Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၁၆၈၂) </h2> <h2 style="text-align: center;">ကြောက်ရွံ့ခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>"အစ်ကိုယိချန်း"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က နောက်ပြန်လှည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ယိချန်း၏ အမူအရာမှာ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွား၏။ သူက အေးစက်စက် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကျုံးဟုန် ဘာကိစ္စလဲ"</p> <p> </p> <p>ကျုံးဟုန်က အနည်းငယ် ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"တကယ်တော့ အရေးကြီးတာ ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ ပေါရှန်တောင်ကြားနဲ့ အသင်္ချေရတနာစတိုးဆိုင်က အမြဲတမ်း စီးပွားရေးအရ ဆက်ဆံခဲ့ကြတယ်။</p> <p> </p> <p>အခု အရှင်ချန်းက ဒုက္ခရောက်နေမှတော့ ခင်ဗျားကို တောင်ကြားကို လည်ပတ်ဖို့ ဖိတ်ခေါ်ချင်ပါတယ်"</p> <p> </p> <p>ဝမ်ယိချန်းက ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဧည့်သည်တစ်ယောက်လား။ ငါ စောနက သေလုနီးပါး ဖြစ်သွားတယ်။ မင်း တကယ်ပဲ ငါ့ကို ဧည့်သည်အဖြစ် ဖိတ်ခေါ်ချင်တယ်ဆိုရင် စောနက ငါ့ကို ကယ်သင့်တယ်"</p> <p> </p> <p>ကျုံးဟုန်က ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို အရမ်းချီးကျူးနေတာပဲ အရှင်ဝမ်။ ရှန်းရှောင်နန်းတော်ရဲ့ ဓားဝင်္ကပါက လောကကြီးမှာ ပြိုင်ဘက်ကင်းပဲ။ ကျွန်တော် ဘယ်လိုလုပ်ပြီး လှုပ်ရှားရဲမှာလဲဗျာ"</p> <p> </p> <p>ဝမ်ယိချန်းက လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အဲလိုဖြစ်မှတော့ ငါတို့ကြားမှာ ခင်မင်မှုမရှိတော့ဘူး။ ဧည့်သည်ကိစ္စကို မေ့လိုက်ပြီး ပြန်လိုက်တော့"</p> <p> </p> <p>ကျုံးဟုန်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အခု ကျွန်တော် ထွက်လာပြီးမှ လက်ဗလာနဲ့ ပြန်သွားဖို့ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဆန္ဒရှိနိုင်မှာလဲ။ ခင်ဗျား ပြန်စဉ်းစားပေးလိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ် အရှင်ဝမ်။</p> <p> </p> <p>လောကကြီးက ပရမ်းပတာဖြစ်နေပေမဲ့ ပေါရှန်တောင်ကြားက အားကောင်းတဲ့ နေရာတစ်ခုဖြစ်နေတုန်းပဲလေ၊ ပြီးတော့ ကျွန်တော် ခင်ဗျားရဲ့ ဘေးကင်းလုံခြုံမှုကို ကာကွယ်ပေးနိုင်မယ်လို့ ယုံကြည်တယ်"</p> <p> </p> <p>အခု အရာအားလုံး ဒီအခြေအနေကို ရောက်လာမှတော့ လူတိုင်းက ကျုံးဟုန်၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို နားလည်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ယိချန်းက လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ငါ့ရဲ့ ဘေးကင်းလုံခြုံမှုကို ကာကွယ်ပေးမှာလား။ ရယ်စရာကောင်းလိုက်တာကွာ။ မင်း ရှန်းရှောင်နန်းတော်က ဒီအောက်တန်းကျတဲ့ မိန်းမတွေကို သတ်လိုက်ရင် ငါ မင်းနဲ့ လိုက်ခဲ့မယ်"</p> <p> </p> <p>အာမေက ဒေါသတကြီး ပြန်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ရှင် တစ်ခုခုပြောရင် ဘာဖြစ်လဲ။ ရှင့်ပါးစပ်ကို သတိထား"</p> <p> </p> <p>ကျုံးဟုန်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အရှင်ဝမ် ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော့်ကို အခက်တွေ့အောင် မလုပ်ပါနဲ့ဗျာ၊ ကျွန်တော် ကိုယ့်ရဲ့ အစွမ်းအစကို သိပါတယ်။</p> <p> </p> <p>တခြားတစ်ယောက်နဲ့ သွားတာထက် ကျွန်တော်နဲ့ ဧည့်သည်အဖြစ် လိုက်တာ ပိုကောင်းပါတယ်။</p> <p> </p> <p>ဒီနေ့ ခင်ဗျားကို ဖိတ်ခေါ်တဲ့လူအတွက်တော့ ကျွန်တော် သူတို့နဲ့ ယှဉ်ပြိုင်ဖို့ စွမ်းအားရှိသေးတယ်လို့ ယုံကြည်ပါတယ်"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်၏ အမူအရာမှာ ပြောင်းလဲသွား၏။ သူက မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီမှာ လူအများကြီး ရှိနေတာလား"</p> <p> </p> <p>သူက ကောင်းကင်ယံသို့ တစ်ချက်လှမ်းကြည့်ပြီး သံသယဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"သူတို့အားလုံး ကိုယ်ပျောက် အဆောင်လက်ဖွဲ့တွေ သုံးနေကြတာလား"</p> <p> </p> <p>ကျုံးဟုန်က ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဖြစ်နိုင်ခြေများပါတယ်။ အရှင်ယွင်ရှောင်တောင်မှ ဒီလို အဆင့်မြင့်အဆောင်လက်ဖွဲ့ကို သုံးတာကို မတွေ့ရှိနိုင်ခဲ့မှတော့ ကျွန်တော်လည်း သိမှာ မဟုတ်ဘူး"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ပြောင်းလဲခြင်းနဲ့ ဖုံးကွယ်ခြင်းအဆောင်လက်ဖွဲ့က ထိပ်တန်းလျှို့ဝှက်ချက်တွေပါဝင်တဲ့ ထိပ်တန်းဝိညာဉ် ကိုယ်ပျောက်အဆောင်လက်ဖွဲ့တစ်ခုပဲလေ။</p> <p> </p> <p>အဲဒါကို သန့်စင်နိုင်တဲ့သူ အရမ်းနည်းတယ်။ ရုတ်တရက် အများကြီး ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ပေါ်လာရတာလဲ"</p> <p> </p> <p>ကျုံးဟုန်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အဲဒီအကြောင်း ကျွန်တော် မသိဘူး။ ကျွန်တော့်အဆောင်လက်ဖွဲ့ကို ထျန်းယွမ်ကုန်သွယ်ရေးအဖွဲ့အစည်းကနေ ဝယ်ခဲ့တာ။</p> <p> </p> <p> တစ်ခုရဖို့ ထိပ်တန်းယွမ်ချီကျောက်တုံး သန်းတစ်ရာ ကုန်ကျခဲ့တယ်။ အဆောင်လက်ဖွဲ့အပြင် ကျောက်စိမ်းပြားတစ်ခုလည်း ပါလာတယ်။</p> <p> </p> <p> အဲဒီထဲမှာ အရှင်ဝမ်ယိချန်းက ရှေးဟောင်းလျှို့ဝှက်ရတနာတစ်ခု ပိုင်ဆိုင်ထားကြောင်း အသေးစိတ်အချက်အလက်တွေ ပါဝင်တယ်"</p> <p> </p> <p>"ဘာ"</p> <p> </p> <p>ဝမ်ယိချန်း၏ မျက်လုံးများမှာ ပြူးထွက်သွားကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ခွေးမသား တင်းရှန် ငါသူ့ကို မုန်းတယ်"</p> <p> </p> <p>ကျုံးဟုန်က နာကျင်သော အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"တင်းရှန်က တကယ်ကို ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲတယ်။ ကျွန်တော် ဝယ်ပြီးမှ လူတိုင်းနီးပါးမှာ တစ်စောင်စီ ရှိနေပြီး သတင်းက မြောက်ပိုင်းဒေသတစ်ခုလုံးမှာ ပျံ့နှံ့သွားပြီဆိုတာ သိလိုက်ရတယ်။</p> <p> </p> <p>ကျွန်တော် ရှေးဟောင်းရတနာကို တစ်ဦးတည်း ပိုင်ဆိုင်ဖို့ မဖြစ်နိုင်တော့ဘူး။ အရှင်ဝမ် ကျွန်တော် အများကြီး ငွေရှာဖို့ မမျှော်လင့်ပါဘူး၊ အရင်းကျေရုံလောက်ပါပဲဗျာ"</p> <p> </p> <p>ဝမ်ယိချန်း၏ မျက်နှာမှာ မည်းမှောင်သွား၏။ သူက အေးစက်စက် အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းရဲ့ ဆုံးရှုံးမှုတွေကို ပြန်ရယူမှာလား။ ငါ မင်းကို လျှို့ဝှက်ရတနာတစ်ခုလုံး ပေးလိုက်ရင် မကောင်းဘူးလား"</p> <p> </p> <p>"အိုး လုံးဝမဖြစ်ပါဘူး… အဲဒါက အရမ်းချီးကျူးလွန်းတယ်"</p> <p> </p> <p>ကျုံးဟုန်က အလျင်အမြန် ငြင်းဆန်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကျွန်တော် ကိုယ့်ရဲ့ ကန့်သတ်ချက်ကို သိပြီး ဒီလို ကောင်းချီးမင်္ဂလာကို လက်မခံနိုင်ဘူး။</p> <p> </p> <p>ကျွန်တော် တကယ်ပဲ အားလုံးကို ယူလိုက်ရင် ဒီနေ့ ရှီချွမ်းမြို့ကနေ မထွက်သွားနိုင်မှာ စိုးမိတယ်။ စကြဝဠာဓာတ်ပြားလို ဆန်းကြယ်လက်နက်တစ်လက် နှစ်လက်လောက်ပဲ ပေးပါ အရှင်"</p> <p> </p> <p>ဝမ်ယိချန်းမှာ ဒေါသထွက်လွန်း၍ သွေးအန်လုနီးပါး ဖြစ်သွားပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကောင်းပြီ ယူလိုက်"</p> <p> </p> <p>သူ့လက်ကောက်ဝတ်ကို လျော့ရဲစွာ လှုပ်ခါလိုက်သည်နှင့် သူက ရွှေရောင်ပုတီးလုံးခုနစ်လုံး ရှစ်လုံးကို ပစ်လွှတ်လိုက်ရာ တစ်လုံးချင်းစီမှာ အဆောင်လက်ဖွဲ့အလင်းဖြင့် တောက်ပနေသည်။ ၎င်းတို့မှာ ကျုံးဟုန်ဆီသို့ ပျံသန်းသွားစဉ် ပြင်းထန်စွာ ပေါက်ကွဲထွက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>"ဝုန်း ဝုန်း ဝုန်း"</p> <p> </p> <p>ထိုရွှေရောင်ပုတီးလုံးများမှာ မရေမတွက်နိုင်သော ရွှေရောင်အလင်းတန်းများကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ရာ တစ်တန်းချင်းစီမှာ ထောင်ပေါင်းများစွာ စူးရှသော ဓားသွားများကို ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ကျုံးဟုန်က မဆင်မခြင် မလုပ်ရဲပေ။ သူက ဓားတစ်လက်ကို ထုတ်၍ မရေမတွက်နိုင်သော ဓားအလင်းများကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ရာ သူ၏ပတ်ပတ်လည်တွင် အလင်းကန့်လန့်ကာတစ်ခု ဖွဲ့စည်းသွားပြီး တိုက်ခိုက်မှုအားလုံးကို ကြေမွသွားစေသည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ယိချန်း အကြံအိုက်သွားသည်။ သူ့လက်ရှိအခြေအနေတွင် သူက ကျုံးဟုန်၏ ပြိုင်ဘက်မဟုတ်ဘဲ ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်နေရုံသာ တတ်နိုင်သည်။</p> <p> </p> <p>ကျုံးဟုန်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အရှင်ဝမ်က အသိတရားရှိတာ ပိုကောင်းလိမ့်မယ်။ အရှင်ယွင်ရှောင်က လက်ရှိမှာ ပေမင်မဟူရာနန်းတော်နဲ့ ရှန်းရှောင်နန်းတော်ကို ကိုင်တွယ်ဖို့ အာရုံစိုက်နေရလို့ ခင်ဗျားကို ဂရုစိုက်ဖို့ စွမ်းအင်မရှိဘူး။ အရှင်ယွင်ရှောင်ကို ခင်ဗျားနဲ့အတူ ဆွဲမချပါနဲ့"</p> <p> </p> <p>ဝမ်ယိချန်းက လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ငါသေသွားရင်တောင် လျှို့ဝှက်ရတနာကို မင်းလို အမှိုက်သရိုက်ကို ဘယ်တော့မှ မပေးဘူး။</p> <p> </p> <p>အခု အရာအားလုံး ဒီအခြေအနေကို ရောက်လာမှတော့ ငါ့မှာ အဲဒါကို ကာကွယ်ဖို့ စွမ်းရည်မရှိတော့ဘူးဆိုတာ ငါသိတယ်။ စွမ်းရည်ရှိတဲ့သူ ဘယ်သူမဆို ယူနိုင်တယ်"</p> <p> </p> <p>သူ၏မျက်နှာမှာ လုံးဝ မျှော်လင့်ချက်ကင်းမဲ့နေပြီး သူ၏မျက်လုံးများမှာ ခိုင်မာသော ဆုံးဖြတ်ချက်ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။</p> <p> </p> <p>မည်းနက်ပြီး လေးထောင့်ပုံသဏ္ဌာန်ရှိသော သတ္တုပစ္စည်းတစ်ခုမှာ အင်္ကျီလက်စမှ ပစ်ပေါက်လိုက်ရာ လေထဲတွင် အလင်းကို အဆက်မပြတ် ရောင်ပြန်ဟပ်နေသည်။</p> <p> </p> <p> ပုံစံများ ပေါ်ထွက်လာပြီး အတွင်းတွင် မရေမတွက်နိုင်သော ရတနာများ၏ အရိပ်များကို မသဲမကွဲ မြင်နိုင်ကာ အဆက်မပြတ် တောက်ပနေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါက ငါ့ရဲ့ အသင်္ချေရတနာစတိုးဆိုင်မျိုးဆက်အဆက်ဆက်က လက်ဆင့်ကမ်းလာတဲ့ ရှေးဟောင်းလျှို့ဝှက်သော့ပဲ။ လျှို့ဝှက်ချက်ကို ဖွင့်ဖို့ သော့တင်မကဘူး မြေပုံလည်း ပါဝင်တယ်။</p> <p> </p> <p>အရည်အချင်းရှိတဲ့သူက ရလိမ့်မယ်လို့ အခိုင်အမာ ယုံကြည်တယ်။ ကျုံးဟုန် အမှိုက်သရိုက် အိပ်မက်တောင် မမက်နဲ့"</p> <p> </p> <p>ဝမ်ယိချန်း၏ မျက်နှာမှာ အဆက်မပြတ် ရှုံ့တွနေပြီး သူ၏မျက်လုံးများမှာ ဒေါသနှင့် ကူကယ်ရာမဲ့မှုများဖြင့် လင်းလက်နေသည်။</p> <p> </p> <p>ကျုံးဟုန်က လန့်သွားပြီး သော့ကို အလျင်အမြန် လက်လှမ်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက် လေဟာနယ်မှာ အနည်းငယ် တုန်ခါသွားပြီး ကြီးမားသော လက်တစ်ဖက်မှာ သော့ပတ်ပတ်လည်မှ ထွက်လာပြီး ၎င်းကို ဖမ်းဆွဲကာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ကျုံးဟုန်က ထိတ်လန့်သွားပြီး လိုက်လံဖမ်းဆီးရန် ကြိုးစားနေစဉ်မှာပင် လေဟာနယ်မှာ လှုပ်ခတ်လာ၏။ ဧရာမအလင်းဓားသွားတစ်ခုမှာ ကောင်းကင်ယံမှ ခုတ်ချလိုက်ပြီး သူ့ရှေ့ ပေပေါင်းများစွာတွင် ထိမှန်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>"ဘုန်း"</p> <p> </p> <p>လေဟာနယ်မှာ ခွဲထွက်သွားပြီး အနက်ရောင်ဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသားတစ်ဦး၏ ပုံရိပ်မှာ ရှုပ်ပွနေသော အခြေအနေတွင် ပေါ်ထွက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>သူက လူသတ်သမားကို ရှာဖွေရန် မကြိုးစားဘဲ လက်ဟန်တစ်ခုကို အလျင်အမြန် ပြုလုပ်ပြီး သူ၏လွတ်မြောက်ခြင်းအတတ်ကို အားအကောင်းဆုံးအဆင့်သို့ အသက်သွင်းလိုက်ရာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ပေတစ်ရာခန့် ခရီးပေါက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>"ဘုန်း"</p> <p> </p> <p>သူ ပေတစ်ရာခန့် မထွက်ပြေးနိုင်မီမှာပင် နံရံတစ်ခုကို ဝင်တိုက်မိပုံရပြီး သွေးတစ်လုပ် အန်ထုတ်လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>လေဟာနယ်မှာ ရုတ်တရက် ပွင့်ထွက်သွားပြီး ဧရာမပုဆိန်တစ်လက် ခုတ်ချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဘုန်း"</p> <p> </p> <p>အနက်ရောင်ဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသားမှာ တိုက်ခိုက်မှုကို မခံနိုင်ဘဲ တည့်တည့် ထိမှန်သွားရာ နှစ်ပိုင်းခွဲသွားပြီး ဆိုးဆိုးရွားရွား သေဆုံးသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ပုဆိန်မှာ ခပ်ပုပု အဘွားအိုတစ်ဦး၏ ပိုင်ဆိုင်မှုဖြစ်ပြီး သူမက အနက်ရောင်လေးထောင့်ပုံသဏ္ဌာန်ရှိသော သော့ကို လျင်မြန်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ခဏတာ နောက်ဆက်တွဲပုံရိပ်တစ်ခုသာ ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး ဖြည်းညှင်းစွာ ယိမ်းနွဲ့ကာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>"အာ"</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက် အဘွားအိုမှာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပေါ်ထွက်လာသည်။ သူမက ဧရာမဖန်ခွက်တစ်ခုအောက်တွင် ပိတ်မိနေပြီး မလွတ်မြောက်နိုင်ပေ။</p> <p> </p> <p>မြေပြင်ပေါ်တွင် ရပ်နေသော ယွင်ရှောင်နှင့် အခြားသူများမှာ လုံးလုံး ကြက်သေသေသွားကြသည်။ ရှီချွမ်းမြို့သို့ အားကောင်းသော ပုဂ္ဂိုလ်များ မည်မျှ ရောက်ရှိလာသနည်း။</p> <p> </p> <p>ကျုံးဟုန်လည်း ကြက်သေသေသွားပြီး သူကိုယ်တိုင် အစောကြီး ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်ကို နောင်တရသွားသည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က ရှန်းရှောင်နန်းတော်မှ လူအုပ်ကို လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းတို့ရဲ့ အကြံအစည်တွေ ကျရှုံးသွားပြီ။ ဒီလူတွေအားလုံးက ရှေးဟောင်းရတနာနောက်ကို လိုက်နေကြတာ။ မင်းတို့ မိုက်မဲတဲ့ အမျိုးသမီးတွေနဲ့ အရှင်သွမ့်ကျူကလွဲပြီး ဘယ်သူမှ ငါ့အသက်ကို မလိုချင်ပုံပဲ။</p> <p> </p> <p> စဉ်းစားကြည့်တော့ ငါ ကူဖေးယန်က အေးအေးနေတတ်တဲ့လူတစ်ယောက်ပဲ… ဒါဆို ငါ့မှာ ဘာလို့ ရန်သူတွေ အများကြီး ရှိနေရတာလဲ"</p> <p> </p> <p>အာလဲ့မှာ အနည်းငယ် ထိတ်လန့်သွားပြီး အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အရှင်သွမ့်ကျူ"</p> <p> </p> <p>ပေမင်သွမ့်ကျူ၏ မျက်နှာမှာ ခက်ထန်နေဆဲဖြစ်ပြီး သူက အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားလာသည်။ သူအကြောက်ဆုံးမှာ သူ့ရှေ့မှ လူများမဟုတ်ဘဲ နတ်ဘုရားနယ်မြေကျောက်ပြား၏ အမည်မသိအရာများဖြစ်သည်။ အမည်မသိအရာများက ကြောက်ရွံ့မှုကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။</p> <p> </p> <p>နတ်ဘုရားနယ်မြေကျောက်ပြားအတွင်းတွင် အခြားမည်သည့်ပုံရိပ်များ ရှိနေသည်ကို မည်သူမျှ မသိပေ။</p> <p> </p> <p> အကယ်၍ တစ်ယောက်က သေသည်အထိ တိုက်ခိုက်ရန် ဆုံးဖြတ်ပြီး အခြားတစ်ဖက်က ကောင်းကင်ဘုံကိုးပါးနယ်ပယ် အထွတ်အထိပ် ကြယ်ကိုးပွင့် ပုဂ္ဂိုလ်များစွာ သို့မဟုတ် သူတော်စင်များကိုပင် ထုတ်လိုက်လျှင် တစ်ယောက်က အဆုံးစီရင်ခံရနိုင်သည်။</p> <p> </p> <p>သူက တစ်လခန့်က ရှင်းယန်မြို့တွင် ချန်ဝူချုံကို အသံဖြင့် ဆက်သွယ်မှု ပေးပို့ခဲ့သူဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်တွင် ဟန်ကျွင်းထင်းက ယွင်ရှောင်ကို ပူးပေါင်းတိုက်ခိုက်ရန် သူတို့၏ အစီအစဉ်ကို အသေးစိတ်ဆွေးနွေးရန် သူ့ထံသို့ ချဉ်းကပ်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>မူလက တင်းရှန်၏ ယွင်ရှောင်ကို အနိုင်ယူရာမှ ရရှိခဲ့သော ဒဏ်ရာများမှာ အနည်းဆုံး နှစ်ဝက်လောက်မှ ပြန်ကောင်းလာမည်ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူကိုယ်တိုင်နှင့် ချန်ဝူချုံမှာ သူတော်စင်နှစ်ပါးဖြစ်သဖြင့် သူတို့မှာ ချယ်ယုံအပေါ် လုံးဝနီးပါး အသာစီးရနေသည်။</p> <p> </p> <p> ထို့အပြင် ရှန်းရှောင်နန်းတော်မှ ပညာရှင်များ၏ အကူအညီဖြင့် အောင်ပွဲမှာ သေချာပုံရသည်။ သို့သော် သူတို့က တစ်ဖက်လူ၏ နှိမ်နင်းခြင်းကို ခံရလိမ့်မည်ဟု ဘယ်တုန်းကမှ မမျှော်လင့်ခဲ့ကြပေ။</p> <p> </p> <p>ချယ်ယုံ၏ စွမ်းအားမှာ သူမျှော်လင့်ထားသည်ထက်ပင် ပိုကြီးမားသည်။ အေးစက်သော မျက်နှာရှိသော လူနှင့် နတ်ဘုရားရုပ်သေး သံနွားတို့မှာ ထူးခြားသော စွမ်းအားကို မပိုင်ဆိုင်သော်လည်း သူတို့မှာ ကြယ်ကိုးပွင့် အထွတ်အထိပ် သိုင်းသူတော်စင်အုပ်စိုးသူအဆင့်ကို ကျော်လွန်နေသေးသည်။ အခြားသူများမှာ အသွင်အပြင် ရုပ်ဆိုးပြီး ထူးဆန်းသော ပုံသဏ္ဌာန်ရှိသော်လည်း အားလုံးမှာ အလွန် အားကောင်းကြသည်။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ အခြားသူတော်စင်တစ်ပါး ပေါ်ထွက်လာလျှင် သို့မဟုတ် ဤထူးဆန်းသော လူများထဲမှ အချို့ ပေါ်ထွက်လာလျှင်ပင် တိုက်ပွဲ၏ ရလဒ်မှာ ခန့်မှန်းရန် ခက်ခဲနေသေးသည်။</p> <p> </p> <p>ချန်ဝူချုံမှာလည်း လေဟာနယ်တွင် ပုန်းအောင်းနေပြီး သူ၏မျက်နှာမှာ ပြာနှမ်းနေသည်။ ပေမင်သွမ့်ကျူကဲ့သို့ပင် သူက ယွင်ရှောင့် စွမ်းအား၏ အတိမ်အနက်ကို တိုင်းတာနေ၏။ သူက ပေမင်သွမ့်ကျူထက် ပို၍ သတိထားပြီး တစ်ချက်တည်းဖြင့် နွားမျက်လုံးကို ထိမှန်ရန် ကြိုးစားနေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် တိုင်းတာမှု၏ ရလဒ်များမှာ သူတို့နှစ်ဦးလုံးကို မသက်မသာဖြစ်စေသည်။ အကယ်၍ သူတို့ နောက်ထပ် စမ်းသပ်မှုများ ပြုလုပ်မည်ဆိုလျှင် သူတို့မှာ ပို၍ အားစိုက်ထုတ်ရမည်ဖြစ်ပြီး သူတို့၏ ဝှက်ဖဲများအားလုံးကို ထုတ်ဖော်ပြသပြီး အသည်းအသန် တိုက်ပွဲတစ်ခုကို တိုက်ခိုက်ရမည်ဟု ဆိုလိုသည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ပေမင်သွမ့်ကျူ ငါ မင်းကို အရင်က အထင်မသေးခဲ့ဘူး၊ အခုလည်း အထင်မသေးဘူး။</p> <p> </p> <p> မင်းရဲ့ စွမ်းအားက ချီးကျူးစရာကောင်းပေမဲ့ မင်းက ဆုံးဖြတ်ချက် မပြတ်သားဘဲ မင်းရဲ့ ပန်းတိုင်တွေကို ရောက်ဖို့ တွန့်ဆုတ်ဆုတ် လုပ်တတ်တယ်။ မင်း ဒီလိုဖြစ်နေရင် အောင်မြင်ဖို့ ခက်လိမ့်မယ်"</p> <p> </p> <p>ပေမင်သွမ့်ကျူက အေးစက်စက် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ငါ့ရှေ့မှာ လှည့်စားတာ ရပ်လိုက်။ မင်းရဲ့ ဝှက်ဖဲတွေအားလုံး ကုန်ခမ်းသွားပြီ။ ငါတို့ တကယ်တိုက်ခိုက်ကြရင် စျေးနှုန်းက မြင့်နိုင်ပေမဲ့ ငါက သေချာပေါက် အနိုင်ရသူ ဖြစ်လိမ့်မယ်"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အဲလိုဖြစ်မှတော့ မင်း ဘာတွေ စောင့်နေတာလဲ"</p> <p> </p> <p>ပေမင်သွမ့်ကျူက သူ့လက်သီးများကို အရိုးများ ကြေမွသွားသည်အထိ တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားပြီး အေးစက်သော အငွေ့အသက်တစ်ခုမှာ ၎င်းတို့မှ အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>သူက ချန်ဝူချုံလည်း အနီးအနားတွင် ပုန်းအောင်းနေသည်ကို သိ၏။ ထိုမျှမက သူတို့ ပေမင်မဟူရာနန်းတော်မှ ပညာရှင်အချို့လည်း အနီးအနားတွင် ပုန်းအောင်းနေ၏။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်ကို သတ်ခြင်းသည် အဓိကရည်မှန်းချက်ဖြစ်ပြီး ဝမ်ယိချန်း၏ ရှေးဟောင်းရတနာကို ရှာဖွေခြင်းသည်လည်း အစီအစဉ်၏ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းဖြစ်သည်။ ယခုအခါတွင် ပထမဆုံး ရည်မှန်းချက်ပင်လျှင် အောင်မြင်နိုင်မည်မဟုတ်ဟု ထင်ရသည်။</p> <p> </p> <p>မည်းနက်ပြီး လေးထောင့်ပုံသဏ္ဌာန်ရှိသော သတ္တုသော့မှာ အခုထိ တိုက်ခိုက်လုယက်ခံနေရသည်။ ဖန်ခွက်ဖြင့် ဖုံးအုပ်ခံထားသော အဘွားအိုမှာ ခေါင်းဖြတ်ခံလိုက်ရပြီး ဖန်ခွက်၏ ပိုင်ရှင်ပင်လျှင် ယခုအခါတွင် အပြင်းအထန် ဒဏ်ရာရရှိနေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤလက်အောက်ငယ်သားများမှာ ပေမင်သွမ့်ကျူအတွက် အရေးမကြီးပေ။ သူက ချန်ဝူချုံ၏ သတင်းအချက်အလက်ကို စောင့်ဆိုင်းနေသည်။ ချန်ဝူချုံက သေသည်အထိ တိုက်ခိုက်ရန် ဆုံးဖြတ်သရွေ့ သူက ချက်ချင်း အစွမ်းကုန်တိုက်ခိုက်မည်ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် တိုက်ပွဲသံများမှလွဲ၍ ပတ်ပတ်လည်တွင် တိတ်ဆိတ်နေ၏။ မည်သူမျှ စကားမပြောပေ။</p> <p> </p> <p>ဤသည်မှာ သူ့အတွင်းစိတ် မငြိမ်သက်မှုကို ပို၍ ပရမ်းပတာဖြစ်စေပြီး ချန်ဝူချုံပင်လျှင် ယုံကြည်မှုမရှိကြောင်း ညွှန်ပြနေသည်။</p> <p> </p> <p>မကောင်းဆိုးဝါးဝိညာဉ်က ကြုံးဝါးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"သူတို့ မလုပ်ရင် ငါတို့ လုပ်မယ်။ ငါ အရင်ဆုံး အဲဒီမိန်းမတွေကို သွားသတ်လိုက်မယ်"</p> <p> </p> <p>သူ၏မျက်လုံးများမှာ တောက်ပနေပြီး သူ၏မျက်နှာမှာ နတ်ဆိုးစွမ်းအင်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။</p> <p> </p> <p>ရှန်းရှောင်နန်းတော်မှ အမျိုးသမီးများမှာ ကြောက်ရွံ့စိတ်ဖြင့် ဖြူဖျော့သွားပြီး မထိန်းနိုင်ဘဲ နောက်ပြန်ဆုတ်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က စိတ်ထဲတွင် အရူးကို ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။ သူက စွမ်းအားအရ အသာစီးရနေသော်လည်း ပေမင်သွမ့်ကျူက အခုထိ မထွက်ခွာသေးပေ။</p> <p> </p> <p>တစ်ဖက်လူက သူ၏စွမ်းအားကို အခုထိ ဖုံးကွယ်ထားပြီး သူ့ကို သတိထားနေသောကြောင့်သာ တွန့်ဆုတ်နေသည်မှာ ထင်ရှားနေသည်။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ သူက နောက်ထပ် တိုက်ပွဲတစ်ခုသို့ လှုံ့ဆော်ခံလိုက်ရလျှင် သူ့ဘက်မှ အနိုင်ရနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။ သူက မကောင်းဆိုးဝါးဝိညာဉ်ကို စိတ်ထဲတွင် မိုက်မဲသည်ဟု ကျိန်ဆဲနေသော်လည်း သူက ကစားသလို ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အရင်ဆုံး တည်ငြိမ်လိုက်…ငါ့တို့ ခုတ်ဖို့ အခွင့်အရေးတွေ အများကြီး ရှိပါသေးတယ်"</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက် ကောင်းကင်ယံမှ အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာပြီး အော်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အားလုံး အဲဒီမှာ ရပ်လိုက်ကြစမ်း ။ နောက်တစ်လှမ်း ထပ်လှမ်းရဲရင် ငါဒီသော့ကို ဖျက်ဆီးပစ်မယ်"</p> <p> </p> <p>တိုက်ခိုက်သံအားလုံးမှာ တိခနဲ ရပ်တန့်သွားပြီး လူတိုင်း၏ မျက်လုံးများမှာ ထိုဦးတည်ရာသို့ လှည့်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်လည်း မော့ကြည့်လိုက်ပြီး သော့ကို လုယူခဲ့သူမှာ လီရိဖြစ်နေသဖြင့် အံ့အားသင့်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>"ကောင်လေး မရှုပ်နဲ့။ မင်း အဲဒီသော့ကို နည်းနည်းလေးတောင် ပျက်စီးအောင်လုပ်ရဲရင် ဒီနေ့ မင်းကို ဖုန်မှုန့်ဖြစ်အောင် ဆုတ်ဖြဲပစ်မယ်"</p> <p> </p> <p>လူခုနစ်ယောက် ရှစ်ယောက်မှာ လီရိကို ဝိုင်းရံထားပြီး အားလုံးမှာ မကောင်းဆိုးဝါးဆန်သော မျက်နှာများ ရှိနေကြသည်။</p> <p> </p> <p>သူ လူတိုင်းကို ကြက်သေသေသွားစေသည်ကို မြင်ရသောအခါ လီရိက စိတ်ကျေနပ်သွားပြီး ပြုံးရယ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"သော့ကို ရှာရတာ အရမ်းရိုးရှင်းတယ်"</p> <p> </p> <p>ပြင်းထန်သော အလင်းရောင်တစ်ခု သူ၏မျက်လုံးများတွင် တောက်ပသွား၏။ သူက အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"လီယွင်ရှောင်ရဲ့ ခေါင်းကို ငါ့ဆီ ယူလာတဲ့သူ ဘယ်သူမဆို ငါ သူ့ကို သော့ပေးမယ်"</p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save