Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၁၆၈၅)</h2> <h2 style="text-align: center;">အဖြေ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>"ခစ်ခစ်"</p> <p> </p> <p>ဟန်ကျွင်းထင်းက ရယ်မောလိုက်ပြီး အနည်းငယ် ထူးဆန်းနေပုံရကာ ဆွဲဆောင်မှုရှိစွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကျမ ရှင့်လောက် မဆိုးပါဘူး"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါဆို ကောင်းတာပေါ့ ငါနားထောင်နေတယ်"</p> <p> </p> <p>ဟန်ကျွင်းထင်းက ယွင်ရှောင်၏ နားထဲသို့ ညင်သာစွာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကျမ ဆရာမကို ချစ်လို့ပဲ"</p> <p> </p> <p>"အာ"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင် ပါးစပ် ဟောင်းလောင်းဖြစ်သွားပြီး ကြက်သေသေသွားကာ သူမ၏ အံ့မခန်းလှပသော်လည်း ရူးသွပ်နေသော အသွင်အပြင်ကို ဗလာကျင်းစွာ စိုက်ကြည့်နေ၏။</p> <p> </p> <p> သူက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး အတားအဆီးတစ်ခုကို ဆွဲတင်လိုက်ပြီး သူတို့နှစ်ဦးကို အတွင်းတွင် ဖုံးအုပ်လိုက်ကာ သူတို့စကားကို ကြားဖြတ်နားထောင်ခြင်းမှ ကာကွယ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါပေမဲ့ ဒါပေမဲ့..."</p> <p> </p> <p>သူက အချိန်အကြာကြီး ကြက်သေသေသွားပြီးနောက် တံတွေးကို ပြင်းထန်စွာ မျိုချပြီးမှ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါပေမဲ့ မင်းက မိန်းမတစ်ယောက်ပဲလေ"</p> <p> </p> <p>"မိန်းမတစ်ယောက်ဖြစ်တော့ကော ဘာဖြစ်လဲ"</p> <p> </p> <p>ဟန်ကျွင်းထင်း၏ မျက်နှာမှာ ဒေါသဖြင့် တွန့်လိမ်သွား၏။ သူမက ရက်စက်စွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မိန်းမတစ်ယောက်က မိန်းမတစ်ယောက်ကို မချစ်နိုင်ဘူးလို့ ဘယ်သူပြောလဲ။ ဘယ်သူပြောလဲ…"</p> <p> </p> <p>သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ ကြမ်းတမ်းသောအလင်းဖြင့် လင်းလက်နေပြီး အဆုံးမရှိသော မုန်းတီးမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပုံရသည်။</p> <p> </p> <p>"ကျမမှာ ပြိုင်ဘက်ကင်းတဲ့ အလှနဲ့ ထူးခြားတဲ့ အရည်အချင်းရှိတယ်။ ပြီးတော့ ဆရာမရဲ့ ဘေးမှာ ညတိုင်း နေခဲ့တယ်။</p> <p> </p> <p> ဒါပေမဲ့ ဘာလို့လဲ။ ဘာလို့ ဆရာမက ရှင့်လို အောက်တန်းစားကောင်ကို ချစ်နိုင်ပြီး ကျမကို မချစ်နိုင်ရတာလဲ။</p> <p> </p> <p>ရှင် ဆရာမကို နာကျင်စေတယ်၊ ရှင် ဆရာမကို ခိုးယူသွားတယ်။ ဒါကြောင့် ကျမ ရှင့် ဗိုက်ခွဲပြီး ရှင့်ရဲ့ ပြာတွေကို လေထဲမှာ လွင့်ပစ်မယ်"</p> <p> </p> <p>သူမက ရူးသွပ်နေသော မိန်းမတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ရှေ့သို့ ပြေးဝင်သွားပြီး ယွင်ရှောင်၏ လည်ပင်းကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ကာ သူမ၏ လက်ဆယ်ချောင်းကို ဓားသွားများကဲ့သို့ စိတ်အားထက်သန်စွာ ညှစ်လိုက်သည်။ သို့သော် သူမ၏ ယွမ်စွမ်းအားမှာ ချိပ်ပိတ်ခံထားရပြီး သူမက အရာတစ်ခုပင် မချန်ထားနိုင်ပေ။</p> <p> </p> <p>ဒေါသထွက်နေသော ဟန်ကျွင်းထင်းက ယွင်ရှောင်ကို ထိုးကြိတ်ကန်ကျောက်လိုက်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် ရှေ့သို့ ပြေးဝင်ကာ သူ၏နားကို ကိုက်လိုက်သော်လည်း သူမက သူ့ကို လုံးဝ မထိခိုက်နိုင်ပေ။</p> <p> </p> <p>"ဘာလို့လဲ… ဘာလို့လဲ။ ကျမ ရှင်နဲ့ ယှဉ်ရင် ဘာတွေ လိုနေလို့လဲ။ ကျမမှာ ရှင့်ထက် ညံ့တဲ့အရာက ဘာလဲ။</p> <p> </p> <p>ရှင် အောက်တန်းစားကောင် ကျမကို ပြောစမ်း။ ရှင် ဆရာမရဲ့ နှလုံးသားကို ဘယ်လို ခိုးယူခဲ့တာလဲ"</p> <p> </p> <p>ဟန်ကျွင်းထင်းက ခဏမျှ အသည်းအသန် တိုက်ခိုက်ခဲ့သော်လည်း အလွန်အမင်း မောပန်းသည်ဟု ခံစားလိုက်ရ၏။ သူမက ရပ်လိုက်ပြီး ပြင်းထန်စွာ မောဟိုက်ကာ ယွင်ရှောင်ကို နာကြည်းစွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က အစမှအဆုံး တစ်လက်မမှ မလှုပ်ရှားခဲ့ပေ။ အကြောင်းမှာ သူကလည်း အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးနေသောကြောင့်ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>အချိန်အကြာကြီး ရပ်နားပြီးနောက် သူက တွန့်ဆုတ်စွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟုန်ယန်က ဒီအကြောင်းကို သိလား"</p> <p> </p> <p>ဟန်ကျွင်းထင်းက ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"သိတယ် သိတာပေါ့"</p> <p> </p> <p>သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ ချက်ချင်း နီရဲသွားပြီး သူမက ငိုကြွေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါပေမဲ့ သူမက ကျမကို လက်မခံနိုင်ဘူး။ သူမက ရှင့်လိုပဲ တုံ့ပြန်ခဲ့တယ်။</p> <p>           </p> <p> မိန်းမတစ်ယောက်က တခြားမိန်းမတစ်ယောက်ကို မကြိုက်နိုင်ဘူးလို့ ပြောတယ်။</p> <p> </p> <p>ဘာလို့လဲ။ ဘယ်သူက အဲဒီစည်းကမ်းကို လုပ်ခဲ့တာလဲ။ ဘယ်သူက ခွင့်မပြုဘူးလို့ ပြောခဲ့တာလဲ"</p> <p> </p> <p>"ဂလု"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က တံတွေးကို ပြင်းထန်စွာ မျိုချပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဘယ်သူမှ မဖြစ်နိုင်ဘူးလို့ မပြောဘူး။ ဒါပေမဲ့...သူမက မကြိုက်မှတော့ ငါတို့ ဘာမှလုပ်လို့မရဘူးလေ။</p> <p> </p> <p> လောကကြီးမှာ အားအကောင်းဆုံး မှော်ပညာတောင်မှ မင်းကို မချစ်တဲ့လူကို မင်းကို ချစ်လာအောင် လုပ်လို့မရဘူး"</p> <p> </p> <p>ဟန်ကျွင်းထင်း၏ ရူးသွပ်နေသော မျက်နှာမှာ ရုတ်တရက် ဗလာကျင်းသွားပြီး သူမက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဘယ်လောက်ပဲ အားကောင်းတဲ့ နတ်ဘုရားစွမ်းရည်တွေပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့က မင်းကို မချစ်တဲ့လူကို မင်းကို ချစ်လာအောင် လုပ်လို့မရဘူး..."</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က သူ၏နဖူးကို ရိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါက တကယ် ခေါင်းကိုက်စရာပဲ။ လောကကြီးက အရမ်းကြီးပြီး အံ့ဖွယ်ရာတွေနဲ့ ပြည့်နေတယ်။ ငါ မင်းကို သတ်ချင်တဲ့စိတ် ရုတ်တရက် ပျောက်သွားတယ်။</p> <p> </p> <p>မင်း အခုလောလောဆယ် နတ်ဘုရားနယ်မြေကျောက်ပြားထဲမှာ သွားနေသင့်တယ်"</p> <p> </p> <p>ဟန်ကျွင်းထင်းက ရူးသွပ်နေသော မိန်းမတစ်ယောက်ကဲ့သို့ အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါပေမဲ့ ကျမ မယုံကြည်ဘူး။ ကျမ မကျေနပ်ဘူး။ ဘာလို့လဲ။ ဘာလို့လဲ။ ရှင် ရှင် အောက်တန်းစားကောင်က ကျမထက် ဘယ်လို ပိုကောင်းနေတာလဲ"</p> <p> </p> <p>သူမက သူ့အပေါ် နောက်တစ်ကြိမ် ခုန်ပေါက်ပြီး သူ့ကို ကိုက်စပြုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က အတားအဆီးကို ဖွင့်ပြီး သူ့လက်ချောင်းကို လှုပ်ခါလိုက်ရာ ဟန်ကျွင်းထင်းမှာ နတ်ဘုရားနယ်မြေကျောက်ပြားထဲသို့ လွင့်စင်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>လောကကြီးတစ်ခုလုံး တိခနဲ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ချင်ချွမ်းက ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကျွင်းထင်းက စောနက ဘာပြောလိုက်တာလဲ။ ဘာလို့ သူမ အဲလောက် ရူးသွပ်ပြီး မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့နေရတာလဲ"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က သူ့ကို လျစ်လျူရှုစွာ တစ်ချက်လှမ်းကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကောင်လေး ဒီမိန်းမက ရူးနေပြီ။ သူ့ကို မထိနဲ့။ မင်း နောက်မကျခင် ပြန်လှည့်ဖို့ ငါအကြံပေးတယ်ကွာ"</p> <p> </p> <p>"ဟမ့် နောက်မကျခင် ပြန်လှည့်ရမှာလား။ ဟားဟားဟား"</p> <p> </p> <p>ချင်ချွမ်းက ခါးသက်သက် ရယ်မောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"မင်း ငါ့ချစ်သူကို ဖမ်းဆီးသွားတယ်။ ပြီးတော့ ငါ့ကို သေခြင်းကနေ ပြန်လှည့်စေချင်တာလား"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က ခဏမျှ စကားမပြောနိုင်ဖြစ်သွားပြီး ပြောနိုင်ရုံသာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါပေမဲ့ သူမက မင်းကို မချစ်ဘူး"</p> <p> </p> <p>ချင်ချွမ်းက အေးစက်စက် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ငါ သူမကို ချစ်တာနဲ့ လုံလောက်ပြီ။ ငါ မုန့်ပိုင်ကိုရှာပြီး သူတို့မောင်နှမတွေကို ခေါ်ထုတ်လာဖို့ ငါ့စွမ်းသမျှ အရာအားလုံးကို လုပ်ဆောင်မယ်။</p> <p> </p> <p>ပြီးတော့ ငါ မင်းကို သတ်နိုင်တဲ့ စွမ်းရည်မရှိခင် မင်း လုံးဝ သေလို့မဖြစ်ဘူး"</p> <p> </p> <p>ချင်ချွမ်း၏ လက်ချောင်းများမှာ သူ၏အသားထဲသို့ တူးဝင်သွားပြီး သွေးများမှာ ရေကဲ့သို့ မြေကြီးပေါ်သို့ ကျဆင်းသွားသည်။ ပြင်းထန်သော နာကြည်းမှုနှင့် အရှက်ရမှုမှာ သူ့နှလုံးသားထဲတွင် ပျံ့နှံ့သွားသည်။</p> <p> </p> <p>"အား"</p> <p> </p> <p>သူက စိတ်ပျက်အားငယ်စွာ ဟစ်ကြွေးလိုက်ပြီး ချက်ချင်းဆိုသလို အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံတက်သွားပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က ပျောက်ကွယ်သွားသော အလင်းကို စိုက်ကြည့်နေပြီး နက်ရှိုင်းစွာ သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ပိုအားကောင်းလာအောင် လုပ်… ပြီးတော့ မင်း လာသတ်ဖို့ စောင့်နေမယ်"</p> <p> </p> <p>သူက ချင်ချွမ်းမှာ တင်းရှန်၏ သားဖြစ်ကြောင်း မသိဘဲ သူနှင့်လည်း ရန်ငြိုးအများကြီး မရှိပေ။</p> <p> </p> <p>ဤကောင်းကင်ယံအောက်တွင် တကယ်ပဲ ထူးချွန်သော လူငယ်မျိုးဆက်များထဲတွင် လော့ချင်းယွင်မှလွဲ၍ ချင်ချွမ်းနှင့် ဟန်ကျွင်းထင်းတို့မှာ အထူးချွန်ဆုံးဖြစ်နိုင်သည်။ သူကလည်း ပိုမိုထူးချွန်သော အငယ်လေးများ သိုင်းပညာလမ်းကြောင်းပေါ်တွင် ဆက်လက်၍ တိုးတက်သွားရန် မျှော်လင့်သည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က အဝေးမှ ရှန်းရှောင်နန်းတော်မှ လူများကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အကြီးအကဲအာလဲ့နဲ့ အာမေ၊ ပြီးတော့ ရှန်နူ ငါတို့အားလုံး မိတ်ဆွေဟောင်းတွေပဲလေ… အချင်းချင်း လက်နက်ဆွဲကိုင်သင့်တာ မဟုတ်ဘူး"</p> <p> </p> <p>အာလဲ့နှင့် အခြားသူများအားလုံးမှာ အလွန် ရှက်ရွံ့နေကြ၏။</p> <p> </p> <p>ရှန်နူက ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ရှင် သူမအတွက် ကျန်ရှိနေသေးတဲ့ ခံစားချက်တွေ ရှိရင် ကျွင်းထင်းကို လွှတ်လိုက်။ မဟုတ်ရင် နန်းတော်သခင်မ သိသွားတာနဲ့ ရှင့်ကို ကိုယ်တိုင် လာရှာလိမ့်မယ်"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟုန်ယန်က တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံရာကနေ ထွက်လာပြီလား"</p> <p> </p> <p>ရှန်နူမှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် သူမက ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မကြာခင်မှာပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"သူမက တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံရာကနေ ထွက်မလာသေးဘူးဆိုတာ ငါလည်းသိတယ်။ မဟုတ်ရင် သူမက မင်းတို့ကို မဆင်မခြင်လုပ်ဆောင်ခွင့် ဘယ်တော့မှ ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး"</p> <p> </p> <p>အာလဲ့က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မဆင်မခြင်လုပ်တာလား။ ဟမ့် ရှင်က နန်းတော်သခင်မကို နှစ်နှစ်ဆယ်ကြာ တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံစေခဲ့တယ်။ ပြီးတော့ ရှင်က ရှန်းရှောင်နန်းတော်ကို တောင်တွေပိတ်ပြီး တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံစေခဲ့တယ်။ ဒီနေ့ ရှင့်ကို သတ်ဖို့ ကြံစည်တာ မမှားဘူး"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အကြီးအကဲအာလဲ့က ငါ မင်းတို့အားလုံးကို သတ်သင့်တယ်လို့ ပြောချင်တာလား"</p> <p> </p> <p>အာလဲ့၏ အမူအရာမှာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွား၏။ သူမက စကားမပြောဘဲ စကားထစ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ငါ ဒီနေ့ကိစ္စကို မင်းတို့ကို အပြစ်တင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ မင်းတို့ ငါ့ကို လော့ယွင်ရှန်း အခု ဘယ်မှာရှိလဲဆိုတာ အမှန်အတိုင်း ပြောပြနိုင်မယ်လို့ မျှော်လင့်တယ်။</p> <p> </p> <p>အဲဒါက လော့ယွင်ရှန်းရဲ့ အသက်သာမက မင်းတို့ ရှန်းရှောင်နန်းတော်ရဲ့ အမွေအနှစ်နဲ့ပါ သက်ဆိုင်တယ်။</p> <p> </p> <p> ဟန်ကျွင်းထင်းက ရူးနေတာထင်တယ်။ နောက်ထပ် ဟုန်ယန်ရဲ့ တပည့်တစ်ယောက်ကလည်း ဒုက္ခရောက်နေရင် ရှန်းရှောင်နန်းတော်က အနာဂတ်မှာ ဒုက္ခရောက်လိမ့်မယ်"</p> <p> </p> <p>"ရူးနေတာလား။ ရှင်ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ"</p> <p> </p> <p>အာလဲ့က အံ့အားသင့်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ရှင် ကျွင်းထင်းကို ဘာလုပ်ခဲ့တာလဲ"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"စိတ်မပူပါနဲ့ ငါ သူမကို နည်းနည်းလေးတောင် မထိဘူး"</p> <p> </p> <p>အာလဲ့က မည်းမှောင်သော မျက်နှာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ငါ အဲလို မျှော်လင့်ပါတယ်။ မဟုတ်ရင် နန်းတော်သခင်မကို ဘယ်လို ရှင်းပြမလဲဆိုတာ ကြည့်ရအောင်။</p> <p> </p> <p>လော့ယွင်ရှန်းရဲ့ ကိစ္စအတွက်တော့ ဒါက ငါတို့ဂိုဏ်းရဲ့ ထိပ်တန်းလျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခုလည်း ဖြစ်တယ်၊ ပြီးတော့ ငါတို့ ဘာမှမသိဘူး"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က စိတ်တိုပြီး ဒေါသတကြီး အော်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒုက္ခပေးရုံပဲ တတ်ပြီး ဘာမှ အသုံးမကျတဲ့ မိုက်မဲတဲ့ မိန်းမတစ်အုပ်။ လစ်စမ်း"</p> <p> </p> <p>"ရှင်..."</p> <p> </p> <p>အာလဲ့နှင့် အခြားသူများမှာ ဒေါသထွက်နေကြသော်လည်း ယွင်ရှောင်က သတ်ဖြတ်လိုသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သောအခါတွင် သူတို့မှာ တုန်လှုပ်သွားပြီး သူတို့၏ မျက်နှာများမှာ ပြာနှမ်းသွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>"သွားကြစို့"</p> <p> </p> <p>အာလဲ့က ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်ပြီးနောက် လူတိုင်းကို ခေါ်ဆောင်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>သေရေးရှင်ရေး အကျပ်အတည်းမှာ နောက်ဆုံးတွင် ရှောင်လွှဲနိုင်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က သက်ပြင်းချလိုက်သော်လည်း သူ့စိတ်အခြေအနေမှာ လေးလံနေဆဲဖြစ်သည်။ ဟန်ကျွင်းထင်းကို ဖမ်းဆီးလိုက်သဖြင့် လော့ယွင်ရှန်း၏ ကိစ္စမှာ ခန့်မှန်းရခက်ခဲလာသည်။</p> <p> </p> <p>"သခင်လေးယွင် ငါတို့ အခု သော့ကို ရနိုင်ပြီလား"</p> <p> </p> <p>ကောင်းကင်ယံတွင် ခေါင်းပြောင်ပြီး အားကောင်းသော လူက သတိဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အမ်"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က သော့ကို ထုတ်၍ သူ့လက်ထဲတွင် ခဏမျှ ကစားကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အစ်ကိုယိချန်း..."</p> <p> </p> <p>ဝမ်ယိချန်းက သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး အတော်လေး အိုမင်းပြီး အားနည်းနေပုံရကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီသော့က ငါ့အတွက် ကံကောင်းခြင်းထက် ကံဆိုးခြင်းကို ပိုယူဆောင်လာနိုင်ခြေများတယ်။ အဲတော့ ငါ ဖေးယန် ကိုင်တွယ်ဖို့ အပ်လိုက်မယ်"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အဲလိုဖြစ်မှတော့ ငါ အဲဒါကို ပစ်ထုတ်လိုက်မယ်။ ငါ ဘယ်ရှေးဟောင်းရတနာကိုမှ စိတ်မဝင်စားဘူး"</p> <p> </p> <p>သူက သော့ကို ကောက်ယူပြီး လေထဲသို့ ပစ်ပေါက်လိုက်ရာ ၎င်းမှာ လီရိဆီသို့ ဦးတည်သွားပြီး ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ယူလိုက်"</p> <p> </p> <p>လီရိမှာ အံ့အားသင့်သွားသော်လည်း သူ့လက်ဗလာဖြင့် သော့ကို ဖမ်းယူလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ချက်ချင်းဆိုသလို အကြည့်တစ်ဒါဇင်နှင့် နတ်ဘုရားအာရုံများမှာ သူ့အပေါ်တွင် စူးစိုက်သွားပြီး လွှမ်းမိုးနေသော သတ်ဖြတ်ခြင်းစိတ်ဆန္ဒနှင့်အတူ လိုက်ပါလာသည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏အမူအရာမှာ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားပြီး ယွင်ရှောင်က မကောင်းသော ရည်ရွယ်ချက်များ ရှိနေသည်ကို သိလိုက်ရသော်လည်း သူက သော့ကို လွင့်ပစ်ရန် တွန့်ဆုတ်နေ၏။</p> <p> </p> <p>ကျယ်လောင်သော အော်သံနှင့်အတူ သူ့ခန္ဓာကိုယ်တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းမှာ နတ်ဆိုးပုံသဏ္ဌာန်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး သူက အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ထွက်ပြေးသွားသည်။</p> <p> </p> <p>"ဟမ့် မင်း ဒီလောက် သနားစရာကောင်းတဲ့ စွမ်းအားနဲ့ ထွက်သွားနိုင်မယ်လို့ ထင်နေတာလား။ အိပ်မက်မက်နေတာပဲကွ"</p> <p> </p> <p>ကျုံးဟုန်က လှောင်ပြောင်ပြီး သူ့နောက်သို့ လိုက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>အလင်းမှာ လေဟာနယ်တွင် အဆက်မပြတ် လင်းလက်နေပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် လူရုပ်နှစ်ဆယ် သုံးဆယ် ပျံသန်းထွက်သွားပြီး အားလုံးမှာ လီရိနောက်သို့ လိုက်သွားကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က ချီးကျူးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"တင်းရှန်က တကယ်ပဲ စီးပွားရေးစိတ်ဓာတ်ရှိတယ်။ သူကိုယ်တိုင် လာပြီး ရှေးဟောင်းရတနာတွေကို လုယူခဲ့တာ မဟုတ်ပေမဲ့ သူက အဆောင်လက်ဖွဲ့တွေနဲ့ သတင်းအချက်အလက်တွေ ရောင်းပြီး ချမ်းသာသွားလောက်တယ်"</p> <p> </p> <p>"ဟမ့်"</p> <p> </p> <p>ဝမ်ယိချန်းက ဒေါသတကြီး နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"တစ်နေ့ ငါပြန်လာပြီး သူ့အရိုးတွေကို ဖုန်မှုန့်ဖြစ်အောင် ကြိတ်ပစ်မယ်"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ငါ အဲလို မျှော်လင့်ပါတယ်"</p> <p> </p> <p>တင်းရှန်၏ ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲမှုနှင့် စွမ်းအားအရ သူ့အတွက် လက်စားချေခြင်းမှာ ထိုမျှ လွယ်ကူမည်မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ယိချန်းက ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဖေးယန်က ငါ့အပေါ် ယုံကြည်မှု မရှိပုံပဲ။ ကောင်းပြီ မင်း အနာဂတ်မှာ တွေ့ရလိမ့်မယ်။ သွားကြစို့"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ရှေ့က လေဟာနယ်ကူးပြောင်းခြင်းအစီအရင်က မြောက်ပိုင်းဒေသရဲ့ အဓိကမြို့ကြီးအချို့ကို တိုက်ရိုက် ဦးတည်နိုင်တယ်။</p> <p> </p> <p>နောက်ထပ် အနည်းငယ် ပြောင်းရွှေ့ပြီးရင် ရွက်တစ်ထောင်ကျွန်းကို ရောက်နိုင်တယ်။</p> <p> </p> <p> ငါ့မှာ တခြားကိစ္စတွေ ရှိသေးလို့ အစ်ကိုယိချန်းနဲ့ အတူတူ သွားမှာ မဟုတ်ဘူး"</p> <p> </p> <p>ဝမ်ယိချန်းမှာ ကြက်သေသေသွားကာ မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်း...မင်း မသွားဘူးလား"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အစ်ကိုယိချန်းရဲ့ လျှို့ဝှက်ရတနာသော့ ပျောက်ဆုံးသွားပြီ။ ဒါကြောင့် လမ်းမှာ အန္တရာယ်အများကြီး ရှိမှာ မဟုတ်ဘူး။ ငါတို့ မြောက်ပိုင်းဒေသရဲ့ အဓိကမြို့ကို လေဟာနယ်ကူးပြောင်းပြီး တစ်လလောက် အနားယူပြီးမှ ငါတို့ ခရီးဆက်နိုင်တယ်"</p> <p> </p> <p>ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် ဝမ်ယိချန်းက ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကောင်းပြီ ရှေ့က လမ်းက တကယ်ပဲ ညီညာပြီး အန္တရာယ်မရှိသင့်ဘူး။ ငါတို့ နောက်ဆုံးမှာ ခွဲခွာရမှာပဲလေ… အဲတော့ ငါဒီနေရာမှာပဲ နှုတ်ဆက်လိုက်မယ်"</p> <p> </p> <p>မည်သည့် ဟန်ဆောင်မှုမရှိဘဲ သူက ရှေ့သို့ လှမ်းပြီး ယွင်ရှောင်၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ငါ့ကို ဒီမဟာကပ်ဘေးကနေ ကယ်တင်ပေးခဲ့တဲ့ မင်းရဲ့ ကျေးဇူးကို ငါနက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ငါ ဒါကို ထာဝရ မှတ်ထားပြီး ဘယ်တော့မှ မေ့မှာ မဟုတ်ဘူး"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အစ်ကိုယိချန်း မင်းအရမ်း ကြင်နာလွန်းတယ်။ ငါ မင်းရဲ့ ဧည့်အကြီးအကဲအဖြစ် နောက်တစ်ကြိမ် လုပ်ဆောင်မယ်လို့ ကတိပေးခဲ့တယ်။</p> <p> </p> <p>ဒါကြောင့် ငါအစွမ်းကုန် ကြိုးစားမယ်။ မင်းအမြန်ဆုံး သွားသင့်တယ်။ ဒါမှ မင်း ရွက်တစ်ထောင်ကျွန်းကို အမြန်ဆုံး ရောက်ပြီး အသင်္ချေရတနာစတိုးဆိုင်ကို ပြန်လည်ရှင်သန်စေနိုင်မယ်"</p> <p> </p> <p>"ကောင်းပြီ ငါအခု နှုတ်ဆက်လိုက်မယ်"</p> <p> </p> <p>ဝမ်ယိချန်းက နောက်တစ်ကြိမ် ဦးညွှတ်ပြီးနောက် နောက်ပြန်မလှည့်ဘဲ လှည့်ထွက်သွားပြီး လေဟာနယ်ကူးပြောင်းခြင်းအစီအရင်ဆီသို့ ဦးတည်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"သခင်မ လျန်ရီ ခင်ဗျားရဲ့ ဒဏ်ရာတွေ ဘယ်လိုနေလဲ"</p> <p> </p> <p>စုလျန်ရီက အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"နင့်ရဲ့ စိုးရိမ်ပူပန်မှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သခင်လေးယွင်။ အဲဒါက ပြင်းထန်ပေမဲ့ နှိမ်နင်းထားပြီးပါပြီ။ ဒါပေမဲ့ နောက်ဆယ်ရက် ဒါမှမဟုတ် လဝက်လောက် အင်အားမသုံးနိုင်မှာ စိုးရိမ်တယ်"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အဆင်ပြေပါတယ် ခင်ဗျား နတ်ဘုရားနယ်မြေကျောက်ပြားထဲ ပြန်သွားပြီး အနားယူလို့ရတယ်"</p> <p> </p> <p>သူက နတ်ဘုရားနယ်မြေကျောက်ပြားပေါ်တွင် လက်ဟန်တစ်ခုကို ပြုလုပ်လိုက်ရာ ၎င်းသည် ဖြည်းညှင်းစွာ လေထဲသို့ တက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>လူတိုင်း ၎င်းထဲသို့ ဖြတ်ပြေးသွားကြပြီး နောက်ဆုံးတွင် ကျောက်ပြားမှာ အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ ယွင်ရှောင်၏ နဖူးထဲသို့ ပျံသန်းဝင်ရောက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>သူက လေဟာနယ်ကို တစ်ချက်ဝေ့ကြည့်ပြီး လှောင်ပြောင်လိုက်ပြီးနောက် လေဟာနယ်ခုန်ကူးကာ ထွက်ခွာသွားသည်။</p> <p> </p> <p>အချိန်အကြာကြီး ကြာပြီးနောက် လေထဲတွင် လှိုင်းများစွာ ပေါ်ထွက်လာပြီး ပို၍ပင် အလင်းများ ပေါက်ထွက်လာကာ လီရိ ယခင်က ထွက်ပြေးသွားသော ဦးတည်ရာသို့ ဦးတည်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ဤလူများမှာ မူလက ယွင်ရှောင်၏ နတ်ဘုရားနယ်မြေကျောက်ပြားကို လုယူရန် အခွင့်အရေးကို စောင့်ဆိုင်းနေကြသော်လည်း သူတို့ အနိုင်ရရန် အခွင့်အရေးမရခဲ့သောကြောင့် သူတို့မှာ ဒုတိယအကောင်းဆုံးနှင့် ကျေနပ်ပြီး ထိုရှေးဟောင်းရတနာနောက်သို့ လိုက်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>ခြေရာခံ မခံရရန် ယွင်ရှောင်က လျင်မြန်စွာ သာမန်လူငယ်တစ်ဦးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ရှီချွမ်းမြို့တွင် ဝိုင်နှင့် လက်ဖက်ရည်ကို စတင်သောက်သုံးနေသည်။</p> <p> </p> <p>"မင်း အဲဒီရှေးဟောင်းရတနာကို တကယ် စွန့်လွှတ်လိုက်ပြီလား။ အဲဒါ မင်းနဲ့ လုံးဝ မတူဘူး"</p> <p> </p> <p>ချယ်ယုံ၏ မေးခွန်းထုတ်သံမှာ သူ့စိတ်ထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save