Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၀)</h2> <h2 style="text-align: center;">မမြင်ရသော နယ်မြေများ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>လယ်တောများက စီရီနေပြီး ကောက်ပဲသီးနှံများမှာ အမြစ်မှ အရွက်အထိ ထို့နောက် နှံစားစေ့များအထိ ရွှေရောင် အလှဆင်ပစ္စည်းများကဲ့သို့ တောက်ပနေပေသည်။ မှောင်မိုက်နေသော တောင်နက်ထဲတွင် အလွန်ထင်ရှားလှပြီး လျှို့ဝှက်ဆန်းပြားသော အငွေ့အသက်များ ဖုံးလွှမ်းနေလေသည်။</p> <p>ရောက်ရှိနေသူအားလုံးမှာ ဖုန်းယီအန်း၏ စကားများထဲတွင် စိတ်ဝင်စားသွားကြ၏။ မှောင်မိုက်နေသော တောင်တန်းကြီးထဲတွင် ထိုကဲ့သို့သော ထူးဆန်းသည့် မြင်ကွင်းမျိုး ရှိနေခြင်းပေလော။</p> <p>"ဘယ်သူက စိုက်ပျိုးတာလဲ"</p> <p>ရွှီယွဲ့ဖျင်က မေးမြန်းလိုက်သည်။</p> <p>ဖုန်းယီအန်းက ခေါင်းခါပြလေသည်။ ထိုစဉ်က လမ်းပျောက်ခဲ့သော ကင်းလှည့်သူမှာ အမှတ်မထင် ရှာတွေ့ခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး အနားသို့ မကပ်ရဲခဲ့ချေ။</p> <p>နောက်ပိုင်းတွင် ၎င်းတို့က အထက်သို့ ချက်ချင်း သတင်းပို့ခဲ့သဖြင့် အဆင့်မြင့် ပညာရှင်များ ရောက်ရှိလာခဲ့သော်လည်း မည်သို့မျှ ရှာမတွေ့တော့ချေ။</p> <p>အသက် ခုနစ်ဆယ်ကျော် အရွယ်ရှိသော အဘိုးလျှိုက သက်ပြင်းချရင်း ပြောလိုက်၏။</p> <p>"အမှောင်ယံက အဆုံးမရှိဘူး တောင်နက်တွေထဲမှာ ကျုပ်တို့မသိတဲ့ အရာတွေ အများကြီး ရှိနေသေးတာပဲ လူသူကင်းမဲ့တဲ့ နယ်မြေတွေက အလွန်အန္တရာယ်များတယ် ဝေးကွာလှတဲ့ မြို့စားမင်းကိုယ်တိုင် လာရင်တောင် အတွင်းထဲအထိ ဝင်ဖို့ ခက်လိမ့်မယ်"</p> <p>"ဦးလေးလျှို ဦးလေးရော ထူးဆန်းတဲ့ အဖြစ်အပျက်တွေနဲ့ ကြုံဖူးသလား"</p> <p>ချင်မင်က မေးမြန်းလိုက်သည်။</p> <p>အဘိုးလျှိုက ခေါင်းညိတ်ပြကာ အတိတ်ကို ပြန်လည်အမှတ်ရနေပုံဖြင့် ပြောလေသည်။</p> <p>"တောရိုင်းထဲမှာတင် မဟုတ်ဘူး ကျုပ်တို့ နေထိုင်တဲ့ နေရာနားမှာတင် ထူးဆန်းတာတွေ ရှိခဲ့ဖူးတယ်"</p> <p>ထိုစဉ်က သူသည် လူငယ်လေးတစ်ဦးသာ ရှိသေးပြီး သူငယ်ချင်းများနှင့်အတူ ရွာထိပ်တွင် စွန်လွှတ်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ နောက်ဆုံးတွင် စွန်ကြိုးကို ပြန်သိမ်းလိုက်သောအခါ ကြိုးမှာ စေးကပ်နေပြီး စွန်ပေါ်တွင် သွေးများ ပေကျံနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။</p> <p>"ကျုပ်တို့ ရွာထိပ်မှာတင်လား"</p> <p>ယန်ယုံချင်က အံ့သြသွားပြီး ပြတင်းပေါက်ပြင်ပမှ ညကောင်းကင်ယံကို လှမ်းကြည့်လိုက်လေသည်။</p> <p>ချင်မင်က ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ငှက်တစ်ကောင်ကောင် ဒဏ်ရာရပြီး စွန်နဲ့ တိုက်မိတာများလား"</p> <p>"ဖြစ်နိုင်တာပဲ အဲဒီတုန်းက ငါ့အဘိုးက သွေးတွေပေနေတဲ့ စွန်ကြိုးကို မြင်တော့ မျက်နှာပျက်သွားပြီး ဒီအကြောင်းကို ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောဘဲ ဗိုက်ထဲမှာပဲ ထည့်ထားဖို့ မှာခဲ့တယ် အခုတော့ ဆယ်စုနှစ်တွေတောင် ကြာသွားပြီပေါ့"</p> <p>အဘိုးလျှိုက ပြောလိုက်၏။</p> <p>ဤကဲ့သို့သော အဖြစ်အပျက်များက မိမိတို့အိမ်နီးနားချင်းတွင် ဖြစ်ပျက်နေခြင်းမှာ စိတ်ထဲတွင် တစ်မျိုးကြီး ခံစားရစေပေသည်။</p> <p>ရွှီယွဲ့ဖျင်က ပြောလိုက်၏။</p> <p>"ဖုန်းအစ်ကို ပြောတဲ့ တောင်ပေါ်က အကြောင်းတွေကိုပဲ ဆက်နားထောင်ကြရအောင်"</p> <p>"မင်းတို့ တောရိုင်းသားရဲတွေ သင်္ချိုင်းမှာ ငိုနေတာကို ကြားဖူးကြသလား"</p> <p>ဖုန်းယီအန်းက ထိုအကြောင်းကို ပြောရာတွင် သတိထားနေပြီး ခံစားချက်များမှာ ရှုပ်ထွေးနေပုံ ရလေသည်။</p> <p>"ဘယ်လို သင်္ချိုင်းမှာ ငိုတာလဲ"</p> <p>တစ်စုံတစ်ယောက်က မေးလိုက်၏။ ၎င်းတို့မှာ တောင်ပေါ်တွင် အမြဲသွားလာနေကြသော်လည်း ထိုကဲ့သို့သော အဖြစ်မျိုးနှင့် မကြုံဖူးကြချေ။</p> <p>ဖုန်းယီအန်းက ပြောလေသည်။</p> <p>"သားရဲသင်္ချိုင်းပဲ"</p> <p>"သားရဲတွေက မြေမြှုပ်သင်္ဂြိုဟ်တာတွေကို သိကြလို့လား"</p> <p>ရွှီယွဲ့ဖျင်က အံ့သြသွားမိ၏။</p> <p>ဖုန်းယီအန်းက ခေါင်းညိတ်ပြကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"မှောင်မိုက်နေတဲ့ နယ်မြေတွေက လူကို ကြောက်ရွံ့စေတယ် ဘယ်လို ထူးဆန်းတဲ့ အဖြစ်အပျက်မျိုးမဆို ဖြစ်လာနိုင်တာပဲ"</p> <p>ထိုနေ့က ကင်းလှည့်အဖွဲ့၏ ခေါင်းဆောင်ဟောင်းမှာ တောင်ပေါ်တွင် ထူးခြားမှုကို သတိပြုမိခဲ့သဖြင့် လျှို့ဝှက်ဆန်းပြားသော သတ္တဝါများ အဆင့်တက်ပြီး ဘေးဒုက္ခများ ဖြစ်လာမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် အသံတိတ် ချဉ်းကပ်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p>"ခေါင်းဆောင်ဟောင်းက အခြေအနေမှန်ကို သိချင်နေခဲ့တာ ဘယ်လို ပိုးကောင် ဒါမှမဟုတ် သားရဲတွေက အဆင့်တက်နေတာလဲဆိုတာ သိမှ ကျုပ်တို့ဘက်က ကြိုတင်ကာကွယ်နိုင်မှာ မဟုတ်လား"</p> <p>အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အကြိမ်ကြိမ် မျိုးဗီဇပြောင်းထားသော သက်ရှိများတွင် ကိုယ်ပိုင်အရည်အချင်းများ ရှိကြသောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>ခေါင်းဆောင်ဟောင်းသည် လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ထိုထူးဆန်းသော အသံမှာ ငိုသံဖြစ်ကြောင်း သိရှိသွားခဲ့သော်လည်း သူသည် မရပ်တန့်ခဲ့ချေ။ ထို့နောက်တွင် သူသည် အဖြူရောင်အမွေးများရှိသော သားရဲအိုကြီးတစ်ကောင်က ညဘက်တွင် သင်္ချိုင်းတစ်ခုရှေ့၌ ငိုကြွေးနေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရလေသည်။</p> <p>ဖုန်းယီအန်းက ဆက်ပြော၏။</p> <p>"အဲဒီ မြေပုံဟောင်းကြီးက အနည်းဆုံး နှစ်ပေါင်း ထောင်ချီ ရှိနေပြီလို့ ထင်ရတယ် ဘာလို့လဲဆိုတော့ သင်္ချိုင်းပေါ်က ထင်းရှူးပင်အိုကြီးက အနည်းဆုံး နှစ်ပေါင်း ထောင်ချီ သက်တမ်းရှိနေပြီလေ"</p> <p>ခေါင်းဆောင်ဟောင်းသည် အဖြူရောင် သားရဲကြီးက လူကဲ့သို့ပင် ဦးတိုက်နေသည်ကို မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီး သင်္ချိုင်းအနီးတွင် အလင်းစက်များ ကျဆင်းလာကာ မှောင်မိုက်နေသော တောအုပ်ကို လင်းထိန်သွားစေခဲ့သည်။</p> <p>ထို့နောက်တွင် ကောင်းကင်ယံမှ သားရဲငှက်ကြီးများ ဆင်းသက်လာကြသလို ရွှံ့နွံထဲမှ သတ္တဝါဆိုးကြီးများလည်း ကုန်းပေါ်သို့ တက်လာကြကာ အတူတူ ဝိုင်းဝန်း ရှိခိုးနေကြလေသည်။</p> <p>ထိုနေရာသို့ ရောက်သောအခါ ဖုန်းယီအန်းက စကားရပ်သွား၏။</p> <p>"အဲဒီနောက် ဘာဖြစ်လဲ"</p> <p>တစ်စုံတစ်ယောက်က လောဆော်လိုက်သည်။</p> <p>ဖုန်းယီအန်းက ပြောပြလေသည်။</p> <p>"ခေါင်းဆောင်ဟောင်းက အနားကို အတင်းတိုးပြီး အဖြူရောင် သားရဲကြီးရဲ့ ရုပ်သွင်ကို သေချာမြင်အောင် ကြည့်ခဲ့တယ် ပြန်ရောက်ရင် မှတ်တမ်းတွေထဲမှာ ရှာဖွေပြီး ကြိုတင်ကာကွယ်ဖို့အတွက်ပေါ့"</p> <p>အဖြူရောင် သားရဲအိုကြီးမှာ ဦးတိုက်ကာ ငိုကြွေးနေရင်းမှ ထူးဆန်းစွာပင် မျိုးဗီဇများ ပြောင်းလဲလာခဲ့သည်။ ထိုသို့ သင်္ချိုင်းတွင် ငိုကြွေးခြင်းမှာ သူ၏ အဆင့်ကို မြှင့်တင်ပေးလိုက်သည့် လျှို့ဝှက်ဆန်းပြားသော အခမ်းအနားတစ်ခုကဲ့သို့ပင် ဖြစ်၏။</p> <p>ခေါင်းဆောင်ဟောင်းမှာ အသံတိတ် ပြန်ဆုတ်လာခဲ့သော်လည်း လမ်းတွင် သွေးများ အန်လာကာ တစ်ကိုယ်လုံး ယားယံလာခဲ့သည်။ သူသည် အသက်ရှင်လျက် ပြန်ရောက်လာပြီး သတင်းပေးနိုင်ခဲ့သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ သွေးသားများ ပုပ်ပွကာ သေဆုံးသွားခဲ့ရလေသည်။</p> <p>"အဲဒီနောက်မှာတော့ အထက်က လူအများကြီး လွှတ်ပြီး တောင်ပေါ်မှာ တိုက်ပွဲကြီး ဖြစ်ခဲ့တယ် သတင်းက အချိန်မီ ရောက်သွားလို့သာ တော်တော့တယ် မဟုတ်ရင် အဲဒီ သားရဲအိုကြီးသာ အောင်မြင်သွားမယ်ဆိုရင် ဘေးဒုက္ခကြီး ဖြစ်လာနိုင်တယ်လို့ ဆိုကြတယ်"</p> <p>အားလုံး၏ ရင်ထဲတွင် လေးလံသွားကြ၏။ ပုံမှန်အားဖြင့် ရွာပြင်ပမှာ အေးချမ်းနေသကဲ့သို့ ရှိသော်လည်း မမြင်ရသော နေရာများတွင်မူ လူအချို့က တိတ်တဆိတ် တောင်ကို စောင့်ရှောက်ရင်း တိုက်ပွဲဝင်နေကြရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>အဘိုးလျှိုမှာ ဆံပင်များ ဖြူဖွေးလျက် မျက်နှာတွင် အရေးအကြောင်းများဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်၏။</p> <p>"ခေါင်းဆောင်ဟောင်းလို လူမျိုးတွေက တစ်ယောက် နှစ်ယောက်တင် မဟုတ်ပါဘူး ငါ ငယ်ငယ်တုန်းက ခင်ခဲ့တဲ့ သူငယ်ချင်း တစ်ယောက်ဆိုရင်လည်း တောင်ပေါ်မှာ အမြဲတမ်း စောင့်ရင်း သတ္တဝါဆိုးတွေကို တားဆီးပေးခဲ့တာ နောက်ဆုံး သူ အသက်ကြီးသွားတော့ တောင်ထဲမှာပဲ သေသွားတာလား မသိပါဘူး ပြန်ပေါ်မလာတော့ဘူး"</p> <p>ဖုန်းယီအန်းက ခေါင်းညိတ်ပြကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ကျုပ်တို့ ကင်းလှည့်အဖွဲ့ဝင် အများစုက ဒဏ်ရာ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရဖူးကြတယ် တချို့ဆိုရင်တော့ အသေမလှ ဖြစ်ရသလို အရိုးတောင် ပြန်မရကြဘူး"</p> <p>သူသည် ခေါင်းဆောင်ဟောင်း၏ ဆရာအကြောင်းကို ဥပမာပေးကာ ပြောပြလေသည်။</p> <p>"ထိုစဉ်က အဲဒီ ပညာရှင်ကြီးက အလွန်တော်ပြီး လူအများက လေးစားကြတဲ့သူပေါ့ သူက လက်တစ်ဖက် ဆုံးရှုံးထားလို့ အနားယူထားပြီးသား ဖြစ်ပေမဲ့ အန္တရာယ်ရှိတဲ့ တောင်သတ္တဝါဆိုးကြီး ပေါ်လာတယ်ဆိုတော့ နောက်လူတွေ မတားနိုင်မှာ စိုးလို့ တခြားသူတွေကို မသွားခိုင်းဘဲ သူကိုယ်တိုင်ပဲ ဒဏ်ရာရထားတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ တိုက်ပွဲဝင်ခဲ့တာ"</p> <p>တိုက်ပွဲအပြီးတွင် ခေါင်းဆောင်ဟောင်း၏ ဆရာမှာ သတ္တဝါဆိုးကြီးကို အပြင်းအထန် ဒဏ်ရာရစေခဲ့သော်လည်း သူကိုယ်တိုင်မှာမူ သေဆုံးသွားခဲ့ရသည်။ သွေးကွက်ကြီးများအပြင် ကျန်ရှိခဲ့သည်မှာ ဓားကျိုး တစ်ဝက်သာ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>"အဲဒီ ပညာရှင်ကြီးရဲ့ နောက်ဆုံးဆန္ဒကတော့ သူ့ရဲ့ ဇနီးနဲ့ သားသမီးတွေ ရှိတဲ့ သင်္ချိုင်းနားမှာပဲ မြေမြှုပ်ခံချင်တာပေါ့ ဒါပေမဲ့ ဆန္ဒတွေ မပြည့်ဝခဲ့ဘဲ ဝိညာဉ်က အိမ်ပြန်လမ်း မရှိဘဲ တောင်နက်ကြီးထဲမှာ ကျန်ရစ်ခဲ့ရတယ်"</p> <p>ဖုန်းယီအန်းက ခေါင်းခါရင်း သက်ပြင်းချလိုက်လေသည်။</p> <p>ထိုအဘိုးအို၏ ဇနီးနှင့် သားသမီးမှာ ယခင်က တောင်ပေါ်မှ သတ္တဝါဆိုးများကြောင့် စောစီးစွာ ကွယ်လွန်ခဲ့ရသဖြင့် သူသည် တစ်သက်လုံး အိမ်ထောင်မပြုဘဲ နေထိုင်သွားခဲ့လေသည်။</p> <p>ကင်းလှည့်အဖွဲ့က သူ၏ သွေးစွန်းနေသော ဓားကျိုးကို ယူဆောင်လာပြီး သူ၏ ဇနီးနှင့် သားသမီး သင်္ချိုင်းဘေးတွင် မြှုပ်နှံပေးခဲ့ကြ၏။</p> <p>ချင်မင်မှာ ထိုစကားများကို ကြားရသောအခါ လက်ထဲရှိ အရက်မှာပင် အရသာ မရှိတော့သကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး တိတ်ဆိတ်နေမိ၏။</p> <p>ဖုန်းယီအန်းမှာ စိတ်ဓာတ်ကျနေပုံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ကင်းလှည့်သူတွေဆိုတာ နောက်ဆုံးတော့ ဒဏ်ရာရတဲ့သူကရ သေတဲ့သူကသေ ဒါမှမဟုတ်ရင်လည်း ရူးသွားပြီး တောင်ပေါ်မှာ သားရဲတွေလို အသားစိမ်းတွေ စားရင်း သတ္တဝါဆိုးကြီးတွေ ဖြစ်သွားကြတာပဲ ကျုပ်တို့ အဖွဲ့ရဲ့ နောက်ဆုံးရလဒ်က ဘယ်လိုဖြစ်မလဲ မသိဘူး တောင်တန်းကြီးကပဲ ကျုပ်တို့ရဲ့ နောက်ဆုံး နားခိုရာ ဖြစ်သွားမလားပဲ"</p> <p>စားပွဲပေါ်တွင် အငွေ့အသက်များမှာ လေးလံနေ၏။ ယခုအခါ တောင်ပေါ်တွင် အပြောင်းအလဲများ ရှိနေသဖြင့် မကြာခင်တွင် တိုက်ပွဲများ ဖြစ်လာနိုင်ကြောင်း အားလုံး သိနေကြပေသည်။</p> <p>ဖုန်းယီအန်းက ခွက်ထဲမှ အရက်ကို တစ်ချက်တည်းနှင့် သောက်လိုက်ပြီးနောက် ပြောလိုက်၏။</p> <p>"ရွှီအစ်ကို ဆေးမျိုးစေ့တွေကိုတော့ အစ်ကိုပဲ အားကိုးပြီး မြှုပ်နှံပေးရမယ်"</p> <p>သူသည် ရင်ဘတ်ထဲမှ သစ်သားသေတ္တာလေးတစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်ရာ အတွင်း၌ ပဲစေ့အရွယ်ခန့်ရှိသော အမည်းရောင်မျိုးစေ့ လေးစေ့ ပါဝင်နေလေသည်။</p> <p>ရွှီယွဲ့ဖျင်က အံ့သြသွားပြီး မေးလိုက်၏။</p> <p>"ဆောင်းရာသီမှာတင် စိုက်ရမှာလား"</p> <p>ဖုန်းယီအန်းက တည်ကြည်သော မျက်နှာဖြင့် ပြောလေသည်။</p> <p>"အခု မီးစမ်းရေထဲမှာ ထည့်ပြီး ပြုစုထားမှ နွေဦးမှာ အားကောင်းကောင်းနဲ့ ပေါက်လာမှာလေ ဒီတစ်ခါ တိုက်ပွဲမှာ ကင်းလှည့်အဖွဲ့က ရှေ့ဆုံးကနေ ရင်ဆိုင်ရမှာဆိုတော့ ညီအစ်ကို တချို့ရဲ့ အသက်က ရေတွက်နေရပြီ အသက်ရှင်နေရင်တောင် ဒဏ်ရာတွေနဲ့ဆိုတော့ လမင်းနက် ပွင့်လာမယ့်အချိန်အထိ တောင့်ခံနိုင်မလား မသိဘူး ဒါက လူအများကြီးရဲ့ အသက်ကယ်ဆေးပဲ ရွှီဟောင်း မင်း သေချာလေး ဂရုစိုက်ပေးပါဦး"</p> <p>လမင်းနက် ဆိုသည်မှာ မီးစမ်းရေထဲတွင် အမြစ်တွယ် ပေါက်ရောက်သော အပင်ဖြစ်ပြီး အရွက်များမှာ လိပ်ပြာပန်းနှင့် တူလေသည်။ ပွင့်ချပ်တစ်ခုချင်းစီမှာ အမည်းရောင် လဆန်းပုံသဏ္ဌာန် ရှိပြီး အလင်းဖျော့ဖျော့နှင့် မြူခိုးများ ထွက်ပေါ်နေတတ်ပေသည်။</p> <p>ဖုန်းယီအန်းက မုတ်ဆိတ်မွေးပေါ်မှ အရက်စများကို သုတ်လိုက်ပြီးနောက် နှုတ်ဆက်ကာ ထွက်ခွာသွားလေသည်။</p> <p>"ရွှီအစ်ကိုရဲ့ ဧည့်ခံမှုကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ် တောင်ရှင်းလင်းရေး ပြီးလို့ အသက်ရှင်ရင် ပြန်ဆုံကြတာပေါ့"</p> <p>"အစ်ကိုဖုန်းက တော်တဲ့သူပဲ ဘေးအန္တရာယ်ကနေ ကျိန်းသေ လွတ်မြောက်မှာပါ"</p> <p>ရွှီယွဲ့ဖျင်က ပြောလိုက်၏။</p> <p>အားလုံးက ဖုန်းယီအန်းကို ရွာထိပ်အထိ လိုက်လံ ပို့ဆောင်ပေးခဲ့ကြပြီး သူ အမှောင်ထုထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်အထိ စောင့်ကြည့်နေခဲ့ကြသည်။</p> <p>"ဒီနှစ်က အခြေအနေ မကောင်းဘူး ကင်းလှည့်အဖွဲ့ကလည်း အားနာလို့ထင်တယ် မျိုးစေ့ လေးစေ့ပဲ ပေးသွားတာဆိုတော့ မီးစမ်းရေရဲ့ အားအင်တွေက တောင့်ခံနိုင်ပါတယ်"</p> <p>တစ်စုံတစ်ယောက်က မှတ်ချက်ပေးလိုက်သည်။</p> <p>ကင်းလှည့်သူများသည် တောင်ပေါ်ရှိ အန္တရာယ်များကို စောင့်ကြည့်ရုံတင်မကဘဲ တောင်ကိုလည်း ကာကွယ်ပေးနေသူများ ဖြစ်သဖြင့် ၎င်းတို့အတွက် အသက်ကယ်ဆေးများကို စိုက်ပျိုးပေးရန် ဝန်မလေးကြချေ။</p> <p>သဘောတူညီချက်အရ တစ်ရွာလျှင် လမင်းနက် လေးပင်မှ ရှစ်ပင်အထိ ပေးရလေ့ရှိရာ လေးပင်ဆိုပါက မီးစမ်းရေရှိ ရိက္ခာပင်များအပေါ် သက်ရောက်မှု သိပ်မရှိလှပေ။</p> <p>လူစုခွဲလိုက်ကြပြီ ဖြစ်၏။</p> <p>အဘိုးလျှိုမှာ မပြန်သေးဘဲ ထိုအမည်းရောင် မျိုးစေ့ လေးစေ့ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"တကယ်ကို ပျိုးထောင်နိုင်ခဲ့တာပဲ"</p> <p>ချင်မင် ထွက်ခွာသွားချိန်တွင် ရွှီယွဲ့ဖျင်မှာ စိတ်အိုက်နေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်၏။</p> <p>လမ်းမပေါ်တွင် လူများလာခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။ အားလုံးမှာ လေးနှင့် မြှားများ၊ ခက်ရင်းများကို ကိုင်ဆောင်ကာ တောင်ပေါ်သို့ တက်ရန် ပြင်နေကြလေသည်။</p> <p>မနေ့က ၎င်းတို့သည် ချင်မင့်ကို တောင်ပေါ် အခြေအနေများကို အသေးစိတ် မေးမြန်းခဲ့ကြပြီး ယနေ့ မနက်တွင် စတင် လှုပ်ရှားကြခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p>အဓိကအားဖြင့် အိမ်တိုင်းတွင် ရိက္ခာ ပြတ်လပ်နေကြသောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>"ရလဒ်ကတော့ အကြီးကြီးပဲ ဓားချိုသမင် နှစ်ကောင်တောင် ရခဲ့တယ်ဟေ့"</p> <p>လူစုတစ်စု ပြန်ရောက်လာပြီးနောက် ဝမ်းသာအားရ သတင်းပေးနေကြ၏။ အကျိုးအမြတ်မှာ မနည်းလှပေ။</p> <p>"အခု တောအုပ်အပြင်ဘက်ကတော့ တည်ငြိမ်သွားပြီပဲ အတွင်းထဲအထိ မတိုးရင်တော့ သတိထားပြီး အမဲလိုက်လို့ ရပါတယ်"</p> <p>နောက်တစ်နေ့တွင် လူများစွာ အုပ်စုဖွဲ့ကာ တောင်ပေါ်သို့ တက်ခဲ့ကြပြီး သားကောင်များစွာ ရလာခဲ့ကြသည်။</p> <p>ကလေးငယ်များစွာမှာလည်း အအေးဒဏ်ကို မကြောက်ဘဲ ပျော်ရွှင်စွာ အော်ဟစ်ရင်း လမ်းပေါ်တွင် ပြေးလွှားနေကြရာ ရွာထဲတွင် အငွေ့အသက်များ ပြန်လည် ကောင်းမွန်လာခဲ့သည်။</p> <p>"ဦးလေးချင် ကျွန်တော်တို့အိမ်ကို လာခဲ့ပါဦး ဒီနေ့ တောသမင်သား စားရမယ်"</p> <p>ဝမ်ရွေ့လေးက ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် ချင်မင့်ကို လာခေါ်လေသည်။</p> <p>ချင်မင် အသားစားပြီးနောက် လုဇဲ့၏ အိမ်မှ ထွက်လာချိန်တွင် ရွှီယွဲ့ဖျင် တစ်ယောက် မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ရွာထိပ်မှ ပြန်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။</p> <p>"ဦးလေးရွှီ လူသွားပို့တာလား"</p> <p>"အင်း ကင်းလှည့်အဖွဲ့က လူတွေ ရောက်လာပြီး လမင်းနက်ကို အမြန်စိုက်ဖို့ လာပြောသွားတာလေ"</p> <p>ရွှီယွဲ့ဖျင်က ပြောလိုက်၏။</p> <p>ချင်မင်မှာ ကင်းလှည့်သူများ တကယ်ကို မလွယ်ကူကြောင်း အန္တရာယ်မျိုးစုံကြားတွင် ဒဏ်ရာရနိုင် သေဆုံးနိုင်သည်ဟု ယူဆထားသဖြင့် ရွှီယွဲ့ဖျင်၏ မျက်မှောင်ကြုတ်နေမှုကို တွေ့သော်လည်း ဘာမှ ထပ်မမေးတော့ချေ။</p> <p>ထိုနေ့မှာပင် နောက်ဆုံး တောင်ပေါ်တက်သွားသည့် အဖွဲ့ ပြန်ရောက်လာသောအခါ ဆူညံသွားခဲ့သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အများစုမှာ ဒဏ်ရာရလာကြပြီး သွေးအလိမ်းလိမ်းနှင့် ဖြစ်နေကာ ရလာသော သားကောင်များလည်း ဆုံးရှုံးခဲ့ရသောကြောင့် ဖြစ်၏။</p> <p>"အလွန် အန္တရာယ် များတာပဲ မျိုးဗီဇပြောင်း နှင်းမျောက်ဝံနဲ့ တိုးတာလေ အဘိုးကြီးချန်ရဲ့ လက်မောင်းတောင် ပြတ်ထွက်လုနီးပါး ဖြစ်သွားတယ်"</p> <p>ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်လာသော ရွာသားများမှာ ထိတ်လန့်နေကြဆဲပင် ဖြစ်၏။</p> <p>"ကံကောင်းလို့သာ မြှားတွေနဲ့ ပစ်ပြီး ပြန်ဆုတ်နိုင်ခဲ့တာ ဒါက တောင်ထဲကို အများကြီး ဝင်မိသွားလို့ပဲ နောင်ဆို သတိထားရမယ်"</p> <p>အမှောင်ထုများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး နောက်တစ်နေ့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြန်သည်။ မနေ့က ဒဏ်ရာရသူများ ရှိခဲ့သော်လည်း အခြားသူများကို မတားဆီးနိုင်ခဲ့ချေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ယခုတစ်ခေါက်တွင် ဘဝသစ် ရရှိသူများ ပါဝင်သွားကြသောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>သို့သော်လည်း အချိန်အတော်ကြာ မကြာမီမှာပင် လူတစ်စု ပြန်ရောက်လာခဲ့၏။ အများစုမှာ သွေးစွန်းနေကြပြီး ဘဝသစ် ရရှိသူမှာ ဒဏ်ရာ အပြင်းထန်ဆုံး ဖြစ်နေလေသည်။</p> <p>သူ၏ ဘယ်ဘက် ပခုံးရိုးမှာ ကျိုးသွားခဲ့ပြီး ခြေထောက်တစ်ဖက်မှာလည်း ပုံမှန် မဟုတ်ဘဲ ကွေးနေကာ ရင်ဘတ်မှာလည်း ချိုင့်ဝင်နေလေသည်။ ပါးစပ်ထဲတွင် သွေးများ ပြည့်နှက်နေပြီး အသက်ရှင်နိုင်မလားပင် မသေချာတော့ချေ။</p> <p>"ဘာဖြစ်တာလဲ"</p> <p>"သွေးဝက်ဝံနဲ့ တိုးတာပဲ"</p> <p>တစ်စုံတစ်ယောက်က နှုတ်ခမ်းများ တုန်ရီလျက် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>သွေးဝက်ဝံ ဆိုသည်မှာ အလွန် သန်မာလှသော မျိုးဗီဇပြောင်း သတ္တဝါ တစ်မျိုး ဖြစ်၏။ အမွေးများမှာ သွေးကဲ့သို့ နီရဲနေပြီး အလွန် ကြမ်းကြုတ်လှသဖြင့် ဘဝသစ် ရရှိသူတစ်ဦးနှင့် တွေ့လျှင်ပင် အသက်ရှင်ရန် မလွယ်ကူချေ။</p> <p>"အစ်ကိုလုရော"</p> <p>ချင်မင်သည် ဘေးအိမ်သို့ အမြန် ပြေးသွားလိုက်၏။</p> <p>"သူ တောင်ပေါ် တက်သွားတယ်လေ"</p> <p>လျန်ဝမ်ချင်းမှာ အခြေအနေကို သိလိုက်ရသဖြင့် အလွန် စိုးရိမ် ပူပန်နေလေသည်။</p> <p>"ကျုပ် သွားရှာလိုက်မယ်"</p> <p>ချင်မင် လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။</p> <p>ရွှီယွဲ့ဖျင်သည် လူတစ်စု ပြန်မရောက်သေးကြောင်း သိလိုက်ရသဖြင့် စိတ်ပူသွားပြီး ဘဝသစ် ရရှိသူအားလုံးကို တောင်ပေါ်သို့ တက်ရန် အမိန့်ပေးလိုက်၏။</p> <p>ချင်မင်မှာ ရှေ့ဆုံးမှ ပြေးလွှားနေပြီး သူ၏ ဘေးတွင် နှင်းလှိုင်းများ ထွက်ပေါ်နေသဖြင့် အနားရှိ ရွှီယွဲ့ဖျင် ပင်လျှင် အံ့သြသွားရလေသည်။ အခြားသူများမှာမူ နောက်ကွယ်တွင် ကျန်ရစ်ခဲ့ကြပြီ ဖြစ်၏။</p> <p>တောအုပ်အနီးသို့ ရောက်သောအခါ ချင်မင် ရပ်တန့်လိုက်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လူတစ်စုမှာ ယိုင်တိယိုင်တိုင်ဖြင့် ထွက်လာကြသောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>သူသည် လူနာထမ်းစင်ပေါ်မှ လုဇဲ့ကို မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။</p> <p>"အစ်ကိုလု"</p> <p>သူ အပြေးအလွှား သွားလိုက်လေသည်။</p> <p>လုဇဲ့၏ မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့နေပြီး မျက်လုံးများ မှိတ်ထားကာ အင်္ကျီများမှာလည်း စုတ်ပြဲလျက် သွေးများ ပေကျံနေလေသည်။ ရင်ဘတ်နှင့် ဝမ်းဗိုက်တွင် ဒဏ်ရာ အပြင်းထန်ဆုံး ဖြစ်ပြီး အနည်းဆုံး နံရိုး သုံးချောင်းခန့် ကျိုးသွားပုံ ရပေသည်။</p> <p>ဘေးနားတွင် ငိုသံများ ထွက်ပေါ်နေပြီး ဒဏ်ရာရသူများထဲမှ နှစ်ဦးမှာ အသက်ဆုံးရှုံးသွားခဲ့ကြပြီ ဖြစ်၏။</p> <p>"သွေးဝက်ဝံက လုပ်တာလား"</p> <p>ချင်မင်က မေးလိုက်၏။</p> <p>တစ်စုံတစ်ယောက်က ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် ပြန်ဖြေလေသည်။</p> <p>"ဟုတ်တယ် ကင်းလှည့်အဖွဲ့က လူတွေသာ ပေါ်မလာရင် ကျုပ်တို့ အများကြီး သေကုန်ကြမှာ"</p> <p>ချင်မင်သည် မှောင်မိုက်နေသော တောအုပ်ကြီးကို စူးစိုက်ကြည့်ကာ ဓားမြှောင်ကို ထုတ်ယူလိုက်၏။</p> <p>ရွှီယွဲ့ဖျင် ရောက်ရှိလာပြီး သူ့ကို တားမြစ်လိုက်သည်။</p> <p>"အန္တရာယ် မများနဲ့ဦး အရင်ပြန်ကြရအောင်"</p> <p>လျန်ဝမ်ချင်းမှာ ထမ်းစင်ပေါ်မှ လုဇဲ့ကို မြင်ရသောအခါ မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့သွားပြီး အပြေးအလွှား ရောက်လာခဲ့၏။ ကလေးနှစ်ယောက်မှာလည်း အော်ဟစ်ကာ ငိုကြွေးနေကြလေသည်။</p> <p>"မရီး အစ်ကိုလုက သတိလစ်သွားတာ"</p> <p>ချင်မင်က ပြောလိုက်၏။</p> <p>သူသည် သေချာစွာ စစ်ဆေးကြည့်ရာ လုဇဲ့၏ ကျိုးသွားသော နံရိုးများမှာ အတွင်းကလီစာများကို မထိခိုက်ကြောင်း သိလိုက်ရသဖြင့် ဒဏ်ရာများကို အမြန် ပြုပြင်ပေးလိုက်ရာ အခြေအနေမှာ အလွန်အမင်း မဆိုးရွားတော့ချေ။</p> <p>ယခုတစ်ခေါက်တွင် လူများစွာ ဒဏ်ရာရခဲ့ကြသဖြင့် လမ်းပေါ်တွင် ငိုသံများ ပြည့်နှက်နေလေသည်။</p> <p>ရွာထဲတွင် အငွေ့အသက်များမှာ လေးလံနေပြီး ရွှီယွဲ့ဖျင်က ယခုမှစ၍ မည်သူမျှ တောင်ပေါ် မတက်ရန် အမိန့်ထုတ်လိုက်၏။</p> <p>ချင်မင်သည် ရွှီယွဲ့ဖျင်၏ အိမ်ထဲသို့ ဝင်သွားသောအခါ အဘိုးလျှိုနှင့် ယန်ယုံချင်တို့ကိုလည်း တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p>"မင်း သွေးဝက်ဝံကို သွားသတ်ချင်နေတာလား"</p> <p>ရွှီယွဲ့ဖျင်က အခန်းထဲမှနေ၍ မေးလိုက်၏။</p> <p>ချင်မင်က အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြန်ဖြေလေသည်။</p> <p>"အစ်ကိုလုရဲ့ ကိုယ်ပေါ်မှာ ဝက်ဝံခြေသည်းရာတွေ ရှိပေမဲ့ နံရိုးတွေ ကျိုးတာကတော့ လက်သီးနဲ့ အထိုးခံရတာနဲ့ ပိုတူနေတယ်"</p> <p>"မင်းလည်း အဲဒီလိုပဲ ခံစားရသလား ဒါဆိုရင်တော့ လူလုပ်တာပဲ ဖြစ်ဖို့များတယ်"</p> <p>ရွှီယွဲ့ဖျင်က ဒေါသတကြီး ထရပ်လိုက်သည်။</p> <p>"တချို့လူတွေက တကယ်ကို လွန်လွန်းတယ်"</p> <p>ချင်မင်မှာ အစောပိုင်းကတည်းက သံသယ ရှိနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p>အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ရွှီယွဲ့ဖျင်မှာ မျိုးစေ့ လေးစေ့ ရရှိခဲ့ပြီးနောက် စိတ်အိုက်နေခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>"ဘာဖြစ်လို့လဲ"</p> <p>ချင်မင်က မေးလိုက်၏။ အဖြေကို သိနေသော်လည်း စိတ်ထဲမှ လက်မခံနိုင်ဘဲ ဖြစ်နေမိသည်။</p> <p>ရွှီယွဲ့ဖျင်က အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောပြလေသည်။</p> <p>"ကင်းလှည့်အဖွဲ့က လမင်းနက်ကို အခုချက်ချင်း စိုက်ဖို့ ကျုပ်ကို ဖိအားပေးနေတာ ကျုပ်က သဘောမတူတော့ သူတို့က ဒီလိုနည်းနဲ့ ကလဲ့စားချေတာပဲ"</p> <p>အဘိုးလျှိုက ပြောလိုက်၏။</p> <p>"မျိုးစေ့တွေက ပြဿနာ ရှိနေတယ် မျိုးဗီဇပြောင်းနေပုံပဲ မီးစမ်းရေရဲ့ အားအင်တွေကို အများကြီး စုပ်ယူမှာဆိုတော့ ရိက္ခာပင်တွေအပေါ် သက်ရောက်မှု ရှိလာလိမ့်မယ် နောက်နှစ်ဆို ငတ်မွတ်ခေါင်းပါးမှုတွေ ဖြစ်လာနိုင်တယ်"</p> <p>ချင်မင်၏ ရင်ထဲတွင် မအေးချမ်းနိုင်ဘဲ ဖြစ်နေမိ၏။ ထိုမုတ်ဆိတ်မွေးနှင့် ဖုန်းယီအန်းမှာ အလွန် တည်ကြည်ဟန် ရှိပြီး ကင်းလှည့်သူများ၏ ဆင်းရဲဒုက္ခများကို ပြောပြခဲ့သဖြင့် သူလည်း စိတ်မကောင်း ဖြစ်ခဲ့ရသော်လည်း အမှန်တကယ်တွင်မူ ဤကဲ့သို့သော လုပ်ရပ်မျိုးကို လုပ်ဆောင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p>ယန်ယုံချင်က ပြောပြလေသည်။</p> <p>"ဖုန်းယီအန်းပြောတာတွေကတော့ အမှန်တွေပါပဲ ဒါပေမဲ့ အခုအဖွဲ့ထဲက လူတွေနဲ့တော့ ဘာမှ မဆိုင်ဘူး"</p> <p>ချင်မင်မှာ ယခင်က စကားတစ်ခွန်းကို ပြန်လည် သတိရမိလိုက်၏။ တချို့သော ကင်းလှည့်သူတွေကတော့ တာဝန်ကျေကြပါတယ် ဆိုသည့် စကားပင် ဖြစ်လေသည်။</p> <p>ထိုစဉ်ကပင် ယန်ယုံချင်မှာ တာဝန်မကျေသူများလည်း ရှိကြောင်း အရိပ်အမြွက် ပြောခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>အဘိုးလျှိုက အသံကို ထပ်မံ နှိမ့်လိုက်၏။</p> <p>"ဒီအဖွဲ့က သွေးဝက်ဝံကို အမဲလိုက်ခဲ့ဖူးတယ် ကျုပ်ကတော့ တစ်ယောက်ယောက်က အဲဒီ ဝက်ဝံအရေခွံကို ခြုံပြီး မကောင်းမှု လုပ်နေတာလို့ အသေအချာ သံသယ ဖြစ်မိတယ်"</p> <p>ချင်မင်မှာ ထိုစကားကို ကြားရသောအခါ ဒေါသများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ကင်းလှည့်သူများမှာ တောင်ကို စောင့်ရှောက်ပြီး လူအများကို ကာကွယ်ပေးရမည့်သူများ ဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါ ဘာတွေ လုပ်နေကြသနည်း။ အပြင်ပန်းတွင် တာဝန်ကျေဟန် ပြသသော်လည်း နောက်ကွယ်တွင်မူ ရွာသားများ၏ သွေးကို စုပ်ယူနေကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>"အစ်ကိုရွှီ အိမ်မှာ ရှိသလား"</p> <p>ဖုန်းယီအန်းနှင့် ကင်းလှည့်သူ လေးဦးမှာ ခြံဝင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့ကြလေသည်။</p> <p>"ကျုပ်တို့ရဲ့ အမှားတွေပဲ ဒီတစ်ခါ တာဝန်မကျေခဲ့လို့ ရွာသားတွေကို မကာကွယ်နိုင်ခဲ့တာ"</p> <p>ဖုန်းယီအန်းက အားနာသည့် မျက်နှာဖြင့် ပြောဆိုနေပြီး သွေးဝက်ဝံကို ချက်ချင်း သွားရောက် အမဲလိုက်မည်ဟု ဆိုလေသည်။</p> <p>ရွှီယွဲ့ဖျင်မှာ လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ထားသော်လည်း ဘာမှ မတတ်နိုင်ဘဲ ဟန်ဆောင်၍သာ ဆက်ဆံနေရလေသည်။</p> <p>သူ၏ ရင်ထဲတွင် အလွန် ခံရခက်နေမိ၏။ တစ်ဖက်လူက လူသတ်ပြီးမှ အိမ်သို့ လာ၍ တောင်းပန်ခြင်းမှာ လူကို အပေါ်မှနေ၍ လှောင်ပြောင်နေခြင်းသာ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>ချင်မင်မှာမူ ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်နေရင်း ဓားကို ဆွဲထုတ်ချင်စိတ်ကို အတင်းအကျပ် ထိန်းချုပ်ထားလိုက်လေတော့သည်။</p> <p><br />  </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save