Book List

<h2 style="text-align: center;">Chapter 339</h2> <h2 style="text-align: center;">ယန်မိသားစုက ဘိုးဘေးကို အော်ခေါ်သလိုမျိုး</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုအမျိုးသမီးကို မြင်လိုက်ရသည်တွင် ရီထျန်းမင်မှာ ခေတ္တမျှ အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် ပြုံးလျက် "မင်းပါလား"</p> <p> </p> <p>ထိုအမျိုးသမီးက သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သော်လည်း စကားမပြောချေ။</p> <p> </p> <p>ဤမိန်းကလေးက စကားသိပ်ပြောလေ့မရှိမှန်း ရီထျန်းမင်က သိထားသဖြင့် သူက ဆက်မပြောတော့ချေ။ သူက ဂိုဏ်းတူအစ်မကြီး၏ မှတ်စုများကို စတင်၍ မှတ်တမ်းတင် ရေးသားလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>လက်ရှိတွင် နောက်ဆုံးစာအုပ် နှစ်အုပ်သာ ကျန်ရှိတော့၏။</p> <p> </p> <p>ကောလိပ်ရမှတ် ထောင်ဂဏန်းအချို့က လောလောဆယ် သူ့အတွက် အင်မတန် အသုံးဝင်လှ၏။</p> <p> </p> <p>ထိုအမျိုးသမီးသည်လည်း တိတ်ဆိတ်နေကာ သူ မှတ်စုရေးသားနေသည်ကိုသာ တိတ်တဆိတ် စောင့်ကြည့်နေသည်။</p> <p> </p> <p>သူမ၏ အမူအရာကလည်း တစ်ချိန်လုံး ပြောင်းလဲနေကာ တစ်ခါတစ်ရံ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး တစ်ခါတစ်ရံ အံ့အားသင့်သွားတတ်၏။</p> <p> </p> <p>ရီထျန်းမင်က သူမကို ဂရုမစိုက်ဘဲ သူ၏ မှတ်စုရေးသားခြင်းအပေါ်၌သာ အာရုံစိုက်ထားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် ရီထျန်းမင်က စာရေးတံကို ချထားလိုက်ကာ အကြောဆန့်လိုက်ပြီးနောက် သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ချက် ချလိုက်၏။ "နောက်ဆုံးတော့ ပြီးသွားပြီပဲ"</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက် အမျိုးသမီးက "သက်ရှိသတ္တဝါအပေါင်းက တာအိုကို နားလည်သဘောပေါက်နိုင်မယ်လို့ ရှင်ထင်လား"</p> <p> </p> <p>ရီထျန်းမင်က ခေတ္တမျှ တွေးတောလိုက်ပြီးနောက်တွင် "ခက်တယ်"</p> <p> </p> <p>ပြောနေရင်းဖြင့် သူက သူ၏ ရှေ့ရှိ ရှေးဟောင်းစာအုပ်များကို ကြည့်ကာ ဆက်ပြောလိုက်သည်။ "နာမည်နဲ့ လက်တွေ့အမှန်တရားကြားက ကွာခြားချက်ကို သဘောပေါက်ခြင်းက တာအိုကို နားလည်ဖို့အတွက် အစပျိုးခြင်းပဲ။ အကယ်၍ ဒါကို သဘောမပေါက်ဘူးဆိုရင် နာမည်တွေရဲ့ ဟန့်တားမှုကိုခံရပြီး လက်တွေ့အမှန်တရားကို မြင်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"</p> <p> </p> <p>အမျိုးသမီးက မှတ်စုများကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ရီထျန်းမင်က ပြုံးလျက် "ဒီမှတ်စုတွေက လူအများစုအတွက် အသုံးမဝင်ပါဘူး။ တာအိုကို စကားလုံးတွေကတစ်ဆင့် ဖော်ပြလို့ မရဘူးလေ၊ ဘာသာစကားအဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်တာနဲ့ အဲဒါက သဘောတရားတစ်ခု ဖြစ်သွားပြီ။ ဂိုဏ်းတူအစ်မကြီးရဲ့ စကားတွေကို တကယ်နားလည်တဲ့သူတွေက တာအိုကို မြင်ကြတယ်၊ ရှင်းပြချက်ကို မဟုတ်ဘူး။ ဂိုဏ်းတူအစ်မကြီးရဲ့ စကားတွေကို တကယ်အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုနိုင်တဲ့သူတွေက တာအိုကို အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုကြတယ်၊ စာသားတွေကို မဟုတ်ဘူး။ စာသားတွေနဲ့ သဘောတရားတွေကြားမှာ ရစ်ပတ်နေတဲ့သူတွေက ပညာရှင်တွေပဲ၊ ဉာဏ်အလင်းပွင့်တဲ့သူတွေ မဟုတ်ဘူး။ ပညာရှင်တွေက စာသားကို အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုကြတယ်၊ ဉာဏ်အလင်းပွင့်တဲ့သူတွေက အဓိပ္ပာယ်ကို ဖွင့်ဆိုကြတယ်။ သူတို့နှစ်မျိုးလုံးက ဂိုဏ်းတူအစ်မကြီးကို အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုကြတယ်ဆိုပေမဲ့ တကယ်တမ်းကျတော့ လုံးဝကို ကွဲပြားခြားနားတဲ့ အရာတွေပဲ"</p> <p> </p> <p>ထိုအမျိုးသမီးက ရီထျန်းမင်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်၏။ "ရှင်က တကယ် နားလည်တာပဲ"</p> <p> </p> <p>ရီထျန်းမင်က လက်ကို အကြိမ်ကြိမ် ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။ "ငါက တကယ် နားမလည်ပါဘူး။ ဂိုဏ်းတူအစ်မကြီးရဲ့ လမ်းညွှန်ချက်တွေကို လိုက်နာပြီး အရာတချို့ကို မြင်တွေ့ခဲ့ရုံပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ငါကိုယ်တိုင် ကြုံတွေ့ခံစားရတာမျိုး မဟုတ်ဘူးလေ။ ဒါကြောင့် ငါက တကယ် နားမလည်ပါဘူး။ ငါ့ကို ပညာရှင်တစ်ယောက်လို့တောင် သတ်မှတ်လို့ မရသေးဘူး..."</p> <p> </p> <p>ဤကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ သူက လိမ်ညာနေခြင်း မဟုတ်ချေ။</p> <p> </p> <p>အောက်ဘက်ကမ္ဘာ၌ ယန်မိသားစု၏ အမိန့်ကို အသုံးပြု၍ သက်ရှိသတ္တဝါအပေါင်းစာရင်းကို သူ ဖန်တီးခဲ့သော်လည်း သူ၏ ကိုယ်ပိုင်အခြေခံနှင့် အသိပညာက မလုံလောက်သေးကြောင်း သူသိထား၏။ ဤသည်က သက်ရှိသတ္တဝါအပေါင်းစာရင်းကို သူ ယာယီ လက်လွှတ်လိုက်ရသည့် အကြောင်းရင်းလည်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>သူက သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းကို ဆက်လက်မြှင့်တင်ရန် လိုအပ်သေး၏။</p> <p> </p> <p>ဤစကြာဝဠာသို့ ရောက်ရှိလာခြင်းနှင့် ပတ်သက်၍မူ သူ၏ ရင်တွင်း၌ အထင်သေးမှု သို့မဟုတ် မောက်မာမှု အရိပ်အယောင် လုံးဝမရှိဘဲ သင်ယူလိုစိတ်နှင့် ရိုသေလေးစားသော သဘောထားကိုသာ ထိန်းသိမ်းထားခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>သူ့ထံတွင် မောက်မာပိုင်ခွင့် မရှိချေ။</p> <p> </p> <p>သူ့အတွက်မူ ယခုအခါ၌ ယန်မိသားစုက သူ့ကို ပစ်မှတ်မထားတော့သဖြင့် သိုသိုသိပ်သိပ်ဖြင့် တိုးတက်အောင် လုပ်ဆောင်ရန် အချိန်ကောင်းပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>တစ်စုံတစ်ခုကို တွေးမိလိုက်သည်တွင် ရုတ်တရက် ရီထျန်းမင်က "ဒါပေမဲ့ ဂိုဏ်းတူအစ်မကြီးရဲ့ တာအိုမှာလည်း အားနည်းချက်တစ်ခု ရှိနေတယ်လို့ ငါ ခံစားမိတယ်"</p> <p> </p> <p>ထိုအမျိုးသမီး၏ သွယ်လျလှပသော မျက်ခုံးလေးများက ချက်ချင်းဆိုသလို တွန့်ကွေးသွားသော်လည်း ပုံမှန်အတိုင်း လျင်မြန်စွာ ပြန်ဖြစ်သွား၏။ သူမက ရီထျန်းမင်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် သူမထံ၌ မကျေနပ်မှုများ မရှိဘဲ ကြီးမားသော သိချင်စိတ်များသာ ရှိနေပေသည်။ "ဘယ်နေရာက အားနည်းချက်လဲ"</p> <p> </p> <p>ရီထျန်းမင်က ပတ်ဝန်းကျင်ကို သတိကြီးစွာဖြင့် တစ်ချက်ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ ဤပုံစံကို မြင်လိုက်ရသည်တွင် ထိုအမျိုးသမီး၏ နှုတ်ခမ်းများက အပြုံးတစ်ခုအဖြစ် ရုတ်ခြည်း တွန့်ကွေးသွားသော်လည်း လျင်မြန်စွာပင် ပြန်လည်ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ပတ်ဝန်းကျင်၌ မည်သူမျှ မရှိသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်တွင် ရီထျန်းမင်က "တာအိုဆိုတာ ပထမအချက်အနေနဲ့ မြင်တွေ့ဖို့ ခက်ခဲတယ်၊ ဒုတိယအချက်အနေနဲ့ ဖြတ်သန်းသွားလာဖို့ ခက်ခဲတယ်။ ဒီအသိစိတ်မရှိရင် မြင်တွေ့ဖို့ ခက်ခဲတယ်၊ ဒီအသိစိတ်ရှိနေရင်တောင် လမ်းမရှိတဲ့နေရာမှာ လမ်းဖောက်ရမှာဖြစ်လို့ ဖြတ်သန်းသွားလာဖို့ ခက်ခဲတယ်။ ဂိုဏ်းတူအစ်မကြီး ချန်ထားရစ်ခဲ့တဲ့ မှတ်စုတွေအရဆိုရင် သူ့ရဲ့ လက်ရှိတာအိုက အဆုံးသတ်ကို ရောက်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ။ သေချာပေါက် ဒါက သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်အဆုံးသတ်ကို ပြောတာ၊ ဆိုလိုချင်တာက သူဟာ မကြာခင် လမ်းဆုံးတော့မယ်ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်ပဲ"</p> <p> </p> <p>နတ်ဘုရားတု။</p> <p> </p> <p>ဤသည်က ဤစကြာဝဠာရှိ ကျင့်ကြံသူများအတွက် အဆုံးသတ်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ယင်း၏ အလွန်၌ အစစ်အမှန်နတ်ဘုရားများ ရှိနေသောကြောင့်ပင်။</p> <p> </p> <p>ယနေ့ထိတိုင်အောင် နတ်ဘုရားများခေတ်မှ ကျန်ရစ်ခဲ့သော အစစ်အမှန်နတ်ဘုရား အနည်းငယ်မှလွဲ၍ မည်သည့် သက်ရှိသတ္တဝါကမျှ နတ်ဘုရားတုအဆင့်ကို ကျော်လွန်၍ အစစ်အမှန်နတ်ဘုရားအဆင့်သို့ မရောက်ရှိနိုင်ခဲ့ကြချေ။</p> <p> </p> <p>ရီထျန်းမင်၏ စကားများကို ကြားလိုက်ရသည်တွင် ထိုအမျိုးသမီးမှာ တိတ်ဆိတ်သွား၏။</p> <p> </p> <p>ရီထျန်းမင်၏ စကားများကို သူမက သေချာပေါက် နားလည်ပေသည်။ သူမက ရီထျန်းမင်ကို ကြည့်လိုက်သည်တွင် ထိုအခိုက်အတန့်၌ သူမက သူ့ကို နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်လည်အကဲခတ်၍ ကြည့်ရှုလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ရီထျန်းမင်က ဆက်ပြောလိုက်၏။ "အဆိုးရွားဆုံးအခက်အခဲက သေချာပေါက် လမ်းမရှိတဲ့နေရာမှာ လမ်းဖောက်ရတာပဲ။ ဂိုဏ်းတူအစ်မကြီးရဲ့ လက်ရှိပြဿနာက သူ့ရဲ့ အထွတ်အမြတ်တာအိုဟာ အဆုံးသတ်ကို ရောက်နေပြီ။ သူက ဘယ်လို လမ်းဖောက်မလဲ၊ ဒါမှမဟုတ် သူက လမ်းဖောက်ရဲလားဆိုတာပဲ"</p> <p> </p> <p>ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ရုတ်တရက် ထိုအမျိုးသမီးက "ရှင့်အမြင်အရဆိုရင် ဂိုဏ်းတူအစ်မကြီးက ဘယ်လိုဆက်လုပ်သင့်တယ်လို့ ထင်လဲ"</p> <p> </p> <p>ရီထျန်းမင်က ပြုံးလျက် "သေချာပေါက် သူက လမ်းဖောက်ရမှာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ လူတွေက စည်းမျဉ်းစည်းကမ်းမျိုးစုံနဲ့ ချည်နှောင်ခံထားရတယ်။ အယူအဆတချို့ဆိုရင် ငယ်ငယ်လေးကတည်းက အရိုးထဲအထိ စွဲနေကြတာလေ။ သူတို့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်အယူအဆတွေနဲ့ အမြင်တချို့ကို ပြောင်းလဲဖို့တောင်မှ ကောင်းကင်ပေါ် တက်လှမ်းရသလို ခက်ခဲနေမှတော့ ဒီလောကကြီးရဲ့ စည်းမျဉ်းစည်းကမ်းတချို့ကို ချိုးဖောက်ဖို့ဆိုတာ ဝေလာဝေးပဲပေါ့"</p> <p> </p> <p>ထိုအမျိုးသမီးမှာ တိတ်ဆိတ်နေဆဲပင်။</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက် ရီထျန်းမင်က ထိုအမျိုးသမီးကို ကြည့်လိုက်၏။ "မင်းက အပြင်စည်းကျောင်းသားလား"</p> <p> </p> <p>ထိုအမျိုးသမီးက သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ကာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ရီထျန်းမင်က ပြုံးလျက် "ဒီနေ့ ငါ့ရဲ့ တာဝန်ပြီးသွားလို့ ကောလိပ်ရမှတ် ထောင်ဂဏန်းလောက် ရထားတယ်။ သွားကြမယ်။ မင်းကို ထမင်းလိုက်ကျွေးမယ်"</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူက အပြင်ဘက်သို့ လျှောက်သွားလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ထိုအမျိုးသမီးကလည်း ငြင်းဆန်ခြင်း မရှိချေ။ သူမက သူ့နောက်မှ လိုက်ပါသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>အပြင်ဘက်၌ စာကြည့်တိုက်ကို စောင့်ကြပ်နေသော လူအိုကြီးက ထိုအမျိုးသမီးနှင့် ရီထျန်းမင်တို့ အတူတကွ ထွက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်တွင် သူ၏ အမူအရာက ရုတ်ခြည်း ပြောင်းလဲသွားသော်လည်း ယင်းကို အင်မတန် ကောင်းမွန်စွာ ဖုံးကွယ်ထားလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ရီထျန်းမင်က ပြုံးလျက် "ကျွန်တော့် တာဝန်ပြီးပါပြီ။ စစ်ဆေးဖို့ လိုအပ်သေးလား"</p> <p> </p> <p>စာကြည့်တိုက်ကို စောင့်ကြပ်သော လူအိုကြီးက ချိုသာစွာဖြင့် "မလိုတော့ပါဘူး... မလိုတော့ပါဘူး။ မင်းရဲ့ ကျောက်စိမ်းပြားကိုသာ ပေးပါ"</p> <p> </p> <p>ရီထျန်းမင်က သူ၏ ကျောက်စိမ်းပြားကို လူအိုကြီးထံ ကမ်းပေးလိုက်သည်။ လူအိုကြီးက ကျောက်စိမ်းပြားကို ယူ၍ ပွတ်ဆွဲလိုက်သည်တွင် ကောလိပ်ရမှတ် ထောင်ဂဏန်းမျှက ရီထျန်းမင်၏ ကျောက်စိမ်းပြားထဲသို့ ချက်ချင်း ရောက်ရှိသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>စာကြည့်တိုက်ကို စောင့်ကြပ်သော လူအိုကြီးက ကျောက်စိမ်းပြားကို ရီထျန်းမင်ထံ ပြန်ပေးလိုက်၏။ ရီထျန်းမင်က ကျောက်စိမ်းပြားကို ယူလိုက်စဉ်၌ ရုတ်တရက် လူအိုကြီးက "နောက်ထပ် တာဝန်တစ်ခု ထပ်ယူဖို့ စိတ်ဝင်စားသေးလား။ အဲဒါလည်း စာအုပ်တွေ စီစဉ်ရတာပဲ၊ ပြီးတော့ ဒီတစ်ခါမှာ ကောလိပ်ရမှတ်တွေက ပိုများတယ်၊ ခြောက်ထောင့်ခုနစ်ရာတောင်ရမှာ"</p> <p> </p> <p>သို့သော် ရီထျန်းမင်က ခေါင်းခါယမ်းလိုက်၏။ "လောလောဆယ်တော့ မယူသေးဘူး။ ကျွန်တော် နည်းနည်းပင်ပန်းနေလို့ အနားယူဖို့ လိုသေးတယ်"</p> <p> </p> <p>လူအိုကြီးက တစ်ခုခု ဆက်ပြောရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ရီထျန်းမင်က သူ၏ ဘေးရှိ အမျိုးသမီးကို လှည့်ကြည့်ကာ ပြုံးလျက် "သွားရအောင် မိန်းကလေး၊ မင်းကို ထမင်းလိုက်ကျွေးမယ်"</p> <p> </p> <p>လူအိုကြီး "..."</p> <p> </p> <p>ရီထျန်းမင်၏ နောက်မှလိုက်ကာ အဝေးသို့ လျှောက်သွားသော ထိုအမျိုးသမီးကို ကြည့်လျက် လူအိုကြီး၏ အမူအရာက ရုတ်တရက် ထူးဆန်းသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>လမ်း၌ ရုတ်တရက် ရီထျန်းမင်က "မိန်းကလေး... ငါ့နာမည်က ရီထျန်းမင်ပါ။ မင်းနာမည်ကို သိခွင့်ရှိမလား"</p> <p> </p> <p>ထိုအမျိုးသမီးက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "တုန်းချန်"</p> <p> </p> <p>ရီထျန်းမင်က ပြုံးလျက် "မင်း အပြင်စည်းကောလိပ်မှာ နေတာ ဘယ်လောက်ကြာပြီလဲ"</p> <p> </p> <p>ထိုအမျိုးသမီးက "သုံးနှစ်ရှိပြီ"</p> <p> </p> <p>ရီထျန်းမင်က "ငါက ကောလိပ်ကို ခုမှရောက်တာလေ။ တကယ်တော့ နိုးထခြင်းအိမ်တော်တွေအကြောင်းကို လေ့လာချင်နေတာ၊ ဒါပေမဲ့ စာကြည့်တိုက်ထဲမှာ အဲဒီအကြောင်း ရှေးဟောင်းမှတ်တမ်းတွေ မရှိဘူး။ အဲဒီအချက်အလက်တွေကို ဘယ်နေရာမှာ ရှာရမလဲဆိုတာ မင်းသိလား"</p> <p> </p> <p>ထိုအမျိုးသမီးက ရီထျန်းမင်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်၏။ "ရှင်က နိုးထခြင်းအိမ်တော်အကြောင်းကို လေ့လာချင်နေတာလား"</p> <p> </p> <p>ရီထျန်းမင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအမျိုးသမီးက "ဘာလို့လဲ"</p> <p> </p> <p>ရီထျန်းမင်က "သိချင်လို့ပါ"</p> <p> </p> <p>ထိုအမျိုးသမီးက သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် "အကယ်၍ ရှင့်အနေနဲ့ နိုးထခြင်းအိမ်တော်အကြောင်းကို လေ့လာချင်ရင် နတ်ဘုရားကျောင်းတော်ထဲကို ဝင်မှ ရမယ်"</p> <p> </p> <p>ရီထျန်းမင်က အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါဖြင့် "နတ်ဘုရားကျောင်းတော် ဟုတ်လား"</p> <p> </p> <p>ထိုအမျိုးသမီးက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "အထွတ်အမြတ် နတ်ဘုရားကျောင်းတော် ငါးခုလုံးမှာ နိုးထခြင်းအိမ်တော်ရဲ့ မှတ်တမ်းတွေ ရှိတယ်"</p> <p> </p> <p>ရီထျန်းမင်က "နတ်ဘုရားကောလိပ်မှာရော မရှိဘူးလား"</p> <p> </p> <p>ထိုအမျိုးသမီးက "နတ်ဘုရားကောလိပ်မှာလည်း ရှိပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ နတ်ဘုရားကျောင်းတော်စာကြည့်တိုက်မှာပဲ ရှိတာ။ ပြီးတော့ သာမန်လူတွေက အဲဒီနေရာကို ဝင်လို့မရဘူး"</p> <p> </p> <p>ရီထျန်းမင်က "ဝင်ဖို့အတွက် သတ်မှတ်ချက်တွေ ရှိလို့လား"</p> <p> </p> <p>ထိုအမျိုးသမီးက "အနည်းဆုံးတော့ နတ်ဘုရားကျောင်းတော်က ကျောင်းသားဖြစ်ရမယ်"</p> <p> </p> <p>ရီထျန်းမင်၏ အမူအရာက မည်းသည်းသွားသည်။</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက် ထိုအမျိုးသမီးက "ရှင်က ဘာလို့ နိုးထခြင်းအိမ်တော်အကြောင်းကို လေ့လာချင်ရတာလဲ"</p> <p> </p> <p>ရီထျန်းမင်က ပြုံးလျက် "နည်းနည်း သိချင်ရုံလေးပါ"</p> <p> </p> <p>ထိုအမျိုးသမီးက သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သော်လည်း ဘာမှမပြောချေ။</p> <p> </p> <p>သိပ်မကြာခင်၌ပင် သူတို့နှစ်ဦးက စားသောက်ဆိုင်သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ ညဘက်ဖြစ်နေသော်လည်း စားသောက်နေသူများစွာ ရှိနေသေး၏။</p> <p> </p> <p>ရီထျန်းမင်က ယနေ့အတွက် အနည်းငယ် ဇိမ်ခံရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကာ စားပွဲအပြည့် ဟင်းလျာပွဲနှစ်ဆယ်ကျော်ကို မှာယူလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>တကယ်တမ်း၌ သူက ဤကဲ့သို့သော နေ့ရက်မျိုးကို အင်မတန် သဘောကျ၏။ သူ့အတွက်မူ ဤသည်က အေးချမ်းသော နေ့တစ်နေ့ဖြစ်ကာ ရှားပါးလှသော အေးချမ်းသည့် နေ့တစ်နေ့ပင်။</p> <p> </p> <p>တုန်းချန်က ဟင်းလျာအချို့ကို မှာယူလိုက်သော်လည်း အားလုံးကို ရီထျန်းမင်ကသာ ရှင်းပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့နှစ်ဦးက မျက်နှာချင်းဆိုင်၍ ထိုင်လိုက်ကြ၏။</p> <p> </p> <p>ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အပြင်စည်းကျောင်းသားများစွာက ရီထျန်းမင်နှင့် တုန်းချန်ကို ကြည့်နေကြပေသည်။ အဓိကအားဖြင့် သူတို့က တုန်းချန်ကို ကြည့်နေကြခြင်းပင်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူမက တကယ်ကို လှပလွန်းလှသောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ရီထျန်းမင်က အမည်မသိအသားတစ်တုံးကို ယူ၍ ပါးစပ်ထဲ ထည့်လိုက်ပြီးနောက်တွင် "ကောင်းတယ်... ကောင်းတယ်၊ အရသာရှိလိုက်တာ"</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက် ထိုအမျိုးသမီးက "ရှင်က လူသားစိတ်ဝိညာဉ်အဆင့်လား"</p> <p> </p> <p>ရီထျန်းမင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "အင်း"</p> <p> </p> <p>ထိုအမျိုးသမီးက ခေါင်းညိတ်လိုက်ကာ ဘာမှ ဆက်မပြောတော့ချေ။</p> <p> </p> <p>ရီထျန်းမင်က "နတ်ဘုရားကျောင်းတော်က ကျောင်းသားတစ်ယောက် ဖြစ်ဖို့အတွက် ဘာတွေလိုအပ်လဲ"</p> <p> </p> <p>ထိုအမျိုးသမီးက "ပါရမီပဲ... ထိပ်တန်းပါရမီရှင်အဆင့် ပါရမီ"</p> <p> </p> <p>ရီထျန်းမင်က ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်၏။ "ငါ့မှာက အဆင့်နိမ့်ပါရမီပဲ ရှိတာ"</p> <p> </p> <p>ထိုအမျိုးသမီးက အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသည်။ "အဆင့်နိမ့်ပါရမီ ဟုတ်လား"</p> <p> </p> <p>ရီထျန်းမင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ "အနိမ့်ဆုံးအဆင့်လေ"</p> <p> </p> <p>ထိုအမျိုးသမီးက ရီထျန်းမင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ "အမှားအယွင်းများ ရှိနေတာလား"</p> <p> </p> <p>ရီထျန်းမင်က "ငါ နှစ်ခါတောင် စမ်းကြည့်ပြီးပြီ"</p> <p> </p> <p>တကယ်တမ်း၌ သူသည်လည်း ထိုပါရမီစစ်ဆေးမှုနှင့် ပတ်သက်၍ အတော်လေး ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေခဲ့၏။ ယုတ္တိတန်တန် တွေးကြည့်မည်ဆိုလျှင် မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူ၏ ပါရမီက ထိုမျှအထိ နိမ့်ကျမနေသင့်ချေ။</p> <p> </p> <p>အောက်ဘက်ကမ္ဘာ၌ သူပိုင်ဆိုင်ထားသော ပါရမီက ဤနေရာ၌ အသုံးမဝင်ခြင်းများလော။</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက် ထိုအမျိုးသမီးက "ရှင့်ရဲ့လက်"</p> <p> </p> <p>ရီထျန်းမင်မှာ အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအမျိုးသမီးက "ရှင့်ရဲ့လက်ကို ပေး"</p> <p> </p> <p>ရီထျန်းမင်က သူ၏ လက်ကို ထိုအမျိုးသမီးထံ ကမ်းပေးလိုက်၏။ သူမက သူမ၏ ညာလက်အား သူ၏ လက်ကောက်ဝတ်ပေါ်၌ တင်လိုက်ပြီးနောက် ခေတ္တအကြာ၌ သူမ၏ သွယ်လျလှပသော မျက်ခုံးလေးများက တွန့်ကွေးသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ရီထျန်းမင်က မေးလိုက်၏။ "ဘာဖြစ်လို့လဲ"</p> <p> </p> <p>ထိုအမျိုးသမီးက ဘာမှမပြောဘဲ သူ၏ လက်မောင်းတစ်လျှောက် အပေါ်သို့ စမ်းသပ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ရီထျန်းမင် "..."</p> <p> </p> <p>"တုန်းချန်"</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ် ရုတ်တရက် ဘေးဘက်မှနေ၍ အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာ၏။</p> <p> </p> <p>ရီထျန်းမင်က လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ အမျိုးသားတစ်ဦးက သူတို့ထံသို့ လျှောက်လာနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ထိုအမျိုးသားကို မြင်လိုက်ရသည်တွင် သူက ချက်ချင်းဆိုသလို အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွား၏။</p> <p> </p> <p>နေ့လယ်က ကျိုးပိုင်ပင်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် တုန်းချန်က ကျိုးပိုင်ကို လုံးဝ လျစ်လျူရှုထားလျက် ရီထျန်းမင်၏ လက်မောင်းကိုသာ ဆက်လက်၍ စမ်းသပ်နေ၏။</p> <p> </p> <p>ကျိုးပိုင်ပေါ်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်တွင် ပတ်ဝန်းကျင်၌ စားသောက်နေကြသော ကျောင်းသားများက တီးတိုး စတင်ပြောဆိုလာကြသည်။</p> <p> </p> <p>လျစ်လျူရှုခံထားရသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်တွင် ကျိုးပိုင်၏ အပြုံးက တဖြည်းဖြည်းချင်း မှေးမှိန်သွားသော်လည်း လျင်မြန်စွာ ပြန်လည်ဖြစ်တည်လာ၏။ သူက တုန်းချန်၏ အနီးသို့ လျှောက်သွားလိုက်ပြီးနောက် လေသံဖျော့ဖျော့ဖြင့် "ငါက နင့်ကို နေရာအနှံ့မှာ လိုက်ရှာနေခဲ့တာ။ နင်က အပြင်စည်းကောလိပ်မှာ ရှိနေလိမ့်မယ်လို့ ငါ လုံးဝ ထင်မထားခဲ့ဘူး..."</p> <p> </p> <p>ထိုနေရာအရောက်တွင် သူက ရီထျန်းမင်ကို ရုတ်ခြည်း လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ "ဒါနဲ့ သူက ဘယ်သူလဲ"</p> <p> </p> <p>ရီထျန်းမင်က တုန်းချန်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်၏။ တစ်ဖက်လူက အထင်လွဲသွားနိုင်ကြောင်း သိလိုက်သဖြင့် သူက အလျင်အမြန်ပင် ရှင်းပြလိုက်သည်။ "သူငယ်ချင်းပါ၊ ရိုးရိုးသူငယ်ချင်းပါ"</p> <p> </p> <p>အပြင်သွားသည့်အခါ၌ ရန်သူများ ဖန်တီးရန် မလိုအပ်ချေ။ အထူးသဖြင့် သူ့အနေဖြင့် ဤတုန်းချန်အမည်ရှိ မိန်းကလေးနှင့် တကယ်ကို ဘာပတ်သက်မှုမျှ မရှိသောကြောင့်ပင်။ ထို့ကြောင့် သူက အလျင်အမြန် ရှင်းပြလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"အိုး..."</p> <p> </p> <p>ကျိုးပိုင်က ရီထျန်းမင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် တုန်းချန်ကို ကြည့်လိုက်၏။ သူက စကားပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ်၌ပင် ရုတ်တရက် တုန်းချန်က ရီထျန်းမင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ "ရှင့်ရဲ့ အရိုးတည်ဆောက်ပုံက အရမ်းကို သာမန်ဆန်လွန်းတယ်၊ ဘယ်လောက်တောင် သာမန်ဆန်လဲဆိုရင်... အရမ်းကို ပုံမှန်မဟုတ်တဲ့ အထိပဲ"</p> <p> </p> <p>ရီထျန်းမင်က ဘာမှမပြောချေ။</p> <p> </p> <p>တုန်းချန်၏ အကြည့်များက အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးနေ၏။ ရုတ်တရက် သူမက ဖြစ်နိုင်ခြေတစ်ခုကို တွေးမိလိုက်သည်။ ပါရမီစစ်ဆေးသည့် ကျောက်တိုင်က သူမ၏ ရှေ့ရှိ အမျိုးသား၏ ပါရမီကို မသိရှိနိုင်ရသည့် အကြောင်းရင်းမှာ သူ၏ ပါရမီက မြင့်မားလွန်းနေ၍ ကျောက်တိုင်၏ စွမ်းရည်ကန့်သတ်ချက်ကို ကျော်လွန်သွားခြင်းကြောင့် ဖြစ်နိုင်ကြောင်းပင်။</p> <p> </p> <p>ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စမျိုးက ယခင်ကလည်း ဖြစ်ပွားခဲ့ဖူး၏။</p> <p> </p> <p>သူမကိုယ်တိုင်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက် ကျိုးပိုင်က ညင်သာစွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "တုန်းချန်... နင်က ငါ့ကို သဘောမကျဘူးဆိုတာ ငါ သိပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငါ့ကို စိတ်ဆိုးအောင် လုပ်ဖို့အတွက် အပြင်စည်းကျောင်းသားတစ်ယောက်ကို ရှာစရာတော့ မလိုပါဘူး။ ဒါ့ပြင် သူက အဆင့်နိမ့်ပါရမီပဲရှိတဲ့ အပြင်စည်းကျောင်းသားတစ်ယောက်လေ။ နင်က ဘာလို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဒီလောက်အထိ အောက်တန်းကျအောင် လုပ်ရတာလဲ"</p> <p> </p> <p>သေစမ်း။</p> <p> </p> <p>ထိုစကားများကို ကြားလိုက်ရသည်တွင် ရီထျန်းမင်မှာ အကြီးအကျယ် အံ့အားသင့်သွားကာ ကျိုးပိုင်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ "မင်းက အရူးလား"</p> <p> </p> <p>လူတိုင်း "..."</p> <p> </p> <p>ဟန်က အလျင်အမြန်ပင်။ "သခင်လေး... သခင်လေးက သိုသိုသိပ်သိပ်နေပြီး တိတ်တဆိတ် တိုးတက်အောင် လုပ်မယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်လေ..."</p> <p> </p> <p>ရီထျန်းမင်က စိတ်ဖြင့် "ငါလည်း သိုသိုသိပ်သိပ်တော့ နေချင်တာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ လူအထင်သေးခံရမယ့်သူမျိုးတော့ မဟုတ်ဘူးလေ"</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူက ကျိုးပိုင်ကို လက်ညှိုးထိုးလိုက်၏။ "မင်း ဒီကိုလာပြီး ငါ့ကို ဦးညွတ်တောင်းပန်စမ်း၊ ဒါဆိုရင် ဒီကိစ္စကို ဒီနေ့နဲ့တင် ပြီးသွားပြီလို့ သတ်မှတ်ပေးမယ်။ အဲဒီလိုမဟုတ်ရင် ယန်မိသားစုလိုမျိုး ဘိုးဘေးတွေကိုပါ အော်ခေါ်ရတဲ့အထိ ငါမင်းကို ရိုက်ပစ်မှာ"</p> <p> </p> <p>အနိုင်ကျင့်ခံရသည့်အခါ၌ ဘယ်သောအခါမျှ မျိုသိပ်မထားသင့်ချေ။</p> <p> </p> <p>မည်သူက မိမိကို လာရှုပ်ပါသနည်း။ ပြန်ရှုပ်ပစ်လိုက်ရုံပင်။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save