Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၄)</h2> <h2 style="text-align: center;">ကြားဖြတ်လုယူခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>ချင်မင်သည် အကြည့်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး သားရေအိတ်ကို ပိုးကာ လာခဲ့သည့် လမ်းအတိုင်း ပြန်လာခဲ့လေသည်။</p> <p>ယနေ့ ရရှိသည့် ရလဒ်မှာ မနည်းလှသဖြင့် သူသည် ကျေနပ်နေပေသည်။ ထိုရိက္ခာအိတ်ကြီး ရှိနေသဖြင့် အချိန်တိုအတွင်း ဆာလောင်မှုဒဏ်ကို ခံစားရတော့မည် မဟုတ်ချေ။</p> <p>နှင်းထုအောက်တွင် ချိုင့်ခွက်များနှင့် ကျောက်ဆောင်များ ရှိနေသောကြောင့် လမ်းခရီးမှာ ခက်ခဲလှသော်လည်း ချင်မင်၏ စိတ်အခြေအနေကတော့ အလွန် ကောင်းမွန်နေပေသည်။</p> <p>လုံလောက်သော ရိက္ခာများ ရှိလာပြီဖြစ်သောကြောင့် သူသည် စိုးရိမ်စရာ မရှိတော့ချေ။ အကယ်၍ ထိုထူးခြားသော လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် အချိန်အကြာကြီး ဆက်လက် လေ့ကျင့်နိုင်ပါက တိုးတက်မှုအသစ်များ ရှိလာနိုင်ပေသည်။</p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူသည် သက်ဝင်လှုပ်ရှားမှုများ ရှိလာမည့် နွေဦးရာသီ ရောက်လာမည့်ကိုလည်း မျှော်လင့်နေမိ၏။</p> <p>ယခုအချိန်တွင် အရာအားလုံး အေးခဲနေပြီး သစ်ပင်များမှာ ခြောက်ကပ်ကာ သက်ရှိများမှာလည်း ငြိမ်သက်နေကြပေသည်။ သို့သော် ခန်းခြောက်သော ရာသီ ကုန်ဆုံးသွားပြီး တောင်ပေါ်ရှိ အန္တရာယ်ရှိသော နေရာများမှ မီးစမ်းရေများ ပြန်လည် ထွက်ပေါ်လာကာ မြေပြင်အလင်းတန်းများ မကြာခဏ ထွက်ပေါ်လာသောအခါ အပင်များမှာ အစို့အညှောက်များ ထွက်လာပြီး အရာခပ်သိမ်း ပြန်လည် နိုးထလာပေလိမ့်မည်။ ထိုအချိန်တွင် အခြားသော ရှုခင်းတစ်ခုကို မြင်တွေ့ရပေလိမ့်မည်။</p> <p>တောအုပ်၏ အစွန်အဖျား နယ်မြေသို့ နီးကပ်လာသောအခါ ချင်မင်သည် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်လိုက်၏။ သူသည် သားရေအိတ်ကို ချလိုက်ပြီး အမဲလိုက်ခက်ရင်းကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် မြဲမြံစွာ ကိုင်ကာ နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်လေသည်။</p> <p>အမှောင်ထုထဲတွင် နီရဲနေသော မျက်လုံးတစ်စုံ ပေါ်လာ၏။ ၎င်းသည် အလွန် ခြောက်ခြားဖွယ် ကောင်းလှပြီး သူ၏ ဆီသို့ လျင်မြန်စွာ တိုးဝင်လာလေသည်။</p> <p>သူသည် ကြက်သီးမွှေးညင်းများ ထသွား၏။ အကွာအဝေးတစ်ခု ရှိနေသေးသော်လည်း နောက်မှ လိုက်လာသော သတ္တဝါမှာ အတော်အတန် ကြီးမားပြီး အလွန် ကြမ်းကြုတ်မည်ကို သူ ခံစားလိုက်ရသည်။ လေပြင်းများနှင့်အတူ ပုပ်စော်နံသော အနံ့တစ်ခုလည်း ပါလာလေသည်။</p> <p>သူသည် ခက်ရင်းကို နှင်းထဲသို့ ထိုးစိုက်လိုက်ပြီး လေးနှင့် မြှားကို အမြန် ထုတ်ယူလိုက်၏။ သူ၏ ခွန်အားမှာ အံ့မခန်းလှသဖြင့် သာမန်လူများ မသုံးနိုင်သော လေးအပြင်းစားကို ချက်ချင်းပင် အပြည့် ဆွဲလိုက်လေသည်။ ထက်မြက်သော သံမြှားမှာ လွင့်ထွက်သွားပြီး လေးကြိုး၏ တုန်ခါသံမှာပင် ကျယ်လောင်လှပေသည်။</p> <p>ဝေးကွာသော နေရာမှ ပြင်းထန်သော အရှိန်ဖြင့် တိုးဝင်လာသော သတ္တဝါမှာ ချက်ချင်းပင် ရပ်တန့်သွား၏။ မြှားထိမှန်သွားပုံ ရပေသည်။</p> <p>ချင်မင်သည် အာရုံကို အပြည့်အဝ စုစည်းထားပြီး လေးကို ဆက်တိုက် ဆွဲလိုက်လေသည်။ သူ၏ မြင့်မားလှသော မြှားပစ်ပညာကို ဖော်ထုတ်လိုက်ရာ သံမြှားများမှာ အမှောင်ထုထဲသို့ တစ်စင်းပြီး တစ်စင်း တိုးဝင်သွားတော့သည်။</p> <p>တောအုပ်ထဲမှ တိုးညှင်းသော ဟိန်းဟောက်သံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး နီရဲနေသော မျက်လုံးများ ပျောက်ကွယ်သွား၏။ သစ်ကိုင်းများ ကျိုးပဲ့သံနှင့်အတူ ထိုသတ္တဝါသည် သစ်ပင်များ နောက်ကွယ်သို့ ပုန်းကွယ်သွားလေသည်။</p> <p>ချင်မင်သည် လျှော့မပေးရဲချေ။ အမည်မသိသော ထိုသတ္တဝါသည် ဒဏ်ရာရသွားသော်လည်း အသက်ဆုံးရှုံးသည်အထိ မပြင်းထန်လှပေ။ ၎င်းသည် တောအုပ်ထဲတွင် ချောင်းမြောင်းနေမည်ဆိုပါက ပို၍ပင် အန္တရာယ် များလှပေသည်။</p> <p>သူသည် မဆိုင်းမတွဘဲ သားရေအိတ်နှင့် ခက်ရင်းကို ဆွဲကာ တောအုပ်ထဲမှ အမြန် ပြေးထွက်လိုက်ပြီး ကျယ်ပြောသော နှင်းပြင်ပေါ်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့၏။</p> <p>သူသည် မှောင်မိုက်သော ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ဆက်မနေလိုတော့ချေ။ ချောင်းမြောင်း တိုက်ခိုက်ခံရမည်ကို သူ စိုးရိမ်ပေသည်။ ထိုသတ္တဝါမှာ ရင်ဆိုင်ရ ခက်ခဲသော မျိုးဗီဇပြောင်း သတ္တဝါ ဖြစ်နိုင်သည်ဟု သူ ယူဆထားလေသည်။</p> <p>တောအုပ်ထဲမှ လှုပ်ရှားသံများ ထွက်ပေါ်နေဆဲ ဖြစ်ပြီး နှင်းများကို တိုးဝှေ့လာသော အသံများကိုလည်း ကြားနေရ၏။ ထိုသတ္တဝါသည် သူ့နောက်သို့ အတင်း လိုက်လာခြင်း ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားလှပေသည်။</p> <p>ချင်မင်သည် လေးကို မဆိုင်းမတွ ဆွဲလိုက်ပြန်၏။ အချို့သော သံမြှားများမှာ တုတ်ခိုင်သော သစ်ပင်ကြီးများကို ထိမှန်သွားပြီး သစ်ပင်ပေါ်ရှိ နှင်းများမှာ ရေတံခွန်ကဲ့သို့ ပြိုကျလာလေသည်။</p> <p>ထိုသတ္တဝါမှာ နောက်သို့ ပြန်ဆုတ်သွားပြီး တောအုပ်ထဲတွင် အသံတိတ်သွားပြန်သည်။</p> <p>သာမန် သားရဲတစ်ကောင်ဆိုလျှင် ကြောက်လန့်ပြီး ထွက်ပြေးသွားမည် သို့မဟုတ် ဒဏ်ရာကြောင့် ပို၍ ကြမ်းကြုတ်ကာ အတင်း တိုးဝင်လာမည် ဖြစ်၏။ သို့သော် ထိုမျိုးဗီဇပြောင်း သတ္တဝါမှာမူ အမှောင်ထဲတွင် လှည့်ပတ်နေပြီး အခွင့်အရေးကို စောင့်ဆိုင်းနေလေသည်။</p> <p>ချင်မင်သည် လေးကို ကိုင်ကာ တောအုပ်ဘက်သို့ ချိန်ထားရင်း ထိုအန္တရာယ်ရှိသော သတ္တဝါနှင့် အခြေအနေကို စောင့်ကြည့်နေ၏။</p> <p>မြေပြင်ပေါ်ရှိ နှင်းများ လွင့်စင်သွားပြီး ကြီးမားသော အမည်းရောင် ပုံရိပ်မှာ တောအုပ်ထဲတွင် ခဏချင်း ပေါ်လာလိုက် ပျောက်သွားလိုက် ဖြစ်နေသည်။ နီရဲနေသော မျက်လုံးများမှာ အေးစက်လှပြီး အမှောင်ထုထဲတွင် ဖိအားတစ်ခုကို ပေးစွမ်းနေလေသည်။</p> <p>သို့သော် နောက်ဆုံးတွင် ထိုသတ္တဝါသည် ချင်မင်၏ အားကောင်းလှသော မြှားချက်များကြောင့် နောက်သို့ ဆုတ်သွားခဲ့ရ၏။ ၎င်းသည် မကျေမနပ်ဖြစ်ကာ ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး တောအုပ်ထဲသို့ ဝင်ရောက် ပျောက်ကွယ်သွားလေတော့သည်။</p> <p>ချင်မင်၏ မျက်နှာမှာ တည်ကြည်နေ၏။ တောအုပ်ထဲတွင် မှောင်နေသော်လည်း ထိုသတ္တဝါမှာ မတ်တပ်ရပ်၍ ပြေးနိုင်သော ပုံရိပ်တစ်ခု ဖြစ်သည်ကို သူ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ မည်သည့် မျိုးဗီဇပြောင်း သတ္တဝါ ဖြစ်သည်ကိုတော့ သူ မသိချေ။</p> <p>သူသည် တဖြည်းဖြည်း နောက်သို့ ဆုတ်လာခဲ့၏။ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် လှုပ်ရှားမှု မရှိသော်လည်း သူသည် သတိကို အမြဲတမ်း ပြင်ထားလေသည်။</p> <p>ရွာထိပ်ရှိ မီးစမ်းရေနှင့် တစ်မိုင်ခန့်အကွာအဝေးသို့ ရောက်သည်အထိ သူသည် သတိထားနေဆဲပင် ဖြစ်၏။</p> <p>အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ယခင်က သင်ခန်းစာများ ရှိခဲ့ဖူးသောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။ ရွာသားအချို့သည် ရွာအနီးသို့ ရောက်နေပြီဖြစ်၍ သတိလက်လွတ် ဖြစ်နေစဉ်တွင် အမှောင်ထဲမှ လိုက်လာသော အမည်မသိ သတ္တဝါများ၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ခံရပြီး အသံတိတ် ပါသွားခဲ့ဖူးသောကြောင့် ဖြစ်လေသည်။</p> <p>သစ်နှစ်ပင်ရွာ ပြင်ပတွင် လူငယ် သုံးဦးမှာ အအေးဒဏ်ကြောင့် တုန်ရီနေကြ၏။ ၎င်းတို့သည် ခြေထောက်များကို ဆောင့်လိုက် လက်များကို ပွတ်လိုက် လုပ်နေကြပြီး အသက်ရှူလိုက်တိုင်း မြူခိုးများ ထွက်ပေါ်နေကာ မျက်ခုံးများပေါ်တွင်လည်း ရေခဲစများ ရှိနေပေသည်။</p> <p>၎င်းတို့သည် ချင်မင် အပြင်ထွက်စဉ်က နင်းခဲ့သော နှင်းလမ်းပေါ်တွင် စောင့်နေကြပြီး တိုးတိုးလေး စကားပြောနေကြလေသည်။</p> <p>"ဒီလောက် အေးတဲ့နေ့မှာ ဒီမှာ လာစောင့်နေရတာ တကယ် ဒုက္ခပဲ မရရင်လည်း ငါတို့ ပြန်ကြရအောင် သူကတော့ အပြင်မှာ သေနေလောက်ပြီ အမဲလိုက်လို့ ရလာမှာလည်း မဟုတ်ဘူး"</p> <p>"ဘာလောနေတာလဲ အဘိုးကြီးလိုပဲ ကံကောင်းပြီး တောအုပ်အပြင်ဘက်မှာ အေးခဲသေနေတဲ့ သားရဲတွေကို ကောက်ရလာရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ"</p> <p>ထို သုံးဦးမှာ နေ့စဉ် လေလွင့်နေသူများ ဖြစ်ကြပြီး အလုပ်မလုပ်လိုကြချေ။ ၎င်းတို့သည် တောင်ပေါ်ရှိ အန္တရာယ်ရှိသော နေရာများသို့ မသွားရဲကြသော်လည်း ရွာထဲတွင်မူ လူမိုက်လုပ်ကာ အလကား စားသောက်ရန် ဝါသနာပါကြသူများ ဖြစ်ကြသည်။</p> <p>၎င်းတို့သည် ချင်မင် အမဲလိုက်ရန် အပြင်ထွက်သွားကြောင်း သိလိုက်ရသောအခါ စိတ်ဓာတ်ယုတ်ညံ့စွာဖြင့် ဤနေရာတွင် စောင့်ပြီး လုယူရန် ကြံစည်နေကြခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p>"ချင်မင်က လှုပ်ရှားမှု မြန်ပြီး ခွန်အားလည်း အရမ်းကြီးတယ် ငါတို့ ဒီမှာ အမှားမလုပ်မိဖို့ လိုတယ် သူ့က ပြန်ပြီး အနိုင်ကျင့်ခံရရင် ဒုက္ခပဲ"</p> <p>"ဘာကြောက်နေတာလဲ သူက ဖျားနာရာကနေ ပြန်ကောင်းခါစပဲ ခန္ဓာကိုယ်က အားနည်းနေမှာ သေချာတယ် ခဏနေရင် သားရေအိတ်နဲ့ သူ့ခေါင်းကို စွပ်လိုက်ပြီးမှ ဝိုင်းရိုက်ကြတာပေါ့ သေအောင်တော့ မလုပ်နဲ့ဦး"</p> <p>၎င်းတို့သည် မကောင်းမှု လုပ်လိုကြသော်လည်း လူသတ်ရန်အထိတော့ သတ္တိမရှိကြချေ။ ချင်မင့်နောက်ကွယ်မှ တိုက်ခိုက်ပြီး သူ ရလာသော အရာများကို လုယူရန်သာ ရည်ရွယ်ထားကြခြင်း ဖြစ်လေသည်။</p> <p>ချင်မင်သည် လမ်းတစ်လျှောက်လုံးတွင် သတိထားနေခဲ့သဖြင့် သူ၏ အာရုံများမှာ နိုးကြားနေပေသည်။ သူသည် အဝေးမှနေ၍ အမည်းရောင် ပုံရိပ် သုံးခုကို မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။</p> <p>သူသည် ချက်ချင်းပင် ကိုယ်ကို နှိမ့်လိုက်လေသည်။ မြေပြင်ပေါ်ရှိ နှင်းများမှာ သူ၏ ပခုံးလောက်အထိ မြင့်နေသောကြောင့် သူသည် နှင်းထဲတွင် လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။</p> <p>သူသည် ယခင်က နင်းခဲ့သော နှင်းလမ်းအတိုင်း အသံတိတ် ချဉ်းကပ်လာခဲ့ရာ နောက်ဆုံးတွင် ရှေ့မှ ပုံရိပ်များမှာ ရွာထဲမှ လူမိုက် သုံးဦး ဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုနိုင်ခဲ့လေသည်။</p> <p>ချင်မင်သည် သင့်တော်သော နေရာတစ်ခုတွင် ရပ်တန့်လိုက်ရာ ၎င်းတို့ သုံးဦး၏ စကားပြောသံကို ကြားနေရပေသည်။</p> <p>ခဏအကြာတွင် သူ၏ မျက်နှာမှာ ပျက်ယွင်းသွား၏။ ထို သုံးဦးမှာ သူ့ကို တိုက်ခိုက်ပြီး ရိက္ခာများကို လုယူရန် စောင့်နေကြခြင်း​လော။</p> <p>သူသည် ဝက်ဝံကို သွားရောက် အမဲလိုက်ခဲ့ခြင်း မဟုတ်ဘဲ ရှဉ့်သိုက်ကိုသာ သွားဖောက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း သူသည် အသက်အန္တရာယ် နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် ကြုံတွေ့ခဲ့ရပေသည်။ လူမျက်နှာလင်းတနှင့် အမည်မသိ မျိုးဗီဇပြောင်း သတ္တဝါတို့၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ခံခဲ့ရပြီး အနည်းငယ် အမှားအယွင်း ရှိပါက အသက်ဆုံးရှုံးနိုင်ပေသည်။ သူသည် အသက်နှင့် ရင်း၍ ရယူလာသော ရိက္ခာများကို လုယူရန် ကြိုးစားခြင်းကိုတော့ သူ ခွင့်မလွှတ်နိုင်ချေ။</p> <p>ဟူယုံ၊ မာယန် နှင့် ဝမ်ယိုဖျင် တို့ သုံးဦးမှာ အအေးဒဏ်ကြောင့် တုန်ရီနေကြပြီး လေကာရန်အတွက် နှင်းတွင်းတစ်ခုကို အတူတူ တူးနေကြလေသည်။ ၎င်းတို့သည် ထိုတွင်းထဲတွင် ပုန်းပြီး စောင့်နေကြခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p>၎င်းတို့သည် ချင်မင်က တောနက်ထဲသို့ သွားသည်ဟု ထင်မှတ်ထားသောကြောင့် သူ ပြန်လာမည့်အချိန်ကို မှားယွင်းစွာ ခန့်မှန်းထားကြသည်။ ထို့ကြောင့်လည်း စိုးရိမ်စရာ မရှိဟု ထင်ကာ စကားများကို လွတ်လပ်စွာ ပြောနေကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>"သတိထားကြဦး ခဏနေရင်တော့ အသံမထွက်ကြနဲ့တော့"</p> <p>မာယန်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p>ဟူယုံက ခေါင်းညိတ်ပြကာ ပြောလေသည်။</p> <p>"သူ့နောက်ကျောကို တိုက်ခိုက်တဲ့အခါ မြန်မြန်နဲ့ တိတိကျကျ လုပ်ကြရမယ်"</p> <p>ဝမ်ယိုဖျင်ကလည်း ညည်းညည်းညူညူ ပြောလိုက်၏။</p> <p>"သူ ရိက္ခာတွေနဲ့ အသက်ရှင်ပြီး ပြန်လာပါစေလို့ပဲ ဆုတောင်းရမယ် မြန်မြန်ပေါ်လာပါတော့ ငါတော့ အေးခဲတော့မယ် သံတုတ်နဲ့သာ မြန်မြန် ရိုက်ချင်တော့တယ်"</p> <p>ရုတ်တရက် ၎င်းတို့ ပုန်းနေသော နှင်းတွင်းကြီးမှာ ပြိုကျသွားပြီး သုံးဦးစလုံးကို နှင်းများအောက်တွင် ဖုံးလွှမ်းသွားစေသည်။ ၎င်းတို့မှာ ကြိုတင် ပြင်ဆင်ထားခြင်း မရှိသဖြင့် ပါးစပ်နှင့် နှာခေါင်းထဲတွင် နှင်းများ ပြည့်နှက်သွားလေတော့သည်။</p> <p>ဟူယုံမှာ တုံ့ပြန်မှု အမြန်ဆုံးဖြစ်ပြီး ပထမဆုံး ထွက်လာခဲ့၏။ သို့သော် သူသည် ကိုယ်ကို မတည်ငြိမ်သေးခင်မှာပင် ခြေထောက်တစ်ဖက်က သူ၏ မျက်နှာရှေ့သို့ ရောက်လာပြီး ပြင်းထန်စွာ ကန်လိုက်သဖြင့် ဘုန်းခနဲ အသံနှင့်အတူ လဲကျသွားလေသည်။</p> <p>ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုကြောင့် သူ၏ မျက်နှာမှာ ပုံပျက်သွား၏။ ထို့နောက်တွင် အမဲလိုက်ခက်ရင်းနှင့် သူ၏ ပခုံးကို အပြင်းအထန် အထုခံလိုက်ရသဖြင့် အရိုးများ ကျိုးတော့မည့်အလား ခံစားလိုက်ရကာ မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲကျသွားလေတော့သည်။</p> <p>မာယန်မှာလည်း အလားတူပင် ဖြစ်၏။ သူသည် နှင်းထဲမှ ခေါင်းပြူလာသည်နှင့် ချင်မင့်၏ ကန်ချက်က သူ၏ နှာခေါင်းကို တည့်တည့် ထိမှန်သွားလေသည်။ ထိုပြင်းထန်သော နာကျင်မှုဒဏ်ကို သူ မခံစားနိုင်ဘဲ အော်ဟစ်ကာ မျက်ရည်များ ကျလာပြီး နှင်းပြင်ပေါ်တွင် လူးလှိမ့်နေတော့သည်။</p> <p>ဝမ်ယိုဖျင်မှာမူ အခြေအနေ မကောင်းမှန်း သိလိုက်သဖြင့် နှင်းထဲသို့ ဆက်လက် တိုးဝင်နေပြီး အပြင်သို့ မထွက်ရဲတော့ချေ။ သို့သော် သူ၏ ကျောဘက်တွင် နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရပြီး ထက်မြက်သော ခက်ရင်းက သူ၏ အင်္ကျီကို ဖောက်ကာ သွေးထွက်စေခဲ့လေသည်။</p> <p>"မလုပ်ပါနဲ့... ငါ့ကိုမသတ်ပါနဲ့"</p> <p>သူ၏ အသံမှာ တုန်ရီနေပြီး နှုတ်ခမ်းများလည်း တုန်နေလေသည်။ သူ ပို၍ အရှက်ရစေသည်မှာ ကြောက်လန့်လွန်းသဖြင့် ဆီးထွက်ကျသွားခြင်း ပင် ဖြစ်၏။ သူသည် ခက်ရင်းနှင့် အထိုးခံရမည်ကို အလွန် ကြောက်နေမိပေသည်။</p> <p>ချင်မင်သည် သူ၏ အသက်ကို ရယူရန် မရည်ရွယ်ချေ။ သူသည် ခံစားချက်အရ ဝမ်ယိုဖျင်၏ အရေပြားကိုသာ အနည်းငယ် ထိခိုက်စေခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p>သူသည် ဝမ်ယိုဖျင်ကို နှင်းထဲမှ ထိုးထုတ်လိုက်ပြီးနောက် ခြေထောက်ဖြင့် ကန်ထုတ်လိုက်ရာ သုံးမီတာခန့် အကွာသို့ လွင့်ထွက်သွားပြီး နှင်းပုံထဲသို့ ပြန်လည် ကျဆင်းသွားလေသည်။</p> <p>"ချင်... မင်"</p> <p>"မင်အစ်ကို ငါတို့က ရွာတူသားချင်းတွေပဲလေ လက်သနားပါဦး ငါတို့မှားသွားပါပြီ"</p> <p>၎င်းတို့ သုံးဦးမှာ မည်သူနည်းဆိုသည်ကို သိလိုက်ရပြီး ချင်မင့်လက်ထဲရှိ တောက်ပနေသော ခက်ရင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ချက်ချင်းပင် လက်လျှော့လိုက်ကြလေတော့သည်။</p> <p>အမှန်စင်စစ် ၎င်းတို့တွင် ဓားနှင့် တုတ်များ ပါဝင်သော်လည်း ပြင်းထန်သော လူသတ်ငွေ့များ ထွက်ပေါ်နေသည့် ချင်မင့်ကို မြင်ရသောအခါ စိတ်ထဲမှ ကြောက်လန့်နေကြခြင်း ဖြစ်၏။ ထို့ပြင် ၎င်းတို့အားလုံးမှာ ဒဏ်ရာရထားကြသဖြင့် ပြန်လည် မခုခံရဲကြချေ။</p> <p>၎င်းတို့မှာ ပုံမှန်အားဖြင့် အားနည်းသူကို အနိုင်ကျင့်တတ်ကြသော်လည်း တကယ့် လူမာနှင့် တွေ့သောအခါတွင်မူ မလှုပ်ရဲကြတော့ချေ။</p> <p>၎င်းတို့၏ လုပ်ရပ်မှာ ရွံရှာဖွယ် ကောင်းလှသော်လည်း ချင်မင်မှာ ထိုအကြောင်းကြောင့် လူသတ်ရန်အထိတော့ မစဉ်းစားချေ။ သို့သော် ပြင်းထန်သော ဆုံးမမှုကတော့ လိုအပ်ပေသည်။ သူသည် ခက်ရင်းဖြင့် ၎င်းတို့၏ ကိုယ်ကို ထောက်ထားပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် ငြိမ်ငြိမ်လေး ထိုင်နေစေ၏။</p> <p>ထို့နောက်တွင် သူသည် ၎င်းတို့ သုံးဦးကို အပြင်းအထန် ထိုးနှက်လိုက်ပြီး ကိုယ်လက် လေ့ကျင့်ခန်း လုပ်လိုက်လေသည်။</p> <p>နောက်ဆုံးတွင် ၎င်းတို့ သုံးဦးမှာ မျက်နှာများ ဖူးရောင်နေပြီး ပါးစပ်ထဲတွင် သွေးများ ပြည့်နှက်ကာ အော်ဟစ်နေကြလေသည်။ ပြင်းထန်သော သတိပေးမှုများ ပြုလုပ်ပြီးမှသာ ၎င်းတို့ကို လွှတ်ပေးလိုက်တော့သည်။</p> <p>ချင်မင်သည် ထိုကဲ့သို့သော လူစားမျိုးမှာ အပေါ်ယံသာ လူမိုက်လုပ်လိုကြသူများ ဖြစ်ပြီး တကယ့် လူမိုက်ကြီးများ ဖြစ်ရန် သတ္တိရော ခွန်အားပါ မရှိကြသူများဟု ယူဆပေသည်။ တစ်ကြိမ်လောက် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဆုံးမလိုက်လျှင်ပင် သင်ခန်းစာ ရသွားကြပေလိမ့်မည်။</p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ချင်မင်နှင့် မျိုးဗီဇပြောင်း သတ္တဝါတို့ ရင်ဆိုင်ခဲ့သည့် တောအုပ်၏ ပြင်ပတွင် မြည်းတစ်ကောင်သည် ဝေးကွာသော အရပ်မှ တဖြည်းဖြည်း လျှောက်လာနေ၏။ ၎င်းသည် လမ်းကို အလွန် ကျွမ်းကျင်ပုံရပြီး တောင်ပေါ်သို့ ဝင်ရောက်တော့မည့်အလား ရှိနေပေသည်။</p> <p>မြည်း၏ ကျောပေါ်တွင် မြွေပါတစ်ကောင် ရှိနေ၏။ ၎င်းသည် နှင်းကဲ့သို့ ဖြူဖွေးနေပြီး အမွေးတစ်ပင်မျှပင် အခြားအရောင် မပါချေ။ နေမင်းကြီး ဝင်သွားပြီးနောက် မည်သည့်အခါမျှ ပြန်ထွက်မလာတော့သော ခေတ်ကာလတွင် အဖြူရောင် သက်ရှိများမှာ အလွန် ရှားပါးလှပေသည်။</p> <p>၎င်းသည် သာမန် သတ္တဝါလေးများကဲ့သို့ လှုပ်လှုပ်ရှားရှား မနေချေ။ အပြန်အလှန်အားဖြင့် ၎င်းသည် အလွန် တည်ငြိမ်နေပြီး ရင့်ကျက်သူတစ်ဦးနှင့် တူပေသည်။ ၎င်းသည် မြည်းကျောပေါ်တွင် နောက်ပြန် စီးလာခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p>၎င်းသည် တောရိုင်းတိရစ္ဆာန် တစ်ကောင်နှင့် မတူဘဲ တည်ငြိမ်သော လူသားတစ်ဦး၏ အငွေ့အသက်မျိုး ရှိနေလေသည်။ မျက်ဝန်းများမှာ နက်ရှိုင်းလှပြီး အေးအေးလူလူပင် မြည်းစီး၍ ခရီးသွားနေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>ချင်မင့်ကြောင့် နောက်သို့ ဆုတ်သွားခဲ့သော မျိုးဗီဇပြောင်း သတ္တဝါသည် မြည်း ရောက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အတင်း တိုးဝင်ရန် ပြင်လိုက်၏။ သို့သော် မြည်းကျောပေါ်ရှိ ဖြူဖွေးသော မြွေပါကို မြင်လိုက်ရသည့် ခဏတွင် ၎င်းသည် ချက်ချင်းပင် ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် တောအုပ်ထဲသို့ အမြန် ပြန်ဝင်သွားကာ နှင်းထုအောက်တွင် ပုန်းအောင်းနေလေသည်။ ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အနည်းငယ် တုန်ရီနေပေသည်။</p> <p>မြည်းမှာမူ ထိတ်လန့်ခြင်း မရှိဘဲ ထိုသတ္တဝါကို တစ်ချက်မျှသာ ကြည့်လိုက်၏။ ၎င်းသည် လမ်းဟောင်းအတိုင်းပင် မြွေပါဖြူကို တင်ဆောင်ကာ တောင်ပေါ်သို့ ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းသွားလေတော့သည်။</p> <p>မီးစမ်းရေကို မြင်တွေ့နေရပြီဖြစ်ပြီး အဖြူအမည်း သစ်ပင်နှစ်ပင်မှာလည်း လှုပ်ခါနေ၏။</p> <p>ချင်မင်သည် ခြေလှမ်းများကို မြှင့်လိုက်ပြီး ခဏအကြာတွင် ရွာထိပ်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ရာ စိတ်ကို လုံးဝ လျှော့ချလိုက်လေသည်။</p> <p>"ချင်မင် ပြန်လာပြီ"</p> <p>တစ်စုံတစ်ယောက်က ထင်းခွဲနေရင်း ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ရာ သူ့ကို တွေ့သွားခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p>မကြာမီမှာပင် လမ်းမပေါ်ရှိ အိမ်တံခါးများ ပွင့်လာကြလေသည်။</p> <p>ချင်မင် တစ်ယောက်တည်း အပြင်ထွက်သွားသည့် သတင်းမှာ ရွာထဲတွင် ပြန့်နှံ့နေပြီးဖြစ်သောကြောင့် သူ အသက်ရှင်ပြီး ပြန်လာနိုင်မည်လား တစ်ခုခု ရလာမည်လားဆိုသည်ကို လူများစွာက ခန့်မှန်းနေကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>"မှောင်ရီဝိုးတဝါးအချိန် ရောက်တာနဲ့ သူက လက်နက်တွေနဲ့ အပြင်ထွက်သွားတာလေ"</p> <p>သစ်နှစ်ပင်ရွာမှာ သိပ်မကြီးသဖြင့် လမ်းတစ်လျှောက်ရှိ ရွာသားများ အားလုံး ထွက်လာကြ၏။</p> <p>အိမ်တိုင်းတွင် နေမင်းကျောက်တုံးများ ရှိကြသဖြင့် အလင်းရောင်များ ထွက်ပေါ်နေပြီး လမ်းမပေါ်တွင်လည်း အလင်းဖျော့ဖျော့ ရှိနေလေသည်။</p> <p>ချင်မင်၏ ခက်ရင်းတွင် ချိတ်လာသော တောရှဉ့်နီကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လူတိုင်းမှာ တိတ်ဆိတ်သွားကြလေတော့သည်။</p> <p>ယင်းမှာ ၎င်းတို့ ထင်မှတ်ထားသည်နှင့် လုံးဝ ကွဲပြားနေပေသည်။</p> <p>လုဇဲ့သည် အပြေးအလွှား ရောက်လာပြီး ချင်မင် ဘေးကင်းသည်ကို မြင်ရသောအခါမှ စိတ်အေးသွားလေသည်။</p> <p>သူသည် ရိုးသားသူတစ်ဦး ဖြစ်သောကြောင့် တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွဲကာ ပြောလိုက်၏။</p> <p>"မင်း တောင်ပေါ်ကို ဝက်ဝံသွားဖမ်းတာလို့ အားလုံးက ပြောနေကြတာ အခုတော့... ရှဉ့်တစ်ကောင်ပဲ ရလာတာလား"</p> <p>"သူ့အိမ်ကိုပါ ငါ သိမ်းလာခဲ့တာ"</p> <p>ချင်မင်က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>သူ ပိုးလာသော သားရေအိတ်ကြီးကို လူတိုင်း သတိပြုမိလိုက်ကြပြီး အတွင်း၌ ဘာတွေ ပါဝင်သည်ကို သိလိုက်ရသောအခါ အားလုံးက အားကျနေကြလေသည်။</p> <p>ထို့နောက်တွင် ထိုရှဉ့်၏ နီရဲနေသော အမွေးများမှာ တောက်ပနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ယင်းမှာ မျိုးဗီဇပြောင်း သတ္တဝါ ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရရာ တန်ဖိုးမှာ မနည်းလှပေ။</p> <p>"မင်းရဲ့ အပြင်ထွက်ခြင်းက ဘေးကင်းရုံတင်မကဘူး အကျိုးအမြတ်လည်း မနည်းလှပါလား"</p> <p>ရွာထိပ်တွင် နေထိုင်သောအဘိုးကြီးက မှတ်ချက်ပေးလိုက်သည်။</p> <p>ရွာသားအချို့ကလည်း အပြင်ဘက်တွင် ဘေးကင်းပြီလားဟု မေးမြန်းကြလေသည်။</p> <p>ချင်မင်သည် လမ်းတစ်လျှောက် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်များကို အမှန်အတိုင်း ပြောပြလိုက်၏။ သူသည် အိမ်နီးချင်းများကို လမ်းမှား မပြရဲချေ။ သို့မဟုတ်ပါက အသက်အန္တရာယ် ရှိနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>တောအုပ်အပြင်ဘက်တွင် အန္တရာယ်ရှိသော မျိုးဗီဇပြောင်း သတ္တဝါများ ရှိနေကြောင်း ကြားလိုက်ရသောအခါ လူတိုင်း၏ မျက်နှာမှာ ပျက်ယွင်းသွားကြ၏။ အချိန်တိုအတွင်းတွင် တစ်ယောက်တည်း အပြင်မထွက်ရဲကြတော့ချေ။</p> <p>ထို့နောက်တွင် ချင်မင်သည် မာယန်၊ ဟူယုံ နှင့် ဝမ်ယိုဖျင် တို့ သုံးဦး၏ လုပ်ရပ်ကိုလည်း ထုတ်ဖော် ပြောပြလိုက်ရာ ရွာသားများ အားလုံးက ဒေါသထွက်သွားကြလေတော့သည်။</p> <p>"တကယ်ကို အရှက်မရှိတဲ့လူတွေပဲ ကိုယ်တိုင်ကျတော့ မသွားရဲဘဲနဲ့ ရွာသားချင်းကိုမှ နောက်ကွယ်ကနေ တိုက်ခိုက်ချင်ကြတာလား ဒါက ရိက္ခာလုတာတင် မကဘူး လူသတ်ဖို့အထိ ကြံစည်တာပဲ မဟုတ်လား"</p> <p>မာယန်၊ ဟူယုံ နှင့် ဝမ်ယိုဖျင် တို့ သုံးဦးမှာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် တွဲလျက် ရွာထိပ်သို့ ရောက်လာကြရာ လုဇဲ့နှင့် လူအချို့က ၎င်းတို့ကို ထပ်မံ ထိုးနှက်လိုက်ကြပြန်သည်။</p> <p>"လုအစ်ကို ဦးလေးယန် အဘိုးကြီး မလုပ်ကြပါနဲ့တော့ ကယ်ကြပါဦး"</p> <p>၎င်းတို့ သုံးဦးမှာ နှာခေါင်းသွေးများဖြင့် မျက်နှာပေါ်တွင် အေးခဲနေပြီး အော်ဟစ်နေကြလေသည်။ ၎င်းတို့မှာ လူအများ၏ ဒေါသကို ဆွပေးလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>ချင်မင်သည် လမ်းပေါ်ရှိ ကလေးငယ်များကို သစ်သီးခြောက်များ တစ်ဆုပ်စီ ပေးလိုက်ရာ ကောင်လေးများမှာ ပျော်ရွှင်စွာ အော်ဟစ်နေကြလေသည်။</p> <p>ထို့နောက်တွင် သူသည် အဘွားကျိုးကို တွေ့လိုက်ရ၏။ သူမသည် ဖြူရော်နေသော မျက်နှာဖြင့် ခြံတံခါးဝတွင် မှီနေလေသည်။ သူသည် အမြန် သွားရောက်ကာ သူမ ဘာမှ မပြောနိုင်ခင်မှာပင် ရိက္ခာအချို့ ပေးခဲ့လေသည်။</p> <p>"ဦးလေးချင် ဦးလေးက အရမ်းတော်တာပဲ တောဝါးသီးတွေက အရမ်းအရသာရှိတာပဲ သစ်စေ့တွေကလည်း မွှေးနေတာပဲ"</p> <p>ချင်မင်၏ အိမ်တွင် ဝမ်ရွေ့လေးက ချီးကျူးစကားများ ဆိုကာ အလွန် ပျော်ရွှင်နေလေသည်။ သူသည် သစ်သီးခြောက် အမျိုးမျိုးကို မြည်းစမ်းကြည့်နေပြီး ပါးစပ်မှာလည်း မနားတမ်း စားနေပေသည်။</p> <p>"ဆီးသီးခြောက်... စားလို့ကောင်းတယ်... ချိုတယ်"</p> <p>နှစ်နှစ်အရွယ် ဝမ်ဟွေလေးကလည်း အသံမပီမသဖြင့် ပြောကာ ဆီးသီးခြောက် အနှစ်များကို စားနေပြီး ချင်မင်၏ ပါးကို တစ်ချက် နမ်းလိုက်လေသည်။</p> <p>ဘေးနားရှိ ခက်ရင်းတွင် ချိတ်ထားသော တောရှဉ့်နီလေးမှာမူ မေ့မြောနေရာမှ နိုးလာပြီး လူအချို့က ၎င်း၏ ရိက္ခာများကို စားနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ စိတ်ပျက်သွားလေတော့သည်။</p> <p>"မျိုးဗီဇပြောင်း သတ္တဝါ ဖြစ်ရုံတင်မကဘူး အလုပ်လည်း အရမ်းကြိုးစားတာပဲ ရိက္ခာ ပေါင် ၃၀ ကျော်တောင် စုထားနိုင်တာကိုး"</p> <p>လျန်ဝမ်ချင်းက ချီးကျူးလိုက်သည်။</p> <p>တောရှဉ့်နီလေး၏ မျက်လုံးများမှာ ဝိုင်းစက်နေပြီး ဒေါသများ ထွက်ပေါ်နေလေသည်။</p> <p>ထိုအချိန်တွင် လုဇဲ့က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်၏။</p> <p>"ချင်လေး မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က ပြန်ကောင်းလာပြီဆိုတော့ ဘဝသစ် အတွက် အလေးအနက် စဉ်းစားရတော့မယ်"</p> <p> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save