Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၇)</h2> <h2 style="text-align: center;">ရင်ဆိုင်တွေ့ခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>ရွာပြင်ပမှာတော့ မှောင်မိုက်နေပြီး ရှုခင်းများကို ခွဲခြားရန် ခက်ခဲလှပေသည်။ ထိုအချိန်မျိုးတွင် အပြင်သို့ ထွက်သူ အလွန် ရှားပါးလှ၏။</p> <p>"ဦးလေးယန်"</p> <p>ရွာနှင့် မဝေးသော နေရာတွင် ချင်မင်သည် တုတ်ခိုင်သော ခန္ဓာကိုယ်ရှိသည့် အမျိုးသားတစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p>ယန်ယုံချင်က အံ့သြသွားပြီး ပြောလေသည်။</p> <p>"ချင်လေး မှောင်ရီဝိုးတဝါးအချိန်တောင် မရောက်သေးဘူး မင်းက အစောကြီး ထွက်လာတာလား"</p> <p>"တောထဲမှာ အေးခဲသေနေတဲ့ သားရဲတွေရှိမလားလို့ ကံစမ်းမလို့ပါ"</p> <p>ချင်မင်က ပြန်ဖြေလိုက်၏။</p> <p>ယန်ယုံချင်က ရယ်မောရင်း ပြောလေသည်။</p> <p>"ငါတို့ စိတ်ကူးချင်း တူနေတာပဲ ငါလည်း ခုနကပဲ ရွာပြင်တစ်ပတ် သွားကြည့်သေးတယ် ဒါပေမဲ့ ဘာမှ မရခဲ့ဘူး"</p> <p>ချင်မင် အံ့သြသွားမိ၏။ မုတ်ဆိတ်မွေးများနှင့် ထိုလူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားမှာ အပြင်မှ ပြန်လာခြင်း ဖြစ်သဖြင့် အလွန် စောလှပေသည်။</p> <p>"ဦးလေးယန်က ကျုပ်နဲ့ ဘယ်တူပါ့မလဲ ဉာဏ်ကောင်းတဲ့ အဖိုးတန် သားရဲတွေကို ရှာနေတာ မဟုတ်လား"</p> <p>ယန်ယုံချင်မှာ အလွန် တော်သူတစ်ဦး ဖြစ်ပြီး သစ်နှစ်ပင်ရွာရှိ ဘဝသစ် ရရှိသူ အနည်းငယ်ထဲမှ တစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်း သူ သိပေသည်။</p> <p>၎င်းတို့နှစ်ဦး စကားပြောနေစဉ်မှာပင် အဝေးမှ အမည်းရောင် ပုံရိပ်တစ်ခု လှုပ်ရှားလာသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။</p> <p>"ကင်းလှည့်သူပဲ"</p> <p>ယန်ယုံချင်က တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။</p> <p>နေမင်းကြီး မရှိသော ခေတ်တွင် တောရိုင်းထဲ၌ အလွန် အန္တရာယ် များလှသဖြင့် ပညာရှင်များက ကင်းလှည့်ကာ သတိပေးချက်များ ထုတ်ပြန်ရလေသည်။</p> <p>သားရေချပ်ဝတ် ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသားတစ်ဦး ပေါ်လာ၏။ သူသည် အရပ်ရှည်ပြီး လေးနှင့် မြှားကို လွယ်ထားကာ လက်ထဲတွင် သံလှံကို ကိုင်ထားလေသည်။ ဆံပင်အရှည်များကို ဖြန့်ချထားပြီး တစ်ကိုယ်လုံးတွင် တောရိုင်းသားရဲတစ်ကောင်ကဲ့သို့ အားမာန်များ ပြည့်နှက်နေပေသည်။</p> <p>"ရှောက်အစ်ကို"</p> <p>ယန်ယုံချင်က အစောတလျင် နှုတ်ဆက်လိုက်၏။</p> <p>ရှောက်ချန်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်ပြလေသည်။ သူသည် အသက် လေးဆယ်ခန့် ရှိပြီး မျက်ဝန်းများမှာ အလွန် စူးရှလှပေသည်။ သူသည် အနားတွင် ရပ်တန့်ကာ မေးလိုက်၏။</p> <p>"ဒီလောက် ငယ်ငယ်လေးနဲ့ မင်းနဲ့အတူ အပြင်ထွက်တာဆိုတော့ ဟို ဒုတိယရောဂါသည်လေးလား"</p> <p>"အဲဒီကောင်လေးက ဘေးရွာကပါ"</p> <p>ယန်ယုံချင်က ရှင်းပြလိုက်၏။</p> <p>"မင်းတို့ သစ်နှစ်ပင်ရွာကတော့ မဟုတ်သေးပါဘူး လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်အတော်ကြာထဲက ရွှေရောင်အချိန်ကာလမှာ ဘဝသစ်ရတဲ့သူ တစ်ယောက်မှ မရှိသေးဘူး"</p> <p>ရှောက်ချန်ဖုန်းက အားမနာတမ်း ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p>ယန်ယုံချင်ကတော့ ယင်းမှာ ပုံမှန်ပင် ဖြစ်သည်ဟု ယူဆပေသည်။ ထိုနယ်မြေတစ်ခုလုံးတွင် အသက် တစ်ဆယ့်ငါး တစ်ဆယ့်ခြောက်နှစ်နှင့် ဘဝသစ် ရရှိသူမှာ အလွန် ရှားပါးလှသောကြောင့် ပါရမီကို အတင်းအကျပ် တောင်းဆို၍ မရနိုင်ချေ။</p> <p>"အစောပိုင်းကတော့ အဲဒီရောဂါသည်လေးက ဒီလောက် တော်လာမယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး အခု ကြားတာတော့ သူက ခန္ဓာကိုယ် အားနည်းတာတွေကို ပြန်ဖြည့်ပြီးတဲ့နောက် အရည်အချင်းတွေက အများကြီး ပိုတိုးလာတယ်တဲ့"</p> <p>ရှောက်ချန်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်ပြကာ ပြောလေသည်။</p> <p>"တကယ်ကို မလွယ်တဲ့ကောင်လေးပဲ ဒါပေမဲ့ အဝေးက လင်းထိန်နေတဲ့ မြို့ကြီးက ပါရမီရှင်တွေနဲ့တော့ ယှဉ်နိုင်မလား မသိဘူး"</p> <p>"ခက်လိမ့်မယ် နေရာဒေသချင်းက မတူဘူးလေ"</p> <p>ယန်ယုံချင်က သက်ပြင်းချလိုက်၏။ သူသည် မြို့ကြီး၏ စည်ကားမှုကို မြင်ဖူးခဲ့သလို အဆင့်မြင့် ကျင့်စဉ်များက ပေးစွမ်းနိုင်သော အကျိုးကျေးဇူးများကိုလည်း သိရှိထားပေသည်။</p> <p>"ဟုတ်တယ်"</p> <p>ရှောက်ချန်ဖုန်းကလည်း ထိုအခြေအနေကို လက်ခံပေသည်။</p> <p>"ကြားတာတော့ အဲဒီမှာ အလွန် ထူးခြားတဲ့ လူငယ် နှစ်ယောက် ပေါ်နေတယ်တဲ့ ရွှေရောင်အချိန်ကာလမှာ ဘဝသစ်ရတဲ့သူတွေထဲမှာ အတော်ဆုံးပဲတဲ့ ယောက်ျားလေး တစ်ယောက် မိန်းကလေး တစ်ယောက်တဲ့ တစ်နယ်လုံးက သူတို့ကို အံ့သြနေကြတာ"</p> <p>ယန်ယုံချင်မှာ အားကျစိတ်သာ ရှိပြီး မနာလိုခြင်း မရှိချေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုနေရာများနှင့် ၎င်းတို့မှာ အလွန် ကွာခြားလွန်းလှသောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>ချင်မင်သည် တစ်လျှောက်လုံး အလေးအနက် နားထောင်နေပြီး စကားမဖြတ်ခဲ့ချေ။</p> <p>ရှောက်ချန်ဖုန်းသည် ခေတ္တမျှ ရပ်နားပြီးနောက် အမှောင်ထုထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားလေတော့သည်။</p> <p>မှောင်မိုက်နေသော တောင်တန်းကြီးထဲတွင် မည်သည့် အဆင့်ရှိသော သတ္တဝါများ ရှိနေမည်ကို မည်သူမျှ မသိနိုင်ချေ။ ကင်းလှည့်သူများသည် အပြင်ဘက် နယ်မြေများမှနေ၍ စောင့်ကြည့်ကာ သတိပေးချက်များ ပေးရန် လိုအပ်ပေသည်။</p> <p>"ကင်းလှည့်သူတွေက တကယ် တော်တဲ့သူတွေပဲ သူတို့ နေ့တိုင်း တောင်ပေါ် တက်ရတာလား"</p> <p>ချင်မင်က မေးလိုက်၏။</p> <p>"တချို့ကတော့ တာဝန်ကျေကြပါတယ်"</p> <p>ယန်ယုံချင်က ပြန်ဖြေလေသည်။</p> <p>ချင်မင် အံ့သြသွားမိ၏။ ယင်းမှာ တာဝန်မကျေသူများလည်း ရှိသည်ဟု ဆိုလိုခြင်းလော။ ထိုမုတ်ဆိတ်မွေးနှင့် အမျိုးသားမှာ စကားကို အတော်လေး ထိန်းပြောတတ်သည်ဟု သူ တွေးမိလေသည်။</p> <p>"အခု တောင်ပေါ်က အခြေအနေက မကောင်းဘူး အရမ်း အန္တရာယ် များတယ် မကြာခင်မှာ အထက်ကနေ တောင်ရှင်းလင်းရေး လာလိမ့်မယ်လို့ ငါ ခန့်မှန်းရတယ် အဲဒီမှာ သူဌေးသားတွေလည်း ပါလာလိမ့်မယ် ချင်လေး မင်းလည်း ကြိုးစားဦး ရွှေရောင်အချိန်ကာလမှာ ဘဝသစ် ရအောင်လုပ်"</p> <p>ယန်ယုံချင်က ချင်မင်၏ ပခုံးကို ပုတ်ကာ ဆက်ပြောလိုက်၏။</p> <p>"ကံကောင်းလို့ အထက်က လာတဲ့ သူဌေးသမီးတစ်ယောက်လောက်က မင်းကို သဘောကျသွားရင်တော့ မင်းရဲ့ ဘဝက ပြောင်းသွားနိုင်တယ်"</p> <p>၎င်းတို့နှစ်ဦး လမ်းခွဲလိုက်ကြပြီး ယန်ယုံချင်မှာ ရွာထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားလေသည်။</p> <p>ချင်မင်သည် ထိုသတင်းများကို ပြန်လည် စဉ်းစားရင်း တောရိုင်းထဲသို့ ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းလာခဲ့၏။</p> <p>သူ၏ အရှိန်မှာ အလွန် မြန်ဆန်လှပြီး ရင်ဘတ်အထိ မြင့်သော နှင်းထုထဲတွင် လှိုင်းများကို ဖြတ်ကျော်နေသကဲ့သို့ ပြေးလွှားနေလေသည်။</p> <p>ထိုအချိန်တွင် အမှောင်ထုမှာ အနည်းငယ် လျော့နည်းသွားပြီး မှောင်ရီဝိုးတဝါးအချိန် ရောက်ရှိလာသဖြင့် တောအုပ်၏ ပုံရိပ်ကို မြင်တွေ့နေရပြီ ဖြစ်၏။</p> <p>ချင်မင်သည် တောအုပ်အပြင်ဘက်တွင် ရပ်ကာ သတိကို အပြည့်အဝ ထားလိုက်ပေသည်။ မမြင်ရသော နေရာများတွင် မည်သည့် အန္တရာယ် ရှိနေမည်ကို မသိနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်၏။</p> <p>ဗိုက်ထဲမှ အသံများ ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။ ခန္ဓာကိုယ်က ဆာလောင်မှု သတိပေးချက်ကို ထပ်မံ ထုတ်ပြန်လိုက်ခြင်း ဖြစ်ပြီး လမ်းတွင် လူသိများနှင့် တွေ့စဉ်က သူ အတင်းအကျပ် ထိန်းထားခဲ့သော်လည်း ယခုတော့ မရတော့ချေ။</p> <p>သူ၏ အစာအိမ်ထဲမှ အချဉ်ရည်များ ထွက်ပေါ်လာနေသဖြင့် မှောင်မိုက်နေသော တောအုပ်ကြီးကို ကြည့်ကာ ခက်ရင်းကို မြဲမြံစွာ ကိုင်လျက် အထဲသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးဝင်သွားလေတော့သည်။</p> <p>သူသည် တောရှဉ့်နီများ နေထိုင်ရာ နေရာကို ကျော်လွန်ပြီး ထိုတောင်ပုလေးကိုလည်း ဖြတ်ကျော်ကာ ယခင်ကထက် ပိုမို ဝေးကွာသော နေရာသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့၏။</p> <p>တောထဲသို့ အနည်းငယ် ရောက်ရှိသွားသောအခါ သူသည် သဲလွန်စများစွာကို တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။ သားရဲအရိုးများ သားရဲခြေရာများ စသည်ဖြင့် တွေ့ရှိရသဖြင့် နှင်းထုထဲတွင် လမ်းလျှောက်ရ ခက်ခဲမည်ကို စိုးရိမ်စရာ မလိုတော့ချေ။ သတ္တဝါများစွာ နင်းထားသော လမ်းလေးများ ရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>အဝေးမှနေ၍ အမျိုးသမီးတစ်ဦး ငိုနေသကဲ့သို့ အသံမျိုး ကြားလိုက်ရသဖြင့် ထိုကဲ့သို့သော တောနက်ထဲတွင် အလွန် ထူးဆန်းလှပေသည်။</p> <p>ချင်မင်သည် အရှိန်ကို မြှင့်လိုက်ပြီး အသံထွက်ပေါ်ရာ နေရာသို့ အမြန် သွားရောက်လိုက်၏။</p> <p>မှောင်မိုက်နေသော တောအုပ်ထဲတွင် စိမ်းဖန့်ဖန့် မျက်လုံးများစွာကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုနေရာတွင် ပုံရိပ်ပေါင်း ဆယ်ဂဏန်းကျော် ရှိနေပေသည်။</p> <p>အဖြစ်မှန်ကို မသိသူများမှာ ထိုငိုသံကြောင့် ကြောက်လန့်သွားနိုင်သော်လည်း တောထဲတွင် အမြဲ လှည့်လည်နေသူများအတွက်မူ ယင်းမှာ အခွင့်အရေးတစ်ခု ပင်ဖြစ်၏။</p> <p>ချင်မင်သည် ခက်ရင်းကို ကိုင်ကာ ထိုနေရာသို့ အတင်း တိုးဝင်သွားရာ ငှက်များ ပျံတက်သွားသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး သတ္တဝါများစွာမှာ ကြောက်လန့်တကြား ထွက်ပြေးကုန်ကြလေသည်။</p> <p>၎င်းတို့မှာ အသားစား ညဉ့်ငှက်များ ဖြစ်ကြ၏။ ကိုယ်ထည်မှာ နှစ်ပေခန့် ရှိပြီး အုပ်စုလိုက် နေထိုင်တတ်ကြကာ ငိုသံကဲ့သို့ အော်တတ်ကြပေသည်။ သတ္တဝါအသေးလေးများကို ဖမ်းယူ စားသောက်တတ်ကြပြီး တစ်ခါတစ်ရံတွင် လူသားများကိုပါ တိုက်ခိုက်တတ်ကြလေသည်။</p> <p>ချင်မင် အနားသို့ ရောက်သွားသောအခါ နှမြောသွားမိ၏။ မြေပြင်ပေါ်တွင် သွေးများ စိုရွှဲနေသော အရိုးများနှင့် သားရေအချို့သာ ကျန်ရှိတော့ပေသည်။ သမင်တစ်ကောင်ကို ထိုငှက်များက အကုန် စားလိုက်ကြပြီ ဖြစ်၏။</p> <p>အစာလုယူခြင်းမှာ ရှုံးနိမ့်သွားခဲ့သဖြင့် သူသည် ထိုညဉ့်ငှက်များ၏ တိုက်ခိုက်မှုကို မခံရစေရန် နောက်သို့ ချက်ချင်း ပြန်လှည့်လိုက်လေသည်။</p> <p>အခြားသော လွင်ပြင်တစ်ခုတွင် သစ်ပင်များ ကျဲပါးနေပြီး သွေးကွက်များစွာ ရှိနေလေသည်။ ထိုနေရာတွင် ပန်းကန်လုံးကြီးလောက်ရှိသော ခြေရာကြီးများကို တွေ့ရှိရသဖြင့် သားရဲကြီးများ အစာစားခဲ့သည့် နေရာဖြစ်ပုံ ရပေသည်။</p> <p>ကျန်ရှိနေသော အသားစများကိုလည်း အခြား သတ္တဝါများက ယူဆောင်သွားကြပြီ ဖြစ်၏။</p> <p>လုဇဲ့ ပြောသည့်အတိုင်း ယခုအခါ တောအုပ်အပြင်ဘက် နယ်မြေများပင် အလွန် အန္တရာယ် များလာနေပြီ ဖြစ်သဖြင့် တောင်နက်ထဲတွင် မည်မျှအထိ ဆိုးရွားမည်ကို ခန့်မှန်းနိုင်ပေသည်။</p> <p>ချင်မင်သည် သတိထားကာ ထိုနေရာမှ ထွက်ခွာလာခဲ့၏။</p> <p>ခဏအကြာတွင် သူသည် နှင်းပြင်ပေါ်၌ ခြေရာများစွာကို တွေ့ရှိလိုက်ရသဖြင့် စိတ်ဓာတ် တက်ကြွလာကာ ထိုခြေရာများနောက်သို့ လိုက်ပါသွားလေတော့သည်။</p> <p>အမှောင်ယံထဲတွင် ကြီးမားသော ပုံရိပ်ပေါင်း နှစ်ဆယ်ကျော် ရပ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ဖိအားတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရ၏။</p> <p>"ဓားဂျိုသမင်တွေပဲ"</p> <p>ချင်မင်သည် ဝမ်းသာသွားမိ၏။</p> <p>ယခင်က ထိုနယ်မြေတွင် သမင်အုပ်များကို တွေ့ရခဲလှပေသည်။</p> <p>သူသည် လေးနှင့် မြှားကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး သမင်အုပ်ထဲမှ အကြီးဆုံး သမင်ဖိုကြီးကို ချိန်လိုက်လေသည်။</p> <p>ဤသမင်များမှာ သဘောကောင်းသည့် သတ္တဝါများ မဟုတ်ကြချေ။ အရွယ်ရောက်ပြီးသော သမင်ဖိုများတွင် ဂျို ခြောက်ချောင်းစီ ရှိကြပြီး ဦးခေါင်း၏ ဘေးဘက်နှင့် ရှေ့ဘက်တွင် ရှိကြကာ ပြားချပ်ပြီး ထက်မြက်လှပေသည်။ သံဓား ခြောက်စင်းနှင့် တူလှသဖြင့် ၎င်းတို့နှင့် တိုက်မိပါက အသက်ဆုံးရှုံးနိုင်ပေသည်။</p> <p>သားရဲအချို့ပင်လျှင် ၎င်းတို့ကို ရှေ့မှနေ၍ မတိုက်ခိုက်ရဲကြဘဲ နောက်ကွယ်မှသာ ချောင်းမြောင်း တိုက်ခိုက်တတ်ကြ၏။ ထိုသမင်အုပ်ထဲသို့ ရောက်ရှိသွားပါက အခြေအနေမှာ အလွန် ဆိုးရွားနိုင်ပေသည်။</p> <p>ချင်မင်သည် လေးကို အပြည့် ဆွဲလိုက်ပြီးနောက် မြှားတစ်စင်း လွှတ်လိုက်ရာ သံမြှားမှာ လျှပ်စီးကဲ့သို့ မြန်ဆန်လှပြီး သမင်ဖိုကြီး၏ အဆုတ်ထဲသို့ တိုးဝင်သွားလေသည်။</p> <p>ဓားဂျိုသမင်များမှာ အလွန် ကြမ်းကြုတ်ကြသဖြင့် ရန်သူကို ပြန်လည် တိုက်ခိုက်တတ်ကြပေသည်။ ထိုသမင်ဖိုကြီးမှာ မြှားထိမှန်သွားသော်လည်း ထွက်ပြေးခြင်း မရှိဘဲ ချင်မင်ရှိရာသို့ အတင်း ပြေးဝင်လာလေတော့သည်။</p> <p>သမင်အုပ်ကြီးမှာလည်း ထိတ်လန့်သွားကြပြီး ၎င်းနောက်မှနေ၍ လိုက်ပါလာကြရာ နှင်းများ လွင့်စင်ကုန်ပြီး ခြေသံများကြောင့် တောအုပ်ကြီးမှာ တုန်ခါနေလေသည်။</p> <p>ချင်မင်မှာ ထိတ်လန့်ခြင်း မရှိဘဲ လေးကို ထပ်မံ ဆွဲလိုက်ပြန်၏။ သူ၏ မြှားချက်မှာ တိကျလှသဖြင့် သမင်ဖိုကြီး၏ ကိုယ်ထဲသို့ သံမြှားမှာ မြုပ်ဝင်သွားပြီး သမင်ဖိုကြီးမှာ ယိုင်တိယိုင်တိုင် ဖြစ်သွားလေသည်။</p> <p>သူသည် လေးနှင့် မြှားကို သိမ်းလိုက်ပြီး တုတ်ခိုင်သော သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်ပေါ်သို့ လျင်မြန်စွာ တွယ်တက်လိုက်ကာ မီတာအနည်းငယ် အမြင့်တွင် ပုန်းနေလိုက်၏။</p> <p>တောထဲတွင် သစ်ပင်ပေါ် ရောက်သွားပါက သစ်ကိုင်းများကြောင့် ပစ်မှတ်ကို ချိန်ရသည်မှာ ခက်ခဲလှပေသည်။</p> <p>သမင်ဖိုကြီးမှာ ခဏမျှ ဆက်လက် ပြေးလွှားပြီးနောက် မတောင့်ခံနိုင်တော့ဘဲ နှင်းပြင်ပေါ်တွင် လဲကျသွားလေတော့သည်။</p> <p>သမင်အုပ်ကြီးမှာလည်း ထိတ်လန့်သွားကြပြီး ရပ်တန့်သွားကြ၏။ ထို့နောက်တွင် ဆူညံသော အသံများနှင့်အတူ အဝေးသို့ ထွက်ပြေးသွားကြလေတော့သည်။</p> <p>ချင်မင်သည် ခဏမျှ စောင့်ကြည့်နေပြီး အန္တရာယ်ရှိသော သားရဲများ မရှိမှသာ သစ်ပင်ပေါ်မှ ဆင်းလာခဲ့၏။ သူသည် ခက်ရင်းကို ကိုင်ကာ သမင်အုပ်ဆီသို့ သွားလိုက်လေသည်။</p> <p>ထိုအညိုရောင် ဓားဂျိုသမင်ကြီးမှာ အလွန် သန်မာထွားကြိုင်လှပြီး အလေးချိန်မှာ ပေါင် ခုနစ်ရာခန့် ရှိပေသည်။ ဆောင်းရာသီ ဖြစ်သော်လည်း ပိန်လှီခြင်း မရှိချေ။</p> <p>ဤကဲ့သို့သော ရလဒ်မျိုး ရရှိသဖြင့် သူသည် အလွန် ကျေနပ်နေမိ၏။</p> <p>တောထဲတွင် အန္တရာယ် များသဖြင့် အချိန်အကြာကြီး မနေရဲချေ။ သူသည် သမင်ကြီးကို ဆွဲကာ လာခဲ့သည့် လမ်းအတိုင်း အမြန် ပြန်လာခဲ့လေသည်။</p> <p>သူသည် ဘဝသစ် ၏ အကျိုးကျေးဇူးကို ခံစားလိုက်ရ၏။ ခွန်အားများ တိုးပွားလာသောကြောင့် ထိုမျှ လေးလံသော သမင်ကြီးကို ဆွဲကာ နှင်းပြင်ပေါ်တွင် လျင်မြန်စွာ လျှောက်လှမ်းနိုင်ခြင်း ဖြစ်ပြီး မောပန်းခြင်းလည်း မရှိချေ။</p> <p>တောထဲတွင် သစ်ပင်အမျိုးအစားများစွာ ရှိကြပြီး မီတာပေါင်း ဆယ်ဂဏန်းကျော် မြင့်မားလှကာ အမှောင်ယံထဲတွင် တည်ရှိနေကြပေသည်။</p> <p>လေပြင်းများမှာ ပိုမို ပြင်းထန်လာပြီး နှင်းစများမှာ မျက်နှာပေါ်သို့ လွင့်စင်လာသဖြင့် နာကျင်လှပေသည်။</p> <p>ဝူးဝူးမြည်နေသော လေအေးများအကြားတွင် ချင်မင်သည် ကြက်သီးများ ထသွား၏။ အမွေးအမှင်များ ပြည့်နှက်နေသော ခြေသည်းကြီး နှစ်ခုမှာ သူ၏ ပခုံးပေါ်သို့ နောက်ကွယ်မှနေ၍ ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ၏ ကျောဘက်တွင် နွေးထွေးသော အရှိန်အဟုန်တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရပြီး လည်ပင်းမှ အမွေးအမှင်များကို ထိတွေ့သွားသဖြင့် ယင်းမှာ သားရဲတစ်ကောင်၏ ပါးစပ်ကြီး ဖြစ်ရမည်ဟု သူ သိလိုက်ပေသည်။ ၎င်းသည် သူ၏ လည်ပင်းကို ကိုက်ဖြတ်ရန် ပြင်နေခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p>သူသည် ချက်ချင်းပင် ပခုံးကို တွန့်လိုက်ပြီး ကိုယ်ကို နှိမ့်ကာ ဘေးဘက်သို့ လှိမ့်ချလိုက်လေသည်။</p> <p>သို့သော်လည်း သူ၏ ပခုံးမှာ သွေးထွက်သွားခဲ့၏။ ထိုခြေသည်းကြီးများ၏ ခွန်အားမှာ အလွန် ကြီးမားလှပြီး သံချိတ်ကြီးများကဲ့သို့ပင် သူ၏ အင်္ကျီကို ဖောက်ကာ ပခုံးကို ဒဏ်ရာရစေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>နှင်းထုကြီးမှာ ပြိုကျသွားပြီး အမည်းရောင် ပုံရိပ်ကြီးတစ်ခုမှာ နှင်းထဲမှ ထွက်ပေါ်လာကာ သူ့ထံသို့ အတင်း တိုးဝင်လာလေသည်။</p> <p>ချင်မင်၏ တုံ့ပြန်မှုမှာ မြန်ဆန်လှပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် မြွေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ လှုပ်ရှားကာ အန္တရာယ်မှ လွတ်မြောက်အောင် ကြိုးစားလိုက်၏။</p> <p>ထိုအမည်းရောင် ပုံရိပ်ကြီးမှာ ထပ်မံ တိုက်ခိုက်လာပြန်သည်။ ထက်မြက်လှသော ခြေသည်းကြီးများမှာ လူ၏ မျက်နှာတစ်ခုလုံးကို ဆွဲခွာနိုင်သကဲ့သို့ ရှိနေပြီး ဟောင်းလောင်းပွင့်နေသော ပါးစပ်ကြီးထဲတွင်လည်း သွားများမှာ တောက်ပနေလေသည်။</p> <p>ချင်မင်မှာ မတ်တပ်ရပ်ရန် အချိန်မရတော့သော်လည်း ထိတ်လန့်ခြင်း မရှိဘဲ တည်ငြိမ်စွာဖြင့် လက်နှစ်ဖက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ကာ ထိုသတ္တဝါ၏ ရှေ့ခြေထောက် နှစ်ဖက်ကို မြဲမြံစွာ ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်၏။</p> <p>ထိုခြောက်ခြားဖွယ် ကောင်းလှသော ခြေသည်းကြီးများမှာ သူ၏ မျက်နှာနှင့် အလွန် နီးကပ်နေသော်လည်း အောက်သို့ ဖိချရန် မစွမ်းသာချေ။</p> <p>ရှေ့ချင်းဆိုင် တွေ့လိုက်ရသောအခါမှ ချင်မင်သည် ထိုသတ္တဝါ၏ ရုပ်သွင်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရတော့သည်။</p> <p>၎င်းတွင် ကြီးမားလှသော မြည်းခေါင်း တစ်ခု ရှိပြီး ပါးစပ်မှာ ဟောင်းလောင်းပွင့်နေကာ လည်ပင်းတွင် အမည်းရောင် အမွေးအရှည်များ ရှိနေလေသည်။ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ဝံပုလွေနှင့် တူပြီး အလွန် ကြမ်းကြုတ်လှသဖြင့် ချင်မင်၏ လည်ချောင်းကို ကိုက်ရန် ကြိုးစားနေလေသည်။</p> <p>အခြေအနေမှာ အလွန် အန္တရာယ် များလှပြီး ထိုပါးစပ်ကြီးမှ ထွက်ပေါ်လာသော အသက်ရှူသံများနှင့် ပုပ်စော်နံသော အနံ့များမှာ ချင်မင်၏ မျက်နှာသို့ ရောက်ရှိနေပေသည်။</p> <p>သူသည် ဘေးဒုက္ခကြားတွင် တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ထိုရှေ့ခြေထောက်များကို မြဲမြံစွာ ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ၎င်း၏ ကိုယ်ပိုင် ခြေသည်းများဖြင့်ပင် ၎င်း၏ ပါးစပ်ကို ပြန်လည် တိုက်ခိုက်နေစေ၏။</p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူသည် ခန္ဓာကိုယ်ကို ကျုံ့လိုက်ပြီး ခြေထောက်များကို အားစိုက်ကာ ထိုသတ္တဝါ၏ ဗိုက်ကို ပြင်းထန်စွာ ကန်ထုတ်လိုက်လေသည်။</p> <p>ချင်မင်မှာ ဘဝသစ် ရရှိနေသူ ဖြစ်သောကြောင့် သူ၏ ခွန်အားမှာ အံ့မခန်းလှသဖြင့် ပေါင်ရာချီလေးသော ထိုသားရဲကြီးမှာ လွင့်ထွက်သွားပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် လူးလှိမ့်နေတော့သည်။</p> <p>"မြည်းခေါင်းဝံပုလွေပဲ"</p> <p>သူသည် ရှေ့မှ အမည်းရောင် သားရဲကြီးကို စိုက်ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်၏။</p> <p>၎င်းကို မြည်းခေါင်းဝံပုလွေ သို့မဟုတ် တောမိုက်ကြီးဟုလည်း ခေါ်ကြပြီး သာမန် ဝံပုလွေများထက် အများကြီး ပိုတော်ပေသည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် ပေါင် တစ်ရာရှစ်ဆယ်ခန့် ရှိသော်လည်း ယခုကောင်မှာမူ မျိုးဗီဇပြောင်း သတ္တဝါ ဖြစ်သဖြင့် ပေါင် လေးရာခန့် ရှိပေသည်။</p> <p>သာမန်လူဆိုလျှင် ထိုသတ္တဝါနှင့် တွေ့ပါက ကျိန်းသေပေါက် သေဆုံးမည် ဖြစ်၏။</p> <p>၎င်း၏ ခြေထောက်များမှာ ရှည်လျားလှသဖြင့် မတ်တပ်ရပ်၍ လမ်းလျှောက်နိုင်ပေသည်။ ရှေးလူကြီးအချို့မှာ ထိုသတ္တဝါကြီးများက သားကောင်များကို ပခုံးပေါ်တင်ကာ လမ်းလျှောက်သွားသည့် ထူးဆန်းသော မြင်ကွင်းများကို မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးလေသည်။</p> <p>ရှေ့မှ မျိုးဗီဇပြောင်း သတ္တဝါမှာ ကြမ်းကြုတ်ပြီး ပါးနပ်လှပေသည်။ ၎င်းသည် ထလိုက်သည့် ခဏတွင် အနားရှိ ခက်ရင်းကို နှင်းထဲသို့ အမြန် ထိုးစိုက်လိုက်၏။</p> <p>ချင်မင်မှာ အံ့သြသွားမိသည်။ ၎င်းမှာ တကယ်ပင် ဉာဏ်ကောင်းလှပြီး သူ့ကို လက်နက်နှင့် ဝေးကွာအောင် လုပ်ဆောင်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>မြည်းခေါင်းဝံပုလွေ၏ မျက်လုံးများမှာ ကြမ်းကြုတ်လှပြီး အမွေးများမှာလည်း ထောင်ထနေလေသည်။ ၎င်းသည် မတ်တပ်ရပ်လိုက်သောအခါ အတော်လေး မြင့်မားသွားပြီး ဟိန်းဟောက်သံများမှာလည်း ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။</p> <p>ချင်မင်မှာ ကြောက်လန့်ခြင်း မရှိဘဲ ကျောဘက်မှ ဓားမြှောင်ကို ထုတ်ယူကာ ရှေ့သို့ တိုးသွားလေသည်။ သူသည် ဘဝသစ် အပြောင်းအလဲများ ဖြစ်ပေါ်နေသူ ဖြစ်သဖြင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် တွေ့ရမည်ဆိုပါက လက်ဗလာဖြင့်ပင် ထိုသတ္တဝါကို သတ်နိုင်သည်ဟု သူ ယုံကြည်ပေသည်။</p> <p>မြည်းခေါင်းဝံပုလွေ လှုပ်ရှားလာခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။ လေပြင်းများနှင့်အတူ နှင်းများကို လွင့်စင်သွားစေကာ ၎င်း၏ ဟိန်းဟောက်သံကြောင့် သစ်ကိုင်းပေါ်မှ နှင်းများမှာလည်း ပြိုကျလာလေသည်။</p> <p>ချင်မင်၏ ဓားမြှောင်နှင့် ထိုသတ္တဝါ၏ ခြေသည်းကြီးများ ထိမိသွားရာ ကျယ်လောင်သော အသံများ ထွက်ပေါ်လာ၏။</p> <p>မြည်းခေါင်းဝံပုလွေမှာ မတ်တပ်ရပ်လျက် မျက်လုံးအစုံ နီရဲနေပြီး သူ့ကို ဖက်၍ ကိုက်ဖြတ်ရန် ကြိုးစားနေလေသည်။</p> <p>ချင်မင့်၏ လှုပ်ရှားမှုမှာ လျှပ်စီးကဲ့သို့ မြန်ဆန်လှပြီး ဓားအလင်းတန်း တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ထိုသတ္တဝါ၏ ပါးစပ်မှာ သွေးများ ထွက်လာပြီး သွားများလည်း ကျိုးသွားလေတော့သည်။</p> <p>သူသည် အရှိန်ကို မြှင့်လိုက်ပြီး ညာဘက်ခြေထောက်ဖြင့် ပြင်းထန်စွာ ကန်လိုက်ရာ အရိုးကျိုးသံနှင့်အတူ ထိုသတ္တဝါမှာ စူးရှစွာ အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။</p> <p>ချင်မင်သည် အပေါ်မှနေ၍ အုပ်မိုးကာ ပေါင် လေးရာလေးသော မြည်းခေါင်းဝံပုလွေကို နှင်းပြင်ပေါ်တွင် ဖိထားပြီး လက်သီးဖြင့် ဆက်တိုက် ထိုးနှက်လိုက်လေသည်။</p> <p>ဂျွတ်ခနဲ အသံနှင့်အတူ မြည်းခေါင်းဝံပုလွေ၏ လည်ပင်းမှာ ကျိုးသွားပြီး မလှုပ်မယှက် ရှိနေတော့သည်။</p> <p>၎င်းမှာ မျိုးဗီဇပြောင်း သတ္တဝါ ဖြစ်သောကြောင့် အမည်းရောင် အမွေးများမှာ အလွန် တန်ဖိုးရှိလှပေသည်။</p> <p>အကယ်၍ အပြင်လူ တစ်ယောက်သာ မြင်တွေ့မည်ဆိုပါက အလွန် ကြမ်းကြုတ်လှသော မြည်းခေါင်းဝံပုလွေကြီးကို ချင်မင်က လက်သီးဖြင့် အသေသတ်လိုက်သည်ကို မြင်ရလျှင် အံ့သြသွားပေလိမ့်မည်။</p> <p>မကြာမီမှာပင် ချင်မင်သည် ထိုသတ္တဝါ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် သံမြှားခေါင်း တစ်ခုကို တွေ့ရှိလိုက်၏။</p> <p>ယင်းမှာ လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က တောရှဉ့်နီသိုက်ကို သွားဖောက်စဉ်က သူ့ကို လမ်းမှာ တိုက်ခိုက်ခဲ့သော သတ္တဝါ ဖြစ်ကြောင်း သူ သေချာသွားလေသည်။</p> <p>ထိုစဉ်က အကွာအဝေးမှာ ဝေးကွာလှသဖြင့် သူ သေချာ မမြင်ခဲ့ရသော်လည်း ထိုသတ္တဝါကို သူ မြှားဖြင့် ထိမှန်စေခဲ့ဖူးလေသည်။</p> <p>ချင်မင်သည် သူ၏ ပခုံးကို ပြန်လည် စမ်းသပ်ကြည့်ရာ ဒဏ်ရာမှာ မနက်လှဘဲ သွေးများလည်း တိတ်သွားပြီ ဖြစ်၏။ အခြေအနေမှာ အလွန် အန္တရာယ် များလှပေသည်။ အကယ်၍ သူ၏ တုံ့ပြန်မှုသာ အနည်းငယ် နှေးကွေးခဲ့ပါက သူ၏ ပခုံးမှာ ပျက်စီးသွားရုံတင်မကဘဲ လည်ပင်းပါ အကိုက်ခံရမည် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>သူသည် အားအင် အများကြီး ကုန်ဆုံးသွားသဖြင့် ဗိုက်ထဲမှ အသံများ ထွက်ပေါ်နေပြီး ဆာလောင်လွန်းသဖြင့် သူသည် သမင်ခြေထောက် တစ်ဖက်ကို ထိုနေရာတွင်ပင် ကင်စားချင်စိတ် ပေါ်လာမိသည်။</p> <p>သို့သော်လည်း အမှောင်ယံထဲတွင် မီးမွှေးခြင်းမှာ တောထဲရှိ သတ္တဝါများ အားလုံးကို ဖိတ်ခေါ်လိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သဖြင့် အလွန် အန္တရာယ် များလှပေသည်။</p> <p>ချင်မင်သည် မြည်းခေါင်းဝံပုလွေနှင့် ဓားချိုသမင်ကြီးတို့ကို ကြည့်ကာ ထိုအကောင်ကြီး နှစ်ကောင်ကို သယ်ဆောင်ပြီး တောင်ပေါ်သို့ တက်ရန်မှာ အလွန် ခက်ခဲမည်ကို သိလိုက်၏။</p> <p>သူသည် မိမိကိုယ်ကို ပေါ့ပါးစေရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။</p> <p>ဓားချိုသမင်နှင့် မြည်းခေါင်းဝံပုလွေမှာ သေဆုံးသည်မှာ မကြာသေးသဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်မှာ နွေးထွေးနေဆဲပင် ဖြစ်၏။ သူသည် ဓားမြှောင်ဖြင့် အရေခွံကို ခွဲလိုက်သောအခါ သွေးများ ထွက်ပေါ်လာပြီး နှင်းပြင်ကို နီရဲသွားစေလေသည်။</p> <p>သူသည် ကြည့်ကောင်းသော လူငယ်လေးတစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း တောထဲတွင် ရှင်သန်နိုင်စွမ်းကတော့ အလွန် မြင့်မားလှပေသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူသည် မိမိကိုယ်တိုင်သာ အားကိုးပြီး ရှင်သန်လာခဲ့ရသောကြောင့် ဖြစ်၏။</p> <p>သူသည် ဓားကို ကျွမ်းကျင်စွာ အသုံးပြုပြီး သားကောင် နှစ်ကောင်စလုံး၏ အတွင်းကလီစာများကို အမြန် ရှင်းလင်းလိုက်ကာ နှင်းထဲတွင် မြှုပ်နှံလိုက်ပြီး အနံ့အသက်များကို ဖုံးကွယ်လိုက်လေသည်။</p> <p>"အနီးအနားမှာ အန္တရာယ်ရှိတဲ့ သတ္တဝါတွေ မရှိပါစေနဲ့လို့ပဲ ဆုတောင်းရမှာပဲ"</p> <p>ချင်မင်မှာ ဤနေရာသည် တောအုပ်၏ အစွန်အဖျား ဖြစ်သဖြင့် ပြဿနာ မရှိနိုင်ဟု ယူဆထား၏။</p> <p>သို့သော်လည်း သူသည် တောင်ကုန်း၏ ထက်ဝက်ခန့်သို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် အဝေးမှနေ၍ ကျယ်လောင်သော အသံကြီးကို ကြားလိုက်ရလေသည်။</p> <p>ယင်းမှာ သာမန် အသံမျိုး မဟုတ်ဘဲ တောထဲရှိ ငှက်များ အားလုံး ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်သွားကြပြီး သတ္တဝါများစွာလည်း အလျင်အမြန် ထွက်ပြေးကုန်ကြလေသည်။</p> <p>"သွေးနံ့က သားရဲကြီးတွေကို ခေါ်လိုက်တာလား"</p> <p>ချင်မင် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ တောနက်ထဲသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်၏။</p> <p>အသံမှာ တဖြည်းဖြည်း နီးကပ်လာပြီး ဟိန်းဟောက်သံများနှင့်အတူ နှင်းများ လွင့်စင်လာကာ သစ်ကိုင်းများ ကျိုးပဲ့သံများကိုလည်း ကြားနေရလေသည်။</p> <p>မကြာမီမှာပင် သူသည် ကြီးမားလှသော သတ္တဝါကြီးတစ်ကောင်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ သံချပ်ကာ ကားကြီးတစ်စီးကဲ့သို့ ကြီးမားထွားကြိုင်လှပြီး လမ်းတစ်လျှောက်ရှိ အရာအားလုံးကို တိုက်ဖြတ်လာခဲ့၏။</p> <p>၎င်းသည် ဒဏ်ရာ ရထားပုံရပြီး ကိုယ်ပေါ်တွင် သွေးများ ရှိနေလေသည်။ ယင်းမှာ ရှုံးနိမ့်သွားသော သားရဲကြီး တစ်ကောင် ဖြစ်ရမည်ဖြစ်ပြီး ထိုနယ်မြေသို့ ထွက်ပြေးလာခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ ချင်မင်နောက်သို့ လိုက်လာခြင်းတော့ မဟုတ်ချေ။</p> <p>သူသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်မိ၏။ ယင်းမှာ တောဝက်ကြီး တစ်ကောင် ဖြစ်ပြီး အလေးချိန်မှာ အနည်းဆုံး ပေါင် တစ်ထောင်ငါးရာကျော်ခန့် ရှိပေသည်။</p> <p>ပေါင် ခြောက်ရာခန့်ရှိသော တောဝက်ကြီးပင်လျှင် အုပ်စုထဲတွင် ဘုရင်လုပ်နိုင်နေပြီ ဖြစ်ရာ ထိုအကောင်မှာမူ မျိုးတူများထက် အများကြီး သာလွန်လှပေသည်။ တစ်ကိုယ်လုံးတွင် သံအပ်များကဲ့သို့ မာကျောသော အမွေးများ ရှိပြီး ဖြူဖွေးနေသော အစွယ်ကြီးများမှာ လူ၏ လက်မောင်းလောက်အထိ ရှည်လျားလှသဖြင့် အလွန် ကြမ်းကြုတ်မည့်ပုံ ပေါ်ပေသည်။</p> <p>ချင်မင်၏ စိတ်ထဲတွင် ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေမိ၏။ ဤမျှ သန်မာလှသော တောဝက်ဘုရင်ကြီးတောင် ရှုံးနိမ့်ခဲ့သည်ဆိုလျှင် ၎င်းကို လိုက်လံ တိုက်ခိုက်နေသော သတ္တဝါမှာ မည်မျှအထိ တော်မည်နည်း။</p> <p>သူသည် ထိုသားရဲကြီးမှာ တောင်ခြေမှနေ၍ ဝေးရာသို့ ထွက်ပြေးသွားမည်ဟု ထင်မှတ်ထားသော်လည်း ထိုသားရဲကြီးမှာ နှာခေါင်းကို တရှုံ့ရှုံ့ လုပ်ပြီးနောက် သူရှိရာ တောင်ပုလေးပေါ်သို့ အတင်း တိုးဝင်လာလေတော့သည်။</p> <p>၎င်းသည် ဒဏ်ရာရထားသဖြင့် အလွန် အာရုံခံစားမှု မြန်ဆန်နေပြီး တောထဲရှိ သွေးနံ့က ၎င်းကို လှုံ့ဆော်လိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>ချင်မင်မှာ ပြဿနာကြီးသွားပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်၏။ ထိုသားရဲကြီးမှာ အလွန် အန္တရာယ် များလှရုံတင်မကဘဲ ၎င်းနောက်မှ လိုက်လာသည့် အမည်မသိ သတ္တဝါမှာလည်း ရောက်ရှိလာနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>အဝေးမှနေ၍ လှုပ်ရှားသံများကို သူ ဝိုးတဝါး ကြားနေရပြီ ဖြစ်၏။</p> <p>လေတိုက်သံများမှာ တဖြည်းဖြည်း လျော့နည်းသွားပြီး ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။</p> <p>တောင်ကုန်းငယ်လေးနှင့် တူလှသော တောဝက်ဘုရင်ကြီးမှာ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။ ကြမ်းကြုတ်လှသော ထိုသားရဲကြီးမှာ လမ်းတစ်လျှောက်ရှိ သစ်ပင်များကို တိုက်ဖြတ်လာခဲ့ပြီး အချို့သော သစ်ပင်များမှာ အရင်းမှ ကျိုးသွားကြလေသည်။</p> <p>ချင်မင်၏ မျက်နှာမှာ ပျက်ယွင်းသွားပြီး လူအများအပြား ဖက်ရသည့် သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်ပေါ်သို့ အမြန် တွယ်တက်လိုက်ကာ အပေါ်မှနေ၍ ထိုသားရဲကြီး ရောက်ရှိလာပါက မြှားဖြင့် မျက်လုံး သို့မဟုတ် နှလုံးကဲ့သို့သော အရေးကြီးသည့် နေရာများကို ပစ်ရန် အသင့်ပြင်ထားလေသည်။</p> <p>ကြီးမားလှသော တောဝက်ဘုရင်ကြီး ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။ မည်းနက်သော အမွေးကြမ်းများမှာ ထောင်ထနေပြီး ၎င်း ခေါင်းမော့လိုက်သောအခါ မျက်နှာပေါ်တွင် အမည်းရောင် အကြေးခွံများ ရှိနေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် သတ္တုကဲ့သို့ အလင်းပြန်နေပြီး ပိုမို ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။</p> <p>ချင်မင် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိ၏။ ထိုသားရဲကြီးမှာ သူ့ကို လုံးဝ အာရုံစိုက်ထားပြီ ဖြစ်သဖြင့် သူသည် သံမြှားကို လေးကြိုးတွင် တပ်လိုက်ပြီး အောက်သို့ ချိန်ထားလိုက်လေသည်။</p> <p>ရုတ်တရက် သူသည် ထူးဆန်းမှုတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရ၏။ တောအုပ်ကြီးမှာ ခဏချင်းပင် တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။ ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်သွားသော ငှက်များ အားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ထွက်ပြေးနေသော သားရဲများမှာလည်း မရှိတော့ချေ။ ကျယ်ပြောလှသော တောအုပ်ကြီးမှာ အသံတစ်သံမျှ မထွက်တော့ဘဲ အလွန် ထူးဆန်းလှပေသည်။</p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူသည် အဝေးမှ တောင်ထိပ်ပေါ်တွင် အလင်းလုံးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။ အစပိုင်းတွင် ညင်သာသော်လည်း မကြာမီမှာပင် အလွန် တောက်ပလာခဲ့သည်။</p> <p>ထိုအချိန်တွင် ကြမ်းကြုတ်လှသော တောဝက်ဘုရင်ကြီးမှာ အသံတစ်သံမျှ မထွက်ရဲတော့ချေ။ ၎င်းသည် သစ်ကိုင်းများကို မထိမိစေရန် သတိထားကာ နောက်သို့ အသံတိတ် ပြန်ဆုတ်သွားလေတော့သည်။ ၎င်းသည် ကြောင်လေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ သတိထားကာ ချိုင့်ဝှမ်းတစ်ခုထဲတွင် ပုန်းအောင်းလိုက်ပြီး နှင်းများဖြင့် မိမိကိုယ်ကို ဖုံးအုပ်ထားလိုက်လေသည်။</p> <p>ထာဝရ အမှောင်ယံ ခေတ်တွင် ကောင်းကင်ယံ၌ ဘာမှ ရှိမနေသင့်ဘဲ အမြဲတမ်း မှောင်မိုက်နေရမည် ဖြစ်၏။</p> <p>သို့သော်လည်း ယခုအခါ ကောင်းကင်ယံတွင် ထိုအလင်းလုံးမှာ ပိုမို တောက်ပလာပြီး လပြည့်ဝန်းကြီး တစ်ခုအလား ဖြစ်ပေါ်နေလေသည်။</p> <p>ချင်မင်၏ ရင်ထဲတွင် တုန်လှုပ်သွားမိ၏။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ယင်းမှာ အမှန်တကယ်တွင် ပိုးကောင်တစ်ကောင် ဖြစ်ကြောင်း သူ သိလိုက်ရသောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save