Book List

<h2 style="text-align: center;">Chapter 332</h2> <h2 style="text-align: center;">အောင်ပွဲခံခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>ရီထျန်းမင်က ပျက်စီးယိုယွင်းနေသော ရုပ်တုကို ကြည့်လိုက်သည်။ ယင်းမှာ အမျိုးသမီးရုပ်တုတစ်ခုဖြစ်ကာ အောက်ပိုင်းတစ်ဝက်သာ ကျန်ရှိတော့ပြီး အထက်ပိုင်းက ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်မှာ ကြာမြင့်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ရုပ်တုရှေ့၌ ဒူးထောက်နေကြသူများ၏ မျက်နှာများထက်တွင် လေးနက်ပြီး ရိုသေကိုင်းရှိုင်းသော အမူအရာများ ရှိနေကြသည်။</p> <p> </p> <p>နတ်ဘုရားပင်။</p> <p> </p> <p>ရီထျန်းမင်က ထိုရုပ်တုကို အနည်းငယ် သိချင်စိတ်ဖြင့် အကဲခတ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>နတ်ဘုရားတစ်ပါးသာလျှင် ဤလူများထံမှ ဤမျှပြင်းပြသော ကိုးကွယ်ယုံကြည်မှုကို ရရှိနိုင်မည်ဖြစ်ကြောင်း ရှင်းလင်းနေပေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤရုပ်တုမှာ နတ်ဘုရားတစ်ပါး၏ ရုပ်တုဖြစ်ကြောင်း သေချာလှသော်လည်း အသက်ရှင်နေဆဲဖြစ်သော ဖြောင့်မတ်သည့် နတ်ဘုရားတစ်ပါးလော သို့မဟုတ် ကျဆုံးသွားခဲ့ပြီဖြစ်သော နတ်ဘုရားဟောင်းတစ်ပါးလော ဆိုသည်ကိုမူ မသိရချေ။</p> <p> </p> <p>အတိတ်က နတ်ဘုရားများ၏ စစ်ပွဲကြီးအတွင်း၌ များပြားလှသော နတ်ဘုရားများ ကျဆုံးခဲ့ကြရသည် မဟုတ်ပါလော။</p> <p> </p> <p>သူက အချိန်ဆွဲမနေတော့ဘဲ အဝေးသို့ ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းသွားလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>လမ်းတစ်လျှောက်၌ ပျက်စီးနေသော အဆောက်အအုံများစွာကို သူမြင်တွေ့ခဲ့ရကာ ယင်းတို့၏ အရွယ်အစား ပမာဏများကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် တစ်ချိန်က အင်မတန် ခမ်းနားထည်ဝါခဲ့မည်မှာ သေချာနေပေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအပျက်အစီးနယ်မြေကို ဖြတ်သန်းပြီးနောက် အဆုံးအစမရှိသော တောင်တန်းကြီးများကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။ ထိုတောင်တန်းကြီးများက အလွန်အမင်း မြင့်မားလှကာ တောင်ထွတ်များကလည်း ကြယ်တာရာကောင်းကင်အတွင်းသို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်နေပြီး ကောင်းကင်နှင့် မြေပြင်ကို ထောက်ကန်ထားသော တိုင်လုံးကြီးများအလား ခမ်းနားထည်ဝါလှကာ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>နတ်ဘုရား တောင်တန်းများပင်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ ရှေ့ရှိ တောင်တန်းကြီးများကို ငေးကြည့်လျက် ရီထျန်းမင်မှာလည်း အင်မတန် သဘောကျသွားလေသည်။ ဤသည်က သူ၏ အမြင်အာရုံအား တကယ်ကို ကျယ်ပြန့်သွားစေခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>နတ်ဘုရားတောင်တန်းများ၌ ထူးခြားသော ကန့်သတ်ချက်တစ်ခု ရှိနေသဖြင့် သူက သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းစွမ်းအားကို အသုံးပြု၍ မရဘဲ ခြေလျင်သာ တက်ရောက်နိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>သူက တောင်စောင်းတစ်လျှောက် ခြေတစ်လှမ်းချင်းစီ တက်လှမ်းသွား၏။ တောင်ခါးပန်းသို့ ရောက်ရှိချိန်၌ သူက အနောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ အခြားသော တောင်တန်းများအားလုံးကို အပေါ်စီးမှနေ၍ မြင်တွေ့နေရပြီဖြစ်ကြောင်း သူ တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ရီထျန်းမင်က ပြုံးလိုက်ကာ အထက်သို့ ဆက်လက် တက်လှမ်းသွားလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>မကြာခင်၌ပင် သူက အမျိုးသားတစ်ဦးနှင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ နှစ်ဦးစလုံးက အသက်နှစ်ဆယ်ခန့်အရွယ် လူငယ်များ ဖြစ်ပုံရကြကာ ရိုးရှင်းစွာ ဝတ်ဆင်ထားကြသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ် ထိုအမျိုးသားနှင့် အမျိုးသမီးကလည်း ရီထျန်းမင်ကို သတိထားမိသွားကြသည်။ ထိုအမျိုးသားက ရီထျန်းမင်ကို ပြုံးပြလိုက်ကာ "အစ်ကို... အစ်ကိုကရော နတ်ဘုရားကောလိပ်ကို ဝင်ဖို့ လာတာလား"</p> <p> </p> <p>ရီထျန်းမင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဟုတ်ပါတယ်"</p> <p> </p> <p>ထိုအမျိုးသားက စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် "တိုက်ဆိုင်လိုက်တာ၊ ကျွန်တော်နဲ့ ကျွန်တော့်ညီမလည်း အတူတူပဲ။ တွေ့ရတာဝမ်းသာပါတယ်၊ ကျွန်တော့်နာမည်က ချင်းယွမ်ပါ၊ သူကတော့ ကျွန်တော့်ညီမ ချင်းကျစ်ပါ"</p> <p> </p> <p>ထိုအမျိုးသမီးက ရီထျန်းမင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ကာ နှုတ်ဆက်သည့်အနေဖြင့် အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ရီထျန်းမင်က ပြုံးလိုက်ကာ "ကျွန်တော့်နာမည်က ရီထျန်းမင်ပါ"</p> <p> </p> <p>ချင်းယွမ်က "အစ်ကိုရီ... အတူတူ သွားကြတာပေါ့"</p> <p> </p> <p>ရီထျန်းမင်က ပြုံးလိုက်၏။ "ကောင်းပြီလေ"</p> <p> </p> <p>သူတို့ သုံးဦးက အတူတကွ ခရီးဆက်လိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>လမ်းတစ်လျှောက်၌ ချင်းယွမ်က သိချင်စိတ်ဖြင့် "အစ်ကိုရီ... အစ်ကို့ရဲ့ အဆင့်က ဘာလဲ"</p> <p> </p> <p>ရီထျန်းမင်က ခေတ္တမျှ တွေးတောလိုက်ပြီးနောက် "လူသားစိတ်ဝိညာဉ်အဆင့်ပါ"</p> <p> </p> <p>သူက အနိမ့်ဆုံးအဆင့်ကိုသာ ပြောလိုက်ခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>ချင်းယွမ်က ပြုံးလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်လည်း လူသားစိတ်ဝိညာဉ်အဆင့်ပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်က လူသားစိတ်ဝိညာဉ်အဆင့်ငါးကို ရောက်နေပြီ။ နောက်တစ်ဆင့် တက်လိုက်ရင် မြေကမ္ဘာဆုတောင်းအဆင့်ကို ရောက်ပြီ"</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ရုတ်တရက် သူက စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ပြောလိုက်၏။ "ကျွန်တော့်ညီမ ချင်းကျစ်က လက်ရှိ မြေကမ္ဘာဆုတောင်းအဆင့်ငါးမှာ ရှိနေတာ။ ကြယ်တာရာပုန်းကွယ်အဆင့်ကို ရောက်တော့မှာ"</p> <p> </p> <p>သူ၏ မျက်နှာထက်ရှိ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားမှုများမှာ လျှို့ဝှက်မထားနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>ရီထျန်းမင်က ချင်းကျစ်ဟု အမည်ရသော အမျိုးသမီးကို ကြည့်လိုက်ရာ သူမက ဘာမှမပြောဘဲ ခပ်ဖျော့ဖျော့သာ ပြုံးပြလေသည်။</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက် ချင်းယွမ်က သက်ပြင်းချလိုက်၏။ "ကျွန်တော်တို့က အရမ်းဆင်းရဲလွန်းလို့ပါ၊ မဟုတ်ရင် ကျွန်တော့်ညီမက အခုလောက်ဆို သေချာပေါက် ကြယ်တာရာပုန်းကွယ်အဆင့်ကို ရောက်နေလောက်ပြီ"</p> <p> </p> <p>ချင်းကျစ်က သူ၏ လက်မောင်းကို ဆွဲလိုက်ကာ အနည်းငယ် ခေါင်းခါယမ်းပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ချင်းယွမ်က သွားဖြီးလျက် ပြုံးလိုက်၏။ "ဒါပေမဲ့ ကိစ္စမရှိပါဘူး။ နတ်ဘုရားကောလိပ်ကိုသာ ဝင်ခွင့်ရရင် ကျွန်တော့်ညီမက သေချာပေါက် ကြီးမြတ်တဲ့အဆင့်အထိ တက်လှမ်းနိုင်မှာပါ"</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူက ရီထျန်းမင်ကို နောက်တစ်ကြိမ် ကြည့်လိုက်သည်။ "အစ်ကိုရီ... စိတ်မပျက်ပါနဲ့။ အစ်ကိုလည်း လူသားစိတ်ဝိညာဉ်အဆင့်မှာပဲ ရှိသေးတယ်ဆိုပေမဲ့ ငယ်ရွယ်သေးတာပဲ၊ အစ်ကို့ရဲ့ အနာဂတ်က အတိုင်းအဆ မရှိနိုင်ပါဘူး"</p> <p> </p> <p>ရီထျန်းမင်က ပြုံးလျက် "ကျေးဇူးပါ"</p> <p> </p> <p>ချင်းယွမ်က ပြုံးလိုက်သည်။ "သွားကြစို့... နတ်ဘုရားကောလိပ်ကို မြန်မြန်သွားကြရအောင်။ နတ်ဘုရားကောလိပ်က အမွှေးတိုင်စိတ်ဝိညာဉ်ချီစွမ်းအင်တွေ ပါဝင်တဲ့ အစားအစာတွေကိုတောင် ကျွေးတယ်လို့ ကြားထားတယ်"</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူတို့သုံးဦးက ခြေလှမ်းများကို အရှိန်မြှင့်လိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>မကြာခင်၌ပင် သူတို့သုံးဦးက တောင်ထွတ်သို့ ရောက်ရှိသွားကြ၏။ တောင်ထွတ်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်နှင့် ရီထျန်းမင်က သူ၏ရှေ့ရှိ မြင်ကွင်းကို ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် ယခင်က တစ်ခါမျှ မကြုံဖူးသော အံ့သြမှုက သူ၏ စိတ်နှလုံးထဲသို့ ချက်ချင်းဆိုသလို တိုးဝင်လာသည်။ အဆုံးအစမရှိသော တောင်တန်းကြီးများ၊ အင်မတန် ကျယ်ဝန်းလှသော ကြယ်တာရာကောင်းကင်ကြီးများနှင့် ထိုကြယ်တာရာကောင်းကင်အတွင်း၌ ခမ်းနားထည်ဝါစွာ ရပ်တည်နေသော ရှေးဟောင်းနန်းတော်ကြီးများကို သူမြင်တွေ့လိုက်ရသောကြောင့်ပင်။</p> <p> </p> <p>"ဝိုး..."</p> <p> </p> <p>သူ၏ ဘေးရှိ ချင်းယွမ်ကလည်း ရှေ့ရှိ မြင်ကွင်းကို ကြည့်လျက် သူ၏ မျက်လုံးများက မီးလုံးကြီးများအလား ပြူးကျယ်နေပေသည်။ "ဘယ်လောက်တောင်... ဘယ်လောက်တောင် ခမ်းနားလိုက်သလဲ"</p> <p> </p> <p>သူ၏ ညီမဖြစ်သူ ချင်းကျစ်၏ မျက်လုံးများတွင်လည်း ထိတ်လန့်အံ့သြမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပေသည်။</p> <p> </p> <p>ရီထျန်းမင်က ခေါင်းခါယမ်းလျက် ပြုံးလိုက်၏။ ဤသည်က တကယ်ကို မှင်သက်ချင်စရာ ကောင်းလွန်းလှကြောင်း ဝန်ခံရမည်ပင်။</p> <p> </p> <p>နန်းတော်ကြီးများက ကြယ်များ၏ ဝန်းရံမှုနှင့်အတူ ကြယ်တာရာကောင်းကင်အတွင်း၌ မားမားမတ်မတ် တည်ရှိနေကြသည်။ ကြယ်ရောင်များ၏ အောက်၌ သူတို့က တောက်ပလှသော ကြယ်တာရာအလင်းတန်းများကို ထုတ်လွှတ်နေကြသည်မှာ အင်မတန် စူးရှတောက်ပနေပေသည်။ ပို၍ဝေးကွာသော နေရာ၌ နဂါးငွေ့တန်းတစ်ခုက ကြယ်တာရာကောင်းကင်ကို တောင်မှမြောက်သို့ ဖြတ်သန်းသွားကာ ငွေရောင်အလင်းတန်းများ စီးဆင်းနေသော ဖဲကြိုးတစ်စအလား ကြယ်တာရာကောင်းကင်ကြီးတစ်ခုလုံးကို ပို၍ပင် ခမ်းနား၍ ဆွဲဆောင်မှုရှိစေလေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအခိုက်အတန့်၌ ရုတ်တရက် လူအိုကြီးတစ်ဦးက သူတို့သုံးဦး၏ ရှေ့တွင် ထွက်ပေါ်လာ၏။ ထိုလူအိုကြီးကို မြင်လိုက်ရသည်တွင် ချင်းယွမ်က အလျင်အမြန်ပင် ရိုသေကိုင်းရှိုင်းစွာ ဦးညွတ်လိုက်ကာ အနည်းငယ် စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် "ကျွန်တော်တို့... ကျွန်တော်တို့က နတ်ဘုရားကောလိပ်ကို ဝင်ချင်လို့ပါ"</p> <p> </p> <p>လူအိုကြီးက လေသံဖျော့ဖျော့ဖြင့် "မကြောက်ပါနဲ့။ မင်းတို့ကို စမ်းသပ်ဖို့ ခေါ်သွားပေးမယ်။ ငါ့နောက်ကို လိုက်ခဲ့ကြ"</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူက လှည့်ထွက်ကာ ဘေးဘက်သို့ လျှောက်သွားလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ရီထျန်းမင်နှင့် အခြားနှစ်ဦးက အနောက်မှ လိုက်ပါသွားကြ၏။ လမ်းတစ်လျှောက်၌ သူတို့အားလုံးက ပတ်ဝန်းကျင်ကို သိချင်စိတ်ဖြင့် အကဲခတ်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>အချိန်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် လူအိုကြီးက သူတို့သုံးဦးကို ခမ်းနားသောခန်းမကြီးတစ်ခု၏ ရှေ့သို့ ခေါ်ဆောင်သွားလေသည်။ ထိုခန်းမ၏ ရှေ့၌ အကွက်ခြောက်ကွက် ပါဝင်သော ကြယ်တာရာကျောက်စာတိုင်တစ်ခု ရှိနေ၏။</p> <p> </p> <p>တောင်ပေါ်သို့ တက်လာစဉ်က ဤအရာကို စမ်းသပ်ရေးကျောက်စာတိုင်ဟု ခေါ်ဆိုကြောင်း ချင်းယွမ်ထံမှ ရီထျန်းမင်မှာ သိရှိခဲ့ရပေသည်။ ထိုအကွက်ခြောက်ကွက်က ဉာဉ်စွမ်းရည် အဆင့်ခြောက်ဆင့်ဖြစ်သော အနိမ့်ဆုံးဉာဉ်၊ အလယ်အလတ်ဉာဉ်၊ အမြင့်ဆုံးဉာဉ်၊ ပါရမီရှင်၊ ထူးချွန်ပါရမီရှင်နှင့် နတ်ဘုရားကံကြမ္မာအဆင့်တို့နှင့် သက်ဆိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုလူအိုကြီးက ရီထျန်းမင်နှင့် အခြားနှစ်ဦးကို ကြည့်လျက် ပြုံးလိုက်၏။ "ဒီက စည်းကမ်းတွေကို မင်းတို့အားလုံး နားလည်ကြရဲ့လား"</p> <p> </p> <p>ချင်းယွမ်က အလျင်အမြန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဟုတ်ကဲ့... ဟုတ်ကဲ့၊ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အရိုးတည်ဆောက်ပုံနဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်ကို အရင်စမ်းသပ်ရမယ်လို့ သိထားပါတယ်"</p> <p> </p> <p>လူအိုကြီးက ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ "ဘယ်သူ အရင်စမ်းသပ်ချင်လဲ"</p> <p> </p> <p>ချင်းယွမ်က ရီထျန်းမင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ "အစ်ကိုရီ... အစ်ကို အရင်လုပ်မလား"</p> <p> </p> <p>ရီထျန်းမင်က ပြုံးလိုက်၏။ "ကောင်းပြီလေ"</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူက ကြယ်တာရာကျောက်စာတိုင်ထံသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ လူအိုကြီးက လေသံဖျော့ဖျော့ဖြင့် "အဲဒီအပေါ်ကို လက်တင်လိုက်ရုံပါပဲ"</p> <p> </p> <p>ရီထျန်းမင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ကာ လက်ဆန့်ထုတ်၍ ကြယ်တာရာကျောက်စာတိုင်ပေါ်သို့ တင်လိုက်၏။ ကြယ်တာရာစမ်းသပ်ရေးကျောက်စာတိုင်က တုန်ခါသွားကာ နောက်တစ်ခဏ၌ အောက်ဆုံးရှိ အကွက်လေးက လင်းလက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>ဤသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်တွင် ဘေးရှိ ချင်းယွမ်က ချက်ချင်းဆိုသလို ရယ်မောလိုက်၏။ "ကောင်းတယ်... ကောင်းတယ်"</p> <p> </p> <p>သို့သော် အင်မတန်မြန်ဆန်စွာပင် ထိုအကွက်လေးက တိုက်ရိုက်ဆိုသလို ပြန်လည် ငြိမ်းသက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ချင်းယွမ်၏ အပြုံးက တောင့်တင်းသွား၏။ အနိမ့်ဆုံးဉာဉ်လော။</p> <p> </p> <p>ရီထျန်းမင်က စမ်းသပ်ရေးကျောက်စာတိုင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် လူအိုကြီးကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ လူအိုကြီးက ခေတ္တမျှ တွေးတောလိုက်ပြီးနောက် ပြုံးလျက် "နောက်တစ်ခေါက်လောက် ထပ်စမ်းကြည့်ပါလား"</p> <p> </p> <p>ရီထျန်းမင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ "ကောင်းပါပြီ"</p> <p> </p> <p>ပြောပြီးနောက် သူက လက်ကို ထပ်မံတင်လိုက်ပြန်သည်။ ပထမဆုံးအကွက်လေးက နောက်တစ်ကြိမ် လင်းလက်လာသော်လည်း သိပ်မကြာခင်၌ပင် တိုက်ရိုက် ငြိမ်းသက်သွားပြန်၏။</p> <p> </p> <p>ရီထျန်းမင်က ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>အနိမ့်ဆုံးဉာဉ်ပင်။</p> <p> </p> <p>ကြည့်ရသည်မှာ လုရန်၏ ထောက်ခံစာကို အသုံးပြုရုံသာ ရှိတော့မည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဘေးရှိ ချင်းယွမ်မှာ သူ့ကို မည်သို့ နှစ်သိမ့်ပေးရမည်ကိုပင် မသိတော့ချေ။</p> <p> </p> <p>အနည်းငယ် စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် လူအိုကြီးက ချင်းယွမ်ဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြုံးလျက် "မင်း စမ်းကြည့်မလား"</p> <p> </p> <p>ချင်းယွမ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ "ကောင်းပါပြီ"</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူက စမ်းသပ်ရေးကျောက်စာတိုင်ထံသို့ လျှောက်သွားကာ သူ၏ လက်ကို တင်လိုက်သည်။ မကြာခင်၌ပင် ပထမဆုံး အကွက်လေးက လင်းလက်လာ၏။</p> <p> </p> <p>အနိမ့်ဆုံးဉာဉ်ပင်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း စမ်းသပ်ရေးကျောက်စာတိုင်က အနည်းငယ် တုန်ခါနေပေသည်။</p> <p> </p> <p>အချိန်အတန်ကြာပြီးနောက် စမ်းသပ်ရေးကျောက်စာတိုင်၏ ဒုတိယအကွက်က ရုတ်ခြည်းဆိုသလို လင်းလက်လာသော်လည်း အလင်းရောင်က အင်မတန် ဖျော့တော့နေကာ အလျင်အမြန်ပင် မှေးမှိန်သွားပြီးနောက် လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>အလယ်အလတ်ဉာဉ်ပင်။</p> <p> </p> <p>အလယ်အလတ်ဉာဉ်က နတ်ဘုရားကောလိပ်ကို ဝင်ခွင့်ရရန် အရည်အချင်း မပြည့်မီနိုင်ဟု တွေးမိသည်တွင် ချင်းယွမ်မှာ အနည်းငယ် စိတ်ပျက်သွား၏။</p> <p> </p> <p>လူအိုကြီးက ချင်းကျစ်ကို ကြည့်လိုက်သည်တွင် သူမက ရှေ့သို့ လျှောက်လာကာ သူမ၏ လက်ကို စမ်းသပ်ရေးကျောက်စာတိုင်ပေါ်သို့ တင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဝုန်း။</p> <p> </p> <p>မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း၌ပင် စမ်းသပ်ရေးကျောက်စာတိုင်မှနေ၍ စူးရှတောက်ပလှသော ကြယ်တာရာအလင်းတန်းများ ရုတ်ခြည်းဆိုသလို ပေါက်ကွဲထွက်လာကာ အကွက်တစ်မှနေ၍ ငါးအထိ အားလုံး လင်းလက်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ထူးချွန်ပါရမီရှင်လော။</p> <p> </p> <p>ဤသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်တွင် လူအိုကြီး၏ အမူအရာက ချက်ချင်းဆိုသလို ပြောင်းလဲသွား၏။</p> <p> </p> <p>ချင်းယွမ်မှာ အစပိုင်း၌ မှင်သက်သွားသော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် ရူးသွပ်စွာ ရယ်မောလေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ် စမ်းသပ်ရေးကျောက်စာတိုင်က နောက်ထပ်တစ်ကြိမ် ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားပြန်ကာ နောက်ဆုံးအကွက်ကလည်း အလင်းရောင်များ ထွက်ပေါ်လာပြီး ပေါက်ကွဲထွက်တော့မည့်ဆဲဆဲ ဖြစ်လာ၏။</p> <p> </p> <p>ဤသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်တွင် လူအိုကြီးမှာ မျက်လုံးအိမ်များ ရုတ်ခြည်း ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။ သူက ချင်းကျစ်ကို အနောက်သို့ အတင်းဆွဲခေါ်လိုက်ရာ စမ်းသပ်ရေးကျောက်စာတိုင်က ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>လူအိုကြီးက ချင်းကျစ်ကို နောက်တစ်ကြိမ် လှည့်ကြည့်လိုက်ချိန်၌ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ထိတ်လန့်အံ့သြမှုများ ရှိနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူက လေးနက်သော အမူအရာဖြင့် "မင်းနာမည် ဘယ်လိုခေါ်လဲ"</p> <p> </p> <p>ချင်းယွမ်က အလျင်အမြန်ပင်။ "သူ့နာမည်က ချင်းကျစ်ပါ"</p> <p> </p> <p>"ချင်းကျစ်"</p> <p> </p> <p>လူအိုကြီးက အနည်းငယ်မျှ ပြုံးလိုက်၏။ "ကောင်းတယ်... ကောင်းတယ်၊ မင်းကို လက်ခံလိုက်ပြီ"</p> <p> </p> <p>ချင်းကျစ်က ဝမ်းသာမနေဘဲ အနည်းငယ် စိုးရိမ်တကြီးဟန်ဖြင့် "ကျွန်မအစ်ကိုရော... ကျွန်မအစ်ကိုရောဟင်"</p> <p> </p> <p>လူအိုကြီးက ချင်းယွမ်ကို ကြည့်လိုက်ကာ အနည်းငယ် တုံ့ဆိုင်းနေ၏။</p> <p> </p> <p>ချင်းယွမ်ရော ရီထျန်းမင်ပါ အရည်အချင်းမပြည့်မီကြောင်း ရှင်းလင်းနေပေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤသည်ကို ချင်းယွမ်က သေချာပေါက် နားလည်ထား၏။ သူက အလျင်အမြန်ပင်။ "ချင်းကျစ်... နင်တစ်ယောက် နတ်ဘုရားကောလိပ်ကို ဝင်ခွင့်ရရင်ပဲ လုံလောက်ပါပြီ။ အစ်ကိုကြီးက ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ တကယ်ပါ..."</p> <p> </p> <p>"မရဘူး"</p> <p> </p> <p>ချင်းကျစ်က ပြတ်သားစွာ ခေါင်းခါယမ်းလိုက်၏။ "အစ်ကိုသာ နတ်ဘုရားကောလိပ်ကို မဝင်ရဘူးဆိုရင် ညီမလည်း မဝင်ဘူး"</p> <p> </p> <p>"နင် ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ"</p> <p> </p> <p>ချင်းယွမ်မှာ ချက်ချင်းဆိုသလို အလွန်အမင်း စိုးရိမ်သွားလေသည်။ သူက လူအိုကြီးကို အလျင်အမြန် လှမ်းကြည့်လိုက်၏။ "ကျွန်တော့်ညီမက ငယ်သေးလို့ ဘာတွေပြောနေမှန်း မသိတာပါ။ ကျေးဇူးပြုပြီး အတည်မယူပါနဲ့..."</p> <p> </p> <p>ပြောနေရင်းဖြင့် သူက ချင်းကျစ်ကို အလျင်အမြန် ဆွဲလိုက်ကာ စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် "မိုက်မဲတဲ့ ကောင်မလေး... နင် ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ။ ဒါက နတ်ဘုရားကောလိပ်ဟ။ နင့်ကံကြမ္မာကို ပြောင်းလဲဖို့အတွက် ဒါက တစ်ခုတည်းသော အခွင့်အရေးပဲ..."</p> <p> </p> <p>သို့သော် ချင်းကျစ်က သူ၏ လက်ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားလျက် ခေါင်းကိုသာ ဆက်တိုက်ဆိုသလို ခါယမ်းနေသည်။</p> <p> </p> <p>ချင်းယွမ်က ဆက်ပြောရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ရုတ်တရက် ထိုအခိုက်အတန့်၌ ဘေးရှိ လူအိုကြီးက "မင်းတို့သုံးယောက်လုံး ဝင်ခွင့်ရတယ်"</p> <p> </p> <p>ချင်းယွမ်မှာ မှင်သက်သွား၏။</p> <p> </p> <p>ရီထျန်းမင်လည်း မှင်သက်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>လူအိုကြီးက ရီထျန်းမင်နှင့် ချင်းယွမ်ကို ကြည့်လျက် ပြုံးလိုက်၏။ "ပါရမီက အရမ်းအရေးကြီးတယ် ဆိုပေမဲ့ ကြိုးစားအားထုတ်မှုနဲ့ စိတ်နှလုံးက ပိုပြီးတော့ အရေးကြီးတယ်။ မင်းတို့အားလုံး အတူတူ ဝင်ကြပါ"</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူက ကျောက်စိမ်းပြားနှစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ ရီထျန်းမင်နှင့် ချင်းယွမ်ထံ ကမ်းပေးလိုက်သည်။ "မင်းတို့နှစ်ယောက်က အပြင်စည်းကောလိပ်ကို အရင်သွားပြီး သတင်းပို့လိုက်။ မင်းရဲ့ညီမကတော့... သူက တော်တော်လေး ထူးခြားနေတာမို့ အထက်ကလူတွေနဲ့ ငါတိုင်ပင်ဖို့ လိုသေးတယ်"</p> <p> </p> <p>ချင်းယွမ်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် "တကယ်ကြီးလား..."</p> <p> </p> <p>လူအိုကြီးက ပြုံးလိုက်၏။ "ဟုတ်တယ်"</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက် ရီထျန်းမင်က "ဆရာကြီး... ဆရာကြီးကို ဘယ်လိုခေါ်ရမလဲ"</p> <p> </p> <p>လူအိုကြီးက ရီထျန်းမင်ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်၏။ "ငါ့နာမည်က ကျူးပိုင်ပါ၊ အခုကစပြီး ငါက မင်းတို့ရဲ့ ဆရာပဲ"</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ် ရုတ်တရက် သက်လတ်ပိုင်းလူတစ်ဦးက ပြေးလာ၏။ သူက လူအိုကြီးကို မြင်လိုက်ရသည်တွင် သူ၏ မျက်နှာက ချက်ချင်းဆိုသလို ပြောင်းလဲသွားသည်။ "အကြီးအကဲကျူး... ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီကို ရောက်နေတာလဲ"</p> <p> </p> <p>အကြီးအကဲကျူး။ အပြင်စည်းကောလိပ်၏ ဆရာပင်။ သူ၏ အဆင့်အတန်းက အင်မတန် မြင့်မားလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>ကျူးပိုင်က ပြုံးလိုက်၏။ "ငါက လမ်းကြုံလို့ ဖြတ်သွားရင်း သူတို့သုံးယောက်နဲ့ တွေ့တာနဲ့ စမ်းသပ်ဖို့ ခေါ်လာခဲ့တာ"</p> <p> </p> <p>သက်လတ်ပိုင်းလူက အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်က ခုလေးတင် ကိစ္စလေးတစ်ခု ရှိလို့ အပြင်ထွက်သွားတာပါ၊ ကျွန်တော်... ကျွန်တော်..."</p> <p> </p> <p>ကျူးပိုင်က ပြုံးလိုက်၏။ "ကိစ္စမရှိပါဘူး။ အခုကစပြီး ဒီသုံးယောက်က ငါတို့ နတ်ဘုရားကောလိပ်ရဲ့ ကျောင်းသားတွေပဲ။ ဒီကောင်လေးနှစ်ယောက်ကို သတင်းပို့ဖို့ ခေါ်သွားလိုက်တော့"</p> <p> </p> <p>သက်လတ်ပိုင်းလူက အလျင်အမြန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဟုတ်ကဲ့ပါ... ဟုတ်ကဲ့ပါ"</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူက ရီထျန်းမင်နှင့် ချင်းယွမ်ကို ဘေးဘက်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ကျူးပိုင်ကမူ ချင်းကျစ်ကို အခြားတစ်ဖက်သို့ ခေါ်ဆောင်သွား၏။ လမ်းတစ်လျှောက်၌ ရုတ်တရက် ကျူးပိုင်က ချင်းကျစ်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ကာ ပြုံးလျက် "သူတို့ကို ငါ ဘာလို့ လက်ခံလိုက်တာလဲဆိုတာ မင်း သိလား"</p> <p> </p> <p>ချင်းကျစ်က ခေတ္တမျှ တုံ့ဆိုင်းနေပြီးနောက် "ကျွန်မကြောင့်လား"</p> <p> </p> <p>ကျူးပိုင်က အနည်းငယ်မျှ ပြုံးလိုက်၏။ "ဟုတ်တယ်"</p> <p> </p> <p>ချင်းကျစ်က လေသံဖျော့ဖျော့ဖြင့် "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"</p> <p> </p> <p>ကျူးပိုင်က ပြုံးလိုက်၏။ "ယုတ္တိရှိရှိပြောရရင် သူတို့က နတ်ဘုရားကောလိပ်ကို ဝင်ဖို့ အရည်အချင်း လုံးဝ မပြည့်မီဘူး။ ဒါပေမဲ့ အကယ်၍ ငါက မင်းတစ်ယောက်တည်းကိုပဲ လက်ခံပြီး သူတို့ကို လက်မခံဘူးဆိုရင် မင်းက ငါတို့ကောလိပ်ကို နှလုံးသားထဲကနေ ကျေးဇူးတင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး၊ ငြင်းဆန်သွားတာမျိုးတောင် ဖြစ်နိုင်သေးတယ်။ အဲဒါက ငါတို့အတွက် ဆုံးရှုံးမှုတစ်ခုပဲလေ"</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူက ချင်းကျစ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ "ဒီအကြောင်းတွေကို မင်းဆီ ဘာလို့ ပြောပြနေလဲဆိုတာ မင်းသိလား"</p> <p> </p> <p>ချင်းကျစ်က လေသံဖျော့ဖျော့ဖြင့် "ဆရာက ကျွန်မကို သင်ပေးချင်လို့ပါ"</p> <p> </p> <p>ကျူးပိုင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ "နောင်ကျရင် ကိစ္စရပ်တွေနဲ့ လူတွေအပေါ် ဆက်ဆံတဲ့အခါ လက်ငင်းရနိုင်မယ့် အကျိုးအမြတ်နဲ့ ဆုံးရှုံးမှုကိုချည်းပဲ ဘယ်တော့မှ မကြည့်နဲ့။ အမြဲတမ်း ပိုပြီး ဝေးဝေးကို လှမ်းကြည့်ရမယ်၊ ပြီးတော့ ပိုကျယ်ပြန့်တဲ့ အမြင်မျိုး ရှိရမယ်"</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက် ချင်းကျစ်က ကျူးပိုင်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ "အကယ်၍ ကျွန်မသာ တန်ဖိုးမရှိခဲ့ဘူးဆိုရင်..."</p> <p> </p> <p>ကျူးပိုင်က ပြုံးလျက် သူမ၏ ခေါင်းလေးကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်၏။ "အကယ်၍ တန်ဖိုးရှိတယ်ဆိုရင် ကောင်းမွန်တဲ့ အခြေအနေတွေနဲ့ အကျိုးခံစားခွင့်တွေ ရဖို့အတွက် ငါတို့က ကြိုးပမ်းကြရမှာပဲ။ ဒါပေမဲ့ တန်ဖိုးမရှိဘူးဆိုရင်လည်း အေးဆေးတည်ငြိမ်တဲ့ စိတ်နေသဘောထားမျိုးကို ထိန်းသိမ်းထားဖို့ လိုအပ်တယ်။ တချို့အရာတွေက ကိုယ်နဲ့ မသက်ဆိုင်ဘူးဆိုတာကို လက်ခံတတ်ရမယ်။ အရည်အချင်းနဲ့တန်ဖိုး မရှိဘဲနဲ့တော့ ဘယ်တော့မှ ကြီးမားတဲ့ ရည်မှန်းချက်တွေ မထားရဘူး၊ နားလည်လား"</p> <p> </p> <p>ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ချင်းကျစ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "နားလည်ပါပြီ"</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save