Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၀)</h2> <h2 style="text-align: center;">ဆရာဝန်မလေး အန်နာ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>[ ဇူလိုင်လ ၂ ရက်၊ ကူးပြောင်းပြီး ရှစ်နှစ်မြောက်။</p> <p>ကျွန်းတစ်ခုကို စူးစမ်းရတာက ငါထင်ထားတာထက်တောင် ပိုခက်ခဲနေပါလား။ အစကတော့ စူးစမ်းမထားတဲ့ ကျွန်းတစ်ကျွန်းမှာ အလွန်ဆုံးရှိလှရင် သန်မာတဲ့ သတ္တဝါဆိုးတွေပဲ ရှိမယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ မနေ့က ဖြစ်ရပ်တွေက ငါ့ကို သင်ခန်းစာတစ်ခု ပေးလိုက်တယ်။</p> <p>ကျွန်းပေါ်က အန္တရာယ်တွေဟာ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ တိုက်ခိုက်မှုတွေတင် မကဘူး။ လူသားတွေ စိတ်ကူးမယဉ်နိုင်တဲ့ နည်းလမ်းမျိုးစုံနဲ့ ထူးဆန်းအံ့သြဖို့ ကောင်းလှတယ်။ လူ့မှတ်ဉာဏ်ကိုတောင် ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်တဲ့ သတ္တဝါတွေ ရှိနေလိမ့်မယ်လို့ ငါ တစ်ခါမှ မတွေးခဲ့မိဘူး။</p> <p>ဒါပေမဲ့ ငါ အရှုံးမပေးပါဘူး။ ရှေ့မှာ ဘယ်လို အခက်အခဲတွေပဲ ရှိနေပါစေ၊ ငါ နေမင်းကြီးကို ပြန်တွေ့အောင် ကြိုးစားသွားမယ်။</p> <p>ကံကောင်းတာက ဒီအိမ်ပြန်လမ်းမှာ ငါတစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ဘူး ]</p> <p>ချားလ်စ် တစ်ယောက် သူ၏အတွေးများကို ဆက်လက် ရေးမှတ်တော့မည့်ဆဲဆဲမှာပင် နူးညံ့ဖြူစင်သော ခြေထောက်တစ်စုံက သူ၏ကျောပေါ်သို့ တက်နင်းလိုက်၏။</p> <p>"ငါ ပြောထားတယ်လေ၊ ဒိုင်ယာရီ ရေးနေတုန်း လာမနှောင့်ယှက်ပါနဲ့လို့" ချားလ်စ်က ထိုခြေထောက်ကို အသာအယာ ဖယ်ထုတ်လိုက်သည်။</p> <p>"ဟွန်း... ဟိုးအရင် မူလတန်းကျောင်းပိတ်ရက်တုန်းက ဆရာမက ဒိုင်ယာရီ ရေးခိုင်းတော့ နင် ငါ့ဆီကနေ ကူးပြီး အပ်ခဲ့တာလေ။ အခု ဒီငရဲလိုနေရာ ရောက်မှပဲ နင်က ဘာလို့ ဒီလောက် စာကြိုးစားချင်နေရတာလဲ"</p> <p>ချားလ်စ်သည် ကုတင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသော အမျိုးသမီးကို ကြည့်ရင်း သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ သူမကတော့ သင်္ဘောဆရာဝန် အန်နာ ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>ဘေးစောင်းလေး လဲလျောင်းနေသော သူမ၏ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်မှာ မြင်ရသူ ယောကျ်ားတိုင်းကို ရင်ခုန်သွားစေလောက်အောင် ဆွဲဆောင်မှု ရှိလှ၏။</p> <p>ဒါပေမဲ့ ချားလ်စ်အတွက်တော့ ဒါဟာ နေ့စဉ်မြင်နေကျ မြင်ကွင်းတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။</p> <p>"အခု ဘာဖြစ်ချင်လို့လဲ" ချားလ်စ်က မေးလိုက်၏။</p> <p>အန်နာ၏ အပြုံးက ပို၍ တောက်ပလာသည်။ သူမသည် ညာလက်ဖြင့် အင်္ကျီကြိုးလေးကို အသာအယာ ဆွဲချလိုက်ပြီး ဘယ်လက်ကတော့ ဖြူဖွေးနေသော ပေါင်တံပေါ်သို့ ပြေးလွှားနေ၏။</p> <p>"လာပါ... ပျော်စရာလေး ဘာလေး လုပ်ရအောင်။ ငါတို့မှာ အချိန်တွေ အများကြီး ရှိပါသေးတယ်" သူမက ဆွဲဆောင်မှုရှိသော လေသံဖြင့် တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။</p> <p>သူ၏ ယခင်ဘဝကတည်းက ပါလာခဲ့သော အဖော်ကို ကြည့်ရင်း ချားလ်စ်၏ မျက်နှာတွင် ခါးသီးသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာ၏။</p> <p>"ငါ့ကို နည်းနည်းလောက် နားခွင့်ပေးပါဦး။ ငါတို့ အခုမှ လွတ်လာတာလေ၊ ကျွန်းပေါ်မှာလည်း အကြာကြီး ပြေးခဲ့ရတာ။ နင် မပင်ပန်းဘူးလား"</p> <p>အန်နာ၏ မျက်နှာပေးက ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားပြီး ချားလ်စ်၏ ကျောကို ခြေထောက်ဖြင့် ပေါက်ခနဲ ကန်လိုက်သည်။ စိတ်ဆိုးမာန်ဆိုး လေသံဖြင့် သူမက -</p> <p>"ဒီကို စရောက်တုန်းကတော့ အားတာနဲ့ ငါ့အခန်းထဲ လာဖို့ပဲ နင် ကြိုးစားနေတာလေ။ အခုကျတော့ ဘာလဲ။ အဲဒါ ခုနစ်နှစ်တာ ရိုးအီခြင်း ဆိုတာလား။ ငါ့ကို မဆွဲဆောင်နိုင်တော့ဘူးပေါ့။ နင်ကတော့ တကယ့် လူယုတ်မာပဲ"</p> <p>ချားလ်စ်သည် သက်ပြင်းချကာ ကုတင်ဘေးတွင် ထိုင်ပြီး သူမကို ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။ "ကျားကျား... ငါ့ကို နားလည်ပေးပါဦး။ လယ်ကွက်ကတော့ ဘယ်တော့မှ မပျက်စီးပါဘူး၊ လယ်ထွန်တဲ့ နွားကပဲ ပင်ပန်းလို့ သေသွားနိုင်တာပါ"</p> <p>"ဒီည ငါ့ကို စိတ်ကျေနပ်အောင် မလုပ်ပေးနိုင်ရင် နောက်တစ်လလုံး ငါ့နား မကပ်နဲ့တော့"</p> <p>အခန်းထဲမှ ဆီမီးအိမ် ငြိမ်းသွားပြီး အန်နာ၏ ပွစိပွစိ ပြောသံများသာ ကျန်ရစ်တော့သည်။ စားပွဲပေါ်တွင်တော့ ဒိုင်ယာရီကို ဖွင့်လျက်သား ပစ်ထားခဲ့၏။ လေတိုးလိုက်သဖြင့် ဒိုင်ယာရီ စာမျက်နှာသည် နောက်သို့ လန်သွားပြီး မနေ့က ရေးထားသော မှတ်တမ်းကို ဖော်ပြနေတော့သည်။</p> <p>[ သူတို့မှာတော့ အဖော်တွေ ရှိနေပြီ။ ငါကော။ ဘာလို့ ငါတစ်ယောက်တည်း ဒီကမ္ဘာကို ရောက်လာခဲ့ရတာလဲ။ အထီးကျန်ခြင်းဆိုတာ တကယ့်ကို နာကျင်စရာကောင်းတဲ့ အဖော်ပဲ။ ငါ့ဘေးမှာ တစ်စုံတစ်ယောက် ရှိနေရင် သိပ်ကောင်းမှာပဲ။ ]</p> <p>နောက်တစ်နေ့တွင် ချားလ်စ်သည် အကျင့်အတိုင်း အစောကြီး နိုးလာ၏။ သူသည် အန်နာ၏ ပါးလေးကို အသာအယာ နမ်းလိုက်ပြီး ပြောသည်။</p> <p>"ငါ တက်မသွားကိုင်တော့မယ်"</p> <p>အန်နာက အိပ်ချင်မူးတူးဖြင့် ချားလ်စ်၏ မျက်နှာကို တွန်းထုတ်လိုက်သည်။</p> <p> "သွားစမ်းပါ။ မုတ်ဆိတ်မရိတ်ဘဲ လာမနမ်းနဲ့၊ စူးတယ်"</p> <p>ချားလ်စ်က တဟားဟား ရယ်မောကာ သူမ၏ပါးကို နောက်တစ်ခါ ထပ်နမ်းပြီးမှ အဝတ်အစားလဲကာ ထွက်လာခဲ့သည်။</p> <p>စိတ်ကြည်လင်စွာဖြင့် ပဲ့ကိုင်ခန်းသို့ ရောက်လာသောအခါ "ပတ်တီး" တစ်ယောက် သင်္ဘောကို သေသေချာချာ မောင်းနှင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ချားလ်စ်က သူ၏ ပုခုံးကို ပုတ်ပြီး မေးလိုက်၏။</p> <p> "အခြေအနေ ဘယ်လိုလဲ။ ထူးခြားတာ ရှိလား"</p> <p>သေဘေးမှ အတူတူ လွတ်မြောက်လာခဲ့ပြီးနောက် ချားလ်စ်သည် "ပတ်တီး" အပေါ်ထားသော သံသယများ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> အကယ်၍ "ပတ်တီး" သာ ထိုသစ်ပင်မှ လွတ်မလာခဲ့လျှင် ချားလ်စ်အနေဖြင့် အခြားလူများကို ရှာတွေ့နိုင်မည် မဟုတ်ပါဘူး။ "ပတ်တီး" က ကြည့်ရတာ လျှို့ဝှက်ချက် များသော်လည်း အနည်းဆုံးတော့ သူဟာ ရန်သူမဟုတ်တာ သေချာသည်။</p> <p>"မရှိပါဘူး..."</p> <p>"ကောင်းပြီ၊ မင်း သွားနားတော့။ ငါ တာဝန်ယူလိုက်မယ်"</p> <p>"ပတ်တီး" သည် အကျင့်အတိုင်း ချားလ်စ်ကို ယဉ်ကျေးစွာ အလေးပြုပြီး ထွက်သွား၏။</p> <p>ချားလ်စ်သည် ကျေနပ်အားရစွာဖြင့် သင်္ဘောကို မောင်းနှင်နေသည်။ အပြင်ဘက်မှာ မှောင်မည်းနေသော်လည်း သူ၏ စိတ်ထဲမှာတော့ ကြာမြင့်စွာကတည်းက ပျောက်ဆုံးနေသော ပျော်ရွှင်မှုများကို ပြန်လည် ခံစားနေရ၏။</p> <p>ဘန်းးး။</p> <p>တံခါး ရုတ်တရက် ပွင့်လာပြီး ဒစ်ပ် တစ်ယောက် စိတ်ဆိုးမာန်ဆိုးဖြင့် ဝင်လာသည်။</p> <p>"ကပ္ပတိန်။ ဝေါ်တာက ဒီသင်္ဘောမှာ နေဖို့ မထိုက်တန်တော့ဘူး။ သူ့ကို အလုပ်ဖြုတ်ပစ်ဖို့ ကျွန်တော် အကြံပြုတယ်။ သူ ကြွက်တွေကို တာဝန်ယူထားတာလေ၊ အခုတော့ ကြွက်တွေ အကုန် ပျောက်ကုန်ပြီ!"</p> <p>"ကြွက်လေး အနည်းငယ်အတွက်နဲ့ ရဲဘော်ရဲဘက်ချင်း ရန်ဖြစ်နေရတာ တန်ရဲ့လားကွာ။ သူတို့ဘာသာသူတို့ ပြေးသွားတာလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ" ချားလ်စ်က ခေါင်းကိုက်သလို ဖြစ်သွားသဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။</p> <p>"မဖြစ်နိုင်တာ။ ကျွန်တော် နေရာအနှံ့ ရှာပြီးပြီ။ ကြွက်တွေက ပင်လယ်ထဲ ခုန်ချသွားစရာ အကြောင်းမှ မရှိတာ!"</p> <p>ထိုစဉ်မှာပင် ဝေါ်တာ တစ်ယောက် အခန်းထဲ ပြေးဝင်လာပြီး သူနှင့် မဆိုင်ကြောင်း အတင်း ခုခံပြောဆိုတော့သည်။ နှစ်ယောက်သား ချားလ်စ်ကို အလယ်မှာထားပြီး အပြန်အလှန် အငြင်းပွားနေကြ၏။ နောက်ဆုံးတွင်တော့ ချားလ်စ်က ရရှိမည့် ဆုကြေးများအကြောင်း ပြောပြီး သူတို့၏ အာရုံကို လွှဲလိုက်ရသည်။</p> <p>ဒီကိစ္စ ပြီးသွားပြီဟု ချားလ်စ် ထင်ထားသော်လည်း မကြာမီမှာပင် ပိုမိုကြီးမားသော ပြဿနာတစ်ခု ပေါ်လာပြန်သည်။</p> <p>"ကပ္ပတိန်။ ဝေါ်တာ ပျောက်သွားပြီ" ဒစ်ပ်က အလောတကြီး လာသတင်းပို့၏။</p> <p>ချားလ်စ်၏ မျက်ခုံးများ တွန့်ချိုးသွားသည်။ ကြွက်ပျောက်တာနှင့် လူပျောက်တာ မတူပါဘူး။ သင်္ဘောကလည်း ဒီလောက်အထိ မကြီးဘဲ လူတစ်ယောက်က ဘယ်လိုလုပ် အစအနမကျန် ပျောက်သွားနိုင်မှာလဲ။</p> <p>သင်္ဘောပေါ်ရှိ လူအားလုံးကို လိုက်ရှာခိုင်းသော်လည်း ဝေါ်တာကို ဘယ်နေရာမှာမှ ရှာမတွေ့တော့ပါဘူး။</p> <p>တာဝန်ပြီးမြောက်လို့ ပျော်ရွှင်နေတဲ့ အငွေ့အသက်တွေဟာ ချက်ချင်းဆိုသလို ပျောက်ကွယ်သွားပြီး လေးလံတဲ့ တိတ်ဆိတ်မှုကြီးက လွှမ်းမိုးသွားသည်။ ညနေ ၆ နာရီ ထမင်းစားချိန်မှာ လူတိုင်း မျက်နှာမကောင်းကြဘဲ အစားအသောက်တွေကို မြည်းစမ်းနေကြ၏။</p> <p>"အခုကစပြီး ဘယ်သူမဆို အပြင်သွားရင် နှစ်ယောက်တွဲ သွားရမယ်။ အိမ်သာသွားရင်တောင် တစ်ယောက်တည်း မသွားနဲ့။ လက်နက်ကိုလည်း ကိုယ်နဲ့မကွာ ဆောင်ထားကြ" ချားလ်စ်က အမိန့်ထုတ်လိုက်သည်။</p> <p>ချားလ်စ် မျက်နှာမကောင်းဘဲ ထမင်းစားနေစဉ်မှာပင် နူးညံ့တဲ့ လက်လေးတစ်ဖက်က သူ၏ လက်မောင်းကို လာပုတ်လိုက်၏။</p> <p>"စိတ်မပူပါနဲ့။ ငါတို့ ဒီထက် ခက်ခဲတာတွေကိုတောင် ကျော်ဖြတ်လာခဲ့တာပဲ။ ဒီတစ်ခါလည်း ထူးမှာမဟုတ်ပါဘူး" အန်နာက သူ၏ နားနားသို့ ကပ်ကာ တိုးတိုးလေး အားပေးရှာသည်။</p> <p>ချားလ်စ် စိတ်အနည်းငယ် သက်သာသွားပြီး ဘေးက အန်နာကို ကြည့်ကာ အတင်း အပြုံးလုပ်ပြလိုက်သည်။</p> <p>"ငါ့ကို အားပေးနေစရာ မလိုပါဘူး။ ဒါက ကိစ္စအသေးအဖွဲပါ။ နင်သာ နောက်ရက်တွေမှာ တစ်ယောက်တည်း လျှောက်မသွားနဲ့၊ ငါ့ဘေးမှာပဲ အမြဲနေနော်"</p> <p>"အိုခေပါ... ငါ့ကို စိတ်မပျက်စေနဲ့ပေါ့" အန်နာက ပြန်ဖြေရင်း သူမ၏ လက်ညှိုးဖြင့် ချားလ်စ်၏ မျက်နှာကို အသာအယာ ထိလိုက်၏။ ထို့နောက် သူမ၏ လက်ချောင်းပေါ်က ပေါင်မုန့်စတွေကို ဆွဲဆောင်မှုရှိရှိဖြင့် ပါးစပ်ထဲ ထည့်လိုက်သည်။</p> <p>ချားလ်စ် ထမင်းဆက်စားနေစဉ် အန်နာက သူ့ကို မေးထောက်ပြီး စိုက်ကြည့်နေတာကို သတိထားမိလိုက်သည်။</p> <p>"နင် ဘာလို့ မစားတာလဲ"</p> <p>"စောစောက 'မုန့်' အချို့ စားထားလို့ အခု ဗိုက်မဆာသေးဘူး"</p> <p>"သင်္ဘောပေါ်မှာ ဘယ်က မုန့်ရတာလဲ။ နင် ဝိတ်ပြန်လျှော့နေတာလား။ နင်က မဝပါဘူး၊ အစာငတ်ခံတာ ကျန်းမာရေးအတွက် မကောင်းဘူးနော်"</p> <p>"ရပါတယ်... ကပ္ပတိန်ရယ်။ ကိုယ့်အလုပ်ကိုယ် လုပ်ပါ။ ငါ ဗိုက်ဆာရင် တစ်ခုခု ရှာစားလိုက်မယ်"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save