Book List

<p>သဲပြင်ပေါ်မှ ကမ်းခြေတစ်ခုလို ပြန့်ထွက်နေသော ပထမဆုံး ကျောက်စွန်းရှိရာသို့ ရောက်ရန် ဆယ်မီတာခန့်သာ လိုတော့သည့်အချိန်တွင် သူတို့၏ နောက်ဘက်မှ သတ္တုများ ကြေမွပျက်စီးသွားသံကို ကြားလိုက်ရသည်။</p> <p>ပေါလ်သည် သူ၏ ကျောပိုးအိတ်ကို ညာဘက်လက်သို့ ပြောင်းကိုင်ကာ ကြိုးများမှ ဆွဲကိုင်ထားလိုက်သည်။ သူပြေးနေစဉ် အိတ်မှာ ဘေးဘက်တွင် တဖတ်ဖတ် ရိုက်ခတ်နေ၏။ သူသည် အခြားတစ်ဖက်သော လက်ဖြင့် မိခင်၏ လက်မောင်းကို ဆွဲကိုင်ထားသည်။ သူတို့သည် မြင့်တက်နေသော ကျောက်ဆောင်ပေါ်သို့ ခက်ခဲစွာ တက်လှမ်းရင်း ကျောက်ခဲကလေးများ ပြန့်ကျဲနေပြီး လေတိုက်စားမှုကြောင့် လိမ်ကောက်နေသော ကျောက်ကြားလမ်းတစ်ခုထဲသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့ကြသည်။ အသက်ရှူသံများမှာ လည်ချောင်းထဲတွင် ခြောက်ကပ်ကာ မောဟိုက်နေတော့သည်။</p> <p>"ကျွန်မ ဆက်ပြီး မပြေးနိုင်တော့ဘူး" ဟု ဂျက်စီကာက အမောတကော ဆိုသည်။</p> <p>ပေါလ်က ရပ်တန့်လိုက်ပြီး သူမကို ကျောက်ဆောင်ကြားတစ်ခုထဲသို့ တွန်းပို့ကာ အကာအကွယ်ပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် နောက်သို့လှည့်ကာ ကန္တာရပြင်ကြီးကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ သူတို့ရှိရာ ကျောက်ဆောင်ကျွန်းနှင့် အပြိုင် လှုပ်ရှားနေသော သဲတောင်ကုန်းကြီးတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသည်— လရောင်အောက်တွင် သဲလှိုင်းများ တလွင့်လွင့်နှင့် မြေအောက်မှ တိုးထွက်လာသော အရာကြီးမှာ ပေါလ်၏ မျက်စိအမြင့်နှင့် တစ်တန်းတည်း ဖြစ်နေပြီး တစ်ကီလိုမီတာခန့် အကွာအဝေးတွင် ရှိနေသည်။ ၎င်း ဖြတ်သန်းသွားသော သဲပြင်မှာ ပြန့်ပြူးသွားပြီး တစ်နေရာတွင် ကွေးညွှတ်သွားသည်— ထိုနေရာမှာ သူတို့ ပျက်ကျခဲ့သော 'သော်ပ်တာ' လေယာဉ်ကို ထားခဲ့သည့် နေရာပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>ထိုလောက်ကောင်ကြီး ရောက်သွားသည့်နေရာတွင် လေယာဉ်၏ အရိပ်အယောင်မျှပင် မကျန်တော့ချေ။</p> <p>သဲမြေအောက်မှ တိုးထွက်နေသော အရာကြီးသည် ကန္တာရပြင်ကျယ်ထဲသို့ ဦးတည်ထွက်ခွာသွားပြီးမှ သူ၏ ကိုယ်ပိုင်လမ်းကြောင်းဟောင်းကို ပြန်လည်ဖြတ်ကျော်ကာ တစ်စုံတစ်ခုကို ရှာဖွေနေသကဲ့သို့ ပြန်လှည့်လာပြန်သည်။</p> <p>"ဒါက ဂိုဒ် (Guild) အာကာသသင်္ဘောတစ်စင်းထက်တောင် ပိုကြီးနေတာပဲ" ဟု ပေါလ်က တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။ "ကန္တာရထဲမှာ လောက်ကောင်တွေ အကြီးကြီး ဖြစ်တတ်တယ်လို့ ကျွန်တော့်ကို ပြောဖူးပေမဲ့ . . . ဒီလောက်အထိ ကြီးမယ်လို့ မထင်ထားဘူး။"</p> <p>"ကျွန်မလည်း အတူတူပဲ" ဟု ဂျက်စီကာက တိုးတိုးလေး ဆိုသည်။</p> <p>ထိုအရာကြီးသည် ကျောက်ဆောင်များနှင့် ဝေးရာသို့ နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်လှည့်သွားပြီး ကွေ့ဝိုက်သော လမ်းကြောင်းဖြင့် မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းဆီသို့ အရှိန်ဖြင့် ထွက်ခွာသွားတော့သည်။ ၎င်း ဖြတ်သန်းသွားသံများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ပတ်ဝန်းကျင်တွင် သဲများ လှုပ်ရှားသံမျှသာ ကျန်ရှိတော့သည့်တိုင်အောင် သူတို့ ငြိမ်သက်စွာ နားစွင့်နေကြသည်။</p> <p>ပေါလ်သည် အသက်ကို ဝဝရှူလိုက်ပြီး လရောင်ကြောင့် နှင်းခဲရောင် တောက်နေသော ကျောက်တောင်ကုန်းကြီးကို မော့ကြည့်ကာ 'ကီတပ်ပ် အယ်လ် အီဗာ' (Kitab al-Ibar) ထဲမှ စာသားကို ရွတ်ဆိုလိုက်သည် - "ညအချိန်တွင် ခရီးသွားလော့၊ နေ့အချိန်တွင် မှောင်မိုက်သော အရိပ်ထဲ၌ အနားယူလော့။" သူသည် မိခင်ဖြစ်သူကို ကြည့်ကာ - "ကျွန်တော်တို့မှာ ညအချိန် နာရီအနည်းငယ် ကျန်သေးတယ်။ အမေ ဆက်သွားနိုင်မလား?" ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p>"ခဏလောက်နေရင် သွားနိုင်မှာပါ။"</p> <p>ပေါလ်သည် ကျောက်စွန်းပေါ်သို့ လှမ်းတက်လိုက်ပြီး ကျောပိုးအိတ်ကို ပခုံးတွင် လွယ်ကာ ကြိုးများကို ပြန်ညှိလိုက်သည်။ သူသည် သံလိုက်အိမ်မြှောင် (Paracompass) ကို ကိုင်လျက် ခဏတာ မတ်တတ်ရပ်နေ၏။</p> <p>"အမေ အဆင်သင့်ဖြစ်တဲ့ အချိန်ကျရင် သွားကြမယ်" ဟု သူက ဆိုသည်။</p> <p>သူမသည် ကျောက်ဆောင်မှ ခွာလိုက်ပြီး ခွန်အားများ ပြန်လည်ပြည့်ဝလာသလို ခံစားရသည် - "ဘယ်ဘက်ကို သွားရမှာလဲ?"</p> <p>"ဒီတောင်ကြော ဦးတည်တဲ့ဘက်ကိုပေါ့" ဟု သူက လက်ညွှန်ပြသည်။</p> <p>"ကန္တာရထဲကို ပိုနက်အောင် ဝင်သွားတာပေါ့" ဟု သူမက ဆိုသည်။</p> <p>"ဖရီမန်းတွေရဲ့ ကန္တာရထဲကိုပေါ့" ဟု ပေါလ်က တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။</p> <p>ထို့နောက် သူသည် ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်သွားသည်။ ကာလာဒန် (Caladan) ဂြိုဟ်ပေါ်တွင် ရှိစဉ်က သူမြင်ခဲ့ဖူးသော အနာဂတ်ကြိုမြင်မှု (Prescience vision) ထဲမှ ပုံရိပ်များကို ပြန်လည်သတိရသွား၍ ဖြစ်သည်။ သူသည် ဤကန္တာရကို မြင်ဖူးသည်။ သို့သော် ထိုအမြင်အာရုံထဲမှ အခင်းအကျင်းမှာ ယခုနှင့် အနည်းငယ် ကွဲပြားနေသည်— စိတ်ထဲတွင် သိမ်းဆည်းထားသော ပုံရိပ်ဟောင်းတစ်ခုနှင့် လက်တွေ့မြင်ကွင်းတို့ တစ်ထပ်တည်း မကျသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။ သူ ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေသော်လည်း ထိုအမြင်အာရုံသည် အခြားတစ်ဖက်မှ သူ၏ထံသို့ တိုးကပ်လာသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။</p> <p>အမြင်အာရုံထဲမှာ အိုင်ဒါဟို (Idaho) လည်း ကျွန်တော်တို့နဲ့အတူ ပါတယ် ဟု သူ သတိရလိုက်သည်။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ အိုင်ဒါဟို သေသွားပြီ။</p> <p>"သွားမယ့်လမ်းကို မြင်ရလား?" ပေါလ် တုံ့ဆိုင်းနေသည်ကို မြင်သောကြောင့် ဂျက်စီကာက မေးလိုက်သည်။</p> <p>"မမြင်ရဘူး" ဟု သူက ဆိုသည်။ "ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ သွားရမှာပဲ။"</p> <p>သူသည် ကျောပိုးအိတ်ကို သေချာပြင်လွယ်လိုက်ပြီး ကျောက်ဆောင်ထဲရှိ သဲတိုက်စားထားသော လမ်းကြောင်းတစ်ခုအတိုင်း စတင်ထွက်ခွာခဲ့သည်။ ထိုလမ်းကြောင်းသည် လရောင်အောက်ရှိ ကျောက်ပြင်ကျယ်တစ်ခုဆီသို့ ပွင့်ထွက်သွားပြီး တောင်ဘက်သို့ ဦးတည်လျက် အဆင့်ဆင့် မြင့်တက်သွားသော ကျောက်စွန်းများ ရှိနေသည်။</p> <p>ပေါလ်သည် ပထမဆုံး ကျောက်စွန်းပေါ်သို့ စတင်တက်လှမ်းလိုက်သည်။ ဂျက်စီကာလည်း နောက်မှ လိုက်သွားသည်။</p> <p>သူတို့၏ ခရီးလမ်းမှာ လက်တွေ့ကျသော အသေးစိတ်အချက်များအပေါ်တွင်သာ အာရုံရောက်နေတော့သည်— ကျောက်ဆောင်ကြားမှ ခြေလှမ်းကို နှေးကွေးစေသော သဲအိတ်ကွက်များ၊ လက်ကို ရှစေသော လေတိုက်စားထားသည့် တောင်ကြောများ၊ ရှေ့ဆက်ရန်အတွက် ကျော်သွားမလား သို့မဟုတ် ပတ်သွားမလားဟု ရွေးချယ်စေသော အဟန့်အတားများ။ ပတ်ဝန်းကျင် အနေအထားက သူတို့၏ လှုပ်ရှားမှု စည်းချက်ကို သတ်မှတ်နေသည်။ သူတို့သည် လိုအပ်မှသာ စကားပြောကြပြီး အမောတကော ပြောရသဖြင့် အသံများမှာလည်း ခြောက်ကပ်နေတော့သည်။</p> <p>"ဒီမှာ သတိထား— ဒီကျောက်စွန်းက သဲတွေကြောင့် ချော်တတ်တယ်။"</p> <p>"ခေါင်းကို သတိထားဦး၊ ဟိုအပေါ်က ထိုးထွက်နေတဲ့ ကျောက်တုံးနဲ့ ဆောင့်မိမယ်။"</p> <p>"ဒီတောင်ကြောရဲ့ အောက်ဘက်ကနေပဲ သွားကြစို့။ လမင်းက ငါတို့ရဲ့ နောက်ကျောဘက်မှာဆိုတော့ အပြင်က တစ်ယောက်ယောက်သာ ရှိနေရင် ငါတို့ လှုပ်ရှားတာကို မြင်သွားလိမ့်မယ်။"</p> <p>ပေါလ်သည် ကျောက်ဆောင်အကွေ့တစ်ခုတွင် ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ကျောပိုးအိတ်ကို ကျဉ်းမြောင်းသော ကျောက်စွန်းတစ်ခုတွင် မှီထားလိုက်သည်။</p> <p>ဂျက်စီကာသည်လည်း ခေတ္တမျှ အနားရသည့်အတွက် ကျေးဇူးတင်လှစွာဖြင့် သူ့ဘေးတွင် မှီရပ်လိုက်သည်။ ပေါလ်က သူ၏ ‘စတီးလ်ဆု’ (Stillsuit) မှ ရေပိုက်ကို ဆွဲယူသောက်နေသံကို သူမကြားရပြီးနောက်၊ သူမကိုယ်တိုင်လည်း ပြန်လည်သန့်စင်ထားသော ရေကို တစ်ငုံသောက်လိုက်သည်။ ရေမှာ အနည်းငယ် ငန်ကျိကျိ အရသာရှိလှရာ၊ သူမသည် ကာလာဒန် (Caladan) ဂြိုဟ်ပေါ်က ရေများကို ရုတ်တရက် သတိရသွားမိသည်— ကောင်းကင်ယံအထိ ပန်းထွက်နေသော စမ်းရေပန်းကြီးများ၊ စိုစွတ်မှုများ အလွန်ပေါများလွန်းသဖြင့် ရေ၏တန်ဖိုးကို ရေအဖြစ်ပင် သတိမထားမိခဲ့ဘဲ၊ သူမ အနားမှာ ရပ်လိုက်သည့်အခါ မြင်ရသည့် ရေပန်း၏ ပုံသဏ္ဌာန်၊ ရေထဲက အရိပ် ဒါမှမဟုတ် ရေစီးသံကိုသာ သတိပြုခဲ့မိခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>ရပ်တန့်လိုက်ဖို့ ဟု သူမ တွေးမိသည်။ အနားယူဖို့ . . . တကယ်ကို အေးအေးလူလူ အနားယူဖို့။</p> <p>ညှာတာထောက်ထားမှု (Mercy) ဆိုသည်မှာ ခေတ္တခဏမျှ ဖြစ်စေ ရပ်တန့်နိုင်စွမ်းရှိခြင်းသာ ဖြစ်သည်ဟု သူမ ထင်မြင်မိသည်။ ရပ်တန့်ခြင်း မရှိနိုင်သော နေရာတွင် ညှာတာမှုဟူသည် မရှိနိုင်ချေ။</p> <p>ပေါလ်သည် ကျောက်စွန်းမှ ခွာလိုက်ပြီး နောက်သို့လှည့်ကာ စောင်းနေသော ကျောက်မျက်နှာပြင်တစ်ခုပေါ်သို့ တက်လှမ်းသွားသည်။ ဂျက်စီကာလည်း သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ နောက်မှ လိုက်ခဲ့၏။</p> <p>သူတို့သည် မတ်စောက်သော ကျောက်တောင်နံရံကြီးတစ်ခုကို ပတ်သွားသော ကျယ်ပြန့်သည့် ကျောက်ဆောင်စင်တစ်ခုပေါ်သို့ လျှောဆင်းခဲ့ကြသည်။ ထိုကျိုးပဲ့ပျက်စီးနေသော မြေပြင်ပေါ်တွင် သူတို့၏ လှုပ်ရှားမှု စည်းချက်မှာ နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်လည်ပြီး ပုံမမှန် ဖြစ်လာပြန်သည်။</p> <p>ဂျက်စီကာ ခံစားရသည်မှာ ဤညတွင် သူတို့၏ ခြေဖဝါးနှင့် လက်ချောင်းများအောက်၌ ရှိနေသော အရာဝတ္ထုများ၏ သေးငယ်မှု အဆင့်ဆင့်ကသာ စိုးမိုးထားသကဲ့သို့ပင်— ကျောက်တုံးကြီးများ၊ သို့မဟုတ် မြေပဲလုံးခန့် ကျောက်စရစ်များ၊ သို့မဟုတ် အချပ်လိုက်ကွဲနေသော ကျောက်လွှာများ၊ သို့မဟုတ် သဲကြမ်းများ၊ သို့မဟုတ် သဲစစ်စစ်များ၊ သို့မဟုတ် ဖုန်မှုန့်များ သို့မဟုတ် နူးညံ့လွန်းသော အမှုန်အမွှားများ။</p> <p>ထိုအမှုန်အမွှားများက နှာခေါင်းထဲက စစ်ထုတ်ကိရိယာ (Filters) တွေကို ပိတ်ဆို့နေသဖြင့် မှုတ်ထုတ်ပစ်ရသည်။ သဲလုံးလေးများနှင့် ကျောက်စရစ်လေးများက မာကျောသော မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် လိမ့်နေသဖြင့် သတိမထားပါက ချော်လဲသွားနိုင်သည်။ ကျောက်လွှာချပ်များက ရှတတ်သည်။</p> <p>ပြီးတော့ နေရာတိုင်းမှာ ရှိနေတဲ့ သဲပြင်တွေကလည်း သူတို့ရဲ့ ခြေလှမ်းတွေကို ဆွဲထားသကဲ့သို့ လေးလံစေသည်။</p> <p>ပေါလ်သည် ကျောက်ဆောင်စင်တစ်ခုပေါ်တွင် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်လိုက်ပြီး၊ သူ၏ကိုယ်ပေါ်သို့ တိုက်မိမလို ဖြစ်သွားသော မိခင်ဖြစ်သူကို ထိန်းပေးလိုက်သည်။</p> <p>သူက ဘယ်ဘက်သို့ လက်ညွှန်ပြနေသဖြင့် သူမ လိုက်ကြည့်လိုက်ရာ၊ သူတို့သည် မီတာနှစ်ရာခန့် အမြင့်ရှိသော ကမ်းပါးထိပ်တွင် ရပ်နေကြခြင်း ဖြစ်ပြီး အောက်ဘက်တွင်တော့ တည်ငြိမ်နေသော သမုဒ္ဒရာကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ ကန္တာရပြင်ကျယ်ကြီး ဆန့်တန်းလျက် ရှိနေသည်။ လရောင်အောက်တွင် ငွေရောင်လှိုင်းတံပိုးများ— ထောင့်ချိုးကျနေသော အရိပ်များမှာ တဖြည်းဖြည်း ကွေးညွှတ်သွားပြီး၊ အဝေးတစ်နေရာတွင်တော့ နောက်ထပ် ကျောက်တောင်ကုန်းတစ်ခု၏ မီးခိုးရောင် ဝေဝါးဝေဝါး ပုံရိပ်အဖြစ် မြင့်တက်သွားသည်။</p> <p>"ကန္တာရပြင်ကျယ်ကြီးပဲ" ဟု သူမက ဆိုသည်။</p> <p>"ဖြတ်ကျော်ဖို့ အတော်လေး ကျယ်တဲ့နေရာပဲ" ဟု ပေါလ်က ပြောလိုက်ရာ၊ သူ၏ မျက်နှာပေါ်က စစ်ထုတ်ကိရိယာ (Filter trap) ကြောင့် အသံမှာ အနည်းငယ် အက်ရှရှ ဖြစ်နေသည်။</p> <p>ဂျက်စီကာသည် ဘယ်ညာ ဝေ့ကြည့်လိုက်သော်လည်း အောက်ဘက်တွင် သဲပြင်မှတစ်ပါး ဘာမှမရှိချေ။</p> <p>ပေါလ်သည် ရှေ့တည့်တည့်က သဲသောင်ခုံများဆီသို့ စိုက်ကြည့်နေပြီး လမင်း ရွေ့လျားမှုကြောင့် အရိပ်များ လှုပ်ရှားပုံကို စောင့်ကြည့်နေသည်။ "ဖြတ်သွားရင် သုံးကီလိုမီတာ ဒါမှမဟုတ် လေးကီလိုမီတာလောက် ရှိမယ်" ဟု သူက ဆိုသည်။</p> <p>"လောက်ကောင်ကြီးတွေ (Worms) ရှိမှာပဲ" ဟု သူမက ဆိုသည်။</p> <p>"ရှိမှာ သေချာပါတယ်။"</p> <p>သူမသည် မိမိ၏ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုနှင့် အာရုံများကို ထုံထိုင်းစေသော ကြွက်သားနာကျင်မှုများကိုသာ အာရုံစိုက်လိုက်မိသည်။ "ငါတို့ ခဏလောက် နားပြီး တစ်ခုခု စားကြမလား?"</p> <p>ပေါလ်သည် ကျောပိုးအိတ်ကို ချလိုက်ပြီး ထိုအိတ်ကို မှီကာ ထိုင်လိုက်သည်။ ဂျက်စီကာသည် သူ့ဘေးက ကျောက်ဆောင်ပေါ်သို့ ထိုင်ချလိုက်စဉ် ပေါလ်၏ ပခုံးပေါ်သို့ လက်တစ်ဖက်တင်ကာ အားပြုလိုက်သည်။ သူမ နေရာတကျ ထိုင်လိုက်သည့်အခါ ပေါလ်က တစ်ဖက်သို့လှည့်ပြီး အိတ်ထဲတွင် တစ်ခုခု ရှာဖွေနေသံကို ကြားရသည်။</p> <p>"ရော့ . . . ဒီမှာ" ဟု သူက ဆိုသည်။</p> <p>သူမ၏ လက်ဖဝါးထဲသို့ စွမ်းအင်ဆေးတောင့် (Energy capsules) နှစ်လုံးကို ထည့်ပေးလိုက်သောအခါ ပေါလ်၏ လက်များမှာ ခြောက်သွေ့နေသည်ကို သူမ ခံစားရသည်။</p> <p>သူမသည် ‘စတီးလ်ဆု’ ရေပိုက်မှ ရေကို အနည်းငယ်မျှသာ သုံးကာ ဆေးကို မျိုချလိုက်သည်။</p> <p>"ရေကို အကုန်သောက်လိုက်ပါ" ဟု ပေါလ်က ဆိုသည်။ "အခြေခံမူကတော့ ရေကို ချွေတာဖို့ အကောင်းဆုံးနေရာဟာ ကိုယ့်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာပဲ ဖြစ်တယ်။ အဲဒါက မင်းရဲ့ စွမ်းအင်ကို ထိန်းထားပေးလိမ့်မယ်။ မင်း ပိုပြီး သန်မာလာလိမ့်မယ်။ ‘စတီးလ်ဆု’ ကိုပဲ ယုံကြည်လိုက်ပါ။"</p> <p>သူမသည် အမိန့်ကို နာခံကာ ရေအိတ်ထဲက ရေများကို ကုန်အောင် သောက်လိုက်ရာ၊ ခွန်အားများ ပြန်လည်ဝင်ရောက်လာသည်ကို ခံစားရသည်။ ဤပင်ပန်းနေသော အချိန်လေးတွင် ဤနေရာ၌ ရှိနေရခြင်းမှာ မည်မျှ ငြိမ်သက်အေးချမ်းလှသနည်းဟု သူမ တွေးမိကာ၊ တစ်ခါက စစ်သည်တော် အဆိုတော် ဂါနီ ဟောလက်ခ် (Gurney Halleck) ပြောခဲ့ဖူးသည်ကို သတိရသွားသည် - "စတေးခြင်းနဲ့ ရန်ပွဲတွေ ပြည့်နေတဲ့ အိမ်ထောင်စုတစ်ခုထက်၊ ခြောက်သွေ့တဲ့ မုန့်တစ်လုပ်နဲ့ အေးချမ်းမှုရှိခြင်းက ပိုပြီး မြတ်ပါတယ်" တဲ့။</p> <p>ဂျက်စီကာက ထိုစကားကို ပေါလ်အား ပြန်ပြောပြလိုက်သည်။</p> <p>"ဒါ ဂါနီ ပြောနေကျ စကားပဲ" ဟု သူက ဆိုသည်။</p> <p>သူမသည် ပေါလ်၏ အသံနေအသံထားကို သတိထားမိလိုက်သည်။ သူသည် ကွယ်လွန်သွားသူတစ်ဦးအကြောင်း ပြောနေသကဲ့သို့ ပြောဆိုနေခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမ တွေးမိသည်မှာ - သနားစရာကောင်းတဲ့ ဂါနီတစ်ယောက်လည်း သေသွားရှာပြီထင်ပါရဲ့။ အဲထရီဒီးစ်တပ်ဖွဲ့ဝင်တွေဟာ သေဆုံးတာ ဒါမှမဟုတ် အဖမ်းခံရတာ၊ ဒါမှမဟုတ်ရင်လည်း သူတို့သားအမိလိုပဲ ဒီရေမရှိတဲ့ ဟင်းလင်းပြင်ကြီးထဲမှာ လမ်းပျောက်နေကြတာပဲ ဖြစ်ရမယ်။</p> <p>"ဂါနီမှာ အမြဲတမ်း သင့်တော်တဲ့ ကိုးကားချက်တွေ ရှိတတ်တယ်" ဟု ပေါလ်က ဆိုသည်။ "သူပြောနေတာကို အခုတောင် ငါ့နားထဲ ကြားနေရသလိုပဲ— 'ငါသည် မြစ်တို့ကို ခန်းခြောက်စေမည်၊ ပြည်တော်ကိုလည်း လူဆိုးတို့လက်သို့ ရောင်းစားမည်။ တိုင်းတပါးသားတို့၏ လက်ဖြင့် ထိုပြည်နှင့်တကွ အရပ်ရပ်တို့ကို ပျက်စီးစေမည်' တဲ့။"</p> <p>ဂျက်စီကာသည် မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားလိုက်မိသည်။ သူမသား၏ အသံထဲတွင် ပါဝင်နေသော သနားစဖွယ် ခံစားချက်ကြောင့် သူမ၏ စိတ်နှလုံးမှာ မျက်ရည်ကျလုမတတ် တုန်လှုပ်သွားရသည်။</p> <p>ခဏအကြာတွင် ပေါလ်က "အမေ . . . ဘယ်လို ခံစားရလဲ?" ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p>သူ၏မေးခွန်းမှာ သူမ၏ ကိုယ်ဝန်နှင့် ပတ်သက်နေသည်ကို သူမ သိလိုက်သဖြင့် - "မင်းရဲ့ ညီမလေး မွေးဖို့က လပေါင်းများစွာ လိုပါသေးတယ်။ အမေ အခုထိတော့ . . . ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာအရ အဆင်ပြေပါတယ်" ဟု ဆိုလိုက်သည်။</p> <p>ထို့နောက် သူမ တွေးမိသည်မှာ - ငါ့သားအရင်းကို ငါစကားပြောတာက ဘယ်လောက်တောင် တင်းမာပြီး စနစ်တကျ ဖြစ်နေရတာလဲ! ထို့နောက်တွင်တော့ ထိုကဲ့သို့ ထူးဆန်းသောအခြေအနေ၏ အဖြေကို မိမိအတွင်းစိတ်ထဲ၌ ပြန်လည်ရှာဖွေတတ်သော ‘ဘဲနီဂျက်ဆရစ်’ တို့၏ နည်းလမ်းအတိုင်း သူမ ရှာဖွေကြည့်လိုက်ရာ ထိုသို့ တရားဝင်ဆန်နေခြင်း၏ အရင်းအမြစ်ကို တွေ့လိုက်ရသည် - ငါ ငါ့သားကို ကြောက်နေမိတာပဲ။ သူ့ရဲ့ ထူးဆန်းနေမှုတွေကို ငါ ကြောက်တယ်။ ငါတို့ရှေ့မှာ သူ ဘာတွေမြင်နေမလဲ၊ ငါ့ကို သူ ဘာတွေပြောလာမလဲဆိုတာကို ငါ ကြောက်နေမိတာပဲ။</p> <p>ပေါလ်သည် သူ၏ ဦးထုပ်ကို မျက်လုံးပေါ်အထိ ဆွဲချလိုက်ပြီး ညည့်နက်ပိုင်း၏ ပိုးကောင်လေးများ လှုပ်ရှားသံကဲ့သို့သော အသံများကို နားစွင့်နေသည်။ သူ၏ အဆုတ်ထဲတွင် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်မှုများ ပြည့်နှက်နေ၏။ သူ၏ နှာခေါင်းမှာ ယားကျိကျိ ဖြစ်လာသဖြင့် သူက ပွတ်လိုက်ပြီးနောက် နှာခေါင်းစစ်ထုတ်ကိရိယာကို ခေတ္တဖယ်လိုက်ရာ ‘စီနမွန်’ (Cinnamon) နံ့ကဲ့သို့သော ‘မယ်လန်းချ်’ (Melange) စပိုက်စ်၏ ရနံ့ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>"ဒီအနီးအနားမှာ စပိုက်စ်တွေ ရှိနေတယ်" ဟု သူက ဆိုသည်။</p> <p>အေးမြသော လေညင်းတစ်ချက်က ပေါလ်၏ ပါးပြင်ကို လာရောက်ထိတွေ့သွားပြီး သူဝတ်ထားသော ဝတ်ရုံစများကို လှုပ်ခတ်သွားစေသည်။ သို့သော် ဤလေသည် မုန်တိုင်း၏ အန္တရာယ် မပါဝင်ကြောင်း သူ ခံစားမိနေသည်မှာ အသေအချာပင်။</p> <p>"မကြာခင် မိုးလင်းတော့မယ်" ဟု သူက ပြောလိုက်သည်။</p> <p>ဂျက်စီကာက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။</p> <p>"ဟိုဘက်က သဲပြင်ကျယ်ကို ဘေးကင်းကင်းနဲ့ ဖြတ်ကျော်နိုင်မယ့် နည်းလမ်းရှိတယ်" ဟု ပေါလ်က ဆိုသည်။ "ဖရီမန်းတွေ အဲဒီလို လုပ်ကြတာ။"</p> <p>"လောက်ကောင်ကြီးတွေ (Worms) ကိုလား?"</p> <p>"အကယ်၍ ငါတို့ဆီမှာပါတဲ့ ဖရီမန်းအထုပ် (Fremkit) ထဲက 'သမ်ပါ' (Thumper - မြေတုန်ခါစေသည့် ကိရိယာ) တစ်ခုကို ဒီကျောက်ဆောင်တွေကြားမှာ ထောင်ထားခဲ့မယ်ဆိုရင်" ဟု ပေါလ်က ဆိုသည်။ "အဲဒါက လောက်ကောင်ကြီးကို အချိန်အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ အာရုံပြောင်းထားပေးနိုင်လိမ့်မယ်။"</p> <p>သူမသည် သူတို့နှင့် ဟိုဘက်က ကျောက်တောင်တန်းကြားရှိ လရောင်ဖြာနေသော ကန္တာရပြင်ကျယ်ကြီးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး - "အဲဒီအချိန်က လေးကီလိုမီတာ အကွာအဝေးအထိ ခရီးရောက်ဖို့ လုံလောက်ပါ့မလား?" ဟု မေးသည်။</p> <p>"ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ ပြီးတော့ ငါတို့က လောက်ကောင်တွေကို ဆွဲဆောင်နိုင်တဲ့ အသံမျိုးမဟုတ်ဘဲ သဘာဝအတိုင်းဖြစ်တဲ့ အသံမျိုးတွေပဲ ထွက်အောင် ဖြတ်ကျော်သွားမယ်ဆိုရင်ပေါ့ . . . "</p> <p>ပေါလ်သည် ကန္တာရပြင်ကျယ်ကြီးကို စိုက်ကြည့်ရင်း သူ၏ အနာဂတ်ကြိုမြင်နိုင်စွမ်း မှတ်ဉာဏ်များထဲတွင် ရှာဖွေနေမိသည်။ လွတ်မြောက်လာစဉ်က ပါလာသော အထုပ်ထဲရှိ ဖရီမန်းလက်စွဲစာအုပ်ထဲက 'သမ်ပါ' (Thumpers) များနှင့် 'မေကာဟုခ်' (Maker hooks - လောက်ကောင်ကြီးများကို စီးနင်းရာတွင် သုံးသော ချိတ်များ) အကြောင်း ဖော်ပြချက်များကို သူ၏အသိထဲတွင် စစ်ဆေးနေသည်။ လောက်ကောင်ကြီးများအကြောင်း တွေးလိုက်ရုံနှင့် ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်မှုများ လွှမ်းမိုးနေခြင်းကို သူ ထူးဆန်းနေမိသည်။ ထိုလောက်ကောင်ကြီးများကို ကြောက်ရွံ့ရမည့်အစား ရိုသေလေးစားရမည်ဆိုသည်ကို သူ၏ အသိစိတ်၏ အစွန်းတစ်နေရာတွင် သိနေသကဲ့သို့ပင် . . . အကယ်၍ . . . အကယ်၍ . . . ပေါ့။</p> <p>သူသည် ခေါင်းကို ခါရမ်းလိုက်သည်။</p> <p>"ခြေလှမ်းတွေက စည်းချက်မကျတဲ့ အသံမျိုး ဖြစ်နေရလိမ့်မယ်" ဟု ဂျက်စီကာက ဆိုသည်။</p> <p>"ဗျာ? အော် . . . ဟုတ်ကဲ့။ ငါတို့ရဲ့ ခြေလှမ်းတွေကို စည်းချက်မမှန်အောင် လျှောက်မယ်ဆိုရင်ပေါ့ . . . သဲပြင်တွေကလည်း ရံဖန်ရံခါ အလိုလို ပြိုကျတတ်တာပဲ။ လောက်ကောင်တွေက အသံသေးသေးလေးတိုင်းကို လာစစ်ဆေးနေမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ငါတို့ အဲဒါကို မကြိုးစားခင်မှာ အားအပြည့်ရှိနေအောင် အရင်နားထားဖို့တော့ လိုလိမ့်မယ်။"</p> <p>သူသည် ဟိုဘက်က ကျောက်ဆောင်နံရံကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ထိုနေရာက ဒေါင်လိုက်ကျနေသော လရိပ်များက အချိန်ကုန်လွန်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း ပြသနေသည်။ "နောက်တစ်နာရီအတွင်း မိုးလင်းတော့မယ်။"</p> <p>"နေ့ခင်းဘက်ကို ဘယ်မှာ ကုန်ဆုံးကြမလဲ?" ဟု သူမက မေးသည်။</p> <p>ပေါလ်က ဘယ်ဘက်သို့ လှည့်ကာ လက်ညွှန်ပြလိုက်သည် - "ဟိုဘက်က ကမ်းပါးယံက မြောက်ဘက်ကို ကွေးသွားတယ်။ လေတိုက်စားထားတဲ့ ပုံစံကိုကြည့်ရင် အဲဒါက လေဒဏ်ခံရတဲ့ဘက်ပဲ။ အဲဒီမှာ နက်ရှိုင်းတဲ့ ကျောက်ကြားအက်ကြောင်းတွေ ရှိလိမ့်မယ်။"</p> <p>"ငါတို့ အခုပဲ စသွားကြမလား?" ဟု သူမက မေးလိုက်သည်။</p> <p>သူက ထရပ်လိုက်ပြီး သူမကိုလည်း ထလာအောင် ကူညီပေးလိုက်သည်။ "အောက်ကို ပြန်ဆင်းဖို့ အမေ့မှာ ခွန်အားရှိသေးရဲ့လား? ငါတို့ စခန်းမချခင် ကန္တာရမြေပြင်နဲ့ အနီးဆုံးနေရာအထိ ရောက်အောင် သွားချင်တယ်။"</p> <p>"ရှိပါသေးတယ်။" သူမက ခေါင်းညိတ်ပြကာ သူ့ကို လမ်းစပြရန် အမူအရာပြလိုက်သည်။</p> <p>သူသည် ခေတ္တမျှ တုံ့ဆိုင်းနေပြီးမှ ကျောပိုးအိတ်ကို မကာ ပခုံးတွင် သေချာပြင်လွယ်လိုက်ပြီး ကမ်းပါးယံအတိုင်း လှည့်ထွက်ခဲ့တော့သည်။</p> <p>ငါတို့ဆီမှာ ‘ဆိုင်းပန်ဆာ’ (Suspensors - ကိုယ်အလေးချိန်လျှော့ချသည့်ကိရိယာ) သာ ပါလာရင် သိပ်ကောင်းမှာပဲ ဟု ဂျက်စီကာ တွေးမိသည်။ အဲဒါဆိုရင် အောက်ကို ခုန်ဆင်းလိုက်ရုံနဲ့တင် သိပ်လွယ်ကူသွားမှာ။ ဒါပေမဲ့ ဆိုင်းပန်ဆာဆိုတာကလည်း ကန္တာရပြင်ကျယ်ထဲမှာ ရှောင်ကြဉ်ရမယ့် နောက်ထပ်အရာတစ်ခု ဖြစ်နေမလားပဲ။ စွမ်းအင်လွှာ (Shield) တွေလိုပဲ လောက်ကောင်တွေကို ဆွဲဆောင်နေမလား မသိဘူး။</p> <p>သူတို့သည် အဆင့်ဆင့် နိမ့်ဆင်းသွားသော ကျောက်စွန်းများဆီသို့ ရောက်လာကြပြီး၊ ထိုအလွန်တွင်တော့ လရိပ်များကြောင့် ပေါ်လွင်နေသည့် ကျောက်ကြားအက်ကြောင်းတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုလမ်းကြောင်းသည် လိုဏ်ဝတစ်ခုအတိုင်း ဘေးဘက်သို့ ဆန့်တန်းသွားသည်။</p> <p>ပေါလ်သည် အရှေ့မှ ဦးဆောင်ကာ သတိကြီးစွာဖြင့် ဆင်းသွားသော်လည်း၊ လရောင်မှာ ကြာရှည်ခံတော့မည်မဟုတ်သည်မှာ ထင်ရှားလှသဖြင့် ခပ်သွက်သွက် လှုပ်ရှားနေရသည်။ သူတို့သည် ပို၍ပို၍ နက်ရှိုင်းသော အမှောင်ရိပ်များရှိရာ ကမ္ဘာထဲသို့ ကွေ့ပတ်ဆင်းသွားကြသည်။ သူတို့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကျောက်ဆောင်များ၏ ပုံသဏ္ဌာန်မှာ ကောင်းကင်ယံရှိ ကြယ်တာရာများအထိ မြင့်တက်နေကြသည်။ ကျောက်ကြားလမ်းသည် ဆယ်မီတာခန့် အကျယ်အထိ ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီးနောက်၊ အမှောင်ထုထဲသို့ စောင်းငဲ့ဆင်းသွားသည့် မီးခိုးရောင် သဲလျှောမျက်နှာပြင်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။</p> <p>"အောက်ကို ဆင်းလို့ရမလား?" ဂျက်စီကာက တိုးတိုးလေး မေးသည်။</p> <p>"ရမယ် ထင်တာပဲ။"</p> <p>သူသည် ခြေတစ်ဖက်ဖြင့် မျက်နှာပြင်ကို စမ်းသပ်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>"လျှောဆင်းသွားလို့ ရတယ်" ဟု သူက ဆိုသည်။ "ကျွန်တော် အရင်ဆင်းမယ်။ ကျွန်တော် ရပ်သွားတဲ့ အသံကြားမှ အမေ ဆင်းလာခဲ့။"</p> <p>"သတိထားနော်" ဟု သူမက ဆိုသည်။</p> <p>သူသည် သဲလျှောပေါ်သို့ ခြေလှမ်းလိုက်ပြီး နူးညံ့သော မျက်နှာပြင်အတိုင်း လျှောတိုက်ဆင်းသွားရာ၊ ကျောက်နံရံများ၏ အတွင်းဘက် အတော်နက်သောနေရာရှိ မာကျောသည့် သဲကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။</p> <p>ထိုအချိန်တွင် သူ၏နောက်ဘက်မှ သဲများပြိုကျလာသည့် အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ သူသည် အမှောင်ထဲတွင် သဲလျှောအပေါ်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်ရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း၊ အရှိန်ဖြင့် ကျဆင်းလာသော သဲလှိုင်းကြီးကြောင့် လဲကျလုနတ် ဖြစ်သွားသည်။ ထို့နောက် အသံများမှာ တိတ်ဆိတ်ခြင်းသို့ ပြောင်းလဲသွားပြန်သည်။</p> <p>"အမေ?" ဟု သူက ခေါ်လိုက်သည်။</p> <p>ဘာအဖြေမှ ပြန်မလာပါ။</p> <p>"အမေ?"</p> <p>သူသည် ကျောပိုးအိတ်ကို ပစ်ချလိုက်ပြီး၊ သဲလျှောပေါ်သို့ အတင်းတိုးတက်ကာ အရူးတစ်ယောက်လို သဲတွေကို တူးဆွပြီး လွှင့်ပစ်နေတော့သည်။ "အမေ!" ဟု သူ အမောတကော အော်လိုက်သည်။ "အမေ၊ ဘယ်မှာလဲ?"</p> <p>နောက်ထပ် သဲလှိုင်းတစ်ခုက သူ့အပေါ်သို့ ထပ်မံပြိုကျလာပြီး သူ၏ ခါးအထိ မြုပ်သွားစေသည်။ သူသည် သဲပုံထဲမှ အတင်းရုန်းထွက်လိုက်ရသည်။</p> <p>အမေ သဲပြိုတာထဲမှာ ပါသွားပြီ ဟု သူ တွေးမိသည်။ သဲအောက်မှာ မြုပ်နေပြီ။ ငါ တည်ငြိမ်ရမယ်၊ ဒါကို သေချာ စဉ်းစားရမယ်။ သူ ချက်ချင်းတော့ အသက်ရှူမွန်းကျပ်မှာ မဟုတ်ဘူး။ အောက်ဆီဂျင် လိုအပ်ချက်ကို လျှော့ချဖို့အတွက် သူ ‘ဘင်ဒူ’ (Bindu suspension) နည်းနဲ့ စိတ်ကို ငြိမ်အောင် ထားမှာပဲ။ ငါ သူ့ကို တူးထုတ်မယ်ဆိုတာ သူ သိတယ်။</p> <p>သူ့မိခင် သင်ကြားပေးထားသည့် ‘ဘဲနီဂျက်ဆရစ်’ နည်းလမ်းအတိုင်း ပေါလ်သည် သူ၏ ရင်ထဲမှ ပြင်းထန်သော နှလုံးခုန်သံကို ငြိမ်သက်အောင် လုပ်လိုက်သည်။ သူသည် သူ၏ စိတ်ကို လွန်ခဲ့သော မိနစ်အနည်းငယ်က အဖြစ်အပျက်များကို ပြန်လည်ရေးသားနိုင်မည့် ဗလာစာရွက်တစ်ချပ်ကဲ့သို့ ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ သဲပြိုကျမှု၏ လှုပ်ရှားမှုနှင့် အကွေ့အကောက်တိုင်းကို သူ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် ပြန်လည်မြင်ယောင်ကြည့်သည်။ လက်တွေ့အချိန်၏ စက္ကန့်ပိုင်းမျှသာ ကြာမြင့်သော အဖြစ်အပျက်ကို သူ၏ ဦးနှောက်က သေချာစွာ ပြန်လည်ဆန်းစစ်နေသည်။</p> <p>ခဏအကြာတွင် ပေါလ်သည် သဲလျှောပေါ်သို့ စောင်းငဲ့ကာ တက်သွားပြီး၊ ကျောက်နံရံ၏ အကွေ့အကောက်တစ်ခုကို ရှာတွေ့သည်အထိ သတိကြီးစွာဖြင့် စမ်းသပ်ရှာဖွေသည်။ သူသည် နောက်ထပ် သဲပြိုကျမှု မဖြစ်စေရန် သတိထားရင်း သဲများကို တူးထုတ်နေသည်။ သူ၏ လက်အောက်တွင် အဝတ်စတစ်ခုကို ထိတွေ့လိုက်ရသည်။ သူသည် ထိုအစကို လိုက်၍ ရှာဖွေရာ လက်တစ်ဖက်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ ညင်သာစွာဖြင့်ပင် လက်မောင်းတစ်လျှောက် ရှာဖွေပြီးနောက် သူမ၏ မျက်နှာကို ဖော်ထုတ်လိုက်သည်။</p> <p>"ကျွန်တော်ပြောတာ ကြားလား?" သူ တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။</p> <p>ဘာအဖြေမှ မရှိပါ။</p> <p>သူ ပို၍ မြန်မြန်တူးလိုက်ရာ သူမ၏ ပခုံးများ ပေါ်လာသည်။ သူမ၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှာ သူ၏လက်ထဲတွင် ပျော့ခွေနေသော်လည်း နှလုံးခုန်သံမှာတော့ နှေးနှေးလေး ရှိနေသေးသည်ကို သူ သတိထားမိလိုက်သည်။</p> <p>ဘင်ဒူ နည်းနဲ့ ငြိမ်နေတာပဲ ဟု သူ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>သူမ၏ ခါးအထိ သဲများကို ရှင်းထုတ်လိုက်ပြီးနောက်၊ သူမ၏ လက်မောင်းများကို သူ၏ ပခုံးပေါ်တွင် တင်ကာ သဲလျှောအောက်သို့ ဆွဲချလိုက်သည်။ အစပိုင်းတွင် ဖြည်းဖြည်းချင်းဖြစ်သော်လည်း၊ အပေါ်ဘက်မှ သဲများ ပြိုကျလာသည်ကို ခံစားရသဖြင့် တတ်နိုင်သမျှ အမြန်ဆုံး ဆွဲခေါ်သွားတော့သည်။ သူသည် အားကုန်သုံးကာ အသက်ရှူမောလျက် ဟန်ချက်မပျက်အောင် ကြိုးစားရင်း သူမကို ပို၍ပို၍ မြန်မြန် ဆွဲယူခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် ကျောက်ကြားလမ်း၏ မာကျောသော မြေပြင်ပေါ်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီး၊ သူမကို သူ၏ ပခုံးပေါ်သို့ ပိုးတင်ကာ ဝုန်းခနဲ ပြိုကျလာသော သဲတောင်ကြီး၏ အသံများကြားမှ ယိမ်းထိုးလျက် ပြေးထွက်ခဲ့သည်။ ထိုသဲပြိုသံကြီးမှာ ကျောက်နံရံများကြားတွင် ပဲ့တင်ထပ်ကာ ပို၍ပင် ကျယ်လောင်နေတော့သည်။</p> <p>သူသည် မီတာသုံးဆယ်ခန့် အောက်ဘက်တွင် ကန္တာရ၏ သဲသောင်ခုံများ ရှိနေသည့် ကျောက်ကြားလမ်း၏ အဆုံးတွင် ရပ်တန့်လိုက်သည်။ သူမကို သဲပြင်ပေါ်သို့ ညင်သာစွာ ချလိုက်ပြီးနောက်၊ သတိမေ့မြောနေသည့် အခြေအနေမှ နိုးထလာစေမည့် စကားလုံးကို ရွတ်ဆိုလိုက်သည်။</p> <p>သူမသည် အသက်ကို ပို၍ပို၍ ပြင်းပြင်းရှူရင်း ဖြည်းဖြည်းချင်း နိုးထလာခဲ့တော့သည်။</p> <p>"မင်း ငါ့ကို ရှာတွေ့မှာကို အမေ သိပြီးသားပါ" ဟု သူမက တိုးတိုးလေး ဆိုသည်။</p> <p>သူသည် ကျောက်ကြားအက်ကြောင်း၏ အပေါ်ဘက်သို့ ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး - "ကျွန်တော် ရှာမတွေ့ခဲ့ရင်တောင် ပိုပြီး ကြင်နာရာ ရောက်ဦးမလားမသိဘူး" ဟု ဆိုသည်။</p> <p>"ပေါလ်!"</p> <p>"ကျွန်တော် အထုပ်ကို ဆုံးရှုံးလိုက်ပြီ" ဟု သူက ပြောသည်။ "အဲဒါက တန်ချိန် ရာနဲ့ချီတဲ့ သဲပုံကြီးအောက်မှာ မြုပ်သွားပြီ . . . အနည်းဆုံးပေါ့။"</p> <p>"အကုန်လုံးလား?"</p> <p>"အပိုပါတဲ့ ရေတွေ၊ ‘စတီးလ်တန့်’ (Stilltent - အရေးပေါ်တဲ)၊ တကယ်အရေးပါတဲ့ အရာမှန်သမျှ အကုန်ပါသွားပြီ။" သူသည် အိတ်ကပ်တစ်ခုကို စမ်းကြည့်လိုက်ပြီး - "ကျွန်တော့်မှာ သံလိုက်အိမ်မြှောင်တော့ ကျန်သေးတယ်။" သူသည် ခါးစည်းကို စမ်းကြည့်လိုက်ပြန်သည် - "ဓားနဲ့ မှန်ပြောင်းလည်း ပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ သေရမယ့်နေရာကိုတော့ သေသေချာချာ ကြည့်လို့ရတာပေါ့။"</p> <p>ထိုခဏမှာပင် ကျောက်ကြားလမ်း၏ အဆုံးဘက်၊ ဘယ်ဘက်တစ်နေရာမှ နေမင်းသည် မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းအထက်သို့ မြင့်တက်လာသည်။ ကန္တာရပြင်ကျယ်ကြီးပေါ်က သဲများတွင် အရောင်အသွေးများ စတင်တောက်ပလာတော့သည်။ ကျောက်ဆောင်များကြားက ဝှက်ဖုံးနေသော နေရာများမှ ငှက်သံစုံတွဲများက သူတို့၏ သီချင်းများကို စတင်သီဆိုကြသည်။</p> <p>သို့သော် ဂျက်စီကာသည် ပေါလ်၏ မျက်နှာပေါ်က စိတ်ပျက်အားငယ်မှုများကိုသာ အာရုံစိုက်နေမိသည်။ သူမသည် သူမ၏အသံကို အထင်အမြင်သေးသည့် လေသံမျိုးဖြင့် ပြောင်းလဲလိုက်ပြီး - "ဒါ မင်းကို သင်ကြားပေးထားတဲ့ နည်းလမ်းလား?" ဟု ဆိုသည်။</p> <p>"အမေ နားမလည်ဘူးလား?" သူက မေးလိုက်သည် - "ဒီနေရာမှာ အသက်ရှင်ဖို့ လိုအပ်တဲ့ အရာမှန်သမျှ အဲဒီသဲပုံအောက်မှာ မြုပ်နေပြီလေ။"</p> <p>"မင်း ငါ့ကို ရှာတွေ့ခဲ့တယ်လေ" သူမက ယခုတစ်ကြိမ်တွင်တော့ ပျော့ပျောင်းတည်ငြိမ်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>ပေါလ်သည် သူ၏ခြေဖဝါးပေါ်တွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချလိုက်သည်။</p> <p>ခဏအကြာတွင် သူသည် ကျောက်ကြားလမ်းက သဲလျှောအသစ်ကို မော့ကြည့်ပြီး သဲများ၏ ပွော့အိနေမှုကို စစ်ဆေးတွက်ချက်နေသည်။</p> <p>"အကယ်၍ အဲဒီသဲလျှောရဲ့ နေရာအချို့နဲ့ သဲထဲမှာ တူးမယ့် အပေါက်ရဲ့ အပေါ်ဘက် မျက်နှာပြင်ကို မပြိုအောင် ထိန်းထားနိုင်မယ်ဆိုရင်၊ အထုပ်ရှိတဲ့နေရာအထိ အပေါက်တစ်ခု တူးနိုင်ကောင်း တူးနိုင်လိမ့်မယ်။ ရေကတော့ ဒါကို လုပ်နိုင်ပေမဲ့၊ ငါတို့မှာ အဲဒီလောက်သုံးဖို့ ရေမရှိ . . . " သူ စကားစကို ရပ်လိုက်ပြီး - "အမြှုပ် (Foam)!"</p> <p>ဂျက်စီကာသည် သူ၏ ထိုးထွင်းကြံဆနေသော စိတ်အာရုံကို အနှောင့်အယှက် မဖြစ်စေရန် ငြိမ်သက်စွာ နေလိုက်သည်။</p> <p>ပေါလ်သည် ကန္တာရပြင်ကျယ်ကြီးကို ကြည့်လိုက်ရာ၊ မျက်စိဖြင့်သာမက နှာခေါင်းဖြင့်ပါ ရှာဖွေနေမိသည်။ လမ်းကြောင်းတစ်ခုကို ရှာတွေ့သွားပြီးနောက် သူတို့အောက်ဘက်ရှိ အရောင်ရင့်နေသော သဲပြင်တစ်ခုပေါ်သို့ အာရုံစိုက်လိုက်သည်။</p> <p>"စပိုက်စ် (Spice)" ဟု သူက ဆိုသည်။ "အဲဒါရဲ့ အဆီအနှစ်က အယ်လ်ကာလိုင်းဓာတ် (alkaline) သိပ်မြင့်တာပဲ။ ပြီးတော့ ကျွန်တော့်မှာ သံလိုက်အိမ်မြှောင် ရှိတယ်။ အဲဒါရဲ့ ဘက်ထရီက အက်ဆစ်အခြေခံ (acid-base) အမျိုးအစား။"</p> <p>ဂျက်စီကာသည် ကျောက်ဆောင်ကို မှီထားရာမှ မတ်မတ်ထိုင်လိုက်သည်။</p> <p>ပေါလ်သည် သူမကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ထရပ်လိုက်ပြီး ကျောက်ကြားလမ်း၏ အဆုံးမှ ကန္တာရမြေပြင်သို့ ဆင်းသွားသော လေတိုက်စားထားသည့် မျက်နှာပြင်အတိုင်း ပြေးဆင်းသွားတော့သည်။</p> <p>သူမသည် သူလမ်းလျှောက်သွားပုံကို စောင့်ကြည့်နေမိသည်။ သူသည် သူ၏ ခြေလှမ်းစည်းချက်ကို ဖျက်ဆီးထားသည်— လှမ်းလိုက်သည် . . . ခဏနားသည်၊ လှမ်း-လှမ်းသည် . . . လျှောတိုက်သည် . . . ခဏပြန်နားသည်။</p> <p>ထိုလှုပ်ရှားမှုတွင် ရန်လိုသော လောက်ကောင်ကြီးများကို ဤနေရာ၌ ကန္တာရနှင့် မသက်ဆိုင်သော အရာတစ်ခု လှုပ်ရှားနေသည်ဟု အသိပေးနိုင်မည့် မည်သည့် စည်းချက်မျှ မပါဝင်ချေ။</p> <p>ပေါလ်သည် စပိုက်စ်များ ရှိရာသို့ ရောက်သောအခါ သူ၏ ဝတ်ရုံစဖြင့် စပိုက်စ်များကို ခပ်ယူလိုက်ပြီး ကျောက်ကြားလမ်းသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။ သူသည် ဂျက်စီကာ၏ ရှေ့က သဲပြင်ပေါ်သို့ စပိုက်စ်များကို ပုံချလိုက်ကာ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လိုက်ပြီး သူ၏ ဓားဦးဖြင့် သံလိုက်အိမ်မြှောင်ကို စတင်ဖြုတ်တော့သည်။ အိမ်မြှောင်မျက်နှာပြင် ပြုတ်ထွက်သွားသည်။ သူ၏ ခါးစည်းကို ဖြုတ်ကာ အိမ်မြှောင် အစိတ်အပိုင်းများကို ပေါ်တွင် ဖြန့်တင်လိုက်ပြီး ဘက်ထရီကို ထုတ်လိုက်သည်။ ဒိုင်ခွက်စက်ကွင်းများလည်း ထွက်လာပြီးနောက် အိမ်မြှောင်ထဲတွင် ခွက်ငယ်တစ်ခုကဲ့သို့ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်ကျန်ခဲ့သည်။</p> <p>"မင်း ရေလိုလိမ့်မယ်" ဟု ဂျက်စီကာက ဆိုသည်။</p> <p>ပေါလ်သည် သူ၏ လည်ပင်းမှ ရေပိုက်ကို ဆွဲယူကာ ရေတစ်ငုံ ငုံလိုက်ပြီးနောက် အိမ်မြှောင်အတွင်းက ခွက်လွတ်ထဲသို့ ထွေးထုတ်လိုက်သည်။</p> <p>ဒါသာ မအောင်မြင်ရင်တော့ ရေတွေ အလဟသ ဖြစ်ကုန်တော့မှာပဲ ဟု ဂျက်စီကာ တွေးမိသည်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအချိန်ကျရင်လည်း ဒါတွေက အရေးမကြီးတော့ပါဘူးလေ။</p> <p>ပေါလ်သည် သူ၏ ဓားဖြင့် ဘက်ထရီကို ခွဲလိုက်ပြီး ၎င်းအတွင်းမှ သလင်းခဲများကို ရေထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။ ၎င်းတို့သည် အနည်းငယ် အမြှုပ်ထလာပြီးနောက် ပြန်ငြိမ်သွားသည်။</p> <p>ဂျက်စီကာ၏ မျက်လုံးများက သူတို့အထက်က လှုပ်ရှားမှုတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူမ မော့ကြည့်လိုက်ရာ ကျောက်ကြားလမ်း၏ အနားသတ်တစ်လျှောက်တွင် သိန်းငှက်များ တန်းစီနေသည်ကို တွေ့ရသည်။ ၎င်းတို့သည် ထိုနေရာတွင် နားနေရင်း အိမ်မြှောင်ခွက်ထဲက ရေပြင်ကို စိုက်ကြည့်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>အို . . . မြင့်မြတ်လှသော မယ်တော်ကြီး! ဟု သူမ တွေးမိသည်။ ဒီလောက် ဝေးတဲ့ အကွာအဝေးကနေတောင် သူတို့က ရေရှိတာကို သိနေကြပါလား!</p> <p>ပေါလ်သည် သံလိုက်အိမ်မြှောင်၏ အဖုံးကို ပြန်ပိတ်လိုက်သည်၊ သို့သော် ပြန်လည်ချိန်ညှိသည့် ခလုတ် (Reset button) နေရာကိုတော့ ချန်ထားခဲ့ရာ ၎င်းနေရာတွင် အရည်များထွက်ရန် အပေါက်ငယ်လေးတစ်ခု ဖြစ်နေသည်။ ပြန်လည်ပြင်ဆင်ထားသော ထိုကိရိယာကို လက်တစ်ဖက်တွင်ကိုင်၊ အခြားလက်တစ်ဖက်တွင် စပိုက်စ် (Spice) တစ်ဆုပ်ကိုဆွဲလျက် ပေါလ်သည် ကျောက်ကြားလမ်းထဲက သဲလျှောရှိရာသို့ ပြန်သွားပြီး သဲများပုံနေပုံကို အကဲခတ်နေသည်။ ခါးစည်းမပါတော့သဖြင့် သူ၏ဝတ်ရုံမှာ လေထဲတွင် တလွင့်လွင့် ဖြစ်နေ၏။ သူသည် သဲလျှောပေါ်သို့ တစ်ဝက်ခန့်အထိ တိုးဝင်သွားရာ သူ၏ခြေလှမ်းများကြောင့် သဲချောင်းကလေးများနှင့် ဖုန်မှုန့်များ လွင့်စင်ထွက်လာသည်။</p> <p>ခဏအကြာတွင် သူရပ်လိုက်ပြီး၊ စပိုက်စ် အနည်းငယ်ကို သံလိုက်အိမ်မြှောင်ထဲသို့ ထည့်ကာ ကိရိယာအိမ်ကို လှုပ်ခါလိုက်သည်။</p> <p>ခလုတ်နေရာက အပေါက်လေးထဲမှ အစိမ်းရောင်အမြှုပ်များ ဝေစီထွက်လာတော့သည်။ ပေါလ်သည် ထိုအမြှုပ်များကို သဲလျှောရှိရာသို့ ဦးတည်ပက်လိုက်ရာ ထိုနေရာတွင် အကာအရံအတားအဆီးတစ်ခု ဖြစ်သွားသည်။ ထို့နောက် ၎င်းအောက်က သဲများကို စတင်ကော်ထုတ်ပြီး ပွင့်ထွက်လာသော မျက်နှာပြင်ကို နောက်ထပ်အမြှုပ်များဖြင့် ထပ်မံထိန်းချုပ်လိုက်သည်။</p> <p>ဂျက်စီကာသည် သူ၏အောက်ဘက် တစ်နေရာသို့ ရောက်လာပြီး - "အမေ ကူရမလား?" ဟု လှမ်းမေးသည်။</p> <p>"အပေါ်တက်လာပြီး တူးပါ" ဟု သူက ဆိုသည်။ "နောက်ထပ် သုံးမီတာလောက် သွားဖို့လိုသေးတယ်။ တော်တော်လေး ကပ်သီးကပ်သတ် ဖြစ်တော့မယ်။" သူပြောနေစဉ်မှာပင် ကိရိယာထဲမှ ထွက်နေသော အမြှုပ်များမှာ ရပ်တန့်သွားသည်။</p> <p>"မြန်မြန်လုပ်" ဟု ပေါလ်က ဆိုသည်။ "ဒီအမြှုပ်တွေက သဲကို ဘယ်လောက်ကြာကြာ ထိန်းထားနိုင်မလဲဆိုတာ မသိနိုင်ဘူး။"</p> <p>ဂျက်စီကာသည် ပေါလ်၏ဘေးသို့ အတင်းတက်လာသည်။ ပေါလ်က အပေါက်ထဲသို့ စပိုက်စ် နောက်တစ်ဆုပ်ထည့်ကာ အိမ်မြှောင်အိမ်ကို လှုပ်ခါလိုက်ပြန်ရာ အမြှုပ်များ နောက်တစ်ကြိမ် ဝေစီထွက်လာပြန်သည်။</p> <p>ပေါလ်က အမြှုပ်များဖြင့် အတားအဆီးလုပ်ပေးနေစဉ် ဂျက်စီကာက သူမ၏လက်များဖြင့် သဲများကို အောက်သို့ ယက်ထုတ်ပစ်နေသည်။ "ဘယ်လောက်အထိ နက်ရဦးမလဲ?" သူမ အမောတကော မေးလိုက်သည်။</p> <p>"သုံးမီတာလောက်ပဲ" ဟု သူက ဆိုသည်။ "ပြီးတော့ ကျွန်တော်က အနီးစပ်ဆုံးနေရာကိုပဲ ခန့်မှန်းနိုင်တာ။ ဒီအပေါက်ကို ပိုပြီး ချဲ့ရရင်လည်း ချဲ့ရဦးမယ်။" သူက ဘေးသို့ တစ်လှမ်းတိုးလိုက်စဉ် ပွော့အိနေသော သဲများထဲသို့ ခြေချော်သွားသည်။ "တူးတဲ့အခါ အနောက်ဘက်ကို စောင်းပြီးတူး။ တည့်တည့်ကြီး အောက်ကို မဆင်းနဲ့။"</p> <p>ဂျက်စီကာက နာခံလိုက်သည်။</p> <p>ဖြည်းဖြည်းချင်းဖြင့် အပေါက်မှာ နက်သွားရာ ချိုင့်ဝှမ်း၏ ကြမ်းပြင်နှင့် တစ်တန်းတည်းအထိ ရောက်သွားသော်လည်း အထုပ်၏ အရိပ်အယောင်မျှ မတွေ့ရသေးချေ။</p> <p>ငါ တွက်ချက်တာ မှားသွားတာလား? ဟု ပေါလ် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မေးမိသည်။ အစပိုင်းမှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်ပြီး ဒီအမှားကို လုပ်ခဲ့မိတာ ငါပဲ။ အဲဒါကြောင့် ငါ့ရဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်တွေ ယိုင်နဲ့သွားတာလား?</p> <p>သူ သံလိုက်အိမ်မြှောင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ အက်ဆစ်အရည်မှာ နှစ်အောင်စ (Two ounces) တောင် မကျန်တော့ချေ။</p> <p>ဂျက်စီကာသည် အပေါက်ထဲတွင် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး အမြှုပ်များပေနေသော လက်ဖြင့် သူမ၏ပါးကို သပ်လိုက်သည်။ သူမ၏မျက်လုံးများက ပေါလ်နှင့် ဆုံသွားသည်။</p> <p>"အပေါ်ဘက် မျက်နှာပြင်ကို ကြည့်ရအောင်" ဟု ပေါလ်က ဆိုသည်။ "ဖြည်းဖြည်းချင်းနော်။" သူသည် စပိုက်စ် အနည်းငယ်ကို ခွက်ထဲသို့ ထပ်ထည့်လိုက်ရာ ဂျက်စီကာ၏ လက်များဘေးတွင် အမြှုပ်များ ထွက်လာတော့သည်။ သူမသည် အပေါက်၏ အပေါ်ဘက်စောင်းနေသော မျက်နှာပြင်ကို ဒေါင်လိုက် စတင်တူးဆွလိုက်သည်။ ဒုတိယအကြိမ် ယက်ထုတ်လိုက်သည့်အခါ သူမ၏လက်မှာ မာကျောသော အရာတစ်ခုနှင့် ထိမိသွားသည်။ ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖယ်ရှားလိုက်ရာ ပလတ်စတစ် ကလစ် (Buckle) ပါသော ကြိုးစတစ်ခု ပေါ်လာတော့သည်။</p> <p>"ဘာမှ ထပ်မလှုပ်နဲ့တော့" ဟု ပေါလ်က တိုးတိုးလေး ဆိုသည်။ "အမြှုပ်တွေ ကုန်သွားပြီ။"</p> <p>ဂျက်စီကာသည် လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ကြိုးကိုဆွဲကိုင်ထားကာ သူ့ကို မော့ကြည့်သည်။</p> <p>ပေါလ်သည် အချည်းနှီးဖြစ်သွားသော သံလိုက်အိမ်မြှောင်ကို ချိုင့်ဝှမ်းကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်ပြီး - "အမေ့ရဲ့ နောက်လက်တစ်ဖက်ကို ကျွန်တော့်ဆီပေး။ အခု သေချာနားထောင်။ ကျွန်တော် အမေ့ကို ဘေးဘက်နဲ့ အောက်ဘက်ကို ဆွဲထုတ်မယ်။ အဲဒီကြိုးကိုတော့ လက်မလွှတ်နဲ့။ အပေါ်ကနေ သဲတွေ သိပ်အများကြီး ထပ်ပြိုကျလာတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒီသဲလျှောက သူ့ဖာသာသူ ငြိမ်သွားပြီ။ ကျွန်တော် အဓိက ကြိုးစားမှာက အမေ့ခေါင်းကို သဲထဲမမြုပ်အောင် ထိန်းပေးဖို့ပဲ။ အပေါက်ထဲ သဲတွေ ပြည့်သွားပြီဆိုတာနဲ့ ကျွန်တော်တို့ အမေ့ကို ပြန်တူးထုတ်ပြီး အထုပ်ကို ဆွဲယူလို့ရပြီ။"</p> <p>"နားလည်ပြီ" ဟု သူမက ဆိုသည်။</p> <p>"အဆင်သင့်ပဲလား?"</p> <p>"အဆင်သင့်ပဲ။" သူမသည် ကြိုးကို ခိုင်ခိုင်မြဲမြဲ ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်သည်။</p> <p>ပေါလ်သည် တစ်ချက်တည်းနှင့် သူမကို အပေါက်ထဲမှ တစ်ဝက်ခန့်အထိ ဆွဲတင်လိုက်ပြီး၊ အမြှုပ်အတားအဆီး ပြိုကျကာ သဲများ လျှောကျလာစဉ် သူမ၏ခေါင်းကို အပေါ်သို့ မတင်ပေးထားသည်။ သဲများ ငြိမ်သွားသည့်အခါ ဂျက်စီကာသည် ခါးအထိ သဲထဲမြုပ်နေပြီး၊ ဘယ်ဘက်လက်မောင်းနှင့် ပခုံးတို့မှာလည်း သဲအောက်တွင် ရှိနေသေးသည်။ သူမ၏ မေးစေ့ကိုတော့ ပေါလ်၏ ဝတ်ရုံစဖြင့် ကာကွယ်ပေးထားသည်။ သူမ၏ ပခုံးမှာ အားစိုက်ထားရသဖြင့် နာကျင်နေတော့သည်။</p> <p>"ကျွန်မ ကြိုးကို ကိုင်ထားတုန်းပဲ" ဟု သူမက ဆိုသည်။</p> <p>ပေါလ်သည် သူမ၏ဘေးက သဲထဲသို့ လက်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ထိုးသွင်းလိုက်ပြီး ကြိုးကို ရှာတွေ့သွားသည်။ "အတူတူ ဆွဲကြစို့" ဟု သူက ဆိုသည်။ "ပုံမှန်လေးပဲ အားစိုက်ဆွဲနော်။ ကြိုးပြတ်သွားလို့ မဖြစ်ဘူး။"</p> <p>အထုပ်ကို အထက်သို့ ဆွဲတင်လိုက်ကြစဉ် သဲများ ပို၍ ပြိုကျလာသည်။ အထုပ်၏ ကြိုးစသည် သဲမျက်နှာပြင်ပေါ်သို့ လွတ်ထွက်လာသည့်အခါ ပေါလ်က ရပ်တန့်လိုက်ပြီး မိခင်ဖြစ်သူကို သဲပုံထဲမှ ဆွဲထုတ်ကာ လွတ်မြောက်စေခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူတို့နှစ်ဦးသား စုပေါင်းအားစိုက်ကာ အထုပ်ကို သဲလျှောအောက်ဘက်ရှိ ထောင်ချောက်ထဲမှ ဆွဲထုတ်နိုင်ခဲ့ကြသည်။</p> <p>မိနစ်အနည်းငယ်အကြာတွင် သူတို့သည် ကျောက်ကြားလမ်း၏ ကြမ်းပြင်ပေါ်၌ အထုပ်ကို အလယ်မှာချလျက် မတ်တတ်ရပ်နေကြသည်။</p> <p>ပေါလ်သည် မိခင်ဖြစ်သူကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်နှာနှင့် ဝတ်ရုံပေါ်တွင် အစိမ်းရောင်အမြှုပ်များ ပေကျံနေ၏။ အမြှုပ်များ ခြောက်သွားသည့် နေရာများတွင် သဲများက အချပ်လိုက် ကပ်ငြိနေသည်။ သူမကို ကြည့်ရသည်မှာ စိုစွတ်သော အစိမ်းရောင် သဲလုံးများဖြင့် ပစ်ပေါက်ခံထားရသည့် ပစ်မှတ်တစ်ခုနှယ်။</p> <p>"အမေ့ကိုကြည့်ရတာ တော်တော်လေး စုတ်ပြတ်နေတာပဲ" ဟု သူက ဆိုသည်။</p> <p>"မင်းကိုယ်မင်းလည်း သိပ်ပြီး လှလှပပ ဖြစ်နေတာတော့ မဟုတ်ပါဘူး" ဟု သူမက ပြန်ပြောသည်။</p> <p>သူတို့နှစ်ဦး ရယ်မောလိုက်ကြပြီးမှ ပြန်လည်တည်ငြိမ်သွားကြသည်။</p> <p>"ဒါမျိုး မဖြစ်သင့်ခဲ့ဘူး" ဟု ပေါလ်က ဆိုသည်။ "ကျွန်တော် ပေါ့ဆသွားတာ။"</p> <p>သူမက ပခုံးတစ်ချက်တွန့်လိုက်ရာ ဝတ်ရုံပေါ်မှ သဲအချပ်များ ကြွေကျကုန်သည်။</p> <p>"ကျွန်တော် တဲထိုးလိုက်မယ်" ဟု သူက ဆိုသည်။ "အမေလည်း ဝတ်ရုံကို ချွတ်ပြီး သဲတွေ ခါထုတ်လိုက်တာ ပိုကောင်းမယ်။" သူသည် အထုပ်ကို ယူကာ ခပ်လှမ်းလှမ်းသို့ ထွက်သွားသည်။</p> <p>ဂျက်စီကာက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သော်လည်း အလွန်အမင်း ပင်ပန်းနေသဖြင့် စကားပင် ပြန်မပြောနိုင်တော့ချေ။</p> <p>"ဒီကျောက်ဆောင်ထဲမှာ တဲကြိုးချည်ဖို့ အပေါက်တွေ ရှိတယ်" ဟု ပေါလ်က ဆိုသည်။ "အရင်က တစ်ယောက်ယောက် ဒီမှာ စခန်းချခဲ့ဖူးတာပဲ။"</p> <p>ဘာလို့ မရှိရမှာလဲ ဟု ဝတ်ရုံကို ခါရင်း သူမ တွေးမိသည်။ ဤနေရာသည် စခန်းချရန် အကောင်းဆုံးနေရာ ဖြစ်သည်— ကျောက်နံရံများ၏ အတွင်းဘက်တွင် နက်ရှိုင်းစွာ ရှိနေပြီး၊ လေးကီလိုမီတာခန့် အကွာအဝေးတွင် အခြားကမ်းပါးယံတစ်ခုနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်လျက် ရှိသည်။ ကန္တာရ၏ အထက်ပိုင်းတွင် ရှိသဖြင့် လောက်ကောင်ကြီးများကို ရှောင်ကွင်းနိုင်သလို၊ ကန္တာရကို ဖြတ်ကျော်လိုသည့်အခါတွင်လည်း အလွယ်တကူ ဆင်းသွားနိုင်သည့် နေရာမျိုး ဖြစ်သည်။</p> <p>သူမ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ပေါလ်က တဲကို ထိုးပြီးနေပြီ ဖြစ်သည်။ ၎င်း၏ နံရိုးများဖြင့် အုပ်မိုးထားသော အမိုးခုံးပုံသဏ္ဌာန်မှာ ကျောက်ကြားလမ်း၏ နံရံများနှင့် တစ်သားတည်း ဖြစ်နေသည်။ ပေါလ်သည် သူမ၏ဘေးမှ ဖြတ်သွားရင်း မှန်ပြောင်းကို မလိုက်သည်။ သူသည် မှန်ပြောင်းအတွင်းက ဖိအားကို အမြန်လှည့်ညှိလိုက်ပြီး၊ နံနက်ခင်းအလင်းရောင်အောက်တွင် ရွှေဝါရောင် သဲပြင်ကျယ်ကို ဖြတ်ကျော်ကာ မြင့်တက်နေသည့် ဟိုဘက်က ကမ်းပါးယံဆီသို့ အဆီမှန်ဘီလူး (Oil lenses) များကို အာရုံစိုက်လိုက်သည်။</p> <p>ဂျက်စီကာသည် ပေါလ်က ထိုကမ္ဘာပျက်ကိန်း ဆိုက်နေသည့် မြင်ကွင်းကို စူးစမ်းနေသည်ကို စောင့်ကြည့်နေမိသည်။ သူ၏ မျက်လုံးများက သဲမြစ်များနှင့် လျှိုမြောင်များအတွင်းသို့ ထိုးဖောက်ရှာဖွေနေကြသည်။</p> <p>"ဟိုဘက်မှာ ပေါက်ရောက်နေတဲ့ အပင်တွေ ရှိတယ်" ဟု သူက ဆိုသည်။</p> <p>ဂျက်စီကာသည် တဲဘေးက အထုပ်ထဲမှ အပိုပါလာသော မှန်ပြောင်းကို ယူကာ ပေါလ်၏ ဘေးသို့ တိုးကပ်လိုက်သည်။</p> <p>"ဟိုမှာလေ" ပေါလ်က မှန်ပြောင်းကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ကိုင်ထားပြီး ကျန်လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ညွှန်ပြသည်။</p> <p>သူ ညွှန်ပြရာသို့ သူမ ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>"ဆာဂွာရို (Saguaro - ရှားစောင်းပင်တစ်မျိုး) တွေပဲ" ဟု သူမက ဆိုသည်။ "အပင်လေးတွေက ကြုံလှီနေတာပဲ။"</p> <p>"အနီးအနားမှာ လူတွေ ရှိနိုင်တယ်" ဟု ပေါလ်က ဆိုသည်။</p> <p>"ဒါဟာ ရုက္ခဗေဒ စမ်းသပ်စခန်းဟောင်း တစ်ခုရဲ့ လက်ကျန်တွေလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ" ဟု သူမက သတိပေးလိုက်သည်။</p> <p>"ဒါက ကန္တာရထဲကို တော်တော်လေး တောင်ဘက်ကျကျ ရောက်နေပြီ" ဟု သူက ဆိုသည်။ သူသည် မှန်ပြောင်းကို ချလိုက်ပြီး နှာခေါင်းစစ်ထုတ်ကိရိယာ အောက်ဘက်ကို ပွတ်လိုက်ရာ သူ၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ မည်မျှ ခြောက်သွေ့အက်ကွဲနေသည်ကို သတိပြုမိသွားသည်။ ပါးစပ်ထဲတွင်လည်း ရေငတ်လွန်းသဖြင့် ဖုန်နံ့များ ရနေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ "ဒီနေရာက ဖရီမန်းတွေရဲ့ နေရာမျိုးလို့ ခံစားနေရတယ်" ဟု သူက ဆိုသည်။</p> <p>"ဖရီမန်းတွေက ငါတို့အပေါ် ဖော်ဖော်ရွေရွေ ရှိပါ့မလားဆိုတာ သေချာလို့လား?" ဟု သူမက မေးသည်။</p> <p>"ကိုင်းန်စ်ကတော့ သူတို့ကူညီလိမ့်မယ်လို့ ကတိပေးခဲ့တာပဲ။"</p> <p>ဒါပေမဲ့ ဒီကန္တာရထဲက လူတွေမှာ အသည်းအသန်ဖြစ်နေတဲ့ စိတ်တွေ ရှိနေလိမ့်မယ် ဟု သူမ တွေးမိသည်။ ဒီနေ့ ငါကိုယ်တိုင်တောင် အဲဒီလို ခံစားခဲ့ရသေးတာပဲ။ အသည်းအသန် ဖြစ်နေတဲ့သူတွေက ငါတို့ဆီက ရေကိုရဖို့အတွက် ငါတို့ကို သတ်ပစ်နိုင်တာပဲ။</p> <p>သူမသည် မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားလိုက်ပြီး၊ ဤလဟာပြင်ကြီးကို မျက်ကွယ်ပြုကာ ကာလာဒန် (Caladan) ဂြိုဟ်ပေါ်က မြင်ကွင်းတစ်ခုကို စိတ်ကူးထဲတွင် ပုံဖော်လိုက်သည်။ ပေါလ် မမွေးခင်က သူမနှင့် မြို့စားမင်း လီတိုတို့ ကာလာဒန်မှာ အားလပ်ရက် ခရီးထွက်ခဲ့ဖူးသည်။ သူတို့သည် တောင်ဘက်ပိုင်းက တောအုပ်များ၊ တလွင့်လွင့် လှုပ်ခတ်နေသော သစ်ရွက်များနှင့် မြစ်ဝကျွန်းပေါ်က စပါးခင်းများပေါ်မှ ပျံသန်းခဲ့ကြသည်။ စိမ်းလန်းစိုပြည်မှုများကြားတွင် ပုရွက်ဆိတ်တန်းလေးများကဲ့သို့ သွားလာနေကြသော လူအုပ်စုများကို မြင်ခဲ့ရသည်— ဆိုင်းပန်ဆာ (Suspensor) များဖြင့် ပင့်မထားသော ပခုံးထမ်းပိုးများဖြင့် ဝန်စည်စလွယ်များကို ထမ်းပိုးသွားနေကြသူများ။ ပင်လယ်ပြင်တွင်လည်း ရွက်လှေဖြူလေးများက ပန်းပွင့်ဖတ်လေးများအလား။</p> <p>အခုတော့ အားလုံးဟာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save