Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း - (၇၉) </h2> <h2 style="text-align: center;">(မှော်တိုက်ပွဲ စတင်ပြီ...)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>"တောက်... ဒီအဘိုးကြီး မူကျားယွမ်ကတော့ အစွမ်းကုန် လုပ်ထားတာပဲ၊ အဲဒီ ယုအန်းရဲ့ ကိုယ်ပေါ်မှာ မှော်အသုံးအဆောင်တွေနဲ့ မှော်ရတနာတွေ ဘယ်နှစ်ခုတောင် ပါနေသလဲဆိုတာ မင်းတို့ ရေတွက်လို့ရလား..." </p> <p>တျန်းခိုင်သည် ၎င်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ၏ ထိုင်ခုံပေါ်မှပင် ခုန်ထွက်မတတ် ဖြစ်သွားရသည်။ ကျောင်းအုပ်ကြီးကျူးမှာမူ ခေါင်းကိုသာ တရစပ် ခါယမ်းနေမိတော့၏။</p> <p>ကျောင်းမှ ကျောင်းသားများစွာသည် မျိုးရိုးကြီး မိသားစုမှ တပည့်များကို မယှဉ်နိုင်ရခြင်းမှာ သူတို့၏ ကျင့်ကြံမှု အနည်းငယ် လိုအပ်နေခြင်းကြောင့်သာမက၊ သူတို့၏ အသုံးအဆောင်ပစ္စည်းများမှာလည်း မယှဉ်နိုင်သောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>ဤအရွယ်ရောက်ခြင်း အခမ်းအနားအတွက် အဘိုးကြီး မူကျားယွမ်သည် ယုအန်းကို မည်မျှလောက်သော မှော်အသုံးအဆောင်များ ပေးထားသည်ကို မည်သူမျှ မသိနိုင်ပါပေ။</p> <p>“မိုဖန်ကရော...”</p> <p>ကျန့်ခုံးဆီမှ ရရှိထားသော အရိုးလွှဒိုင်းကာ မှလွဲလျှင် သူ့တွင် အခြားဘာမှ ရှိပုံမရပေ။</p> <p>“ဒါကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး တိုက်မှာလဲ...”</p> <p>ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီး ကျောင်းအုပ်ကြီးကျူးနှင့် ကျောင်းဘက်မှ လူအများအပြားမှာ အနည်းငယ် စိတ်ပျက်သွားကြသည်။</p> <p>"တျန်းခိုင်... ဒီတိုက်ပွဲကို ခင်ဗျားကိုယ်တိုင် ခွင့်ပြုခဲ့တာဆိုတော့ ခင်ဗျားပဲ ဒိုင်လူကြီး လုပ်ပေးလိုက်ပါဦး..." မူကျားယွမ်က ခပ်ပြုံးပြုံး ပြောလိုက်သည်။ သူသည် ကြောင်က ကြွက်ကို ကစားနေသည့် ပြကွက်မျိုးကို ကြည့်ရန် စောင့်ဆိုင်းနေခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p>တျန်းခိုင်မှာ ဘာပြောရမှန်းပင် မသိတော့ချေ။ သူ၏ရင်ထဲတွင် မိုဖန်အတွက်သာ ဆုတောင်းပေးနေမိသည်။</p> <p>"မင်းတို့ နှစ်ယောက်လုံးက မျိုးဆက်သစ် လူငယ်တွေထဲမှာ နာမည်ကျော်တွေပဲ၊ ဒီလို ယှဉ်ပြိုင်တာက မင်းတို့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုကို ပိုပြီး ကြိုးစားလာအောင် တွန်းအားပေးဖို့ပဲ... ကဲ... ကိုယ့်နေရာကိုယ် ယူကြ" တျန်းခိုင်သည် လူငယ်မှော်ဆရာ နှစ်ဦးကြားတွင် ရပ်ကာ လူတိုင်းကြားနိုင်သော အသံဖြင့် ဆိုလိုက်၏။</p> <p>ထို့နောက် တျန်းခိုင်သည် ကွင်းထဲမှ လုံးဝ ထွက်မသွားဘဲ ဖြည်းဖြည်းချင်း နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်သည်။ အကယ်၍ တစ်ခုခု ဖြစ်လာပါက သူသည် ထိုနေရာမှနေ၍ အလျင်အမြန် တားဆီးနိုင်မည် ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်၏။</p> <p>"ကောင်းပြီ... လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်ကြ၊ ငါ့ရဲ့ အချက်ပေးသံကို စောင့်ကြဦး..." တျန်းခိုင်က ဆိုသည်။</p> <p>မိုဖန်နှင့် ယုအန်းတို့သည် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး မျက်နှာချင်းဆိုင်ကာ လက်များကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ကြ၏။ ယုအန်း၏ လက်ဖဝါးပေါ်တွင် ရေခဲငွေ့အချို့ အုံ့ဆိုင်းသွားသည်။ မိုဖန် သူနှင့် လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်လိုက်သည့် ခဏမှာပင် သူ၏ အရိုးတွင်းအထိ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာသော အေးစက်လှသည့် လေထုကို ခံစားလိုက်ရ၏။</p> <p>မိုဖန်၏ တုံ့ပြန်မှုမှာ မြန်ဆန်လှပေသည်။ သူ၏လက်မောင်းမှာ တောက်လောင်နေသော အနီရောင်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး၊ ထိုမီးလျှံများက သူ၏ အသား၊ သွေးကြောနှင့် အရိုးများကို ကာကွယ်ပေးလိုက်၏။ သူသည် တည်ငြိမ်သော မျက်နှာထားဖြင့်ပင် ကျန်ရှိသော လက်တစ်ဖက်ကို မြှောက်ကာ ယုအန်းကို လယ်ခလယ်ထောင်ပြလိုက်တော့သည်။</p> <p>"မင်းက တကယ်ကို ဘာမှမသိတဲ့ ကြွက်စုတ်လေးပဲ... ဒါပေမဲ့ ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ ငါ မင်းရဲ့ ဦးနှောက်ကို အကုန်ခဲပစ်လိုက်မယ်... အဲဒါမှ မင်း နည်းနည်း ခေါင်းကြည်သွားမှာ..." ယုအန်းသည် လက်ကို လွှတ်လိုက်ပြီးနောက် အေးစက်စွာ ရယ်မောလျက် သူ၏နေရာသို့ ပြန်သွား၏။</p> <p>"အရူး..." မိုဖန်က ပြန်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>မိုဖန်သည် သူ၏ သတ်မှတ်ထားသော နေရာသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ မသိစိတ်ဖြင့် မျက်လုံးကို ခဏတာ မှိတ်လိုက်မိသည်။ ထို့နောက် မျက်လုံးပြန်ဖွင့်ကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်၏။</p> <p>ဤအိမ်တော်ထဲသို့ ဝင်လာကတည်းက သူ့အပေါ် လှောင်ပြောင်သရော်သည့် အကြည့်များနှင့် သနားဂရုဏာသက်သည့် အကြည့်များ မည်မျှရှိနေသည်ကို သူ မမှတ်မိတော့ပေ။ လူအများအပြားက သူ့ကို အလွန်သတ္တိရှိသည်ပြောနေကြသော်လည်း သူတို့၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များရှိ အထင်အမြင်သေးသော အပြုံးများကမူ "မင်းက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အထင်ကြီးလွန်းနေတာပဲ၊ မဖြစ်နိုင်တာကို ကြိုးစားနေတယ်" ဆိုနေကြသကဲ့သို့ပင်။</p> <p>ထိုလူများသည် အခြားသူများ၏ ကံဆိုးမှုကို ကြည့်ကာ ဝမ်းသာတတ်ကြပြီး၊ အတင်းအဖျင်း ပြောရသည်ကို နှစ်သက်ကာ သူတို့၏ အသိပညာနှင့် သာလွန်မှုကို ပြသရသည်ကို ခုံမင်ကြ၏။ ယနေ့သည် မိုဖန်က ထိုသူအားလုံးကို ပါးစပ်ပိတ်အောင် လုပ်မည့်နေ့ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>"တိုက်ပွဲ... စတင်တော့..." အမိန့်ပေးသံ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် တျန်းခိုင်သည် မိုဖန် ကြာမြင့်စွာ စောင့်ဆိုင်းခဲ့ရသော မှော်တိုက်ပွဲ၏ အစကို ကြေညာလိုက်တော့သည်။</p> <p>နောက်တစ်စက္ကန့်မှာပင် မိုဖန်၏ မျက်ဝန်းများမှ နီရဲသော မီးလျှံရောင်ခြည်များ ချက်ချင်း ထွက်ပေါ်လာ၏။ ထိုရောင်ခြည်ထဲတွင် မီးလျှံကြယ် ခုနစ်လုံးကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်နိုင်ပြီး၊ ၎င်းတို့သည် အချင်းချင်း လျင်မြန်စွာ ဆက်သွယ်ကာ ကြယ်လမ်းကြောင်း တစ်ခုကို တည်ဆောက်လိုက်ကြသည်။ တောက်ပသော ကြယ်လမ်းကြောင်းမှတစ်ဆင့် မှော်ပညာ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>မိုဖန်၏ လက်ဖဝါးပေါ်တွင် မီးလုံးတစ်လုံး တောက်လောင်လာ၏။ ပူပြင်းလှသော မီးလျှံစွမ်းအင်များသည် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လောင်ကျွမ်းနိုင်သောအရာ မှန်သမျှကို လောင်မြိုက်ရန် ခုန်ပေါက်နေကြသည်။</p> <p>"မီးတောက်ပေါက်ကွဲခြင်း - လောင်မြိုက်ခြင်း...”</p> <p>မိုဖန်၏ ကြယ်လမ်းကြောင်း တည်ဆောက်မှု အရှိန်မှာ အလွန်ပင် မြန်ဆန်လှသဖြင့် လူများ၏ နားထဲတွင် တျန်းခိုင်၏ တိုက်ပွဲစတင်ခြင်း ကြေညာသံမှာပင် ပဲ့တင်ထပ်နေဆဲ ဖြစ်၏။</p> <p>ထိုကဲ့သို့ ကျွမ်းကျင်လှသော မှော်အသုံးပြုမှုကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် တက်ရောက်လာသူတိုင်း အံ့အားသင့်သွားကြသည်။</p> <p>"သူ့မှာ စွမ်းရည်အချို့ ရှိသေးပုံပဲ... ဒါပေမဲ့ ပြဿနာက အဲဒီ ပထမအဆင့် မီးတောက်ပေါက်ကွဲမှုက လုံးဝ အသုံးမဝင်တာပဲ..."</p> <p>"ထူးဆန်းတယ်... ဒီကောင်က မီးတောက်ပေါက်ကွဲခြင်း အရိုးထိလောင်ကျွမ်းခြင်း ကို တတ်မြောက်ထားပြီးပြီ မဟုတ်လား... ဘာလို့ ပထမအဆင့်ဖြစ်တဲ့ လောင်မြိုက်ခြင်းကို သုံးနေရတာလဲ... အရိုးထိလောင်ကျွမ်းခြင်းရဲ့ စွမ်းအားက အများကြီး ပိုပြင်းထန်တာလေ၊ သူက မှော်ပညာကို အရင် သုံးခွင့်ရတာတောင် ဘာလို့ ပိုပြီး ပြင်းပြင်းထန်ထန် မတိုက်တာလဲ..." နည်းပြ လော့ယွင်ပေါ်က သူ၏ ရင်ထဲရှိ သံသယကို ချက်ချင်း ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။</p> <p>မိုဖန်အကြောင်း သိထားသူများမှာမူ သူသည် ကျောင်းတစ်ခုလုံးတွင် အခြေခံမှော်ပညာ၏ ဒုတိယအဆင့်ကို ပထမဆုံး တတ်မြောက်ခဲ့သူဖြစ်ကြောင်း သိကြပေသည်။ မီးတောက်ပေါက်ကွဲခြင်း အရိုးထိလောင်ကျွမ်းခြင်း၏ အစွမ်းကိုလည်း လက်တွေ့လေ့ကျင့်စဥ်က မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီး ဖြစ်၏။ ယခုကဲ့သို့ အရေးကြီးသော တိုက်ပွဲတွင် သူသည် ဘာကြောင့် လောင်မြိုက်ခြင်းကို အသုံးပြုရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သနည်း။</p> <p>တစ်ဖက်တွင်မူ ယုအန်းမှာ အလျင်စလို မရှိပေ။ သူသည် မိုဖန် ကြယ်လမ်းကြောင်း တည်ဆောက်နေသည်ကို ရပ်ကြည့်နေပြီး... "မင်း မှော်ပညာကို အရင် သုံးနိုင်တော့ရော ဘာဖြစ်လဲ" ဆိုနေသည့်အလားပင်။</p> <p>"ရေခဲပျံ့နှံ့ခြင်း...”</p> <p> ယုအန်းသည်လည်း ဆက်မစောင့်တော့ဘဲ သူ၏ ကြယ်များကို စိတ်အလိုအတိုင်း ထိန်းချုပ်လိုက်၏။</p> <p>သူသည်လည်း မိုဖန်ကဲ့သို့ပင် ကျွမ်းကျင်လှပေသည်။ ယုအန်း ဝတ်ဆင်ထားသော အဖိုးတန် အဖြူရောင် ဝတ်စုံတစ်ဝိုက်တွင် အေးစက်လှသော လေပွေများ ဝဲလည်နေသည်။</p> <p>"ရေခဲပျံ့နှံ့ခြင်း - ခဲစေခြင်း"</p> <p>ယုအန်းသည် သူ၏ မှော်ပညာအမည်ကို ဆက်လက် ရွတ်ဆိုလိုက်၏။ တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် တစ်ခုလုံးသော ကွင်းအတွင်းရှိ အပူချိန်မှာ ရုတ်တရက် ကျဆင်းသွားတော့သည်။ ပူပြင်းလှသော နွေလယ်ရာသီမှ အေးစက်သော ဆောင်းရာသီသို့ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားသကဲ့သို့ပင်။</p> <p>နှင်းပွင့်များ လွင့်ပျံလာပြီး၊ လေထဲတွင် ရေခဲစများနှင့် နှင်းမှုန်များ လွင့်ဝဲနေကြတော့သည်။ ဖြူစင်သော နှင်းမှုန်များသည် မိုဖန်ရှိရာသို့ ကျဆင်းလာ၏။ ရေခဲပျံ့နှံ့ခြင်း၏ အေးခဲမှု အရှိန်အရ အကယ်၍ မိုဖန်သာ ထိုဧရိယာအတွင်းတွင် သုံးစက္ကန့်ထက်ပို၍ ရပ်နေပါက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် အောက်ပိုင်းမှာ သေချာပေါက် ခဲသွားပေလိမ့်မည်။</p> <p>ရေခဲပျံ့နှံ့ခြင်းသည် တိုက်ပွဲတစ်ခုတွင် အလွန်ပင် အားသာချက်ရှိသော မှော်ပညာ ဖြစ်၏။ အခြေခံအဆင့်တွင် လေဒြပ်စင်နှင့် မြေဒြပ်စင်တို့ကသာ ရွေ့လျားမှုဆိုင်ရာ မှော်ပညာများ ရှိကြခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>ရေခဲပျံ့နှံ့ခြင်း၏ အာနိသင်မှာ ဧရိယာတစ်ခုလုံးကို သက်ရောက်စေခြင်း ဖြစ်၏။ နှင်းများ မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျဆင်းလာသည်နှင့် မှော်ဆရာအနေဖြင့် သုံးစက္ကန့်အတွင်း ထိုဧရိယာမှ ထွက်ပြေးရမည် ဖြစ်ပြီး၊ မပြေးနိုင်ပါက အေးခဲသွားပေလိမ့်မည်။ လုံလောက်သော အရှိန်မရှိသူများမှာ ထိုအေးခဲဇုန်မှ လွတ်မြောက်ရန် လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ပေ။</p> <p>ယုအန်း၏ရေခဲပျံ့နှံ့ခြင်းသည် မိုဖန်ရှိရာ ပတ်ဝန်းကျင် ဧရိယာအတော်များများကို ဖုံးလွှမ်းထားလေသည်။ မိုဖန်အနေဖြင့် အစွမ်းကုန် ပြေးလျှင်ပင် သုံးစက္ကန့်အတွင်း ထိုဧရိယာမှ လွတ်မြောက်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ ထို့ကြောင့် သုံးစက္ကန့်အကြာတွင် မိုဖန်မှာ လူသားပစ်မှတ်တစ်ခု ဖြစ်သွားတော့မည်။</p> <p>ထို့နောက်တွင် ယုအန်းက နောက်ထပ် ရေခဲလွှာတစ်ခုဖြင့် ထပ်မံ ဖုံးအုပ်လိုက်မည် ဖြစ်ရာ၊ နောက်ထပ် သုံးစက္ကန့်အကြာတွင် မိုဖန်သည် လူအများ၏ လှောင်ပြောင်ခြင်းကို ခံရမည့် ရေခဲရုပ်ထုတစ်ခု ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။</p> <p>၎င်းကို တားဆီးရန် နည်းလမ်းမရှိပေ။ နှေးကွေးသော မှော်ဆရာများနှင့် မှော်သားရဲများကို ရင်ဆိုင်ရာတွင် ရေခဲဒြပ်စင်မှာ အလွန်ပင် ထိရောက်လှပေသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ရေခဲပျံ့နှံ့ခြင်းမှာ အခြေခံမှော်ပညာများထဲတွင် နည်းစနစ်များစွာ မလိုအပ်ဘဲ အလွန်ပင် အသုံးဝင်သော မှော်ပညာဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်၏။</p> <p>"တောက်... ဒီကောင်လေး ရူးသွားတာလား၊ ဘာလို့ ထိုနေရာမှာပဲ ရပ်နေရတာလဲ..."</p> <p>"ငါသာဆိုရင် ချက်ချင်း ပြေးတော့မှာပဲ... ခဲသွားတာနဲ့ အကုန် ပြီးသွားမှာလေ..."</p> <p>မိုဖန်သည် မပြေးခဲ့ပေ။ အကယ်၍ အခြားသော ဝါရင့်မှော်ဆရာများသာ ရေခဲပျံ့နှံ့ခြင်းနှင့် ရင်ဆိုင်ရပါက အလွယ်တကူ အေးခဲမသွားစေရန် ချက်ချင်း ရွေ့လျားကြမည် ဖြစ်သည်။</p> <p>"ငါ့ကို အေးခဲချင်တာလား..." ထိုအချိန်တွင် မိုဖန်၏ မျက်နှာတွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာ၏။</p> <p>မိုဖန်သည် သူ၏လက်ထဲမှ မီးလျှံများကို ယုအန်းဆီသို့ မပစ်ခဲ့ပေ။ အမှန်တကယ်တော့ သူသည် ပထမအဆင့် မီးလျှံမှော်ပညာလေးဖြင့် ယုအန်းကို အနိုင်မရနိုင်ကြောင်း ကောင်းကောင်း သိထားပြီး ဖြစ်သည်။ အဘယ်ကြောင့်မူ... ဤ မီးတောက်ပေါက်ကွဲခြင်း လောင်မြိုက်ခြင်းတွင် အခြားသော ပါးနပ်သည့် လုပ်ဆောင်ချက်တစ်ခု ရှိနေသေးသောကြောင့်ပင်။</p> <p>အခန်း (၇၉) ပြီး</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save