်း အမှောင်ထုထဲတွင် တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားသော ကျွန်းကြီးကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ထိုရုပ်ဆိုးလှသော မိစ္ဆာများကို ဝေဝေဝါးဝါး မြင်နေရဆဲပင်။ သူတို့သည် စည်းချက်မှန်မှန်ဖြင့် လက်တံများကို ယိမ်းထိုးနေကြပြီး တစ်စုံတစ်ခုသော ထုံးတမ်းစဉ်လာကို ပြုလုပ်နေသလိုမျိုး ထူးထူးခြားခြား ခြောက်ခြားဖွယ် ကောင်းလှ၏။</p> <p>ချားလ်စ်၏ အကြည့်အောက်မှာပင် ထိပ်တန်းကြွက် သင်္ဘော၏ မီးခိုးခေါင်းတိုင်မှ အနက်ရောင် မီးခိုးများ ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာပြီး ထိုထူးဆန်းသော ကျွန်းကြီးနှင့် တဖြည်းဖြည်း ဝေးကွာသွားခဲ့သည်။</p> <p>ထမင်းစားချိန် ရောက်မှသာ ချားလ်စ်သည် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို ရှင်းပြနိုင်တော့သည်။ ထိုအခါမှ သင်္ဘောသားများလည်း အခြေအနေကို နားလည်သွားကြပြီး ထိတ်လန့်တကြား ဖြစ်ကုန်ကြ၏။</p> <p>"ဘုရားရေ... စူးစမ်းမထားတဲ့ ကျွန်းတစ်ကျွန်းက တကယ်ပဲ ဒီလောက်အထိ အန္တရာယ်များတာလား။ စူးစမ်းရေးသင်္ဘောတွေ ပျောက်ဆုံးနှုန်း ဘာလို့ ဒီလောက် မြင့်နေလဲဆိုတာ အခုမှပဲ သိတော့တယ်"</p> <p>"ကျွန်တော့် မှတ်ဉာဏ်တွေ ဖျက်ဆီးခံရပြီး ပြန်ရလာတာ ဟုတ်လား။ ကပ္ပတိန်... ကျွန်တော့်ကို နောက်နေတာ မဟုတ်ပါဘူးနော်"</p> <p>ချားလ်စ်သည် ဟင်းရည်တစ်ငုံ သောက်လိုက်ပြီး လည်ချောင်းကို ရှင်းလိုက်ရာ ဆူညံသံများ ငြိမ်ကျသွား၏။ သူသည် လူတိုင်း၏ မျက်နှာကို စိုက်ကြည့်ကာ -</p> <p>"အားလုံးပဲ... ကိုယ့်နာမည်နဲ့ ကိုယ့်တာဝန်ကို တစ်ယောက်ချင်းစီ ပြန်ပြောကြစမ်း။ ငါတို့ရဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေ လွဲနေတာ ရှိမရှိ ပြန်စစ်ရမယ်"</p> <p>ထိုလျှို့ဝှက်ဆန်းပြားသော ကျွန်းကြောင့် သူ သတိကြီးစွာ ထားနေရဆဲ ဖြစ်သည်။ လူတစ်ယောက်ကို အသံတိတ် ပျောက်ကွယ်သွားအောင် လုပ်နိုင်သလို မှတ်ဉာဏ်တွေကိုလည်း ဖျက်ဆီးနိုင်သည့် ထိုစွမ်းအားမှာ ချားလ်စ်အတွက် တကယ်ကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စရာပင်။</p> <p>ပတ်တီး။ ရာထူး - အရာရှိ။ တာဝန် - ကပ္ပတိန်ကို အလုပ်အစီအစဉ်များတွင် ကူညီရန်၊ ကုန်ပစ္စည်းတင်ဆောင်မှု ဇယားကို တာဝန်ယူရန်နှင့် ၁၂ နာရီမှ ၂၄ နာရီအထိ တက်မကိုင်ရန်။</p> <p>ဂျိမ်းစ်။ ရာထူး - ဒုတိယ အင်ဂျင်နီယာ။ တာဝန် - အင်ဂျင်ခန်း ပုံမှန်လည်ပတ်အောင် ထိန်းသိမ်းရန်၊ စက်ပစ္စည်းများနှင့် လောင်စာဆီစနစ်များကို ကြီးကြပ်ရန်။</p> <p>ဖရေး။ ရာထူး - စားဖိုမှူး။ တာဝန် - သင်္ဘောသားများအတွက် အစားအသောက် ပြင်ဆင်ရန်။</p> <p>ဒစ်ပ်။ ရာထူး - သင်္ဘောထိန်း။ တာဝန် - ကျောက်ဆူး၊ ကြိုးများနှင့် စက်ကိရိယာများ ပြုပြင်ထိန်းသိမ်းမှုတွင် သင်္ဘောသားများကို ဦးဆောင်ရန်။</p> <p>ဝေါ်တာ။ ရာထူး - ဝါရင့်သင်္ဘောသား။ တာဝန် - တက်မကိုင်ရန်၊ ကင်းစောင့်ရန်နှင့် ကုန်းပတ် ပြုပြင်ထိန်းသိမ်းရန်။</p> <p>ဂျက်။ ရာထူး - အခြေခံသင်္ဘောသား။ တာဝန် - ကြိုးများ ကိုင်တွယ်ရန်နှင့် ကုန်းပတ် လုပ်ငန်းအထွေထွေကို လုပ်ဆောင်ရန်။</p> <p>အန်နာ။ ရာထူး - သင်္ဘောဆရာဝန်။ တာဝန် - သင်္ဘောသားများ၏ ကျန်းမာရေးကို စောင့်ရှောက်ရန်။</p> <p>မှတ်ဉာဏ်များကို ပြန်တိုက်ဆိုင် စစ်ဆေးကြည့်ပြီးနောက် ဘာမှမမှားယွင်းကြောင်း သိရသဖြင့် ချားလ်စ် သက်ပြင်းချနိုင်တော့သည်။ သူ၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ကင်းဝေးသွားပြီး ဒီဒုက္ခဆိုးကြီးမှာ နောက်ဆုံးတော့ ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save