Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၁)</h2> <h2 style="text-align: center;">ပတ်တီး တိုက်ခိုက်ခံရခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ထမင်းစားပြီးနောက် ချားလ်စ်သည် လူတိုင်း၏ ဘေးကင်းရေးအတွက် ထိပ်တန်းကြွက် သင်္ဘောပေါ်တွင် လှည့်ကင်းပတ်တော့သည်။ သင်္ဘောသားများ ပျောက်ဆုံးမှု၏ နောက်ကွယ်က မမြင်ရသော ရန်သူကို ရင်ဆိုင်ရန်အတွက် သူသည် ဤကဲ့သို့ ပင်ပန်းဆင်းရဲသော နည်းလမ်းကိုသာ အသုံးပြုနိုင်တော့သည်။</p> <p>သင်္ဘောပေါ်ရှိ အခြေအနေမှာ စူးစမ်းမထားသော ကျွန်းသို့ သွားစဉ်ကအတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားခဲ့၏။ လူတိုင်းက ထိတ်လန့်နေကြပြီး အခြားအဖော်တစ်ယောက်နှင့် အမြဲတမ်း တွဲနေကြသည်။ မိမိကိုယ်တိုင်လည်း အစအနမကျန် ပျောက်ကွယ်သွားမှာကို အားလုံးက ကြောက်ရွံ့နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>ချားလ်စ်၏ တင်းကြပ်သော အစီအမံများကြောင့်လား သို့မဟုတ် ထိုမမြင်ရသော အရာကြီး ထွက်ခွာသွား၍လား မသိ၊ နောက်ရက်အနည်းငယ်မှာတော့ သင်္ဘောပေါ်တွင် ထူးထူးခြားခြား ငြိမ်သက်နေခဲ့သည်။</p> <p>လေးရက်အကြာတွင် ချားလ်စ်သည် သင်္ဘောဦး၌ ရပ်ကာ မှောင်မည်းနေသော ပင်လယ်ပြင်ကို လှမ်းကြည့်နေ၏။</p> <p>"နောက်သုံးရက်ဆိုရင် ထိပ်တန်းကြွက်ဟာ ပုံမှန်ရေကြောင်းလမ်းထဲ ပြန်ရောက်တော့မယ်။ အဲကျရင်တော့ ငါတို့ ဘေးကင်းပြီလို့ ပြောလို့ရတယ်"</p> <p>ချားလ်စ်သည် သန္တာကျွန်းစုသို့ ရောက်ရန် ကျန်ရှိသော အချိန်ကို ခန့်မှန်းလိုက်ပြီးနောက် ကျောက်ဆူးမောင်းတံပေါ်တွင် ထိုင်နေသော အန်နာဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>"အင်ဂျင်ခန်းဘက် သွားကြည့်ရအောင်" ဟု ချားလ်စ်က ပြောလိုက်၏။</p> <p>"မသွားချင်ပါဘူး။ နင့်နောက် လိုက်ပြီး ဟိုလျှောက်ဒီလျှောက် လုပ်ရတာ ငါ တော်တော် ငြီးငွေ့နေပြီ။ ဒီကျဉ်းကျဉ်းလေးထဲမှာ ဘာကြည့်စရာ ရှိလို့လဲ။ နင် သွားချင်ရင် တစ်ယောက်တည်း သွားတော့" အန်နာက စိတ်မရှည်သလို ပြန်ဖြေသည်။ သူမ၏ မျက်နှာတွင် စိတ်ပျက်နေသော အမူအရာများ အထင်းသား ပေါ်နေ၏။</p> <p>"သတိမလွတ်စမ်းနဲ့။ တစ်ယောက်တည်း နေတာ အန္တရာယ်များတယ်" ချားလ်စ်က အန်နာ၏ လက်မောင်းကို လှမ်းကိုင်သော်လည်း သူမက ခါထုတ်လိုက်သည်။</p> <p>"တော်စမ်းပါ။ မသွားချင်ဘူးလို့ ပြောနေတာကို ဘာလို့ ဒီလောက် နားငြီးအောင် လုပ်နေတာလဲ။ ပြီးတော့ ဟို 'မမ်မီ' ကလည်း အပေါ်ကနေ စောင့်ကြည့်ပေးနေတာပဲ၊ ဘာအန္တရာယ် ရှိမှာလဲ"</p> <p>ချားလ်စ်က အပေါ်သို့ မော့ကြည့်လိုက်ရာ ပဲ့ကိုင်ခန်း၏ ဖန်သားပြင်နောက်ကွယ်မှ "ပတ်တီး" တစ်ယောက် တက်မကို မြဲမြဲဆုပ်ကိုင်ထားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p>"ကောင်းပြီ။ ဒါဆို ဒီမှာပဲ နားနေလိုက်တော့။ ငါ ချက်ချင်း ပြန်လာခဲ့မယ်"</p> <p>ချားလ်စ်သည် အပေါက်ဝကို ဖွင့်ကာ အောက်ဆုံးအထပ်ရှိ အင်ဂျင်ခန်းထဲသို့ ဆင်းသွား၏။</p> <p>ရေနွေးငွေ့သင်္ဘော၏ နှလုံးသားဖြစ်သော အင်ဂျင်ခန်းသည် အသက်ရှူကျပ်လုမတတ် ပူပြင်းလှသည်။ အထဲရောက်သည့်အခါ ချွေးတလုံးလုံးဖြင့် အင်္ကျီချွတ်ထားသော ဂျိမ်းစ်က ဘွိုင်လာထဲသို့ လောင်စာများ ထည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ့ဘေးတွင်တော့ အရာရှိကြီး ဒစ်ပ်ကလည်း ချွေးတွေရွှဲကာ ခွေးတစ်ကောင်လို လျှာထုတ်ပြီး အမောဖြေနေ၏။</p> <p>"ကပ္ပတိန်... ကျွန်တော် တောင့်မခံနိုင်တော့ဘူး။ ကျွန်တော့်ကို အပေါ်ထပ် ပြောင်းပေးပါဦး။ ဒီနေရာက အရမ်းးးးး ပူလွန်းတယ်" ဒစ်ပ်က မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး ချားလ်စ်ကို လာတိုင်တော့သည်။</p> <p>"အောင့်အည်းသည်းခံလိုက်ပါဦး။ ဒါက အားလုံး ဘေးကင်းဖို့အတွက်ပဲ"</p> <p>"လူသားစား မိစ္ဆာရှိရင်တောင် ဒီအောက်ကို ဆင်းလာမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒီလောက် ပူနေတာကို ဒီကောင်ကြီးကလွဲရင် ဘယ်သူ အောင့်ခံနိုင်မှာလဲ"</p> <p>ချားလ်စ်က ဂျိမ်းစ်နား သွားပြီး သူ၏ သန်မာသော ပုခုံးကို ပုတ်လိုက်သည်။ "မင်း တော်တော် ပင်ပန်းနေပြီပဲ။ ငါတို့ သင်္ဘောသစ်ကျရင်တော့ အပူဒဏ်ခံစနစ်တွေ ပိုကောင်းအောင် လုပ်ပေးမယ်"</p> <p>ဂျိမ်းစ်က ရယ်မောရင်း "ကျွန်တော် နေသားကျနေပါပြီ။ အပူကလွဲရင် ဒီအောက်မှာ အလုပ်လုပ်ရတာ တော်တော် သက်သာပါတယ်" ဟု ပြန်ပြောရှာသည်။</p> <p>"သင်္ဘောသစ်ရရင်တော့ မင်း တစ်ယောက်တည်း အကုန်လုံး လုပ်နိုင်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး။ အဲကျရင် မင်းက အင်ဂျင်နီယာချုပ် ဖြစ်လာပြီး ဒုတိယ၊ တတိယနဲ့ စတုတ္ထ အင်ဂျင်နီယာတွေကို ခိုင်းရတော့မှာ"</p> <p>ဂျိမ်းစ်က ချားလ်စ်၏ စကားကြောင့် လန့်သွားပုံရပြီး လက်ခါပြကာ နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်သည်။</p> <p>"ဟင့်အင်း... မလုပ်ပါနဲ့။ ကျွန်တော် လူမအုပ်ချုပ်တတ်ဘူး။ တခြားလူကိုပဲ ပေးလုပ်လိုက်ပါ။ ကျွန်တော်က ဒီလို လောင်စာထည့်ရတာကိုပဲ သဘောကျတာပါ၊ တကယ်ပြောတာ"</p> <p>ချားလ်စ်က ပြုံးရင်း သူ၏ အဖွဲ့သားကို အားပေးစကား ပြောမည်အပြုမှာပင် ရုတ်တရက် ဘေးနားရှိ ပိုက်လိုင်းမှ ကျယ်လောင်သော အသံကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိပ်တန်းကြွက် သင်္ဘောကြီးသည် နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သလိုမျိုး တစ်ဖက်သို့ ၇၅ ဒီဂရီခန့် စောင်းသွားတော့သည်။</p> <p>ချားလ်စ်သည် ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားသော်လည်း အခြေအနေကို ချက်ချင်း သဘောပေါက်လိုက်၏။ သင်္ဘောက ရုတ်တရက်ကြီး စောင်းသွားသည်မှာ ပဲ့ကိုင်သူဆီမှာ ပြဿနာ တစ်ခုခု တက်နေပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် ဆက်သွယ်ရေးပိုက်ရှိရာသို့ တွားသွားပြီး လှမ်းအော်လိုက်၏။ "ပတ်တီး။ ပြန်ထူးစမ်း။ မြန်မြန်"</p> <p>သို့သော် ချားလ်စ် ကြားလိုက်ရသည်မှာ အသားစများ ဆွဲဖြတ်ခံရသည့် အသံနှင့် ပတ်တီး၏ နာကျင်စွာ ညည်းတွားသံသာ ဖြစ်သည်။</p> <p>"တောက်" ချားလ်စ်သည် ခါးကြားမှ ခြောက်လုံးပြူးကို ဆွဲထုတ်ကာ သင်္ဘောစောင်းနေသည့်ကြားမှ လှေကားဆီသို့ အသည်းအသန် တွားတက်သွားတော့သည်။</p> <p>"မင်းတို့နှစ်ယောက် ငါ့နောက်လိုက်ခဲ့။ ပဲ့ကိုင်ခန်းမှာ တစ်ခုခု ဖြစ်ပြီ"</p> <p>ချားလ်စ် ကုန်းပတ်ပေါ် ရောက်ရောက်ချင်းမှာပင် ထိတ်လန့်တကြား ပြေးလာနေသော အန်နာကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ နီရဲနေပြီး မျက်ရည်များဖြင့် ပြည့်နေ၏။ သူမက "ဟို... ဟိုမမ်မီကြီး... ဟိုမမ်မီကြီး" ဟု ထစ်ထစ်အအ ပြောနေရှာသည်။</p> <p>သူတို့ လေးယောက်သား ပဲ့ကိုင်ခန်းထဲသို့ အပြေးအလွှား ဝင်သွားကြရာ မြင်လိုက်ရသည့် မြင်ကွင်းမှာ တကယ့်ကို ကြောက်စရာ ငရဲခန်းပင် ဖြစ်သည်။ နံရံတစ်ခုလုံးတွင် နီရဲနေသော သွေးများဖြင့် စွန်းထင်းနေ၏။</p> <p>ပဲ့ကိုင်သူ ပတ်တီး သည် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် လဲကျနေသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ စုတ်ပြတ်နေသော အရုပ်တစ်ရုပ်အလား ဖြစ်နေ၏။ တစ်ကိုယ်လုံးတွင် ကြောက်စရာကောင်းသော ဒဏ်ရာကြီးများဖြင့် ပြည့်နေပြီး သူ၏ ညာဘက်ခြေထောက်မှာလည်း ရက်ရက်စက်စက် အဖြတ်ခံထားရကာ ဘယ်ရောက်သွားမှန်း မသိတော့ချေ။</p> <p>ချားလ်စ်သည် ထိုလူနားသို့ ပြေးသွားသည်။ ဘယ်နေရာကို ကိုင်ရမှန်းမသိဘဲ သူ၏ လက်များ တုန်ရီနေ၏။ ခဏကြာမှ သူသည် ပတ်တီး ၏ မျက်နှာကို ဖုံးအုပ်ထားသော ပတ်တီးများကို ဆွဲခွာလိုက်ပြီး နှာခေါင်းနားတွင် လက်ကပ်ကာ အသက်ရှူ၊ မရှူ စမ်းကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>အသက်ရှူသံ အားနည်းနည်း ကြားလိုက်ရသည့်အခါမှ ချားလ်စ် သက်ပြင်းချနိုင်တော့သည်။ သူသည် အမြန်ပင် သူ၏ ဖိနပ်ထဲမှ အနက်ရောင်ဓားကို ဆွဲထုတ်ကာ ပတ်တီး ၏ လက်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်၏။ ထိုရှေးဟောင်းဓား၏ ကုသနိုင်စွမ်းက ပတ်တီး ၏ အသက်ကို ကယ်တင်နိုင်လိမ့်မည်ဟု သူ မျှော်လင့်နေသည်။</p> <p>"အန်နာ။ ကြောင်ကြည့်မနေနဲ့၊ သွေးတိတ်အောင် မြန်မြန်လုပ်"</p> <p>ချားလ်စ်၏ အော်သံကြောင့် အန်နာ သတိပြန်ဝင်လာသည်။ သူမသည် ခေါင်းကို အကြိမ်ကြိမ် ငြိမ့်ပြရင်း "ငါ... ငါ သွေးတိတ်ကိရိယာ သွားယူလိုက်မယ်" ဟု အော်ကာ အပြင်သို့ ပြေးထွက်သွား၏။</p> <p>"စိတ်မလျှော့နဲ့ သူငယ်ချင်း။ မင်း ဘာမှမဖြစ်စေရဘူး။ စိတ်ကို တင်းထားစမ်း" ချားလ်စ်က ပတ်တီး ၏ နားနားသို့ ကပ်ကာ အားပေးစကား တိုးတိုးလေး ပြောနေရှာသည်။</p> <p>ခဏအကြာတွင် အန်နာ တစ်ယောက် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ပြန်ရောက်လာသည်။ သူမက တုန်ရီနေသော အသံဖြင့် "ချားလ်စ်... ငါ့ရဲ့ ဆေးသေတ္တာ ပျောက်သွားပြီ"</p> <p>ချားလ်စ်သည် အန်နာကို ကြည့်ကာ ခဏ မှင်သက်သွားပြီးမှ "ကပ္ပတိန်အခန်းကို သွား။ အောက်ဆုံး အံဆွဲထဲမှာ ရှာကြည့်၊ အဲဒီမှာ ငါ ဆေးအချို့ စုထားတာ ရှိတယ်။ ဒစ်ပ်... လူအားလုံးကို သွားခေါ်ချေ! မြန်မြန်"</p> <p>ရှုပ်ထွေးနေသော ပဲ့ကိုင်ခန်းထဲတွင် ကျန်ရှိနေသော လူခြောက်ယောက်သည် သတိမေ့နေသည့် ပတ်တီးဘေးတွင် ရပ်နေကြသည်။</p> <p>သူတို့၏ စိုးရိမ်နေသော အကြည့်များက ချားလ်စ်ဆီသို့ ရောက်နေ၏။ ချားလ်စ်အနေဖြင့်လည်း ကပ္ပတိန်တစ်ယောက်ဖြစ်သည့်အတိုင်း စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် အတင်းထိန်းထားရသည်။</p> <p>"အန်နာ... ပတ်တီးကို ဘာက တိုက်ခိုက်တာလဲ မြင်လိုက်လား"</p> <p>"ဘာမှ မမြင်လိုက်ဘူး။ သင်္ဘောက ရုတ်တရက် စောင်းသွားတော့ ငါ ကြမ်းပေါ် လဲကျသွားတာပဲ သိတယ်"</p> <p>"အဲဒီ သတ္တဝါက သင်္ဘောပေါ်မှာ ရှိနေတုန်းပဲ။ သူ ထပ်တိုက်ခိုက်ဦးမှာ" ချားလ်စ်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ဒါပေမဲ့ ကပ္ပတိန်... ကျွန်တော်တို့ နေရာအနှံ့ ရှာပြီးပြီလေ၊ ဘာမှ မရှိပါဘူး။ အဲဒီမိစ္ဆာက ကိုယ်ဖျောက်နိုင်တာများလား" ဒစ်ပ်က မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး မေးလိုက်၏။</p> <p>"ကိုယ်ဖျောက်နိုင်တာတော့ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ တကယ်လို့ ကိုယ်ဖျောက်နိုင်ရင် ဒီလောက်အထိ အချိန်ဆွဲနေစရာ အကြောင်းမရှိဘူး"</p> <p>ချားလ်စ်သည် တစ်ခုခု လုပ်ရမည်မှန်း သိသည်။ သူ၏ အဖွဲ့သားတွေ ထပ်မံ တိုက်ခိုက်ခံရမှာကို သူ ခွင့်မပြုနိုင်ပါဘူး။ ဒီအတိုင်းသာ ဆက်သွားရင် ထိပ်တန်းကြွက် သင်္ဘောကြီးဟာ သံခေါင်းတလားကြီး ဖြစ်သွားပြီး အားလုံး ဒီပင်လယ်ထဲမှာပဲ မြှုပ်နှံခံရလိမ့်မည်။</p> <p>"ဂျိမ်းစ်... အင်ဂျင်ကို အစွမ်းကုန်မြှင့်စမ်း။ ထိပ်တန်းကြွက် ပျက်စီးသွားပါစေ၊ ငါတို့ သန္တာကျွန်းစုကို အမြန်ဆုံး ရောက်အောင် ပြန်ရမယ်"</p> <p>"ဒစ်ပ်... ဂျက်ကို ခေါ်ပြီး အခန်းတံခါးတွေ အကုန်လုံးကို သွားပိတ်လိုက်။ ဖရေး... မီးဖိုချောင်ထဲက ချက်စရာမလိုဘဲ စားလို့ရတဲ့ အစားအသောက်တွေ အကုန်ယူပြီး အင်ဂျင်ခန်းနဲ့ ပဲ့ကိုင်ခန်းဆီကို သယ်လာခဲ့။ အခုကစပြီး အားလုံး ဒီနှစ်နေရာမှာပဲ နေရမယ်"</p> <p>မမြင်ရတဲ့ ရန်သူကို ရှာမတွေ့ရင်တော့ သူတို့ ရှာမနေတော့ဘဲ ဆိပ်ကမ်းရောက်တဲ့အထိ စုစုစည်းစည်းနဲ့သာ အောင့်ခံသွားဖို့ ချားလ်စ် ဆုံးဖြတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>"အိမ်သာ သွားချင်ရင်ကော" အန်နာက တိုးတိုးလေး မေးရှာသည်။</p> <p>ချားလ်စ်က ရှေ့က တံခါးကို လက်ဖြင့်ပုတ်ပြကာ "ကုန်းပတ်ပေါ်မှာပဲ... ပင်လယ်ဘက်ကို လှည့်ပြီး လုပ်လိုက်" ဟု ဖြေလိုက်၏။</p> <p>သင်္ဘောသားများ ဤနေရာနှစ်ခုတွင်သာ စုဝေးနေကြသဖြင့် သင်္ဘောပေါ်ရှိ အငွေ့အသက်မှာ ပို၍ လေးလံလာသည်။</p> <p>ပဲ့ကိုင်ခန်းထဲတွင် ဒစ်ပ်က တက်မကို ကိုင်ထားသည်။ အန်နာကတော့ ကြိုးပုခက်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသော ပတ်တီး ကို ပြုစုပေးနေ၏။ ချားလ်စ်ကတော့ ခုံပုလေးပေါ်တွင် ထိုင်ရင်း သူ၏ ဒိုင်ယာရီကို ဆက်လက် ရေးသားနေတော့သည်။</p> <p>တိတ်ဆိတ်နေသော အခန်းထဲတွင် ချားလ်စ်၏ ကလောင်တံ ရေးခြစ်သံလေးသာ ထွက်ပေါ်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save