Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၇)</h2> <h2 style="text-align: center;">ရိတ်သိမ်းမှု</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>"ပထမဆုံး ဘဝသစ်ပဲ ရသေးတာကို"</p> <p>ဖုအန်းထောင်မှာ အလွန် စိတ်ဓာတ်ကျသွားလေသည်။ သူသည် ဒုတိယအကြိမ် ဘဝသစ် ရရှိထားသည်မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်နေပြီ ဖြစ်ပြီး အခြေခံလည်း အလွန် ခိုင်မာလှသည်။ သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ ဘဝသစ် ရသည်မှာ မကြာသေးသော လူငယ်လေး တစ်ဦး၏ လက်အောက်တွင် အရေးနိမ့်ခဲ့ရလေသည်။</p> <p>သူက လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဓားကို ထောက်ထားပြီး အခြား လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ပေါင်ကို ဖောက်ထွင်းနေသော သံလှံကို အားကုန် နုတ်လိုက်သည်။ သွေးများစွာ ပန်းထွက်လာပြီး မူလကတည်းက ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ယိမ်းထိုးသွားလေသည်။</p> <p>ရှောက်ချန်ဖုန်းမှာမူ လက်တစ်ဖက် ပြတ်နေပြီး ဝမ်းဗိုက်ကိုလည်း သံလှံဖြင့် ဖောက်ထွင်းကာ မြေပြင်တွင် ရိုက်နှက်ခံထားရသည်။ သူက သံလှံကို နုတ်ရန် ကြိုးစားနေသော်လည်း ချင်မင်က သူ့ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ ကျန်နေသော လက်တစ်ဖက်ကို အားပျော့စွာ ချလိုက်ရလေသည်။</p> <p>"ကင်းလှည့်အဖွဲ့ တစ်ဖွဲ့လုံး လူတစ်ယောက်တည်းရဲ့ လက်ချက်နဲ့ အမြစ်ပြတ်သွားတာပဲ"</p> <p>ရှောက်ချန်ဖုန်းက သူ သေရတော့မည်ကို သိရှိသွားသည်။ တစ်ဖက်လူက မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ အရှင်ထားမည် မဟုတ်ကြောင်း သူ သိလိုက်ရသည်။</p> <p>"သူက ပထမဆုံး ဘဝသစ်ပဲ ရသေးတာ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် သန်မာနေရတာလဲ"</p> <p>ဖုန်းယီအန်းက ပါးစပ်မှ သွေးများကို သုတ်ရင်း တိုးညှင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။ ချင်မင်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ငါ စိတ်ဝင်စားမယ့် သတင်းတစ်ခုခု ပြောစမ်း"</p> <p>"အိပ်မက်မက်နေလိုက်"</p> <p>ဖုအန်းထောင်က ခေါင်းမာစွာဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။ သူ ဘယ်လိုမှ အဆုံးသတ် မကောင်းနိုင်တော့ကြောင်း သူ သိရှိထားသည်။ အရှုံးပေး တောင်းပန်လိုက်လျှင်လည်း ဘာမှ ပြောင်းလဲသွားမည် မဟုတ်ချေ။ အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ဖုန်းယီအန်းနှင့် ရှောက်ချန်ဖုန်းတို့က ဘာစကားမျှ ထပ်မပြောတော့ချေ။</p> <p>ပုံမှန်ဆိုလျှင် ၎င်းတို့မှာ အလွန် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သူများ ဖြစ်ကြသည်။ အကယ်၍ တောင်းပန်ပြီး အသက်ရှင်ခွင့် ရမည်ဆိုပါက ၎င်းတို့က မြေပြင်တွင် ဝပ်တွား၍ တောင်းပန်ရန် ဝန်လေးမည် မဟုတ်ချေ။ သို့သော် ထိုသို့ ဖြစ်လာမည် မဟုတ်ကြောင်း ၎င်းတို့ နှစ်ဦးလုံး သိရှိထားပြီး သေရတော့မည်ကို လက်ခံလိုက်ကြသည်။</p> <p>"သွေးဝါးတော အကြောင်း ပြောပြစမ်း"</p> <p>ချင်မင်က ရှောက်ချန်ဖုန်း အနားသို့ သွားကာ မေးလိုက်သည်။ ရှောက်ချန်ဖုန်းက ဘာစကားမျှ မပြောဘဲ ညကောင်းကင်ယံကိုသာ ငေးကြည့်နေလေသည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ အရောင်အဝါ ကင်းမဲ့နေပြီး သူ၏ ဖြတ်သန်းခဲ့ရသော ဘဝကို ပြန်လည် တွေးတောနေမိသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ၏ ဘဝခရီးလမ်းမှာ မကြာမီ အဆုံးသတ်တော့မည်ကို သူ အသေအချာ သိရှိထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p>"မပြောဘူးပေါ့လေ"</p> <p>ချင်မင်က အပိုစကားများ ထပ်မပြောတော့ဘဲ လက်ထဲရှိ ဓားဖြင့် ခုတ်ချလိုက်ရာ ရွှပ်ခနဲ အသံနှင့်အတူ ရှောက်ချန်ဖုန်း၏ ဦးခေါင်းမှာ ကိုယ်လုံးနှင့် ကင်းကွာသွားတော့သည်။ ရှောက်ချန်ဖုန်းမှာ မျက်လုံးကြီး ပြူးကာ သေဆုံးသွားရလေသည်။ တစ်ဖက်လူက အလွန် ပြတ်သားလှပြီး ဘာစကားမျှ ထပ်မမေးတော့ဘဲ သူ့ကို ခုတ်သတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ချင်မင်က ကင်းလှည့်အဖွဲ့မှ လူများကို ရှင်းလင်းရန်သာ ရောက်လာခြင်း ဖြစ်ပြီး ၎င်းတို့ကို နှိပ်စက်ရန် စိတ်ဝင်စားမှု မရှိချေ။ တစ်ဖက်လူက ခေါင်းမာနေပြီး ဘာမှ မေးလို့မရမှတော့ သတ်ပစ်လိုက်ရုံသာ ရှိသည်။</p> <p>ဤကဲ့သို့သော သေရေးရှင်ရေး အခြေအနေတွင် ကျန်ရှိနေသော လူနှစ်ဦး အလျော့ပေးမည်လားဆိုသည်ကို သူ သိချင်နေမိသည်။ ဖုအန်းထောင်၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် ရှုံ့မဲ့သွားသော်လည်း သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ ပိုမို ကြမ်းကြုတ်လာခဲ့သည်။</p> <p>သူက လက်ထဲရှိ ဓားရှည်ကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်ကာ ခြေလှမ်းများကို ဖြည်းညှင်းစွာ ရွှေ့ကာ ထပ်မံ တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ ဤနယ်မြေတွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ ဗိုလ်ကျနေခဲ့သော ဒုတိယအကြိမ် ဘဝသစ် ရရှိသူ တစ်ဦးအနေဖြင့် သေရမည်ကို မကြောက်ရွံ့ချေ။ သူသည် တောနက်ထဲတွင် သွေးထွက်သံယို တိုက်ပွဲများစွာကို ဆင်နွှဲခဲ့ဖူးသူ ပင်ဖြစ်သည်။</p> <p>အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ဖုန်းယီအန်းမှာ မြေပြင်တွင် ဝပ်နေရပြီး နောက်ကျောမှ ဖောက်ထွင်းထားသော သံလှံက သူ့ကို ထိုနေရာတွင် ချုပ်နှောင်ထားလေသည်။ သူက မတ်တပ်မရပ်နိုင်ဘဲ ကိုယ်လုံးမှာ အနည်းငယ် တုန်ရီနေလေသည်။ လေနှင်းများ ပြင်းထန်နေချိန်တွင် ဖုအန်းထောင်က လူရုပ်ပေါက်နေသော သားရဲကြီး တစ်ကောင်အလား အစွမ်းကုန် တိုးဝင်လာပြီး အထက်မြက်ဆုံး ဓားချက်ဖြင့် နောက်ဆုံး တိုက်ခိုက်မှုကို ပြုလုပ်လိုက်သည်။</p> <p>ပြင်းထန်သော ထိခိုက်မှုများ အပြီးတွင် သူက အမောတကော အသက်ရှူနေရသည်။ ယခုအချိန်တွင် သူ အမှန်တကယ် အားအင် ကုန်ခမ်းသွားပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုလူငယ်လေးမှာမူ အလွန် ကြံ့ခိုင်နေဆဲ ဖြစ်ပြီး စွမ်းအင်များ ပြည့်ဝနေပေသည်။</p> <p>"ရွှပ်"</p> <p>နောက်ထပ် အကြိမ်အနည်းငယ် တိုက်ခိုက်ပြီးနောက် ဖုအန်းထောင်၏ ညာဘက်လက်မောင်းမှာ ဓားတစ်ချက်တည်းဖြင့် ပြတ်ထွက်သွားပြီး ဓားရှည်မှာလည်း မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားတော့သည်။ သူ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူလျော့သွားပြီး နောက်သို့ ယိုင်လဲသွားလေသည်။ ယခင်က သံလှံဖြင့် အဖောက်ခံထားရသော ခြေထောက် ဒဏ်ရာကြောင့် သူက ဟန်ချက်မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ နှင်းပြင်ပေါ်တွင် ဒူးတစ်ဖက် ထောက်ကာ အမောတကော အသက်ရှူနေရလေသည်။ သူ၏ လိပ်နေသော ဆံပင်ရှည်များမှာ ခေါင်းတွင် ကပ်နေပြီး မျက်နှာတွင်လည်း မကျေနပ်မှုများနှင့် စိတ်ပျက်အားငယ်မှုများ ပြည့်နှက်နေပေသည်။</p> <p>"မင်း ဘာပြောချင်သေးလဲ"</p> <p>ချင်မင်က မေးလိုက်သည်။</p> <p>"ငါ့ရဲ့ ဓားနဲ့ပဲ ငါ့ကို အဆုံးသတ်ပေးပါ"</p> <p>ဖုအန်းထောင်၏ တစ်ကိုယ်လုံးတွင် ချွေးစေးများ ထွက်နေပြီး ဘယ်ဘက်လက်ဖြင့် ပြတ်ထွက်သွားသော ညာဘက်လက်မောင်းမှ ဒဏ်ရာကို တုန်ရီစွာ ဖိထားလေသည်။ သို့သော် သွေးများက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခြမ်းလုံးကို နီရဲသွားစေပြီး နှင်းပြင်ပေါ်တွင်လည်း သွေးကွက်များ ဖြစ်ပေါ်နေပေသည်။</p> <p>"မင်းရဲ့ ဆန္ဒကို ငါ ဖြည့်ဆည်းပေးရမယ်လို့ ဘာလို့ ထင်နေတာလဲ"</p> <p>ချင်မင်က ဓားကို ကိုင်ကာ ရှေ့သို့ တိုးသွားသည်။</p> <p>"မင်း ငါ့ကို စော်ကားချင်တာလား"</p> <p>ဖုအန်းထောင်က မတ်တပ်ရပ်ရန် ရုန်းကန်လိုက်သည်။</p> <p>"မင်းက အဲဒီလောက်တောင် အရေးပါလို့လား"</p> <p>ချင်မင်က အရှိန်အဟုန်ဖြင့် တိုးဝင်သွားပြီး ဓားဖြင့် သူ၏ လည်ပင်းကို ခုတ်ချလိုက်ရာ မကျေနပ်မှုများ ပြည့်နှက်နေသော ဦးခေါင်းမှာ လေထဲသို့ လွင့်တက်သွားပြီး ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားတော့သည်။</p> <p>ဖုန်းယီအန်းမှာ ဖြူလျော့နေသော မျက်နှာဖြင့် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဝပ်နေပြီး မတ်တပ်ရပ်ရန် ရုန်းကန်နေလေသည်။ သို့သော် သူ၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ သံလှံမှာ အနည်းငယ်သာ တုန်ခါသွားပြီး အေးခဲနေသော မြေပြင်ထဲမှ နုတ်ထွက်နိုင်ခြင်း မရှိချေ။ တစ်ဖက်လူက သူ၏ ရှေ့တွင် ရပ်ကာ ခြေထောက် တစ်ဖက်ဖြင့် သူ၏ ခေါင်းကို နင်းထားသဖြင့် သူက အလွန် အရှက်ရနေမိသည်။</p> <p>"မင်း ငါ့ကို ဘာပြောချင်သေးလဲ"</p> <p>ချင်မင်က ငုံ့ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ ဖုန်းယီအန်းက လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်လိုက်သော်လည်း အားပျော့စွာ ပြန်လွှတ်လိုက်ရသည်။ သူက အမောတကော အသက်ရှူရင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"မင်းက ပါရမီရှင် သတ္တဝါကို ရှာချင်နေတာလား ငါ မင်းကို ဘယ်တော့မှ ပြောပြမှာ မဟုတ်ဘူး"</p> <p>ချင်မင်က ခြေထောက်ကို အနည်းငယ် ဖိချလိုက်ရာ သူ၏ ဦးခေါင်းခွံမှ အရိုးအက်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ အလွန် ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုကြောင့် ဖုန်းယီအန်း၏ မျက်နှာမှာ ရှုံ့မဲ့သွားလေသည်။ ချင်မင်က မည်သည့် တွေဝေမှုမျှ မရှိဘဲ ဓားဖြင့် ခုတ်ချလိုက်ကာ ထိုမုတ်ဆိတ်မွေးနှင့် လူ၏ အသက်ကိုပါ အဆုံးသတ်ပေးလိုက်သည်။</p> <p>သွေးဝါးတော ဘယ်နေရာမှာ ရှိသလဲ ဆိုသည်ကို ရွာသို့ ပြန်ရောက်မှ အဘိုးလျှိုကို မေးရုံသာ ရှိသည်။ အဘိုးလျှိုက လူငယ်ဘဝတွင် ရည်မှန်းချက် ကြီးမားခဲ့ပြီး ဝါရင့် ကင်းလှည့်အဖွဲ့များနှင့်အတူ တောင်ပေါ်သို့ အမြဲ တက်ခဲ့သဖြင့် တောင်နက်ထဲရှိ မီးစမ်းရေများ၏ တည်နေရာကို အသေအချာ သိရှိထားပေသည်။</p> <p>တောင်ပေါ်တွင် လေတိုက်သံများသာ ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး ဓားနှင့် လှံ ထိခိုက်သံများ မရှိတော့ချေ။ ဤကင်းလှည့်အဖွဲ့ တစ်ဖွဲ့လုံးမှာ ချင်မင် တစ်ယောက်တည်း၏ လက်ချက်ဖြင့် အမြစ်ပြတ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>"ငါက လူဒီလောက် အများကြီးကို လက်တောင် မတွန့်ဘဲ သတ်နိုင်ခဲ့တာပဲ"</p> <p>ချင်မင်က တိုးညှင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။ သူက ငြိမ်သက်စွာ ရပ်ကာ ပြန်လည် စဉ်းစားနေမိသည်။ ယင်းမှာ ထိုသူများကို လူများအဖြစ် မသတ်မှတ်ဘဲ ရွာသားများကို အန္တရာယ်ပြုသော သားရဲဆိုးများအဖြစ် သတ်မှတ်ထားသောကြောင့် ဖြစ်ပေမည်။ သူက တိုက်ပွဲ နယ်မြေကို စတင် ရှင်းလင်းလေသည်။ အလောင်းများကို တောင်အောက်သို့ ပစ်ချလိုက်ရုံသာ ရှိသည်။ တောနက်ထဲတွင် သားရဲများစွာ ရှိသဖြင့် အရိုးတောင် ကျန်မည် မဟုတ်ချေ။</p> <p>ချင်မင်က ချွေတာတတ်သော အကျင့် ရှိသဖြင့် ဖုအန်းထောင်နှင့် ဖုန်းယီအန်းတို့၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ရှာဖွေလေသည်။ မီးစမ်းရေ၏ အလင်းရောင်အောက်တွင် သူ၏ လက်ထဲသို့ တောက်ပသော အရာအချို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ယင်းမှာ ညငွေ ပြားများ ဖြစ်သည်။ ထိုငွေပြားများမှာ ကြေးပြားများထက် တန်ဖိုး ပိုမို ကြီးမားပြီး မြို့ပေါ်တွင် ကုန်သည်များနှင့် အရောင်းအဝယ် လုပ်ရာတွင် တွေ့ရလေ့ ရှိသည်။ ငွေပြားများမှာ အဝိုင်းပုံစံ ဖြစ်ပြီး အလယ်တွင် အပေါက်လေး တစ်ပေါက် ပါရှိသည်။ ယင်းက နေမင်း ပျောက်ကွယ်သွားခြင်းကို ကိုယ်စားပြုပြီး ညငွေ ဟု ခေါ်ဆိုကြခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>ထို့နောက် ချင်မင်က ပိုမို တန်ဖိုးကြီးမားသော နေ့ရွှေပြားများကိုပါ တွေ့ရှိလိုက်သည်။ ၎င်းတို့မှာ ရွှေရောင် တောက်ပနေပြီး အပေါက် မပါသော အဝိုင်းပုံစံ ဖြစ်သည်။ ယင်းက ပျောက်ကွယ်သွားသော နေမင်းနှင့် ဆင်တူပြီး လူသားများ၏ မျှော်လင့်ချက်ကို ကိုယ်စားပြုလေသည်။ ကင်းလှည့်သူများက တောင်ပေါ်သို့ လာရာတွင် နေ့ရွှေပြား အများကြီး ယူမလာတတ်ကြချေ။ စုစုပေါင်း တစ်ဆယ့်တစ်ပြားသာ ရှိသော်လည်း သာမန် လူများအတွက်မူ ယင်းမှာ အလွန် ကြီးမားသော ပမာဏ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>ချင်မင်က နေ့ရွှေပြားများကို ပထမဆုံးအကြိမ် ကောက်ရဖူးခြင်း မဟုတ်ချေ။ ရောဂါ မဖြစ်ခင်က သူသည် မြေပြင်အက်ကွဲကြောင်း အနီးတွင် အလောင်းအချို့ကို တွေ့ရှိခဲ့ပြီး နေ့ရွှေပြားများအပြင် အလွန် တန်ဖိုးကြီးမားသော ဓာတ်သတ္တု ဆေးရည် ပုလင်းတစ်လုံးကိုပါ ရရှိခဲ့ဖူးလေသည်။ နေ့ရွှေပြားများမှာ ယင်ထိန်မြို့နယ်တွင် အသုံးနည်းသဖြင့် သူက တစ်ခါမျှ မသုံးခဲ့ဖူးချေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လူအများ၏ အာရုံစိုက်ခြင်းကို ခံရမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p>လက်ရာမြောက်ပြီး အလှဆင်ထားသော ထိုဖန်ပုလင်းလေးကိုလည်း သူက မသုံးရသေးချေ။ ရောဂါ ပျောက်ကင်းပြီးနောက် သူ၏ ကိုယ်ပိုင် အစွမ်းဖြင့်ပင် ဘဝသစ် ရရှိခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် သူက ဓာတ်သတ္တု ဆေးရည်အကြောင်းကို သေချာ မသိသေးသဖြင့် တန်ဖိုး မရှိဘဲ သုံးပစ်လိုက်ရမည်ကို စိုးရိမ်နေမိသည်။ အရေးကြီးဆုံးအချက်မှာ ယခု ပြဿနာများက မကြာမီ ပေါက်ကွဲလာတော့မည် ဖြစ်သဖြင့် ပထမဆုံး ဘဝသစ် ရရှိသူ အနေဖြင့်သာ နေထိုင်ခြင်းက အကောင်းဆုံး ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>"ငါက ပထမဆုံး ဘဝသစ်ပဲ ရသေးတာဆိုတော့ ကင်းလှည့်အဖွဲ့ကို ရင်ဆိုင်နိုင်တဲ့ စွမ်းအား မရှိဘူး ဒီပြဿနာတွေ ပြီးသွားရင်တော့ ဒုတိယအကြိမ် ဘဝသစ် ရဖို့ ပြဿနာ မရှိတော့ဘူး"</p> <p>ချင်မင်က တောင်ပေါ်တွင် တိုက်ပွဲဝင် ပစ္စည်းများကို ဆက်လက် ရှာဖွေနေလေသည်။</p> <p>"ကောင်းမွန်တဲ့ ချပ်ဝတ်တွေ ရာချီ သွေးထားတဲ့ ဓားတွေ အကုန်လုံးက ပစ္စည်းကောင်းတွေချည်းပဲ"</p> <p>သူက ထိုချပ်ဝတ်များနှင့် လက်နက်များကို ပွတ်သပ်ကြည့်ရင်း နှမြောတသစွာ တွေးလိုက်မိသည်။ သူက ၎င်းတို့ကို တောအုပ်ထဲရှိ နေရာအနှံ့တွင် မြှုပ်နှံထားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သွေးဝါးတောသို့ သွားရောက် စူးစမ်းသောအခါမှ ပြန်လည် တူးဖော်ရန် ဖြစ်သည်။ သူက အလွန် ရိုးရှင်းသူ တစ်ဦး ဖြစ်ပြီး လူအားလုံးကို ခေါင်းအစ ခြေအဆုံး ရှာဖွေခဲ့လေသည်။ ရွှေရောင်ခွေးကြီးကိုပင် မချန်လှပ်ထားခဲ့ချေ။ သူက ထိုခွေးကြီးကို ဆွဲမကာ အသားတစ်တုံး လှီးဖြတ်ပြီး သစ်သားအိမ်ထဲတွင် ခွေးသားဟင်း သွားချက်စားချင်စိတ်များပင် ပေါက်လာမိသည်။</p> <p>သူက ညဉ့်နက်ချိန်ကတည်းက ထွက်လာခဲ့ပြီး ညမြူများ ကင်းစင်သွားသည်အထိ တောထဲတွင် စောင့်ဆိုင်းခဲ့ရသည်။ ထို့နောက် ကင်းလှည့်အဖွဲ့နှင့် ယခုအချိန်အထိ တိုက်ပွဲဝင်ခဲ့ရသဖြင့် အားအင်များ ကုန်ခမ်းကာ ဗိုက်ဆာနေပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူက သက်ပြင်းချကာ လက်လျှော့လိုက်ပြီး ခွေးကြီးကို နှင်းပြင်ပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်သည်။ သတိထားရမည့် အခြေအနေ ဖြစ်သဖြင့် ဤနေရာတွင် အကြာကြီး နေ၍ မဖြစ်ချေ။ တိုက်ပွဲ နယ်မြေကို အမြန် ရှင်းလင်းရမည် ဖြစ်သည်။</p> <p>ချင်မင်က သစ်သားအိမ် တစ်လုံးအတွင်းသို့ ဝင်သွားရာ အတွင်းတွင် အလွန် သက်တောင့်သက်သာ ရှိအောင် ပြင်ဆင်ထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ မြေပြင်တွင် အမွေးထူသော သားရဲသားရေ ကော်ဇောကို ခင်းထားပြီး စားပွဲပေါ်တွင် ငွေပန်းကန်လုံးနှင့် တူများ ရှိကာ အသားလှီးသော ဓားငယ်လေးမှာလည်း အလွန် လှပ သေသပ်လှပေသည်။ အရက်အိုးများကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ မွှေးကြိုင်သော အရက်နံ့များ ထွက်ပေါ်လာပြီး အစ်ကိုရွှီ၏ အိမ်ရှိ ကုန်လုနီးပါး ဖြစ်နေသော အရက်ကြမ်းထက် အများကြီး ပိုကောင်းကြောင်း သိသာလှပေသည်။</p> <p>သူက ထိုနေရာတွင် ရှာဖွေရာ ဘာမှ သိပ်မတွေ့ရဘဲ တိုက်ပွဲကြောင့် ပြိုကျသွားသော သစ်သားအိမ်အတွင်းမှ ဓားသိုင်း စာအုပ် တစ်အုပ်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။ ဟောင်းနွမ်းနေသော သားရေ စာမျက်နှာများမှာ ပွန်းပဲ့နေပြီး အစွန်းများပင် လိပ်နေလေသည်။ ထိုစာအုပ်ကို လူအများအပြား ဖတ်ရှု လေ့လာခဲ့ဖူးကြောင်း သိသာလှပြီး အတွင်းတွင် မှတ်စုများနှင့် ရှင်းလင်းချက်များစွာကို ရေးသားထားလေသည်။ လက်ရေးများမှာ တစ်ယောက်တည်း ရေးထားခြင်း မဟုတ်ဘဲ ရှေးဟောင်း အငွေ့အသက်များ ပါဝင်နေပေသည်။</p> <p>ချင်မင်က စာမျက်နှာများကို လှန်ကြည့်လိုက်ရာ ရင်းနှီးနေသော ဓားသိုင်းကွက်များကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဖုအန်းထောင်၏ ဓားသိုင်းမှာ ထိုစာအုပ်ထဲရှိ အစိတ်အပိုင်း တစ်ခုသာ ဖြစ်ပြီး နောက်ပိုင်းတွင် ကောင်းကင်အလင်း နှင့် ပိုမို နက်နဲသော အကြောင်းအရာများကိုပါ ဖော်ပြထားလေသည်။ သူက ဆက်မဖတ်တော့ဘဲ အမြန် ပိတ်ကာ ကိုယ်နှင့်မကွာ သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။ ဤဟောင်းနွမ်းနေသော သားရေ စာအုပ်လေး၏ တန်ဖိုးမှာ နေ့ရွှေပြားများထက်ပင် ပိုမို ကြီးမားလှပေသည်။</p> <p>ချင်မင်က ထိုနေရာ တစ်ခုလုံးကို သေချာ ရှာဖွေပြီးနောက် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ရွှေရောင် အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူက လက်သီးနှင့် ခြေထောက်များကို အသုံးပြုကာ ကျန်ရှိနေသော သစ်သားအိမ်များကို တစ်စစီ ရိုက်ချိုးလိုက်လေသည်။ လေပြင်းများ တိုက်ခတ်နေသဖြင့် သစ်သားစများမှာ လေထဲသို့ လွင့်စဉ်သွားပြီး မုန်တိုင်းနှင့်အတူ တောင်အောက်သို့ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။ မြေပြင်ပေါ်ရှိ နှင်းများမှာလည်း လေထဲသို့ လွင့်တက်သွားပြီး ကောင်းကင်မှ ကျဆင်းလာသော နှင်းပွင့်ကြီးများနှင့် ရောနှောသွားသဖြင့် ထိုနေရာတွင် ဘာခြေရာမျှ ကျန်ရစ်ခဲ့ခြင်း မရှိတော့ချေ။</p> <p>"ငါ့ရဲ့ ဓားလေး နှမြောစရာပဲ"</p> <p>ချင်မင်က ဓားသွားကို ကြည့်လိုက်ရာ အပေါက်အပြဲများစွာ ဖြစ်ပေါ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သာမန်သံဖြင့် ပြုလုပ်ထားခြင်း ဖြစ်သဖြင့် ကင်းလှည့်အဖွဲ့၏ လက်နက်များကို မယှဉ်နိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>"ဒါပေမဲ့ သုံးလို့ ရပါသေးတယ်"</p> <p>သူက ထိုနေရာရှိ ဓားသွေးကျောက်ကို ရှာဖွေကာ အပေါက်အပြဲများကို အမြန် သွေးပစ်လိုက်ပြီး ဓားသွားကို ပြန်လည် ထက်မြက်အောင် ပြုလုပ်လိုက်သည်။ ယခုအခါ ဓားမှာ ယခင်ကထက် အနည်းငယ် သေးသွယ်သွားလေသည်။</p> <p>ချင်မင်က အလောင်းများ အားလုံးကို တောင်အောက်သို့ သယ်ဆောင်သွားပြီး တောအုပ်ထဲသို့ ပစ်ချလိုက်သည်။ သားရဲကြီးများ ထွက်ပေါ်လာပြီး အလောင်းများကို အမြန် ဆွဲယူသွားသည်ကို သူ ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ လမ်းတွင် သူ သတ်ဖြတ်ခဲ့သော လူလေးဦး၏ အလောင်းများကို ပြန်လည် သွားရောက် ကြည့်ရှုသောအခါတွင်လည်း အရိုးစလေး တစ်စမျှပင် မကျန်တော့ကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p>ချင်မင်က နှင်းကျင်းပေါ်ရှိ ကျောက်တုံးကြီးကို ဖယ်ရှားကာ အထုပ်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ သူက သွေးစွန်းနေသော အင်္ကျီနှင့် ချပ်ဝတ်တန်ဆာကို ချွတ်လိုက်ပြီး ပုံမှန် ဝတ်နေကျ အဝတ်အစား သန့်သန့်များကို လဲလှယ် ဝတ်ဆင်လိုက်သည်။ မီးရှို့ရမည့် အရာများကို မီးရှို့ပြီး မြှုပ်နှံရမည့် အရာများကို မြှုပ်နှံလိုက်သည်။ နေ့ရွှေပြားများနှင့် ဓားသိုင်းစာအုပ် အပါအဝင် ပစ္စည်းအားလုံးကို တောင်ပေါ်တွင် မြှုပ်နှံထားခဲ့ပြီးနောက် သူက တောအုပ်ထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။</p> <p>ချင်မင်က သားကောင် တစ်ကောင်ကို ဆွဲကာ ရွာသို့ တိတ်တဆိတ် ပြန်လာခဲ့သည်။ ပုံမှန်နှင့် မခြားနားသော ဤနူးညံ့သိမ်မွေ့သည့် လူငယ်လေးမှာ ယခုလေးတင် သွေးထွက်သံယို တိုက်ပွဲကြီး တစ်ခု ဆင်နွှဲလာခဲ့ကြောင်း မည်သူမျှ မသိရှိကြချေ。</p> <p>သူက ရေနွေး တစ်အိုး တည်လိုက်သည်။ ယခုတစ်ခါတွင်မူ ရေအေးဖြင့် မချိုးတော့ဘဲ ရေနွေးဖြင့် ဇိမ်ကျကျ ချိုးလိုက်လေသည်။ အချိုးအစား ကျနပြီး အရပ်ရှည်သော သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ကြည်လင် တောက်ပနေပြီး ကြွက်သားများမှာလည်း အလွန် လှပလှပေသည်။ တိုက်ပွဲအပြီးတွင် သွေးနံ့များ ကျန်ရစ်မည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် သူက သေချာစွာ ဆေးကြောလိုက်လေသည်။ ခဏအကြာတွင် သူက အစ်ကိုလု၏ အိမ်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။</p> <p>"ဦးလေးချင် ဒါက ဘာအသားလဲ"</p> <p>ဝမ်ရွေ့လေးက အနားသို့ ပြေးလာပြီး မေးလိုက်သည်။ ချင်မင်က လတ်ဆတ်သော အသားတုံးကြီးကို ကိုင်ကာ ပြုံးရင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ဒါက အရမ်း စားကောင်းတဲ့ အသားလေ ကောင်းကင်မှာ နဂါးသား မြေကြီးပေါ်မှာ မြည်းသားတဲ့ ဒီနေ့ ဦးလေး တောမြည်း တစ်ကောင် ရလာတာ"</p> <p>အမှန်တကယ်တော့ သူက ကြေးအိုးဖြင့် ချက်သော ခွေးသားဟင်းကို စားချင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ ရွှေရောင်ခွေးကြီးကို မစားလိုက်ရသဖြင့် ရင်ထဲတွင် အနည်းငယ် နှမြောနေမိပြီး ယခု မြည်းသားဟင်းဖြင့် အစားထိုးရန် ပြင်ဆင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ မကြာမီ ထိုအိမ်လေးထဲမှ ရယ်မောသံများ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။</p> <p>"ဦးလေးချင် မြည်းသားက တကယ် စားလို့ ကောင်းတာပဲ"</p> <p>အငွေ့တထောင်းထောင်း ထွက်နေသော ကြေးအိုးရှေ့တွင် ဒဏ်ရာရနေသော အစ်ကိုလုက ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ညီလေးချင် မင်းက ရွှေရောင်ပါရမီကို တည်ဆောက်ပြီးပြီဆိုတော့ ဒုတိယအကြိမ် ဘဝသစ်အတွက် သေချာ စဉ်းစားသင့်ပြီ"</p> <p>ချင်မင်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။</p> <p>"စိတ်ချပါ အစ်ကိုလု ကျုပ်မှာ အစီအစဉ် ရှိပါတယ်"</p> <p>ထမင်းစားပြီးနောက် သူက အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့ပြီး သွေးဝါးတောအကြောင်း အဘိုးလျှိုကို မည်သို့ သဘာဝကျကျ မေးမြန်းရမည်ကို စဉ်းစားနေမိသည်။ အကယ်၍ ဒုတိယအကြိမ် ဘဝသစ်ကို စောစော ရရှိနိုင်မည်ဆိုပါက သူက အချိန်ဆွဲနေမည် မဟုတ်ဘဲ လျှို့ဝှက်ဆန်းပြားသော သွေးဝါးတောသို့ အမြန်ဆုံး သွားရောက်ချင်နေမိသည်။</p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save