Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">အားလုံးဟာ အတုအယောင်တွေပဲ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>[ ငါ့ရဲ့ အရာရှိ တိုက်ခိုက်ခံလိုက်ရပြီး အခုထိ သတိမေ့နေတုန်းပဲ။ သူ့အခြေအနေက သိပ်မကောင်းဘူး။ ဒီလောက်ပြင်းထန်တဲ့ ဒဏ်ရာတွေနဲ့ အသက်ရှင်နိုင်ရင် ဒါဟာ အံ့သြစရာပဲ။ သူ ပြန်နိုးလာပါ့မလားတောင် ငါမသေချာဘူး။]</p> <p>ချားလ်စ်သည် ကလောင်တံကို အဖုံးပိတ်ပြီး အိတ်ထဲသို့ ပြန်ထည့်လိုက်သည်။ သက်ပြင်းချရင်း လက်ရှိအခြေအနေကို စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်နေစဉ်မှာပင် သူသည် ဒိုင်ယာရီကို ကောက်ယူပြီး အမှတ်မဲ့ လှန်ကြည့်လိုက်မိ၏။ သို့သော် စာမျက်နှာတစ်ခုအရောက်တွင် သူ၏ အသက်ရှူသံများ ရပ်တန့်သွားပြီး နှလုံးခုန်သံများ မြန်ဆန်လာတော့သည်။</p> <p>ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ထိုစာမျက်နှာကို ဖတ်မိခဲ့ခြင်းအတွက် သူ နောင်တရသွားခဲ့၏။</p> <p>ဒိုင်ယာရီကို ပိတ်လိုက်ပြီးနောက် သူသည် ရူးသွပ်စွာ တဟားဟား ရယ်မောရင်း ခေါင်းကို ခါယမ်းနေတော့သည်။</p> <p>"ဘာတွေ ဒီလောက် ရယ်နေရတာလဲ" အကွာအဝေးတစ်ခုမှာ ရပ်နေတဲ့ အန်နာက သိချင်စိတ်ဖြင့် လှမ်းမေးလိုက်၏။</p> <p>ချားလ်စ်သည် သူမကို စက္ကန့်အနည်းငယ်ကြာ စိုက်ကြည့်နေပြီးနောက် ပတ်တီးဆီသို့ လျှောက်သွားကာ သူ၏လက်ထဲက အနက်ရောင်ဓားကို ပြန်ယူလိုက်သည်။ ထို့နောက် အန်နာကို အပြင်သို့ ထွက်ခဲ့ရန် လက်ဟန်ပြလိုက်၏။</p> <p>"အားလုံး စုစုစည်းစည်းနေတာ ပိုဘေးကင်းတယ်လို့ နင်ပဲ ပြောခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား။ အခု ဘာလို့ အပြင်ပြန်ထွက်မှာလဲ" ပဲ့ကိုင်ခန်းထဲက ထွက်လာရင်း အန်နာက မေးလိုက်သည်။</p> <p>ချားလ်စ်သည် သူမ၏ ဖြူစင်သော မျက်နှာလေးကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် အုပ်ကိုင်ကာ နှုတ်ခမ်းကို အသာအယာ နမ်းလိုက်၏။ အန်နာမှာ အံ့သြသွားသဖြင့် မျက်လုံးလေးများ ဝိုင်းစက်သွားသည်။</p> <p>ချားလ်စ်က ခွာလိုက်သည့်အခါ အန်နာ၏ ပါးပြင်လေးများမှာ နီရဲနေ၏။ သူမက ချားလ်စ်၏ ရင်ဘတ်ကို လက်သီးဆုပ်လေးဖြင့် အသာထုရင်း "နင် ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ ရုတ်တရက်ကြီး" ဟု ချွဲနွဲ့စွာ ပြောရှာသည်။</p> <p>"ကျားကျား... ငါတို့က ငယ်သူငယ်ချင်းတွေလေ။ ဒီနှစ်တွေမှာ နင် ငါ့တစ်ယောက်တည်းကိုပဲ ချစ်ခဲ့တာလား" ချားလ်စ်က သင်္ဘောနံရံကို မှီရင်း တည်ငြိမ်သော မျက်နှာပေးဖြင့် မေးလိုက်၏။</p> <p>အန်နာက သူ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ တိုးဝင်လာပြီး "ဒါပေါ့ ငအ၊ ရဲ့။ မူကြိုတုန်းက သဲပုံထဲမှာ နင် ငါ့ကို ဂေါ်ပြားလေး ပေးကတည်းက ငါ နင့်တစ်ယောက်တည်းကိုပဲ ချစ်ခဲ့တာ"</p> <p>ချားလ်စ်သည် သူမကို ကြင်နာစွာ ပွေ့ဖက်ထားရင်း အပြင်ဘက်က အမှောင်ထုကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ "ကျားကျား... နင်ဟာ တကယ့်ကို ပြည့်စုံတဲ့ ဇနီးလောင်းလေးပဲ။ လှတယ်၊ ယဉ်ကျေးတယ်၊ သစ္စာရှိတယ်"</p> <p>အန်နာက ပြုံးရင်း ချားလ်စ်၏ လည်ပင်းကို ဖက်လိုက်၏။ "ဒီလို အပြောချိုတာတွေကို ငါ သဘောကျတယ်။ အများကြီး ထပ်ပြောဦး"</p> <p>"နင့်မှာရှိတဲ့ နှုတ်ခမ်းနီတွေက ဘယ်တံဆိပ်တွေလဲ နင်မှတ်မိလား" ချားလ်စ်က မေးလိုက်သည်။</p> <p>"ဒါကို ဘာလို့ လာမေးနေတာလဲ။ ကြာလှပြီပဲ၊ ငါ ဘယ်လိုလုပ် မှတ်မိတော့မှာလဲ" အန်နာက စိတ်တိုသလို ပြန်ဖြေ၏။</p> <p>"အင်းလေ... နင် မှတ်မိမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါကိုယ်တိုင်ကလည်း အဲဒီတံဆိပ်တွေကို ဘာမှ မသိတဲ့ ငအ၊ တစ်ယောက်ဖြစ်နေလို့ ငါ့မှတ်ဉာဏ်ထဲမှာ ဘာတံဆိပ်မှ မရှိနေတာလေ"</p> <p> ချားလ်စ်၏ နှုတ်ခမ်းများ တုန်ရီလာသည်။ ရုတ်တရက် သူ၏ မျက်ဝန်းတွင် မျက်ရည်များ ပြည့်လျှံလာ၏။ သူ၏ ဘယ်ဘက်လက်က ခါးကြားသို့ ရောက်သွားပြီး ခြောက်လုံးပြူးတစ်လက် ထွက်ပေါ်လာသည်။ ပြောင်းဝက အန်နာ၏ ဝမ်းဗိုက်ဆီသို့ တည့်တည့်မတ်မတ် ချိန်ရွယ်ထား၏။</p> <p>"ကောင်းကျိမင်... နင် ဘာလုပ်တာလဲ" အန်နာ၏ မျက်နှာတွင် မကျေနပ်သည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။</p> <p>"နင်က ငါ့ရဲ့ နာမည်ရင်းကိုတောင် သိနေတာပဲ... ဒါဆို ဘာလို့ အတုအယောင် ဖြစ်နေရတာလဲ။ ဘာလို့လဲ" ချားလ်စ်၏ မျက်နှာမှာ နာကျင်မှုကြောင့် ပုံပျက်နေပြီး ခလုတ်ကို အတင်း ညှစ်ချလိုက်တော့သည်။</p> <p>ဒိုင်း။ ဒိုင်း။ ဒိုင်း</p> <p>ကျည်ဆန်ထိမှန်မှုကြောင့် အန်နာသည် နောက်သို့ ယိုင်သွားပြီး အစိမ်းရင့်ရောင် သွေးများ နေရာအနှံ့ စင်ထွက်ကုန်၏။ သူမ၏ မျက်လုံးများက မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် ဝိုင်းစက်သွားသည်။</p> <p>အန်နာသည် တုန်တုန်ရီရီဖြင့် ခေါင်းငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ ဝမ်းဗိုက်ထဲမှ လက်တံများ လှုပ်ရှားရုန်းကန်ကာ ထွက်ပေါ်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သူမသည် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် သူမ၏ ဆံပင်များကို ဆွဲဖွတော့သည်။ ဒီအမှန်တရားကို သူမ လက်မခံနိုင်ပုံရ၏။</p> <p>"ဒါက ဘာကြီးလဲ။ ငါ့ဗိုက်ထဲမှာ ဒါတွေက ဘာလို့ ရှိနေရတာလဲ။ ကောင်းကျိမင်... ငါ့ကို ကယ်ပါဦး။ ကျေးဇူးပြုပြီး" သူမ အော်ဟစ်တောင်းပန်နေရှာသည်။</p> <p>ထိုစကားများ ပြောအပြီးမှာပင် သူမ၏ လှပသော မျက်နှာလေးသည် အရည်ပျော်နေသော ဖယောင်းတိုင်အလား ပျက်စီးသွားတော့သည်။ ဝါစိမ်းရောင် အကျိအချွဲများ ဖုံးလွှမ်းနေသော ရုပ်ဆိုးလှသည့် သတ္တဝါကြီးတစ်ကောင် ထိပ်တန်းကြွက် သင်္ဘော၏ ကုန်းပတ်ပေါ်တွင် ပေါ်လာ၏။ ၎င်းသည် ကျွန်းပေါ်က သတ္တဝါများနှင့် အမျိုးအစားတူပင် ဖြစ်သည်။ လက်တံ ၇ ခု၊ ၈ ခုခန့်က ရေဘဝဲတစ်ကောင်လို ရမ်းခါနေ၏။</p> <p>ထိုသတ္တဝါကို ကြည့်ရင်း ချားလ်စ်၏ မျက်နှာတွင် မျက်ရည်များ စီးကျလာသည်။ သူ၏ တုန်ရီနေသော လက်များက သေနတ်ကို မြဲမြဲဆုပ်ကိုင်ထား၏။ အားလုံးဟာ အတုအယောင်တွေပဲ။ အန်နာနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ သူ၏ မှတ်ဉာဏ်တွေ အားလုံးဟာ လိမ်ညာမှုတွေပဲ ဖြစ်သည်။</p> <p>နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ထိုမိစ္ဆာကြီးသည် ပါးစပ်ကြီးကို ဖြဲကာ ဟိန်းဟောက်ပြီး ချားလ်စ်ဆီသို့ ပြေးဝင်လာတော့သည်။</p> <p>ချားလ်စ်သည် ဘေးသို့ လှိမ့်ရှောင်လိုက်ပြီး မျက်လုံးများ ပြတ်သားသွား၏။ လက်များက ကျွမ်းကျင်စွာပင် ကျည်ဆန်များကို အမြန် ပြန်ဖြည့်လိုက်သည်။</p> <p>ဒိုင်း။ ဒိုင်း။ ဒိုင်း</p> <p>ကျည်ဆန် ထိမှန်တိုင်း အစိမ်းရောင် သွေးများ စင်ထွက်လာသော်လည်း ထိုဒဏ်ရာများက သတ္တဝါကြီးကို မတားဆီးနိုင်ပါဘူး။ ကျယ်လောင်သော ဟိန်းဟောက်သံနှင့်အတူ အနက်ရောင် လက်တံငယ်လေးများ ပါသည့် လက်တံကြီးတစ်ဖက်က ချားလ်စ်၏ လက်ကို ရိုက်ချလိုက်သဖြင့် သေနတ် လွင့်ထွက်သွား၏။</p> <p>"ဘာလို့လဲ" ချားလ်စ်က သွားကြိတ်ရင်း အနက်ရောင်ဓားကို ဆွဲထုတ်ကာ ထိုလက်တံကို ပိုင်းချလိုက်သည်။ ပြတ်သွားသော လက်တံသည် ကုန်းပတ်ပေါ်တွင် တရွတ်တိုက် လှုပ်ရှားနေ၏။</p> <p>ထိုအသားစိုင်မိစ္ဆာကြီးသည် ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်ကာ နောက်ဆုတ်သွားသည်။ ချားလ်စ်ကလည်း ဓားကို ကိုင်ကာ ရှေ့သို့ လွှတ်ခနဲ ခုန်ဝင်လိုက်၏။</p> <p>သင်္ဘောဦးပိုင်းသို့ ရောက်သည့်အခါ သူတို့ ထပ်မံ ရင်ဆိုင်မိကြပြန်သည်။ မိစ္ဆာ၏ လက်တံပေါ်က အမွေးအမှင်လို လက်တံငယ်လေးများသည် ပိုက်ကွန်ကြီးတစ်ခုအလား ဖြန့်ထွက်လာပြီး ချားလ်စ်ကို တင်းကြပ်စွာ ရစ်ပတ်ပိတ်ဆို့လိုက်တော့သည်။</p> <p>တင်းကြပ်လှသော ရစ်ပတ်မှုကြောင့် ချားလ်စ်သည် သူ၏ အရိုးများ ကျိုးကြေသွားသည့် အသံကို ကြားနေရ၏။</p> <p>ဂျွတ်...သူ၏ နံရိုးများ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ကျိုးသွားသည်။ ပြင်းထန်လှသော နာကျင်မှုကြောင့် ချားလ်စ် ညည်းတွားလိုက်မိ၏။</p> <p>ထိုမျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့နေသော အချိန်မှာပင် ပဲ့ကိုင်ခန်း၏ ဖန်သားပြင်ကို ဖောက်ထွက်ကာ ကျည်ဆန်တစ်တောင့် ရောက်လာပြီး မိစ္ဆာ၏ ဧရာမ ဝါရောင်မျက်လုံးကြီးကို ထိမှန်သွားတော့သည်။ ဖရဲသီးတစ်လုံး ပေါက်ကွဲသွားသလိုပင်။</p> <p>မိစ္ဆာကြီးသည် နာကျင်စွာ အော်ဟစ်ရင်း ချားလ်စ်ကို လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး သင်္ဘောဘေးဘက်သို့ ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားသည်။</p> <p>ထိုစဉ်မှာပင် အင်ဂျင်ခန်းထဲမှ လူများ သေနတ်ကိုယ်စီဖြင့် ပြေးထွက်လာကြပြီး ဝိုင်းဝန်း ပစ်ခတ်ကြတော့သည်။</p> <p>သန်မာလှသည်ဆိုသော်လည်း ထိုမိစ္ဆာသည် အသားနှင့် သွေးဖြင့် တည်ဆောက်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ကျည်ဆန်မိုးများအောက်တွင် ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ စုတ်ပြတ်သတ်သွားတော့သည်။</p> <p>သေနတ်သံများ ငြိမ်သက်သွားသည့်အခါ ရွံရှာဖွယ်ကောင်းသော သွေးအိုင်ထဲတွင် ထိုမိစ္ဆာကြီးသည် အသက်ငင်နေ၏။ သူ၏ လက်တံများမှာ အားနည်းစွာ တုန်ရီနေသည်။</p> <p>ချားလ်စ်သည် နာကျင်နေသော ဝမ်းဗိုက်ကို ဖိထားရင်း မိစ္ဆာအနားသို့ လျှောက်သွား၏။</p> <p>သူသည် သေနတ်ကို မြှောက်ကာ မိစ္ဆာ၏ ပါးစပ်သို့ ချိန်ရွယ်လိုက်စဉ်မှာပင် ထိုအသားစိုင်မိစ္ဆာကြီး၏ ရှေ့ပိုင်းမှာ ဆရာဝန်မလေး အန်နာ၏ မျက်နှာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြန်သည်။</p> <p>အန်နာ၏ မျက်နှာမှာ ဝမ်းနည်းဖွယ် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး မျက်လုံးထောင့်မှ အစိမ်းရောင် သွေးများ စီးကျလာ၏။</p> <p> "ကောင်းကျိမင်... ငါ တောင်းပန်ပါတယ်... ငါကိုယ်တိုင်လည်း ငါဟာ အတုအယောင်မှန်း မသိခဲ့ဘူး..."</p> <p>ထိုစကားလုံးများက ချားလ်စ်၏ နှလုံးသားကို ဓားဖြင့် အချက်ပေါင်းများစွာ ထိုးလိုက်သလိုပင်။ ထိုမိစ္ဆာက သူ့ကို ဆဲဆိုနေမည်ဆိုလျှင် သူ ပို၍ စိတ်သက်သာရာ ရဦးမည်။</p> <p>"ငါ... ငါကိုယ်တိုင်လည်း ဒါကို မထိန်းချုပ်နိုင်ဘူး။ ငါက သူ့ရဲ့ သားကောင်ဖမ်းတဲ့ အစာသက်သက်ပဲ။ သူ အချိန်ဆွဲနေတာ။ သူ့မျက်လုံးအောက်ကို ပစ်လိုက်... အဲဒါ သူ့ရဲ့ အားနည်းချက်ပဲ" အန်နာက ပြောရှာသည်။</p> <p>သူ၏ အဖော်ကို ကြည့်ရင်း ဦးနှောက်ထဲက မှတ်ဉာဏ်ပေါင်းများစွာကို ပြန်တွေးမိသည့်အခါ လက်ထဲက သေနတ်မှာ အဆပေါင်းများစွာ လေးလံလာသလို ခံစားရ၏။</p> <p>"ကောင်းကျိမင်။ မြန်မြန်လုပ်။ သူက အနာကျက်နှုန်း အရမ်းမြန်တယ်" အန်နာက အတင်း တိုက်တွန်းနေသည်။</p> <p>ချားလ်စ် တွေဝေနေသည်ကို မြင်သောအခါ အန်နာသည် ဒစ်ပ်ဘက်သို့ လှည့်ကာ "ကောင်လေး... မင်းပဲ လုပ်လိုက်ပါ" ဟု ပြောလိုက်၏။</p> <p>ဒစ်ပ် တွေဝေနေစဉ်မှာပင် ချားလ်စ်သည် သွားကို တင်းတင်းကြိတ်ကာ သေနတ်ကို မြှောက်ပြီး ခလုတ်ကို ဆက်တိုက် ညွှစ်ချလိုက်တော့သည်။</p> <p>ဒိုင်း။ ဒိုင်း။ ဒိုင်း။ ဒိုင်း။ ဒိုင်း။ ဒိုင်း။</p> <p>ကျည်ဆန်များ ထိမှန်သွားစဉ် အန်နာ၏ မျက်နှာတွင် ဝမ်းနည်းဖွယ် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာ၏။ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... ငါ တကယ်တော့ နင့်နဲ့အတူ အိမ်ကို ပြန်ချင်ခဲ့တာပါ..."</p> <p>စကားအဆုံးမှာပင် သူမ၏ မျက်နှာမှာ အရည်ပျော်သွားပြီး မိစ္ဆာ၏ အသက်မဲ့သော ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ရောနှောသွားတော့သည်။</p> <p>ချားလ်စ်သည် ရုတ်တရက် ရူးသွပ်စွာ တဟားဟား အော်ဟစ်ရယ်မောလိုက်၏။ သူသည် ရှေ့သို့ ပြေးဝင်ကာ ထိုမိစ္ဆာအလောင်းကို မပြီး ပင်လယ်ထဲသို့ အစွမ်းကုန် လွှင့်ပစ်လိုက်တော့သည်။</p> <p>"ငါ့ကို နောက်တစ်ခါ ထပ်မလှည့်စားနဲ့တော့။ ငါ ထပ်ပြီး အလိမ်မခံတော့ဘူး။ မှတ်ဉာဏ်တွေကို ဖျက်ဆီးတဲ့ မိစ္ဆာတွေ။ အားလုံးက အတုတွေ။ အတုတွေ။ အတုတွေ။"</p> <p>ချားလ်စ်၏ ထူးဆန်းသော အပြုအမူကြောင့် ဂျိမ်းစ်က စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်ရင်း "ကပ္ပတိန်... ဘာမှမဖြစ်ဘူး မဟုတ်လား" ဟု လှမ်းမေးရှာသည်။</p> <p>"ဘာမှမဖြစ်ဘူး။ ဟားဟားဟား။ ငါ ဘာဖြစ်ရမှာလဲ။ အန္တရာယ်က ပြီးသွားပြီလေ၊ လူစားတဲ့ မိစ္ဆာကြီး သေသွားပြီ။ ဒါဟာ အောင်ပွဲပဲ။ စားဖိုမှူး... စားပွဲကြီးကြီး ပြင်စမ်း။ ဒစ်ပ်... ဂျက်ကို ခေါ်ပြီး ဒီနေရာကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်။ ငါ တက်မသွားကိုင်မယ်"</p> <p>ကျန်တဲ့ တစ်နေ့လုံးမှာတော့ သင်္ဘောသားတွေဟာ ကပ္ပတိန်ကို ကြောက်ကြောက်လန့်လန့်နဲ့ပဲ ဆက်ဆံနေကြရသည်။</p> <p>ဒါပေမဲ့ ချားလ်စ်ကတော့ ပုံမှန်အတိုင်းပါပဲ။ သူ သင်္ဘောကို မောင်းတယ်၊ ထမင်းစားတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ တော်တော်လေးကို တက်ကြွလွန်းနေသလို ဖြစ်နေ၏။</p> <p>စားသောက်ပြီးနောက် ချားလ်စ်သည် သူ၏ အခန်းထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားသည်။ အခန်းထဲမှာ မှောင်မည်းနေသော်လည်း သူ မီးမဖွင့်ပါဘူး။ နာကျင်နေသော မျက်နှာပေးဖြင့် အောက်ဆုံးစင်က အရက်ပုလင်းကို ယူလိုက်သည်။ ကုတင်ပေါ်မှာ ထိုင်ရင်း သူ တစ်ငုံပြီးတစ်ငုံ သောက်နေမိ၏။</p> <p>"အန်နာ... နင်က ဘာလို့ လူသားတွေကို စားရတာလဲ..."</p> <p>"တကယ်လို့ နင်သာ ငါ့သင်္ဘောသားတွေကို မစားခဲ့ရင်... ငါ ဘာမှမသိသလိုမျိုး ဟန်ဆောင်ပြီး နေပေးခဲ့မှာပါ..."</p> <p>(ဘာသာပြန်သူမှတ်ချက်။ ။ ချားလ်စ်အတွက် တကယ်ကို စိတ်မကောင်းစရာပါပဲ။ မရှိခဲ့ဖူးတာထက် ရှိခဲ့ပြီးမှ ဆုံးရှုံးလိုက်ရတာက ပိုပြီး နာကျင်ရတယ် မဟုတ်လား။)</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save