Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">မီးစမ်းရေ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>မီးစမ်းရေကို ကျောက်တုံးများဖြင့် ဝန်းရံထားပြီး အလင်းတန်းများ ဝေဖြာနေလေသည်။ ညဉ့်ယံသာ အမြဲစိုးမိုးထားသည့် ထိုကမ္ဘာတွင် ၎င်းသည် ထူးခြားစွာ လင်းလက်နေပေသည်။</p> <p>ချင်မင်သည် ကိုယ်ကိုနှိမ့်ကာ ကန်ထဲမှ တောက်ပနေသော ကျောက်တုံးတစ်တုံးကို ဆယ်ယူလိုက်၏။ ၎င်းသည် ပင်လယ်သန္တာထက်ပင် ပို၍ ဝင်းလက်ကာ အရပ်မျက်နှာအနှံ့သို့ အလင်းရောင်များ ပေးစွမ်းနေလေသည်။</p> <p>အိမ်တိုင်းတွင် အသုံးပြုသော နေမင်းကျောက်တုံးများသည် မီးစမ်းရေမှ ထွက်ရှိခြင်း ဖြစ်သည်။ ကျောက်တုံးများ အလင်းမှိန်သွားသောအခါ ၎င်းတို့ကို မီးစမ်းရေထဲသို့ ပြန်လည် ထည့်ထားနိုင်ပြီး အချိန်အတန်ကြာလျှင် ယခင်အတိုင်း ပြန်လည် တောက်ပလာမည် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>ကန်တစ်ခုလုံးတွင် အနီရောင် အလင်းတန်းများ ပြည့်နှက်နေ၏။ ချော်ရည်များကဲ့သို့ နီရဲတောက်ပနေသော်လည်း ၎င်း၏ အပူချိန်သည် လူ့ခန္ဓာကိုယ် အပူချိန်လောက်ပင် မရှိချေ။</p> <p>ကန်ထဲ၌ အလင်းလှိုင်းများ လှုပ်ရှားနေပြီး မီးလျှံများ ခုန်ပေါက်နေသကဲ့သို့ ရှိနေလေသည်။ ၎င်းသည် တကယ့်မီးလည်း မဟုတ်သလို စမ်းရေလည်း မဟုတ်ဘဲ အလွန် ထူးခြားသည့် ဒြပ်ဝတ္ထုတစ်ခုသာ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>ယခုအခါ နေ့လယ်ခင်းဆိုသည်မှာ မရှိတော့ဘဲ ထာဝရ အမှောင်ယံကသာ စိုးမိုးထား၏။ မှောင်ရီဝိုးတဝါးအချိန် နှင့် သန်းခေါင်ယံ ဟူ၍သာ ခွဲခြားနိုင်တော့သည်။</p> <p>ထိုကဲ့သို့သော ခေတ်ကာလတွင် မီးစမ်းရေသည် အလွန် အရေးပါပေသည်။</p> <p>မျိုးဗီဇပြောင်း ငွေဂျုံများ ဖြစ်စေ သာမန် ကောက်ပဲသီးနှံများ ဖြစ်စေ အပင်အားလုံးသည် မီးစမ်းရေဖြင့် လောင်းရိပ်မိမှသာ ရှင်သန်နိုင်ကြပေသည်။</p> <p>ထို့ပြင် လူသားများသည်လည်း မီးစမ်းရေနှင့် အချိန်အကြာကြီး ဝေးကွာနေပါက ကျန်းမာရေး ထိခိုက်နိုင်လေသည်။ ၎င်းသည် လူသားများ ရှင်သန်ရပ်တည်ရန်အတွက် အခြေခံအကျဆုံး အရာဖြစ်သည်ဟု ဆိုနိုင်ပေသည်။</p> <p>နေ့အလင်းရောင် မရှိသော ကမ္ဘာတွင်လည်း ရာသီဥတု လေးမျိုးကို ခွဲခြားနိုင်ဆဲပင် ဖြစ်၏။</p> <p>နွေဦးနှင့် နွေရာသီသည် မီးစမ်းရေ အားကောင်းသော အချိန်ဖြစ်ပြီး စိုက်ပျိုးရေးအတွက် လိုအပ်ချက်ကို ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်ပေသည်။</p> <p>ဆောင်းရာသီသည် မီးစမ်းရေ ခန်းခြောက်သော အချိန်ဖြစ်၏။ သစ်ပင်နှစ်ပင်ရွာရှိ မီးစမ်းရေကန်ထဲတွင် အလင်းရောင်များ ရှိနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း နေမင်းကျောက်တုံးများကို အလင်းပြန်သွင်းရန်နှင့် အလင်းရောင် ရရှိရန်အတွက်သာ အသုံးပြုနိုင်တော့သည်။</p> <p>ယေဘုယျအားဖြင့် နေအလင်းရောင် မရှိသော ခေတ်တွင် လူသားများသည် မီးကို ရှာဖွေရင်း ရှင်သန်နေကြရပေသည်။</p> <p>မီးစမ်းရေသည် အမှောင်ထဲတွင် အလွန် ထင်ရှားသောကြောင့် တောရိုင်းသတ္တဝါများ၏ ချောင်းမြောင်းခြင်းကို ခံရလေ့ရှိသည်။ သို့သော် သတ္တဝါတိုင်းတွင် မိမိတို့ နယ်မြေအသီးသီး ရှိကြသောကြောင့် အချိန်အတော်များများတွင် ဟန်ချက်ညီညီ ရှိနေတတ်ကြ၏။</p> <p>သစ်ပင်နှစ်ပင်ရွာတွင် စားနပ်ရိက္ခာ ပြတ်လပ်နေရခြင်းမှာ အဓိကအားဖြင့် ရိတ်သိမ်းချိန်တွင် ထူးဆန်းသော ငှက်များ၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ခံခဲ့ရခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထိုငှက်များ၏ နှုတ်သီးများသည် ဂျုံနှံများကို ထိမိလိုက်သည်နှင့် လွှဖြင့် တိုက်လိုက်သကဲ့သို့ ပြောင်သလင်းခါသွားတတ်ပေသည်။</p> <p>ထို့ပြင် ပုရွက်ဆိတ်ဘေးနှင့် အခြားသော လူသားဆိုင်ရာ အကြောင်းရင်းများကြောင့် ဆောင်းရာသီတွင် လူအချို့ ငတ်မွတ်သေဆုံးလုနီးပါး ဖြစ်နေကြရသည်။</p> <p>ယခုသည် မှောင်ရီဝိုးတဝါးအချိန် ဖြစ်သောကြောင့် အမှောင်ထုက အနည်းငယ် ပါးလျနေ၏။ ဝေးကွာသော အရပ်မှ မြေပြင်အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာသောကြောင့် တောအုပ်၏ ပုံရိပ်ကို ဝိုးတဝါး မြင်တွေ့နေရပေသည်။</p> <p>သန်းခေါင်ယံ အချိန်ရောက်လျှင်မူ မည်သည့်အရာကိုမျှ မြင်တွေ့နိုင်တော့မည် မဟုတ်ချေ။ အရာအားလုံး တိတ်ဆိတ်သွားပြီး အမှောင်ထုက ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။</p> <p>ချင်မင်သည် စားနပ်ရိက္ခာ ပြတ်လပ်မှု ပြဿနာကို ဖြေရှင်းရန်အတွက် မည်သည့်အချိန်တွင် အပြင်ထွက်ရမည်ကို စဉ်းစားနေမိသည်။</p> <p>သူသည် ရွာပြင်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်၏။ အလွန် မှောင်မိုက်နေပြီး ဝေးကွာသော ရှုခင်းများကို မမြင်ရချေ။ နှင်းထုက လူ၏ ရင်ဘတ်လောက်အထိ မြင့်နေသောကြောင့် ရှင်သန်ရန် အခြေအနေမှာ အလွန် ဆိုးရွားလှပေသည်။</p> <p>ရွာထိပ်တွင်မူ မီးစမ်းရေ၏ အလင်းရောင်ကြောင့် ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး လင်းထိန်နေ၏။</p> <p>လေပြင်းများ တိုက်ခတ်လာသောအခါ မီးစမ်းရေကန်ထဲတွင် အလင်းလှိုင်းများ လှုပ်ခါသွားသည်။ ကန်ထဲရှိ အဖြူအမည်း သစ်ပင်နှစ်ပင်ပေါ်မှ နှင်းများ ကြွေကျလာသောအခါ မီးစမ်းရေ၏ အလင်းတန်းများအကြားတွင် တောက်ပနေလေသည်။</p> <p>ထိုသစ်ပင်နှစ်ပင်၏ အရွက်များသည် ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ အထိအတွေ့မျိုး ရှိပြီး အအေးဒဏ်ကို အလွန် ခံနိုင်ရည် ရှိကြပေသည်။ သို့သော် နွေရာသီတွင် ခြင်နှင့် ပိုးမွှားများကို နှိမ်နင်းနိုင်သည်မှအပ အခြား အသုံးဝင်ပုံတော့ မရှိချေ။</p> <p>ချင်မင်သည် သစ်ပင်ပေါ်မှ လည်ပင်းထဲသို့ ကျလာသော နှင်းပွင့်များ၏ အအေးဒဏ်ကြောင့် သတိပြန်ဝင်လာ၏။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ ခန္ဓာကိုယ်ကို အရင်ဆုံး ပြန်လည် ကျန်းမာအောင် လုပ်ရပေမည်။ အပြင်ဘက်က အလွန် အန္တရာယ် များလှသည်။</p> <p>သူသည် လာခဲ့သည့် လမ်းအတိုင်း ပြန်လျှောက်လာခဲ့၏။ အိမ်တိုင်းတွင် မီးရောင်များ လင်းနေသော်လည်း သူ၏ နောက်ဘက်ရှိ တောအုပ်ကြီးမှာမူ အလွန် မှောင်မိုက်နေလေသည်။ အရာအားလုံး ညှိုးနွမ်းနေပြီး သားရဲကြီး တစ်ကောင်က အရာခပ်သိမ်းကို ဝါးမျိုတော့မည့်အလား ရှိနေပေသည်။</p> <p>ချင်မင်သည် ခြံဝင်းထဲတွင် ရပ်ကာ သတ်မှတ်ထားသော လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် လေ့ကျင့်ခန်း လုပ်နေလေသည်။ သူသည် နှစ်ပေါင်းများစွာ လေ့ကျင့်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သောကြောင့် ထိုလှုပ်ရှားမှုများသည် ဗီဇတစ်ခုကဲ့သို့ ကျွမ်းကျင်နေပြီ ဖြစ်၏။</p> <p>အချိန်အတန်ကြာသောအခါ သူ၏ နဖူးတွင် ချွေးများ ထွက်လာပြီး ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး နွေးထွေးလာမှသာ လေ့ကျင့်ခန်းကို ရပ်လိုက်တော့သည်။</p> <p>သူသည် အခန်းထဲသို့ ဝင်ကာ လက်မအရွယ်ခန့်ရှိသော ဖန်ပုလင်းလေး တစ်လုံးကို ထုတ်ယူလိုက်၏။ ၎င်းသည် အလွန် သေသပ်လှပပြီး အတွင်း၌ ရေခဲစများ ပါဝင်သည့် အပြာရောင် အရည်များ ရှိနေလေသည်။</p> <p>သူသည် နေမင်းကျောက်တုံးမှ ထွက်ပေါ်လာသော အလင်းရောင်ဖြင့် ထိုပုလင်းလေးကို ဂရုတစိုက် ကြည့်လိုက်၏။</p> <p>ပုလင်းငယ်လေးပေါ်တွင် ဓာတ်သတ္တုအဆီအနှစ် ဟု စာသားနှစ်လုံး ရေးထွင်းထားပေသည်။</p> <p>အတွင်းရှိ အရည်များသည် စွဲမက်ဖွယ်ကောင်းအောင် ပြာလွင်နေပြီး အနည်းငယ် လှုပ်ယမ်းလိုက်သောအခါ အပြာရောင် မြူခိုးများက ပုလင်းထဲတွင် စီးဆင်းသွားကာ အိပ်မက်တစ်ခုအလား ထင်မှတ်ရလေသည်။</p> <p>ချင်မင်သည် စိတ်ဆန္ဒကို ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီး ပုလင်းကို မဖွင့်လိုက်ချေ။ သူသည် ဖျားနာရာမှ ပြန်လည် သက်သာကာစ ဖြစ်သောကြောင့် ထိုအရည်ကို အသုံးပြုပါက အကျိုးထက် အပြစ်က ပိုများနိုင်ပေသည်။</p> <p>ယင်းသည် သူ တောင်ပေါ်ရှိ အန္တရာယ်ဇုန်ထဲတွင် မတော်တဆ ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခင်က ဓာတ်သတ္တုအဆီအနှစ် အကြောင်း ကြားဖူးရုံသာ ရှိပြီး လက်တွေ့တွင် ထိုကဲ့သို့ အဖိုးတန်သော အရာနှင့် မထိတွေ့ဖူးချေ။</p> <p>ခန္ဓာကိုယ် အခြေအနေ အကောင်းဆုံး ဖြစ်နေချိန်တွင် အသုံးပြုပါက ခန္ဓာကိုယ်နှင့် စိတ်ဓာတ်ကို ပိုမို ကြံ့ခိုင်စေနိုင်ပေသည်။</p> <p>တောင်ပေါ်မှ ထွက်ပြေးလာပြီးနောက် သူသည် ပြင်းထန်စွာ ဖျားနာခဲ့သောကြောင့် ယနေ့တိုင် စမ်းသပ်ရန် အခွင့်အရေး မရသေးချေ။</p> <p>ရက်အနည်းငယ်ကြာရင် အသုံးပြုလို့ ရနိုင်လိမ့်မည်။</p> <p>ချင်မင်သည် ထိုဖန်ပုလင်းလေးကို ပြန်သိမ်းလိုက်၏။</p> <p>လေအေးများ တိုက်ခတ်လာပြီး နှင်းပွင့်လေးများ ကျဆင်းလာသည်။</p> <p>ချင်မင်သည် တစ်ယောက်တည်း နေထိုင်သူ ဖြစ်သောကြောင့် သူ၏ ခြံဝင်းလေးသည် အလွန် တိတ်ဆိတ်ပြီး ခြောက်ကပ်နေပေသည်။ သူသည် ထိုအခြေအနေကို နေသားကျနေပြီ ဖြစ်၏။</p> <p>အချိန်များ ကုန်လွန်လာသည်နှင့်အမျှ အမှောင်ထုက ပိုမို ထူထပ်လာပြီး မှောင်ရီဝိုးတဝါးအချိန် ကုန်ဆုံးတော့မည် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>လုဇဲ့ ရောက်လာပြန်၏။ သူ၏ ဘေးတွင် ငါးနှစ်အရွယ်ခန့်ရှိသော ကောင်လေး တစ်ယောက် ပါလာသည်။ ကောင်လေးသည် အဝတ်အစားများ အထပ်ထပ် ဝတ်ထားသော်လည်း ပါးပြင်လေးများမှာမူ အအေးဒဏ်ကြောင့် နီရဲနေပေသည်။</p> <p>"ဝမ်ရွေ့လေးက အရပ် နည်းနည်း ပိုရှည်လာတာပဲ"</p> <p>ချင်မင်က ကောင်လေး၏ အရပ်ကို တိုင်းတာရင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ဦးလေးချင် နေကောင်းသွားပြီလား"</p> <p>ဝမ်ရွေ့လေးက ခေါင်းလေးမော့ကာ မေးလိုက်၏။ သူ၏ မျက်လုံးများက ကြည်လင်နေပြီး အပြစ်ကင်းစင်သော အရွယ်ပင် ဖြစ်လေသည်။</p> <p>ချင်မင်က ပြုံးလျက် ပြန်ဖြေလိုက်၏။</p> <p>"ဘာမှမဖြစ်တော့ဘူး ခဏနေရင် ဦးလေးက မင်းအရမ်းလိုချင်နေတဲ့ စကားပြောငှက်လေး သွားဖမ်းပေးမယ်"</p> <p>"လူတွေလို စကားပြောနိုင်တဲ့ ငှက်လေးလား တကယ်လား အဲဒါဆို အရမ်းကောင်းမှာပဲ"</p> <p>ဝမ်ရွေ့လေးသည် ထိုစကားကို ကြားလျှင်ပင် အလွန် ပျော်ရွှင်သွားပြီး သူ၏ မျက်ဝန်းလေးများမှာ တောက်ပသွားလေတော့သည်။</p> <p>"အခုတလော အပြင်မှာ အခြေအနေတွေက မကောင်းဘူး"</p> <p>လုဇဲ့က စကားပြောလာရင်း ချင်မင့်ကို ထမင်းဘူး ကမ်းပေးလိုက်ကာ အပြင်ကို အလောတကြီး မထွက်ရန် သတိပေးလေသည်။</p> <p>ကျောက်ဆန်သည် အတော်အတန် ကြမ်းတမ်းပြီး စားရသည်မှာ မာသော်လည်း ချင်မင်သည် တံတွေးများ မြိုချလိုက်မိ၏။ တစ်နေ့လျှင် ထမင်း နှစ်နပ်သာ စားရသောကြောင့် သူ တကယ်ပင် ဆာလောင်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ကျောက်ဆန်ထမင်းထဲတွင် ဆီးသီးခြောက် အနည်းငယ်ပင် ပါဝင်နေပြီး အလွန် နူးညံ့ကာ ချိုမြိန်လှပေသည်။</p> <p>ဝမ်ရွေ့လေးက ထိုထမင်းကို စိုက်ကြည့်နေပြီး တံတွေးမြိုချလိုက်သည်ကို ချင်မင် သတိပြုမိလိုက်၏။</p> <p>သူ၏ ရင်ထဲတွင် အားနာစိတ်များ ဖြစ်ပေါ်လာပြီး ကိုယ်ကိုနှိမ့်ကာ မေးလိုက်သည်။</p> <p>"ဝမ်ရွေ့လေး ဦးလေးကိုပြောပါဦး မင်းဗိုက်မဝသေးဘူးလား"</p> <p>လုဇဲ့က ခေါင်းခါပြကာ ပြောလေသည်။</p> <p>"မဟုတ်ပါဘူး သူက ဆီးသီးခြောက်တွေကို မြင်လို့ နေမှာပါ"</p> <p>ချင်မင်သည် ချက်ချင်းပင် ဆီးသီးခြောက်များကို ရွေးထုတ်ကာ ကောင်လေးကို ကျွေးရန် ပြင်လိုက်၏။</p> <p>လုဇဲ့က သူ့ကို တားလိုက်ပြီး ပြောလေသည်။</p> <p>"ဒါက မင်းရဲ့မရီးက မင်းသွေးအားကောင်းအောင်လို့ တကူးတက ထည့်ပေးလိုက်တာပါ သူ့ကို မကျွေးပါနဲ့"</p> <p>ထိုအချိန်တွင် လျန်ဝမ်ချင်းလည်း ရောက်လာပြီး ဝမ်ရွေ့ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"မင်းရဲ့ဦးလေးချင်က အားနည်းနေတာ အခုက အသားတွေ ဆေးဝါးတွေလည်း မရှိဘူးလေ မင်းက အစားမမက်ပါနဲ့"</p> <p>သူမသည် စိတ်ထားမဆိုးလှပေ။ ယခင်က ချင်မင်တစ်ယောက် အခြားရွာသား သုံးယောက်ကဲ့သို့ပင် အသက်ရှင်တော့မည် မဟုတ်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့သောကြောင့် သူ့ကို ကူညီနေခြင်းမှာ အပိုဟု ထင်ကာ ခင်ပွန်းဖြစ်သူနှင့် ငြင်းခုံခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ ယခုအခါ သူ ပြန်လည် သက်သာလာသည်ကို မြင်ရသောအခါ သူမ၏ အိမ်တွင် ရိက္ခာ သိပ်မကျန်တော့သော်လည်း ကူညီလိုစိတ် ရှိနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>ဝမ်ရွေ့လေးက လိမ္မာပါးနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်ပြပြီး မျက်လုံးလေးများ မှိတ်လျက် ပြောလိုက်၏။</p> <p>"ဦးလေးချင် မြန်မြန်စားပါ မြန်မြန်နေကောင်းလာအောင်လို့လေ ကျွန်တော် ဗိုက်မဆာတော့ပါဘူး"</p> <p>ချင်မင်သည် မည်သို့ စားရက်ပါမည်နည်း။ သူသည် ဆီးသီးခြောက်များကို ဝမ်ရွေ့လေးအား အတင်း ကျွေးလိုက်ရင်း စိတ်ထဲတွင် မကောင်းဖြစ်မိလေသည်။ မကြာမီတွင် တောအုပ်ထဲသို့ တစ်ခေါက် သွားရပေလိမ့်မည်။</p> <p>သူသည် ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦးကို အလွန် ကျေးဇူးတင်မိသော်လည်း အားနာစကားများစွာ မပြောတော့ဘဲ လက်ရှိ အပြင်ဘက် အခြေအနေကိုသာ မေးမြန်းလိုက်၏။</p> <p>လျန်ဝမ်ချင်းသည် ခဏမျှ စကားပြောပြီးနောက် အိမ်တွင် ကျန်ခဲ့သော နှစ်နှစ်အရွယ် ကလေးကို ကြည့်ရှုရန် ပြန်သွားလေသည်။</p> <p>"အခုတလော တောအုပ်ထဲမှာ သတ္တဝါကြီးတွေ ထွက်နေတယ် လူအချို့လည်း ထိခိုက်သေဆုံးတာတွေ ရှိနေတယ်"</p> <p>လုဇဲ့က သူ့ကို ပြောပြရင်း တစ်ယောက်တည်း အပြင်မထွက်ရန် သတိပေးလေသည်။</p> <p>ချင်မင်က ခေါင်းညိတ်ပြကာ သေချာ နားထောင်နေ၏။</p> <p>နှင်းမုန်တိုင်း ပြင်းထန်လွန်းသောကြောင့် သားရဲများ အစာရှာရခက်ခဲနေ၍လား သို့မဟုတ် အခြား အကြောင်းရင်းများကြောင့်လား မသိဘဲ ရွာပြင်ဘက်တွင် လှုပ်ရှားမှုများက များပြားနေပေသည်။</p> <p>အထူးသဖြင့် ချင်မင်ကို ထူးဆန်းတဲ့ရောဂါကြီး စွဲကပ်စေခဲ့သည့် ထိုနယ်မြေတွင် နေမင်းကျောက်တုံးထက် ပိုမို တောက်ပသော မျက်လုံးများက တောအုပ်၏ အမှောင်ထုကို ဖောက်ထွင်းနေခဲ့ဖူးသောကြောင့် တောအုပ်တစ်ခုလုံး ချက်ချင်း တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့ရသည်။</p> <p>ထိုအကြောင်းကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ချင်မင်သည် လွန်ခဲ့သော တစ်လက အန္တရာယ်ရှိသော အတွေ့အကြုံကို မလွဲမသွေ ပြန်လည် သတိရမိလေသည်။</p> <p>ထိုနေ့က မှောင်မိုက်နေသော တောအုပ်ကြီးထဲတွင် သူနှင့် အဖော် သုံးဦးတို့သည် မြေပြင်ကို နင်းမိရာ၌ ကျွံကျသွားပြီး မြေအောက်လှိုဏ်ခေါင်းကြီးတစ်ခုထဲသို့ ပြုတ်ကျသွားခဲ့ကြသည်။</p> <p>မြေအောက်သည် အလွန် ထူးဆန်းလှပေသည်။ အလွန် မှောင်မိုက်နေပြီးနောက်တွင် စူးရှသော အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာကာ မျက်လုံးများကို နာကျင်စေပြီး မျက်ရည်များ ကျလာစေခဲ့သည်။</p> <p>သူ့ကို အဆိုးရွားဆုံး ထိတ်လန့်စေခဲ့သည်မှာ နှလုံးခုန်သံများ မြန်ဆန်လာခြင်း ဖြစ်၏။ စည်တီးနေသကဲ့သို့ ပြင်းထန်သော နှလုံးခုန်သံများက ရင်ဘတ်ထဲမှ အပြင်သို့ပင် လွင့်ထွက်လာတော့မည့်အလား ရှိနေခဲ့ပေသည်။</p> <p>ထိုအကြောင်းကို ပြန်စဉ်းစားမိလျှင်ပင် ယခုအချိန်အထိ သူ ထိတ်လန့်နေဆဲ ဖြစ်၏။</p> <p>ထိုအချိန်တွင် သူသည် လှုပ်မရတော့ဘဲ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးရှိ သွေးများမှာ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် စီးဆင်းနေကာ ရေတံခွန် ကျဆင်းသံကဲ့သို့ပင် ကြားနေရလေသည်။</p> <p>ချင်မင်သည် မိမိကိုယ်မိမိ သေတော့မည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့ပြီး နှလုံးကြီး ပေါက်ကွဲသွားတော့မည်ဟု ခံစားခဲ့ရသည်။</p> <p>မကြာမီတွင် မြေအောက်လှိုဏ်ခေါင်းထဲမှ အလင်းရောင်များက မှိန်သွား၏။ သူသည် ငွေရောင် အလင်းတန်းများစွာကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ ၎င်းတို့သည် ပိုးချည်မျှင်များကဲ့သို့ သော်လည်းကောင်း ပင့်ကူအိမ်များကဲ့သို့ သော်လည်းကောင်း ရောယှက်နေပြီး လူ၏ စိတ်အာရုံကို ထွေပြားစေကာ နေရာဒေသ အာရုံကို ပျောက်ဆုံးစေလေသည်။</p> <p>ထိုစဉ်က ချင်မင်သည် ခေါင်းထဲတွင် မူးဝေနေပြီး ကျန်ရှိသော အဖော်များမှာမူ မေ့မြောသွားခဲ့ကြသည်။</p> <p>ငွေရောင်အလင်းတန်းများ ရုတ်တရက် ကွယ်ပျောက်သွားပြီး လုံးဝ မှောင်မိုက်သွားမှသာ ချင်မင့်၏ နှလုံးခုန်သံက ပုံမှန် ပြန်ဖြစ်လာကာ ခန္ဓာကိုယ်ကို လှုပ်ရှားနိုင်လာတော့သည်။ သူသည် အဖော် သုံးဦးကို လှိုဏ်ခေါင်းထဲမှ အပြင်သို့ တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် ဆွဲထုတ်လာခဲ့ပြီး အချိန်အတော်ကြာမှ ၎င်းတို့ နိုးလာခဲ့ကြပေသည်။</p> <p>ထိုစဉ်အတွင်း ချင်မင်သည် လှိုဏ်ခေါင်းနှင့် မလှမ်းမကမ်းတွင် အလောင်းအချို့ကို တွေ့ရှိခဲ့၏။ ၎င်းတို့သည် အဝတ်အစား ကောင်းမွန်စွာ ဝတ်ဆင်ထားပြီး သေဆုံးသည်မှာ မကြာသေးပုံ ရပေသည်။</p> <p>ပစ္စည်းများကို မဖြုန်းတီးလိုသော စိတ်ဖြင့် သူသည် အလောင်းများကို အမြန် စစ်ဆေးလိုက်ရာ အပြာရောင် အရည်များ ပါဝင်သော ဖန်ပုလင်းလေးကို ထိုအချိန်တွင် တွေ့ရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>ချင်မင်သည် ထိုပုလင်းအကြောင်းကို လုဇဲ့ကို မပြောပြခဲ့ချေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သေဆုံးသူများမှာ ရိုးရှင်းသူများ မဟုတ်ပုံရသောကြောင့် ပြဿနာများ ဖြစ်လာမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် ဖြစ်၏။</p> <p>တောင်ပေါ်တွင် သားရဲများ ပေါများသောကြောင့် ထိုနေရာတွင် ဘာမှ ကျန်ရစ်တော့မည် မဟုတ်ဘဲ သဲလွန်စများ အားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားမည်ဟု သူ ယူဆထားပေသည်။</p> <p>ချင်မင်တို့ အဖွဲ့သည် ရွာသို့ အပြန်လမ်းတွင် ခန္ဓာကိုယ် မသက်မသာ ဖြစ်လာကြပြီး လမ်းလျှောက်ရာ၌ ယိုင်တိယိုင်တိုင် ဖြစ်လာကာ သတိများလည်း ဝေဝါးလာခဲ့ကြသည်။</p> <p>အဖော် သုံးဦးစလုံးမှာ ရွာသို့ ပြန်ရောက်သည့် နေ့တွင်ပင် ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုလုံး မည်းနက်ကာ သေဆုံးသွားခဲ့ကြပြီး ချင်မင် တစ်ယောက်သာ တစ်လကြာအောင် တောင့်ခံပြီးမှ ပြန်လည် သက်သာလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>ကျောက်ဆန်ထမင်း စားပြီးနောက် ချင်မင်နှင့် လုဇဲ့တို့သည် အချိန်အတော်ကြာ စကားပြောဖြစ်ကြ၏။</p> <p>ဝမ်ရွေ့လေးကတော့ ဘေးနားတွင် လိမ္မာစွာ ထိုင်နားထောင်နေလေသည်။</p> <p>ထို့နောက်တွင် အခြေအနေက ပြန်လည် သက်တောင့်သက်သာ ရှိလာသောကြောင့် ချင်မင်က ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ်နေသော ကောင်လေးကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ဝမ်ရွေ့လေး ဦးလေးရောဂါ ပျောက်သွားရင် ဆီးသီးတွေရော သစ်စေ့တွေရော မင်းကို အဝကျွေးမယ်"</p> <p>"အသားတွေရော ပါသလား ကျွန်တော် မစားရတာ ကြာပြီ"</p> <p>ဝမ်ရွေ့လေးက တိုးညှင်းစွာ ပြောရင်း တံတွေးပြန်မြိုချလိုက်ပြန်၏။ နီရဲနေသော ပါးပြင်လေးများပေါ်တွင် မျှော်လင့်ချက်များ ပြည့်နှက်နေလေသည်။</p> <p>"ပါတာပေါ့"</p> <p>ချင်မင်က ကောင်လေး၏ ခေါင်းကို ချစ်ခင်စွာ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်၏။</p> <p>အမှောင်ထုက ပိုမို ထူထပ်လာသောကြောင့် လုဇဲ့သည် ဝမ်ရွေ့ကို ခေါ်ကာ ပြန်သွားလေသည်။</p> <p>အခန်းထဲရှိ ကြေးဇလုံထဲမှ နေမင်းကျောက်တုံး ထွက်ပေါ်နေသော အလင်းတန်းများက မှိန်သွားပြီ ဖြစ်၏။</p> <p>ချင်မင်သည် မျက်လုံးမှိတ်ကာ ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်နေရင်း စိတ်ထဲတွင် မိမိ၏ ပုံရိပ်ကို ဖော်ဆောင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သတ်မှတ်ထားသော လှုပ်ရှားမှုများကို လေ့ကျင့်ကာ စိတ်ဝိညာဉ်ကို စုစည်းနေလေသည်။</p> <p>သူ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည့် ခဏတွင် ငွေရောင်အလင်းဖျော့ဖျော့လေး တစ်ချက် လက်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။</p> <p>မျက်စိမှားတာလား</p> <p>ချင်မင် အံ့သြသွားသည်။</p> <p>ခဏမျှသာ မြင်လိုက်ရခြင်း ဖြစ်သော်လည်း သူ မျက်စိမမှားကြောင်း ယုံကြည်ပေသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ ငွေရောင်လှိုင်းဖျော့ဖျော့လေးများ လွင့်ပျယ်သွားသည်ကို သူ မြင်တွေ့လိုက်ရခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p>ထိုထူးခြားသော လေ့ကျင့်ခန်းကို သူ လုပ်ဆောင်လာခဲ့သည်မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ရှိပြီ ဖြစ်သော်လည်း ယခင်က မည်သည့် ထူးခြားမှုမျှ မရှိခဲ့ချေ။ ယနေ့တွင်မူ ထူးခြားချက် တစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>ချင်မင်သည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ချွေးစလေးများ ထွက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ ပြင်းထန်သော လှုပ်ရှားမှုတစ်ခုကို လုပ်ဆောင်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသော်လည်း စိတ်အာရုံကတော့ အလွန် လန်းဆန်းနေပေသည်။</p> <p>သူသည် ခြံဝင်းထဲသို့ ထွက်လာခဲ့၏။ သူ၏ မျက်ဝန်းများတွင် အလင်းရောင်များ တောက်ပနေပြီး ထိုလှုပ်ရှားမှုများကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပြန်လည် လုပ်ဆောင်နေလေသည်။</p> <p>သူသည် အလွန် အာရုံစူးစိုက်ထားသောကြောင့် ခန္ဓာကိုယ်က ချက်ချင်း ပူနွေးလာပြီး သက်ဝင်လှုပ်ရှားလာသည့် ရှင်သန်မှု အငွေ့အသက်များက ခြောက်သွေ့နေသော သဲကန္တာရထဲသို့ မိုးရွာချလိုက်သကဲ့သို့ ခံစားရလေသည်။</p> <p>အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် ချင်မင့်တွင် ချွေးများ ရွှဲနစ်နေပြီး ဦးခေါင်းမှ အဖြူရောင် မြူခိုးများ ထွက်ပေါ်နေ၏။ တစ်ကိုယ်လုံး သက်တောင့်သက်သာ ရှိသွားပြီး ကျန်ရှိနေသော ရောဂါဝေဒနာများမှာလည်း ချွေးများနှင့်အတူ ပါသွားပုံရပေသည်။</p> <p>သူ လေ့ကျင့်ခန်းကို ရပ်လိုက်သည့် အခါတွင်မူ ငွေရောင်အလင်းဖျော့ဖျော့လေးများ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ ထွက်ပေါ်လာပြီး ပြန်လည် ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို အသေအချာ မြင်တွေ့လိုက်ရပြန်သည်။</p> <p>တကယ်ကို ပြောင်းလဲသွားပြီပဲ</p> <p>ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူ ရှင်းလင်းစွာ မြင်လိုက်ရခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p>ချင်မင်သည် အလွန် လန်းဆန်းမှုကို ခံစားရပြီး ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် နွေးထွေးသော အရှိန်အဟုန်တစ်ခု စီးဆင်းနေကာ တစ်ကိုယ်လုံးကို ပြုပြင်ပေးနေသကဲ့သို့ ရှိနေလေသည်။ သူ၏ စိတ်ဓာတ်နှင့် ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပိုမို ကြံ့ခိုင်လာပေသည်။</p> <p>ခဏမျှ အနားယူပြီးနောက် သူ ထပ်မံ လေ့ကျင့်ချင်သော်လည်း ဗိုက်ထဲမှ အသံများ ထွက်ပေါ်လာပြန်၏။ ညစာ စားပြီးဖြစ်သော်လည်း ပြင်းထန်သော ဆာလောင်မှုက ပြန်လည် ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>ချင်မင်သည် လေ့ကျင့်ခန်းကို ချက်ချင်း ရပ်လိုက်ရ၏။ ခန္ဓာကိုယ် အားအင်များကို ဆက်လက် မဖြုန်းတီးရဲတော့ချေ။ လုဇဲ့ထံသို့ သွားပြီး အစားအစာ ထပ်တောင်းရန်လည်း သူ မျက်နှာမပြရဲတော့ပေ။</p> <p>တစ်ကိုယ်လုံး ချွေးများဖြင့် စိုရွှဲနေသောကြောင့် သူသည် ရေနွေးအိုး တည်ကာ ကိုယ်လက် သန့်စင်လိုက်၏။</p> <p>ချင်မင်သည် ရေဇလုံထဲတွင် ပေါ်နေသော သူ၏ မျက်နှာလေးကို ကြည့်လိုက်သည်။ ဖြူရော်မနေတော့ဘဲ သွေးရောင် လွှမ်းနေပြီ ဖြစ်၏။</p> <p>တော်တော်လေး ပြန်ကောင်းလာပြီပဲ မနက်ဖြန် မနက်ဆိုရင် စတင် လှုပ်ရှားလို့ ရပြီ</p> <p>သူသည် အခြားသူများကို ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး မဖြစ်စေလိုချေ။ လှုပ်ရှားနိုင်သည့် အခြေအနေ ရှိလာသည်နှင့် စားနပ်ရိက္ခာ ပြဿနာကို အမြန်ဆုံး ဖြေရှင်းလိုပေသည်။</p> <p>ချင်မင်သည် အလင်းမှိန်သွားသော နေမင်းကျောက်တုံးကို မီးစမ်းရေသို့ ပြန်ပို့လိုက်ပြီး အပြန်တွင် လမ်းပြရန်အတွက် ကျောက်တုံးအသေးလေး တစ်တုံးသာ ယူဆောင်လာခဲ့သည်။</p> <p>အိမ်တိုင်းမှ မီးရောင်များက တဖြည်းဖြည်း မှိန်သွားပြီး ကျေးရွာတစ်ခုလုံးသည် အမှောင်ထုထဲတွင် နစ်မြုပ်သွားလေတော့သည်။</p> <p>အေးစက်သော ဆောင်းညတွင် လေပြင်းများ တိုက်ခတ်နေ၏။ ရွာပြင်ဘက်မှ နှင်းထုများ လွင့်စင်လာပြီး ရွာထဲရှိ ခြံဝင်းများစွာကို ဖုံးလွှမ်းသွားလေသည်။</p> <p>ဗိုက်ဆာလိုက်တာ</p> <p>အိပ်ချိန် မရောက်သေးသော်လည်း ချင်မင်သည် ဆာလောင်မှုကို မခံစားနိုင်တော့ချေ။ သူ၏ အစာအိမ်ထဲတွင် မီးလောင်နေသကဲ့သို့ ခံစားနေရပြီး မည်သည့် အစားအစာမျိုး ဖြစ်စေ စားချင်နေမိသည်။</p> <p>သို့သော် ယခုလို အခြေအနေမျိုးတွင် ရွာထဲ၌ ကြွက်တွင်းများပင် ဟောင်းလင်းနေပြီ ဖြစ်၏။</p> <p>ချင်မင်သည် မိမိကိုယ်မိမိ အမြန် အိပ်ပျော်သွားအောင် ကြိုးစားသော်လည်း ဆာလောင်လွန်းသောကြောင့် အိပ်ရသည်မှာ ခက်ခဲလှပေသည်။</p> <p>သူသည် အာရုံလွှဲရန်အတွက် လှပသော အရာများကို တွေးတောနေမိ၏။ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ဝိုးတဝါး ပေါ်နေသော မျက်နှာအချို့ကို တွေးတောနေမိလေသည်။</p> <p>ထို့နောက် သူ၏ ထူးခြားသော လေ့ကျင့်ခန်း အကြောင်းကို စဉ်းစားမိပြန်သည်။ တကယ်ပင် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။ ငွေရောင်လှိုင်းလေးများ ထွက်ပေါ်လာခြင်းက သူ့ကို မျှော်လင့်ချက်များ ပေးစွမ်းနေပြီး နောက်ထပ် မည်သို့ ပြောင်းလဲလာဦးမည်ကို သူ စိတ်ဝင်စားနေမိသည်။</p> <p>သူ၏ အတွေးများက ပြန့်လွင့်သွားပြီး တောအုပ်ထဲရှိ နှင်းများအောက်တွင် ရှိနေမည့် ချိုမြိန်သော အသီးလေးများနှင့် မီးပုံပေါ်တွင် ကင်ထားသော ဝါဝင်းနေသည့် ဆိတ်ခြေထောက်ကင် အကြောင်းကို ရောက်သွားပြန်၏။</p> <p>စည်းကျော်သွားပြီ ဘာလို့ ဒါတွေ တွေးနေရတာလဲ</p> <p>သူသည် မိမိကိုယ်မိမိ ဆိတ်လိုက်မိသည်။</p> <p>မှောင်ရီဝိုးတဝါးအချိန် ရောက်သည်နှင့် သူ ထွက်ခွာတော့မည်ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။ အရာအားလုံးသည် ဝမ်ရွေ့လေး၏ ဆန္ဒကို ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်ရန်အတွက် ဖြစ်သည်။ ချင်မင်သည် တံတွေး တစ်ချက် မြိုချလိုက်မိပြန်၏။</p> <p>အစားအစာများအပေါ် တောင့်တမှု၊ မျှော်လင့်ချက်များနှင့်အတူ ချင်မင်သည် နောက်ဆုံးတွင် တဖြည်းဖြည်း အိပ်ပျော်သွားလေတော့သည်။</p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save