Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၄)</h2> <h2 style="text-align: center;">ပထမဆုံး သတ်ဖြတ်ခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>"ထက်လှချေပြီ"</p> <p>ချင်မင်က ဓားသွေးကျောက်ဘေးမှ ထရပ်လိုက်သည်။ လက်ထဲရှိ ဓားမှာ သံချေးများ ကင်းစင်သွားပြီး ကြေးမုံပြင်ကဲ့သို့ ပြောင်လက်နေကာ ဆောင်းဦးရေပြင်အလား ကြည်လင်နေလေသည်။</p> <p>"ဖုန်းယီအန်း ရှောက်ချန်ဖုန်း တို့လိုလူမျိုးတွေကတော့ သေတာတောင် နှမြောစရာ မရှိပါဘူး ဒါပေမဲ့ သူတို့ထဲမှာ လူကောင်းတွေ ပါနေရင်တော့ တကယ်ကို နှမြောဖို့ ကောင်းလိမ့်မယ်"</p> <p>သူက အခြေအနေကို သေချာ သိချင်နေသည်။ ညဘက်တွင် အဘိုးလျှိုက အစ်ကိုရွှီနှင့်အတူ အရက်သောက်နေသည်။ တစ်ယောက်လျှင် တစ်ခွက်စီသာရှိပြီး အရက်အရသာကို ခံစားရန်အတွက် အနည်းငယ်စီသာ မြည်းနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။ အစ်ကိုရွှီ၏အိမ်ရှိ အရက်အိုးမှာလည်း ကုန်လုနီးပါး ဖြစ်နေချေပြီ။</p> <p>"တောဆိတ်တစ်ကောင်က လူတစ်ယောက်ရဲ့ အသက်နဲ့ ညီလို့လား တကယ်ကို လူစိတ်မရှိကြတာပဲ"</p> <p>အဘိုးလျှိုက အရက်သောက်ရင်း ကျိန်ဆဲနေသည်။ သူက ရင်ထဲတွင် မကျေမနပ် ဖြစ်နေသော်လည်း ထိုစကားများကို ချန်မိသားစုအား ပြော၍ မဖြစ်ပေ။ အစ်ကိုရွှီကတော့ ဖုန်းယီအန်းနှင့် ရှောက်ချန်ဖုန်းတို့လိုလူမျိုးတွေ တကယ်ပဲ ဒုတိယအကြိမ် ဘဝသစ် ရရှိသွားမှာကို အစိုးရိမ်ဆုံး ဖြစ်နေသည်။ ထိုသို့ဖြစ်လာပါက ပို၍ ဆိုးရွားသွားပေလိမ့်မည်။</p> <p>"ကင်းလှည့်အဖွဲ့မှာ လူကောင်း တစ်ယောက်မှ မရှိဘူးလား"</p> <p>ချင်မင်က ရောက်လာပြီး မေးမြန်းလိုက်သည်။</p> <p>"ခြင်းတောင်းထဲက သစ်သီးတွေ တစ်ဝက်လောက် ပုပ်နေပြီဆိုရင် ကျန်တဲ့ အသီးတွေကို ကာကွယ်ဖို့ ခက်လိမ့်မယ် ငါတို့အဖွဲ့မှာ အရင်က ဆယ်နှစ်ယောက်အထိ ရှိခဲ့တာ အခုတော့ ကိုးယောက်ပဲ ကျန်တော့တယ် အုပ်စုနဲ့ မတည့်တဲ့သူတွေက အထုတ်ခံရတာ ဒါမှမဟုတ် တောင်ပေါ်မှာ တစ်ခုခု ဖြစ်သွားကြတာပဲ"</p> <p>အဘိုးလျှိုက သက်ပြင်းချရင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ဘယ်သူမှ သူတို့ကို မတားနိုင်ကြဘူးလား"</p> <p>ချင်မင်က မေးမြန်းလိုက်သည်။ အစ်ကိုရွှီက ခေတ္တစဉ်းစားပြီးနောက် ပြောပြသည်။</p> <p>"တခြား အဖွဲ့တွေနဲ့တော့ သူတို့ မတည့်ကြဘူး တောထဲက ဆေးပင်တွေကို လုရင်းနဲ့ သွေးထွက်သံယိုတွေ ဖြစ်ဖူးတယ်"</p> <p>"နောက်ပြီးတော့ ဘေးနားက ချင်းဆန်းရွာလေ သူတို့ကတော့ လမင်းနက် စိုက်ဖို့ အတင်းအကျပ် ဖိအားပေး မခံရဘူး ကြည့်ရတာ ဟိုရောဂါသည်လေးရဲ့ ဆွေမျိုးက အတော်လေး အစွမ်းထက်ပုံရတယ်"</p> <p>အစ်ကိုရွှီက ဆက်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ညီလေးချင် မင်းမှာ ရွှေရောင်ပါရမီ ရှိနေတာဆိုတော့ အစီအစဉ် တစ်ခုခု ရှိသင့်တယ် နွေဦးရောက်ရင် ဒီကနေ အပြင်ထွက်သွားပါတော့ ဒီမှာ ပိတ်မိမနေပါနဲ့"</p> <p>သူက အစ်ကိုဖုန်းယီအန်းတို့၏ စရိုက်ကို သိရှိထားသဖြင့် ချင်မင်ကဲ့သို့ လူငယ်မျိုး ထိုတောလူမိုက်များ၏ လက်ချက်ဖြင့် အသက်ဆုံးရှုံးရမည်ကို စိုးရိမ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ ချင်မင်က ခေတ္တ စဉ်းစားလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"အစီအစဉ်လား ကျုပ် ဘယ်ကနေ လာခဲ့လဲဆိုတာကို သိချင်နေမိတယ်"</p> <p>"အာ မင်းပြောမှပဲ ငါလည်း သတိရတော့တယ် မင်းကို ဒီရွာသား တစ်ယောက်လိုပဲ အမြဲ သဘောထားနေမိတာ"</p> <p>အစ်ကိုရွှီက မည်သို့ နှစ်သိမ့်ပေးရမှန်း မသိဘဲ စကားလမ်းကြောင်း လွှဲလိုက်ရလေသည်။ သူက ချီရှမြို့တော်၏ စည်ကားပုံများကို ပြောပြနေသည်။ ထိုနေရာတွင် အဆင့်မြင့် ကျင့်စဉ်များကို ရရှိနိုင်မည့် အခွင့်အရေး ရှိနေပေသည်။ အဘိုးလျှိုကလည်း ထောက်ခံလေသည်။</p> <p>"ငါလည်း မင်းကို အပြင်ထွက်စေချင်တယ် လူငယ်ဆိုတာ ရည်မှန်းချက် ရှိရမယ်လေ ငါ့အရွယ် ရောက်မှတော့ ဘယ်မှ မသွားနိုင်တော့ဘူး အိုမင်းခြင်းရဲ့ သက်ပြင်းတွေပဲ ကျန်တော့တာပေါ့"</p> <p>"ဦးလေးလျှို ငယ်ငယ်တုန်းက ရည်မှန်းချက်တွေ အကြီးကြီး ရှိခဲ့တယ်လို့ ကြားဖူးတယ်"</p> <p>အစ်ကိုရွှီက ရယ်မောရင်း ပြောသည်။ အဘိုးလျှိုကလည်း ရှက်ရွံ့ခြင်း မရှိဘဲ ပြောပြသည်။</p> <p>"ဘယ်သူကမှ မငယ်ခဲ့ဖူးလို့လဲ ငါ ငယ်ငယ်တုန်းက တောထဲက နာမည်ကျော် သားရဲတစ်ကောင်ကို နှိမ်နင်းချင်ခဲ့သလို အနီးနားက အလှဆုံး မိန်းကလေးကိုလည်း လက်ထပ်ချင်ခဲ့တာပေါ့"</p> <p>"နောက်တော့ ဘာဖြစ်လဲ"</p> <p>"တစ်ခါတော့ ကင်းလှည့်အဖွဲ့နဲ့ လိုက်သွားရင်း အဲဒီ သားရဲနဲ့ တိုးတာပဲ ငါတို့ အဖွဲ့တစ်ခုလုံး သေလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရတယ် အဲဒီမှာ ငါ ဒဏ်ရာ အပြင်းအထန် ရပြီး ဒုတိယအကြိမ် ဘဝသစ် ရဖို့ အခွင့်အရေး လုံးဝ ဆုံးရှုံးသွားခဲ့ရတာပဲ ငါ ကြိုက်တဲ့ မိန်းကလေးကိုလည်း ငါ့ရဲ့ ပြိုင်ဘက်က လက်ထပ်သွားခဲ့တယ်လေ"</p> <p>ချင်မင်က သူ့ကို အရက်ခွက်ဖြင့် ဂုဏ်ပြုလိုက်သည်။ ဘယ်လောက်တောင် သနားဖို့ ကောင်းလိုက်သလဲ။</p> <p>"နောက်ပိုင်းတော့ ငါက မကျေနပ်တာနဲ့ အဲဒီ ပြိုင်ဘက်ရဲ့ အစ်မကို လက်ထပ်လိုက်တယ် သူက ငါ့ကို တစ်သက်လုံး ခဲအိုကြီးလို့ ခေါ်သွားရတာပေါ့"</p> <p>အဘိုးလျှိုက ရယ်မောရင်း ဆက်ပြောသည်။</p> <p>"ဦးလေးကတော့ တကယ့်လူပဲဗျာ"</p> <p>သုံးဦးသားမှာ အရက်ခွက်ကိုယ်စီဖြင့် တစ်ညလုံး သောက်ဖြစ်ခဲ့ကြသည်။ ချင်မင်က အိမ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ လေးနှင့် မြှားများကို စစ်ဆေးသည်။ ယခုအခါ သူ၏ ခွန်အားမှာ အလွန် ကြီးမားနေသဖြင့် အားစိုက်လွန်ပါက လေးကြိုး ပြတ်သွားနိုင်သဖြင့် အတင်းအကျပ် မဆွဲရဲတော့ချေ။</p> <p>"တော်တော်တော့ သုံးလို့ ရပါသေးတယ်"</p> <p>သူက မြှားများကို အပြည့် ထည့်လိုက်ပြီးနောက် အဝတ်အစားအချို့ကိုလည်း အထုပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။</p> <p>"မနက်ဖြန်ဆို လလယ် ရောက်ပြီ"</p> <p>သူက မှောင်မိုက်နေသော ကောင်းကင်ယံကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ညဉ့်နက်ချိန်တွင် သူ နိုးလာခဲ့သည်။ အိပ်ချိန် လုံလောက်ပြီ ဖြစ်သဖြင့် မှောင်ရီဝိုးတဝါးအချိန် ရောက်ရန် ဝေးသေးသော်လည်း သူက အိမ်တံခါးကို အသံတိတ် ဖွင့်ကာ ထွက်လာခဲ့သည်။</p> <p>ညဉ့်နက်ချိန် အရာအားလုံး တိတ်ဆိတ်နေပြီး အလွန် မှောင်မိုက်နေသည်။ သာမန်လူများဆိုလျှင် ဘာမှ မြင်ရမည် မဟုတ်ချေ။ ချင်မင်က ဘဝသစ် ရရှိပြီးနောက်တွင် အမြင်အာရုံ အပါအဝင် အရာအားလုံး တိုးတက်လာခဲ့သဖြင့် ထိုကဲ့သို့သော ပတ်ဝန်းကျင်တွင်လည်း ဝိုးတဝါး မြင်တွေ့နေရလေသည်။ ယင်းက ခရီးသွားလာရန် အနှောင့်အယှက် မဖြစ်စေချေ။</p> <p>သူက မီးစမ်းရေရှိရာသို့ မသွားဘဲ လူသူကင်းမဲ့သော လမ်းသေးလေးတစ်ခုမှ ရစ်ပတ်သွားခဲ့သည်။ နှင်းများက အဆက်မပြတ် ကျဆင်းနေပြီး ပိုမို ပြင်းထန်လာမည့် အရိပ်အယောင် ရှိနေသည်။</p> <p>သူ၏ ဆံပင်များက လေထဲတွင် လွင့်ပျံနေပြီး ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း သန်မာထွားကြိုင်းနေပေသည်။ သူက တောထဲသို့ ခိုင်မာသော ခြေလှမ်းများဖြင့် ဝင်ရောက်သွားတော့သည်။ ရွာသားများ၏ ဒဏ်ရာရနေသော မျက်နှာများမှာ သူ၏ အာရုံထဲတွင် တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။ အထူးသဖြင့် ဦးလေးချန်၏ ဈာပနတွင် ဖုန်းယီအန်းက တောဆိတ်တစ်ကောင် ပေးခဲ့သည့် မြင်ကွင်းကို သူ လုံးဝ မမေ့နိုင်ချေ။ ယနေ့ သူ ကင်းလှည့်အဖွဲ့ကို ရှင်းလင်းရမည် ဖြစ်သည်။</p> <p>ချင်မင်က အလွန် တည်ငြိမ်နေသည်။ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ကြိုတင် ပြင်ဆင်ထားပြီး ဖြစ်သဖြင့် မည်သည့် စိုးရိမ်ပူပန်မှုမျှ မရှိဘဲ အိမ်ပြန်လမ်းကို လျှောက်လှမ်းနေသကဲ့သို့ ရှိနေသည်။</p> <p>တောထဲတွင် သားရဲများ၏ အော်သံများကို ဆက်တိုက် ကြားနေရပြီး လေထဲတွင်လည်း အမည်းရောင် ပုံရိပ်များ ပျံသန်းနေကြသည်။ အမှောင်ထုထဲတွင် နီရဲနေသော မျက်လုံးများ၊ အစိမ်းရောင် မျက်လုံးများနှင့် ငွေရောင် မျက်လုံးများစွာက သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေကြသည်။ သားရဲများ၏ အသက်ရှူသံများနှင့် လေကို ခွင်းသွားသော အသံများမှာ အလွန် နီးကပ်စွာ ကြားနေရသဖြင့် ညဉ့်နက်ချိန် တောအုပ်မှာ အလွန် အန္တရာယ် များလှပေသည်။</p> <p>ချင်မင်က ရုတ်တရက် အရှိန်မြှင့်လိုက်သည်။  ရွှေရောင်ပါရမီကို ကျော်လွန်နေသော ခန္ဓာကိုယ် စွမ်းရည်ပင် ဖြစ်သည်။ သူက ခဏချင်းမှာပင် ကြီးမားသော သားရဲတစ်ကောင်ဆီသို့ ပြေးဝင်သွားပြီး ဓားကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ သားရဲ၏ ဦးခေါင်းမှာ ပြတ်ထွက်သွားလေသည်။ သွေးများ ပန်းထွက်လာပြီး ပေါင် ခြောက်ရာကျော်လေးသော ထိုအလောင်းကြီးမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဘုန်းခနဲ လဲကျသွားတော့သည်။</p> <p>ခဏချင်းမှာပင် ပတ်ဝန်းကျင်မှာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီး အမှောင်ထဲမှ စိုက်ကြည့်နေသော မျက်လုံးများ အားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။ ချင်မင်က စခန်းရှိရာသို့ ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းသွားသည်။ ပစ်မှတ်က ရှင်းလင်းလှပြီး ထိုစခန်းဆီသို့ ခိုင်မာစွာ ချဉ်းကပ်သွားသည်။</p> <p>ခဏအကြာတွင် ထိုဦးခေါင်းပြတ်နေသော သားရဲအလောင်းကို အခြားသော အသားစား သတ္တဝါများက ကိုက်ဖြဲ စားသောက်နေကြပြီး လုလုယက်ယက် အသံများ ထွက်ပေါ်နေလေသည်။</p> <p>ချင်မင်က စခန်းနှင့် နီးကပ်လာသောအခါ ဘေးနားရှိ တောင်ထိပ်မှနေ၍ စောင့်ကြည့်လိုက်သည်။ မှောင်ရီဝိုးတဝါးအချိန် မရောက်သေးသော်လည်း ထိုနေရာတွင် လူလှုပ်ရှားမှု ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ အရပ် နှစ်မီတာနီးပါး ရှိပြီး ဆံပင်များ လိပ်နေသော အမျိုးသားတစ်ဦးက ရွှေရောင်ခွေးကြီးကို အသားစိမ်းများ ကျွေးနေလေသည်။</p> <p>"ဖုအန်းထောင်"</p> <p>ချင်မင်က သူ့ကို မှတ်မိလိုက်သည်။ သူ၏ ရုပ်ရည်သွင်ပြင်ကို ကြားဖူးထားသဖြင့် ဤအသန်မာဆုံး အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်မှာ စခန်းသို့ ရောက်နေပြီ ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ ထို့နောက်တွင် ဖုန်းယီအန်းနှင့် ရှောက်ချန်ဖုန်း အပါအဝင် လူလေးဦးမှာ သစ်သားအိမ်ထဲမှ ထွက်လာကြသည်။</p> <p>"သူတို့က ကြိုရောက်နေတာပဲ"</p> <p>ချင်မင်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ မနေ့ကတည်းက ရောက်နေခြင်း ဖြစ်ရမည်ဟု သူ ခန့်မှန်းလိုက်သည်။ သူက တောင်အောက်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ဆင်းလာခဲ့သည်။ စခန်းသို့ သွားရာ လမ်းတွင် သူ စောင့်နေလိုက်သည်။ ကျန်ရှိနေသော လူလေးဦးကို အရင် ရှင်းပစ်ရန် သူ ဆုံးဖြတ်ထားသည်။</p> <p>နှင်းများက သူ၏ ဆံပင်များကို ဖြူသွားစေသည်။ ချင်မင်က ရေခဲရုပ်တုတစ်ခုအလား ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေသည်။ မှောင်ရီဝိုးတဝါးအချိန် ရောက်ရှိလာပြီး မြူများမှာလည်း လွင့်ပြယ်သွားသဖြင့် ကောင်းကင်မှာ အလွန် မမှောင်တော့ချေ။</p> <p>ဘဝသစ် ရရှိထားသူများအတွက်မူ အမြင်အာရုံမှာ ပိုမို ကျယ်ပြန့်လာလေသည်။ ချင်မင်က သားရဲသားရေကို ခြုံထားသော အမျိုးသားတစ်ဦး လမ်းလျှောက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ထိုသူ၏ မျက်နှာမှာ ရင်းနှီးနေသည်။ ယင်ထိန်မြို့နယ်တွင် ဖုန်းယီအန်းက အစ်ကိုရွှီကို စော်ကားစဉ်က ထိုသူမှာ ဘေးမှ ပါလာခဲ့သူ ဖြစ်သည်။</p> <p>သစ်ပင်နောက်တွင် ရပ်နေသော ချင်မင်က မိုးကြိုးတစ်ခုအလား ရုတ်တရက် လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး ထိုသူ၏ အနားသို့ ချက်ချင်း ရောက်ရှိသွားကာ ဝင်တိုက်လိုက်ရာ တုံးတိတိ အသံကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုသူ၏ အရိုးများ အကုန် ကျိုးသွားခဲ့ပြီး မျက်လုံးများ ပြူးထွက်လာသည်။ အလွန် နာကျင်နေသော်လည်း သူက အော်သံပင် မထွက်နိုင်ခဲ့ချေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ၏ လည်ပင်းမှာ အရင်ဆုံး တိုက်ခိုက်ခံလိုက်ရပြီး ချင်မင်၏ လက်ထဲတွင် မြဲမြံစွာ ဆုပ်ကိုင်ခံထားရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p>ချင်မင်က သူ၏ လည်ပင်းကို ချိုးပစ်လိုက်ရာ အရိုးကျိုးသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ချင်မင်က အားအလွန်အကျွံ သုံးလိုက်သဖြင့် ထိုသူ၏ လည်ပင်းရိုးများ ကြေမွသွားပြီး ခေါင်းမှာ ပြတ်ထွက်လုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ ထိုသူ၏ ခေါင်းမှာ တစ်ဖက်သို့ စောင်းကျသွားပြီး အရေပြား တစ်လွှာဖြင့်သာ တွဲလောင်း ဖြစ်နေတော့သည်။ သူ၏ မျက်နှာတွင်မူ သေဆုံးပြီးသည့်တိုင်အောင် အကြောက်တရားနှင့် စိတ်ပျက်အားငယ်မှုများ ပြည့်နှက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။</p> <p>ချင်မင်က ထိုအလောင်းကို တောထဲသို့ ဆွဲသွားသည်။ ထိုသူ့ဆီမှ အရက်နံ့များနှင့် မိန်းမနံ့များကို ရနေသဖြင့် သေတာ မဆန်းပါဘူးဟု သူ တွေးလိုက်သည်။ တောထဲတွင် အပျော်အပါး လိုက်စားပြီး အရက်မူးနေသဖြင့် တုံ့ပြန်မှု နှေးကွေးနေခြင်း ဖြစ်ပေမည်။ သူက အလောင်းကို စစ်ဆေးပြီးနောက် ဝေးရာသို့ ပစ်ချလိုက်ကာ အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်သည်။ သူက ပထမဆုံးအကြိမ် လူသတ်ဖူးခြင်း ဖြစ်သဖြင့် စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် လှုပ်ရှားနေမိသည်။</p> <p>သူက ကြိုတင် ပြင်ဆင်ထားသော်လည်း အနည်းငယ်တော့ နေရခက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူက ချက်ချင်းပင် စိတ်ကို ပြန်ထိန်းလိုက်သည်။ သူက တောထဲတွင် အမြဲ အမဲလိုက်နေသူ ဖြစ်ပြီး အန္တရာယ်ရှိသော သတ္တဝါများနှင့် တိုက်ပွဲဝင်ဖူးသဖြင့် သွေးများကို မြင်ဖူးနေပြီ ဖြစ်ကာ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခံနိုင်ရည်မှာ အလွန် မြင့်မားလှပေသည်။</p> <p>"မီးစမ်းရေထဲမှာ လမင်းနက် စိုက်ဖို့အတွက် မင်းတို့က ရွာသားတွေကို သတ်ခဲ့တာ တောရိုင်းသားရဲတွေထက်တောင် ပိုပြီး အန္တရာယ် များနေပြီ ဒီနေ့ မင်းတို့ကို သတ်ပစ်တာက ငါ့ရဲ့ ဆန္ဒကို ဖြည့်ဆည်းတာပဲ"</p> <p>ချင်မင်က တည်ငြိမ်သွားပြီ ဖြစ်သည်။ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ထိုကင်းလှည့်သူများကို သားရဲဆိုးများအဖြစ်သာ သတ်မှတ်ထားလိုက်ရာ သူ၏ ခိုင်မာမှုများ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ အချိန်အတော်ကြာ စောင့်ဆိုင်းပြီးနောက် ဒုတိယမြောက်လူ ရောက်ရှိလာသည်။ ထိုသူမှာ ရှောက်ချန်ဖုန်းကဲ့သို့ ချပ်ဝတ်တန်ဆာကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး မှောင်ရီဝိုးတဝါးအချိန်တွင် သူ၏ အရပ်အမောင်းမှာ ပိုမို ကြီးမားနေသကဲ့သို့ ရှိပေသည်။</p> <p>နှင်းများ ဖုံးလွှမ်းနေသော ချင်မင်က ဓားကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး ဓားသွားကို စမ်းသပ်ရန် ပြင်လိုက်သည်။ ထိုသူ အနားသို့ ရောက်လာသောအခါ အမှောင်ထုထဲတွင် ဓားအလင်းတန်း တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ချင်မင်က နှင်းများကို နင်းကာ လျှပ်စီးကဲ့သို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးဝင်သွားရာ ဆယ်မီတာ အကွာအဝေးမှာ ခဏချင်းပင် ရောက်ရှိသွားတော့သည်။</p> <p>ထိုကင်းလှည့်သူ၏ တုံ့ပြန်မှုမှာ ပထမလူထက် အများကြီး ပိုကောင်းလေသည်။ ဘေးဘက်မှ လာသော အသက်အန္တရာယ်ကို အာရုံခံမိလိုက်သည်နှင့် သူ၏ ကြက်သီးများ ထသွားပြီး ဘေးသို့ အမြန် ရှောင်တိမ်းကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲချလိုက်သည်။ သူက ဘဝသစ် ရရှိထားသူ တစ်ဦး ဖြစ်သဖြင့် အာရုံခံစားမှုနှင့် တုံ့ပြန်မှုများမှာ ပြည့်ဝနေပေသည်။ အကယ်၍ အခြားသော အဆင့်တူ ပြိုင်ဘက်နှင့် ဆိုပါက သူက ထိုတိုက်ခိုက်မှုကို ရှောင်တိမ်းနိုင်မည် ဖြစ်သည်။</p> <p>သို့သော် ချင်မင်၏ အရှိန်မှာ သူ့ထက် အများကြီး ပိုမြန်နေပြီး မိုးကြိုးကဲ့သို့ ပြင်းထန်လှသည်။ သူက ကြိုတင် တွက်ချက်ထားပြီး ဖြစ်သဖြင့် ဓားကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ထိုသူ၏ ဦးခေါင်းမှာ လွင့်ထွက်သွားတော့သည်။ သွေးများက ခဏချင်းမှာပင် အဝေးသို့ ပန်းထွက်သွားပြီး နှင်းပြင်ကို နီရဲသွားစေသည်။ ခေါင်းပြတ်နေသော ကိုယ်လုံးကြီးမှာ ရှေ့သို့ ပြေးနေသည့် အနေအထားဖြင့်ပင် နှင်းပုံထဲသို့ လဲကျသွားတော့သည်။</p> <p>ချင်မင်က ဓားကို ပြန်သိမ်းလိုက်သည်။ ယခုတစ်ခေါက်တွင် သူက အလွန် တည်ငြိမ်နေပြီ ဖြစ်ပြီး စိတ်ထဲတွင်လည်း ဘာမှ လှုပ်ရှားမှု မရှိတော့ချေ။ နှင်းပွင့်ကြီးများမှာ ကျဆင်းနေခြင်း မဟုတ်ဘဲ ရိုက်ခတ်နေသကဲ့သို့ ရှိပြီး ပိုမို ပြင်းထန်လာသည်။ လေပြင်းများက မျက်နှာကို ရိုက်ခတ်နေသဖြင့် နာကျင်မှုကိုပင် ခံစားနေရသည်။ ချင်မင်က ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>"နှင်းတွေက တကယ် ကောင်းတာပဲ"</p> <p>လေပြင်းနှင့် နှင်းများက သူ၏ ခြေရာများကို ဖုံးကွယ်ပေးလိမ့်မည်။ သူက လေနှင်းများကြားတွင် ရုပ်တုတစ်ခုအလား ဓားကို ကိုင်ကာ ရပ်နေသည်။ တတိယနှင့် စတုတ္ထမြောက် လူများ ရောက်လာသောအခါတွင်လည်း ဘာမှ ထူးခြားမှု မရှိဘဲ ထိုသူနှစ်ဦးလုံးမှာ အမှောင်ထုထဲတွင် ချင်မင်၏ ဓားချက်ဖြင့် အသက်ပျောက်သွားရလေသည်။</p> <p>ယခုအခါ သူက စိတ်ထဲတွင် ဘာမှ ခံစားချက် မရှိတော့ချေ။ သူက ကလေးငယ် ဝမ်ရွေ့လေးကို ပြုံးပြနိုင်သလို တောထဲတွင်လည်း သားရဲများထက် အန္တရာယ်များသော ကင်းလှည့်သူများကို သတ်ဖြတ်နိုင်ပေသည်။ ချင်မင်က ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် ကင်းလှည့်အဖွဲ့၏ စခန်းဆီသို့ ဦးတည် လျှောက်လှမ်းသွားတော့သည်။</p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save